Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2553
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
21 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 
ปูเสฉวน โดย ศรี เกศมณี

ปูเสฉวน

ที่หาดทรายแห่งหนึ่ง สงบเงียบ มีแต่เสียงคลื่นที่พัดพาน้ำทะลซัดหาดเป็นระยะๆ ผสมเสียงนกกินปลาที่บินผ่านไปมา และเสียงใบไม้โบกสะบัด ฟังเหมือนเสียงดนตรีขับกล่อมให้ทะเลหลับ แต่ทะเลไม่เคยหลับไหลเลย ทะเลจะซัดคลื่นเข้าฝั่งทั้งวันทั้งคืน หาดทรายที่มีสีขาวสะอาดราวกับเกลือเป็นพื้นที่แน่นหนาก็จริง แต่หอยหลายชนิดฝังตัวอยู่ใต้ทราย โดยขุดเป็นที่อยู่ใต้ผืนทราย เวลาร้อนจัด หอยจะมุดลงไปอยู่ในรูของมัน แม้ปูก็มีรูอยู่ ที่นั่น มีเรื่องเล่า
มีหอยชนิดหนึ่ง หรือจะเป็นปู บางทีอาจจะเป็นทั้งสองชนิดปนกัน เขาเรียกกันว่า ปูเสฉวน
ปูเสฉวนตัวหนึ่ง นึกรำคาญที่ตัวเองไม่เหมือนปูทั้งหลาย และก็ไม่น่าจะเป็นหอยเสียด้วย เพราะเขาถอดรูปได้ คือ เมื่อคิดว่าอยากจะเดินเล่นตามลำพัง เขาก็จะวิ่งออกจากเปลือกที่คลุมตัวเขาอยู่ เปลือกจึงทำหน้าที่เป็นบ้านหลังหนึ่ง ราวกับคน เช้าขึ้นก็ออกจากบ้านไปโรงเรียน ไปทำงาน เย็นลงก็กลับบ้าน แต่เสฉวนวิ่งออกจากเปลือกเพราะซุกซนอยากเที่ยว เขาคิดว่า เปลือกหรือบ้านของเขานี้ เป็นสิ่งบังเอิญที่เขาหาได้ เขาเพียงแต่มุดเข้าไปอาศัยอยู่เพื่อใช้เป็นหลังคาแค่นั้นเอง หาใช่ตัวตนแท้จริงของเขาไม่ เขาจึงไม่รักเปลือกหอยของเขาเลย
ดังนั้น วันหนึ่ง เขาจึงมีปากเสียงกับเปลือกหอยของเขา
“ นายไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าฉัน ว่าช่างเที่ยว...” เขาขึ้นเสียงกับเปลือกหอยเพราะเปลือกหอยต่อว่า ว่าเขาทิ้งเปลือกหอยเสมอ
“ แต่...ฉันเพียงเตือนนาย ในฐานะเป็นหุ้นส่วนของกันและกัน เราเคยไปไหนไปด้วยกัน”
“ ไม่ใช่หรอก ฉันไม่จำเป็นต้องแบกนายไว้บนตัวฉันให้หนักตลอดเวลา ฉันไปไหนของฉันเองได้ ฉันควรจะมีความเป็นส่วนตัวของฉันบ้างสิ” ปูเถียงอย่างดื้อดึง
“ แต่...นายมีศัตรูรอบข้างนะ” เปลือกหอยเตือน
“ ฉันรู้ แต่นานเท่าไหร่แล้ว ที่ฉันออกจากเปลือกไปเที่ยวเล่น โดยกลับมาอย่างปลอดภัย” ปูตอบกับเปลือกหอยด้วยท่าทางอวดดี
เปลือกหอยนึกรู้ได้ทันทีว่า ปูชักจะอวดดีถือว่าตัวเองไปไหนได้โดยไม่พึ่งพาเปลือกหอย เขาเสียใจนิดๆ แต่ไม่อยากจะโต้เถียงอะไร
ปูจึงย่ามใจ ที่โต้เถียงเอาชนะเปลือกหอยได้ เขาไปเที่ยวไกลๆ และกลับมาพบแต่ความเหงาเศร้าซึมของเปลือกหอย เขาหลงระเริงที่ได้ท่องเที่ยวไปไกลๆและพบปะเพื่อนฝูงมากมาย เขากำลังลืมเปลือกหอย
ส่วนเปลือกหอย เมื่อถูกปูเสฉวนทอดทิ้งก็เกลือกกลิ้งไปไกลๆไม่ได้ ได้แต่กลิ้งไปตามกระแสน้ำทะเลพัดไปแล้วก็พัดกลับเพียงระยะใกล้ๆ เขาจึงหาอาหารไม่ได้เหมือนอย่างแต่ก่อน เขารู้คุณค่าของปู แต่เขาจะไม่ยอมง้องอนปูให้เสียศักดิ์ศรี เขาคิดว่า ปูต่างหากที่จะต้องง้อเขา เพราะปูต้องอาศัยพึ่งพาเขา มิฉะนั้น ปูก็จะตายได้ง่ายๆ แล้วก็สูญพันธุ์ไปในที่สุด เปลือกหอยจึงรอให้ถึงวันนั้น เขาจะได้สมน้ำหน้าปู
