Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
19 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
เจ้าหญิงแสนสวย โดย ศรี เกศมณี

เจ้าหญิงแสนสวย


มีพระราชาแห่งนครหนึ่ง
มีพระธิดาแสนงาม พระราชานั้นรักเจ้าหญิงน้อยองค์นี้มาก พระองค์มักกล่าวชมพระสิริโฉมพระธิดากับผู้มาเยือนเสมอ
จนกระทั่งเป็นที่เลื่องลือไปทั่วอาณาจักรใกล้เคียง กษัตริย์และเจ้าชายหนุ่มทั้งหลายได้ยินกิตติศัพท์ก็เกิดนึกปรารถนาจะได้เจ้าหญิงมาครอง
บ้างก็อยากยลโฉมงามของพระธิดา แต่พระราชาทรงแหนหวงพระธิดายิ่งนัก จึงยังไม่มีผู้ใดได้เห็นโฉมเจ้าหญิงอย่างแท้จริง เพราะพระธิดาไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมาพบปะชายใดทั้งสิ้น


“ เพราะเหตุใดหรือ พระธิดาจึงไม่ออกมาต้อนรับอาคันตุกะเลย” มีพระราชาบางองค์กล้าทูลถามพระราชาผู้เป็นพระบิดา


พระราชาตอบว่า


“ เพราะพระธิดาของเรายังเยาว์วัยอยู่น่ะซี เรายังไม่ต้องการให้พระธิดาอภิเษกสมรส และยังไม่มีชายใดที่มีค่าควรแก่ลูกสาวเรา”


ส่วนพระธิดาเอง
ได้ยินได้ฟังคำสรรเสริญความงามของเธอ ก็หลงใหลในรูปโฉมองค์เองยิ่งนัก


“ เราจะไม่สนใจชายใดที่ไม่เหมาะสมกับเรา” เจ้าหญิงพูดอย่างเย่อหยิ่ง และทรงคิดว่า
ไม่มีชายใดที่คู่ควรกับเธอตามที่ได้ฟังพระราชาโอ้อวดอยู่เสมอ จึงฝังใจเช่นนั้น


วันๆ
เจ้าหญิงสนใจแต่พระสิริโฉมของพระองค์ และโอ่อวดถึงความงามที่ยากจะหาสตรีใดเสมอเหมือนได้
นอกจากหลงเงาอยู่หน้ากระจกแล้ว
เจ้าหญิงลงไปในสวนในเวลาเช้าและเย็นเพื่อชมเชยบุปผา
และอวดโฉมแก่มวลสัตว์ทั้งหลายในสวน ซึ่งแน่ละ ไม่มีหมู่สัตว์น้อยใหญ่หรือข้าบริวารที่เฉียดเข้าใกล้จะงดงามเท่าเจ้าหญิงได้


วันหนึ่ง
เจ้าหญิงลงไปดำเนินเล่นในสวนตามเคย เธอได้ยินเสียงจุ๊กจิ๊กอยู่ไม่ไกลนัก ฟังดูก็รู้ภาษา จึงเงี่ยหูฟังว่า เสียงนั้นกล่าวถึงอะไร


เสียงนั้น
กล่าวแก่กันว่า


“ พระราชาของเรานี่ไม่ไหวเลย” เสียงนั้นงึมๆงำๆไม่ไพเราะเลยคล้ายเสียงของผู้ชายที่พูดไม่ชัด
ซ้ำยังเสียงใหญ่น่าเกลียดอีกด้วย
“ เลี้ยงลูกไม่ให้มีค่าเลย”


“ เจ้าคางคก ทำไมเจ้าพูดเช่นนั้น
พระธิดาออกงดงามกว่าใครในแผ่นดิน ยังจะไม่มีค่าอีกหรือ และข้าก็ไม่เห็นว่าพระราชาจะเติมค่าอะไรให้เจ้าหญิงอีกเลย แค่นี้ก็เหนือใครๆอยู่แล้ว
”


“ โธ่เอ๊ย...กบน้อยอยู่แต่ในบึง เจ้าช่างคับแคบเสียจริง เจ้าไม่คิดหรือว่า ความมีค่านั้น
ไม่ใช่อยู่ที่ความสวยงาม หากแก่เฒ่าก็ย่อมหมดความงาม แล้วจะมีอะไรเหลือให้กล่าวชม
” เสียงใหญ่น่าเกลียดกล่าวค้าน เสียงน้อยๆของกบก็เถียงขึ้นว่า


“ ใช่แล้ว...แต่ว่า เจ้าหญิงยังมีพระราชา ถึงอย่างไรก็สบายไปทั้งชาติ ไม่เหมือนเราหรอก
ที่วันๆต้องกระโดดไกลหลายกิโลเมตรจนเมื่อยขาไปหมด กว่าจะได้อาหารกินอิ่มท้องในแต่ละวัน ช่างลำบากเสียจริง
”


