อ๊อด อ๊อด....ยอดมานุสสส
จากเพื่อน......ถึงเพื่อน



สวัสดีครับ

ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลความซวยประจำปีมาเยือนอาจจะเป็นได้..เริ่มตั้งแต่ แลปเจ๊งไม่ได้ผล ตามด้วยตกบันได ไม่ได้ทำแลป 5 วัน เป็นได้เป๋อยู่บ้าน....ทะเลาะกับเพื่อน...ผมเองไม่ได้เห็นว่าทำแลปเจ๊งเป็นเรื่องใหญ่...ถึงแม้จะเป็นเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง....ตกบันไดนี่เป็นเรื่องปกติ เมื่อก่อน ถือว่าเป็นเหตุการณ์รายเดือน หรือรายปักษ์เนี่ยแหล่ะครับ...แต่การที่ต้องมีปัญหาคาใจกับเพื่อน....ผมให้ผมเอง กินข้าวไม่ลงเลย (จริงๆนะไม่ได้เวอร์)



ผมและเพื่อนคนนี้เราต่างเดินกันมาคนละเส้นทาง แต่อาจจะด้วยกรรมสัมพันธ์ ทำให้เราต้องมาเดินชนกัน แล้วให้ได้รู้จักกัน...เป็นการรู้จักกันแบบที่ไม่ใช่วงจรของเพื่อนทั่วๆไป เราไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมห้อง เพื่อนร่วมชั้น เพื่อนร่วมแก๊งค์ เพื่อนร่วมสมาคม...ไม่เลยครับ ไม่ใช่เลย.....เราไม่มีเหตุอันใดชักนำให้เราได้มีโอกาสใช้คำว่าเพื่อนกันเลยแม้แต่น้อย....แต่ผมดีใจที่สุดที่มันเกิดขึ้น...ผมไม่ผิดหวังที่ได้รู้จักมัน




เราได้แชร์สิ่งที่เกิดขึ้น ที่น่าจดจำ..เราแชร์ทัศนคติ เราแชร์เหตุการณ์ เราเป็นห่วงเป็นใย..เราช่วยเหลือ...เราเป็นกัลยาณมิตรที่ดีต่อกัน...ผมเองถึงแม้ว่าเพื่อนคนนี้ไม่ได้เป็นเพื่อนที่คุ้นเคยกันมาตลอดชีวิต หรือรู้จักกันมาเล่นกันมาแต่เด็ก ...แต่ผมก็รักมันไม่ได้ต่างจากเพื่อนคนอื่นๆ...บางครั้งเรามีความลับที่เรารู้กัน 2 คนและทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ (ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ)




หลายวันก่อนเราต่างเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น..ความไม่เข้าใจ....กำแพงอะไรสักอย่างที่เมื่อก่อนผมเองคิดว่ามันเป็นกำแพงบางๆกั้นระหว่าง เราสองคนเพื่อนกัน....วันนี้ผม....เข้าใจผิด...ที่จริงแล้ว..กำแพงอันนี้มันกั้นผมกับเพื่อนซะห่างกันแบบไม่สามารถเอื้อมมือไปจับมือกันและกันได้เลย ผมเพิ่งรู้ว่ามันห่างกันมากเลย.....เราเหมือนคนแปลกหน้า ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนจริงๆ....ผมเองเสียใจ เพื่อนผมก็เสียใจ เราต่างก็เสียใจกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น




ผมเอง..ในวันนี้สามารถบอกได้ว่าผมไม่สนว่ากำแพงนี้มันจะกั้นให้เราห่างจากความเป็นเพื่อนกันแค่ไหน...ผมนึกถึงวันที่ผ่านมา...สิ่งที่เราคุยกัน เรื่องที่เราแชร์กัน...อะไรๆที่เราช่วยกัน...เพื่อน ก็คือ เพื่อนครับ...การให้อภัยไม่ได้เป็นสิ่งที่ยากเย็นและผมเองคิดว่าผมให้อภัยเพื่อนได้เสมอ...เพียงแต่ว่าเค้าเองนั่นแหล่ะ..ที่จะหนีห่างจากผม ผมเชื่อว่าต้องใช้เวลา.....




วันนี้ผมพยายามที่จะทำให้มันเป็นเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนความพยายามครั้งแรก ไม่ประสบผลสำเร็จ แต่เอาเถอะ...ผมคิดว่า เมื่อเราเป็นเพื่อนกัน...ผมรู้จักเค้า...เค้ารู้จักผม...เรารู้จักกัน...อดีตจะยังไงก็ปล่อยให้มันเป็นไป...การเริ่มต้นไม่ใช้สิ่งที่จะเกิดขึนไม่ได้....ถ้าจะให้มาเริ่มรู้จักกันใหม่ ผมก็ไม่ลังเลที่จะทำ..และผมก็ไม่เสียใจเลยที่จะได้ทำความรู้จักกับมันใหม่.........