“ เหอะ...คอยดู เราจะหัวเราะเยาะให้สาแก่ใจเลย” เปลือกหอยคิดอย่างเจ็บใจนัก
เปลือกหอยรอเวลาแก้แค้นปูอยู่หลายวัน แล้ววันหนึ่ง เปลือกหอยก็เปลือกแห้ง เขาซูบผอมจนจะกลายเป็นปูนขาวอยู่แล้ว เขากำลังจะตาย เพราะปูทอดทิ้งเขาไป เขานอนรอด้วยลมหายใจสุดท้าย แต่ดูเหมือน เขาจะตายไปโดยไม่ได้พบเห็นปูเสฉวนอีกต่อไป เขาเสียใจมาก ถ้าเขาง้อปูสักนิดมิตรภาพก็จะคงอยู่ต่อไป และแล้ว วันหนึ่ง เขาก็เห็นตัวอะไรเล็กๆ เล็กมากเป็นจุดเล็กๆ กำลังเคลื่อนเข้ามาหาเขาอย่างหมดเรี่ยวแรง ทำท่าจะมาไม่ถึงเขาด้วยซ้ำ เขาเพ่งดู แล้วก็รู้ว่า นั่นคือ ปูเสฉวนคู่หูของเขานั่นเอง
“ ทำไมนายโทรมขนาดนั้น” เปลือกหอยทักทายอย่างตื่นเต้นดีใจ ทั้งๆที่เขากำลังจะหมดแรง
“ เปลือกหอย...” ปูครางเสียงแหบแห้ง เกือบจะไม่มีเสียงอยู่แล้ว “ เรากำลังจะ
ตาย...เรามาขอโทษนาย...”
“ ใครทำอะไรนายหรือ” เปลือกหอยก็ไม่มีเสียงจะเปล่งออกมาเหมือนกัน
“ ใช่...สัตว์ใหญ่ ฉันไม่รู้จักมัน มันกัดฉัน ฉันกำลังจะตาย เพราะฉันอวดดี นึกว่าไม่ต้องพึ่งเปลือกของนายคุ้มครอง ฉันก็อยู่ได้ ฉันเข้าใจผิด...”
“ ฉันก็ผิด” เปลือกหอยสารภาพ “ ฉันไม่มีนายพาไปไหนไกลๆ เปลือกฉันก็เหี่ยวแห้ง ไม่มีสาหร่าย ตะไคร่น้ำให้ความชุ่มชื่นฉันเลย ฉันหยิ่งยะโสเกินไป ที่ไม่ง้อนาย ขอโทษนะ เราจะอยู่ด้วยกันต่อไป เร็ว...มุดเข้ามาอยู่ในเปลือกของฉันตามเดิมเถิด”
“ สายไปเสียแล้วเพื่อน ฉันจะตายแล้ว ฉันมาเพื่อลาจากนาย...” ปูพูดได้แค่นั้นเอง เขาก็ตายไปพร้อมกับความเสียใจอย่างที่ไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกเลย
เปลือกหอยก็เสียใจเช่นเดียวกัน เขาหมดแรงที่จะกลิ้งต่อไป แต่เขารู้ตัวว่า เขากับปูต้องพึ่งพากัน ต่างฝ่ายต่างพึ่งกัน นี่เป็นเพราะว่า เขาทั้งสองมีทิฐิกันเกินไป นึกว่าไม่ต้องพึ่งพาก็อยู่ได้ แต่แล้วผลก็เป็นเช่นนี้เอง
ใช่เลย...ทิฐิมานะและมองไม่เห็นคุณค่าของผู้มีคุณต่อเรา ผลก็คือความเสียหายขนาดสูญเสียชีวิตเลยทีเดียว ผู้ใหญ่จึงสอนเราให้นึกถึงบุญคุณผู้มีพระคุณ หรือ รู้จักคำว่ากตัญญูนั่นเอง
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -



Create Date : 21 สิงหาคม 2553
Last Update : 15 กันยายน 2553 21:53:30 น. 3 comments
Counter : 750 Pageviews.

 
ขอบคุณค่ะ


โดย: easyfreedom1978 วันที่: 21 สิงหาคม 2553 เวลา:21:28:59 น.  

 
ขอบคุณค่ะ


โดย: ศรี (mondaychild ) วันที่: 25 สิงหาคม 2553 เวลา:15:26:23 น.  

 
ขอบคุณผู้อ่าน มีความคิดเห็นอย่างไร เขียนมาได้เลยนะคะ
อยากให้เด็กๆได้อ่านสนุกๆแล้วได้ข้อคิดกันน่ะค่ะ ขอบคุณที่อ่านนะคะ


โดย: ศรี IP: 118.173.248.60 วันที่: 31 สิงหาคม 2553 เวลา:9:01:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

mondaychild
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add mondaychild's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.