“ โธ่...แค่ทำงานเลี้ยงตัว เจ้ายังบ่นว่าลำบาก ทำไมเจ้าไม่เห็นว่าเป็นความภาคภูมิใจ เจ้าหญิงนั้น เวลานี้มีรูปงาม มีพระราชาปกป้อง
มีสมบัติมากมาย แต่ ลองคิดดูสิว่า หากพระราชาสวรรคตแล้ว ยังจะมีชีวิตสุขสบายเท่าวันนี้ไหม เจ้าหญิงจะทำมาหากินอย่างไร ในเมื่อไม่เคยทำงานมาก่อน
แถมยังแก่เฒ่าลงทุกวัน เราว่า เจ้าหญิงจะแย่มากๆนะ
”


“ เออ...เจ้าว่าก็ถูกนะ
คางคกแสนสวย แต่ไหน......เจ้าบอกข้ามาสิว่า เจ้าเองน่ะมีค่ายังไง
” กบย้อนถาม


“ ถึงเราไม่สวย แต่เรามีค่านะ วันๆ เรากินแมลงที่ทำลายพืช เท่ากับทำประโยชน์ เราร้องจนเสียงแหบน่าเกลียดเพราะเราขอฝนให้ตกตามฤดูกาลไง ยังไม่มีค่าหรอกหรือ”


“ อืม...เรายอมแพ้ แต่เรากำลังพูดถึงเรื่องของเจ้าหญิงนะ เราจะคอยดูเธอ
ว่าจะอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไรดีกว่า
”


เจ้าหญิงได้ฟัง
ตอนแรกก็โกรธเคืองเจ้าสัตว์ตัวน้อยๆสองตัวนี่เหลือเกิน
เธอแทบจะเข้าไปจับมันหักคอ แต่แล้วก็คิดว่า ไม่เคยมีใครบอกกับเธออย่างนี้มาก่อนเลย เธอไม่มีค่าจริงหรือ เจ้าหญิงจึงเสด็จจะกลับตำหนัก พอดำเนินไปก็พบกับนกกระจาบสีเหลือง เธอจึงตรัสถามว่า


“ เจ้านกตัวน้อย เจ้ามีค่าอะไรแก่โลกนี้บ้างไหม”


“ อ๋อ...เจ้าหญิง ข้าน้อยมีค่าแน่นอน ข้าฯบินไปเพื่อให้โลกนี้สวยงาม ข้าฯร้องเพลงไพเราะนัก ข้าฯเลี้ยงลูกและเมียให้มีอาหารกิน แค่นี้ ข้าฯก็ทำงานมากกว่าท่านเสียอีก”


“ โธ่เอ๊ย...เจ้าสัตว์น้อยๆเหล่านี้อวดตัวกันนัก
คางคกน่าเกลียดยังอวดตัว แล้วนี่เจ้าก็อวดตัวอีก
” เจ้าหญิงบ่นอย่างเคืองๆ “ เจ้าว่า
คางคกน่ะมีดีงั้นเรอะ
”


“ อ๋อ...ถึงคางคกจะน่าเกลียด เขาก็เป็นนักร้องนะคร้าบ...เขาร้องขอฝนไง ส่วนผม ทั้งร้องทั้งเต้นเชียวละ ยังจะเจ้าปลาในสระนั้น มันเป็นอาหารสำคัญของพระราชวังนี้ ไม่มีหรอกครับ ที่ใครจะอยู่อย่างไร้ค่า นอกเสียจาก.....” นกน้อยแกล้งพูดทิ้งไว้ให้คิด


“ จากอะไร ไหนเจ้าพูดออกมาสิ อย่าทำกำกวม...” เจ้าหญิงขู่เข็ญ


“ นอกเสียจากคนที่ไม่ยอมทำงานไงครับ แล้วเอาแต่ส่องกระจกทั้งวัน...แฮ่...น่าเกลียด....” เจ้านกกระจาบเหลืองปากเปราะทำเสียงเยาะเย้ยขำๆ แล้วบินจากไป


เจ้าหญิงเศร้าใจ เจ้าสัตว์ตัวเล็กๆทั้งหลายยังรู้ว่า เธอเป็นคนไร้ค่า ไม่ได้แล้ว ต่อไปนี้ ฉันจะต้องทำตัวให้มีค่าอย่างคนอื่นเขาบ้าง ตั้งแต่นั้นมา เจ้าหญิงก็เปลี่ยนไป


เธอเริ่มออกมาเรียนรู้งานต่างๆเพื่อจะช่วยงานพระราชบิดา ทำให้ข้าบริวารทั้งหลายเปลี่ยนคำชมเชยเจ้าหญิงเสียใหม่ จากเจ้าหญิงแสนสวย เป็นเจ้าหญิงผู้สามารถ และเจ้าหญิงก็ไม่สนพระทัยกับความงามอีกเลย
นอกจากทำงานอย่างเดียว







-
- - - - - - - - - - - - - -













Smiley






Free TextEditor


Create Date : 19 กันยายน 2553
Last Update : 19 กันยายน 2553 19:47:53 น. 0 comments
Counter : Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
mondaychild
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add mondaychild's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.