เพื่อน....เป็นความสัมพันธ์ที่งดงามที่สุดระหว่างคนสองคน




และนี่.....ถ้ามึงได้มาอ่าน...(ขอโทษเพื่อนๆที่มาอ่าน..คำไม่สุภาพประสาเพื่อนครับ)




ไอ้ภูเพื่อนรัก...มึงจะเป็นไอ้ภู หรือ...อะไรก็ตามแต่

กูไม่เสียใจเลยสักครั้งที่ได้รู้จักมึง...ที่เรารู้จักกัน

กูคิดถึงแต่สิ่งดีๆที่เกิดขึ้นระหว่างมึงกับกูเสมอ

ขอบคุณมึงทุกครั้งที่มึงเป็นเพื่อนที่พยายามเข้าใจกู



วันก่อนกูยอมรับกูเสียใจ...แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ เมื่อเทียบกับการที่จะเสียเพื่อนอย่างมึง

ถ้ามึงคิดว่าเราจะรู้จักกันใหม่.....กูก็ยินดีเสมอ

ถ้ามึงคิดว่าเราจะเก็บสิ่งดีๆที่เกิดขึ้น แล้วเอามันมาทำให้มึงกับกูเข้าใจกันมากขึ้น กูไม่ลังเลที่จะทำ

กูอยากให้มึงรู้จักกูมากกว่านี้...กูเองก็ยินดีที่จะรู้จักมึงมากขึ้น...กูอยากให้กำแพงระหว่างมึงกับกูเล้กลงพอที่จะให้เราเอื้อมมือถึงกันได้หว่ะ....


กูดีใจนะเพื่อน....ที่เราเป็เพื่อนกัน...

เท่านี้แหล่ะที่จะบอก


สัญญานะเพื่อน “ถ้ากูยิ้มให้มึง....มึงจะยิ้มให้กู”









Create Date : 03 กันยายน 2549
Last Update : 19 มกราคม 2551 7:23:00 น. 24 comments
Counter : 255 Pageviews.

 
เพื่อน...
ยังไง...ก็ยังเป็นเพื่อนค่ะ...

มิตรภาพ งดงามเสมอ...


โดย: zaesun วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:0:57:30 น.  

 

ถ้าเป็นเพื่อนแท้

จะอย่างไรก็ไม่มีวันแปรเปลี่ยน

ต่อให้ฤดูกาลหมุนเวียน

มิตรภาพจะไม่มีเปลี่ยนแปรไป
~~~
ถ้าเป็นเพื่อนแท้

ต่อให้ยอมแพ้ ก็ยอมได้

กี่โกรธกี่บาดหมางยังให้อภัย

เพื่อนแท้ไม่มีวันเปลี่ยนไป

เป็นศัตรู ~~

คุณภูดีกะคุณสิงห์ฯเถอะนะคะ
ฉันเชื่อว่าเค้ารักคุณนะ (ถึงจะไม่ใช่รักจริงหวังแต่งก็เถอะ)

เป็นกำลังใจให้ค่ะคุณสิงห์ฯ


โดย: random-4 วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:1:07:19 น.  

 
...แวะมาเยี่ยมครับ..

ขอให้เข้าใจกัน แล้วก็มาดูแลกันใหม่นะครับ


โดย: T_Ang วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:1:08:52 น.  

 
มิตรภาพดีๆ กับความจริงใจจากใครสักคน หาไม่ได้ง่ายๆนะคะ
ถ้าครั้งนึงมีโอกาสได้เจอมันแล้ว ก็เก็บรักษามันไว้ดีกว่าค่ะ ให้อภัยและกลับมายิ้มให้กันเหมือนเดิมดีกว่านะคะคุณภู - น้องอ๊อด



โดย: Picike วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:1:17:00 น.  

 
...คุณว่า..คุณให้อภัยเพื่อนได้เสมอ...เพียงแต่ว่าเพื่อนคุณเองนั่นแหล่ะ..ที่จะหนีห่างจากคุณ และคุณเชื่อว่าต้องใช้เวลา....

เพราะฉะนั้น จงให้เวลาแก่เค้าเท่าที่เค้าต้องการ และจงเฝ้ารอรับเค้ากลับมา ขณะรอรับเค้ากลับมาให้หัดยิ้มหน้ากระจกเข้าไว้ จะได้เอาไว้ใช้เมื่อถึงวันที่คุณสัญญากับเพื่อนว่า “ถ้ากูยิ้มให้มึง....มึงจะยิ้มให้กู” ไงคะ

เชื่อเหลือเกินว่าคุณจะได้รับรอยยิ้มจากเพื่อนคนนั้นในเร็ววัน...


โดย: Kitten ConCerto วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:1:41:45 น.  

 
..หวังว่าจะกลับมาทำความเข้าใจกันใหม่ได้เป็นอย่างดีนะคะ...

..เจ้าจอมเคยเสียเพื่อนสนิทด้วยความไม่เข้าใจไปเหมือนกัน..ทุกวันนี้มันมียิ่งกว่ากำแพงที่กั้นไว้.. ไม่รู้ว่าจะมีวันไหนที่เราจะกลับมาสนิทกันได้เหมือนเดิมอีกหรือเปล่า... ซึ่งถ้าเราคุยกันตั้งแต่วันแรกที่เราไม่เข้าใจกัน..อะไร ๆ มันคงไม่เป็นแบบนี้.. .. อย่าให้เรื่องของคุณสิงห์นครพิงค์จบแบบเจ้าจอมเลยนะคะ

ปล. ขอบคุณสำหรับคำอวยพรวันเกิดนะคะ ..ขอส่งความสุขคืนไป 100 เท่าเลยค่า...


โดย: เจ้าจอมหยู วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:1:47:09 น.  

 
ขอให้กำแพงที่เกิดขึ้นค่อยๆ ทลายลงจนมิตรภาพกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะคะ

มิตรภาพไม่ได้สร้างขึ้นได้ในเวลาเพียงสั้นๆ แต่หลายๆ คนกลับทำลายมันในเวลาเพียงแค่ชั่ววินาที

ขอเป็นกำลังใจให้กับการเรียนรู้ความหมายคำว่า 'เพื่อน' ด้วยคนค่ะ

ปล. วันนี้รู้สึกแย่มากเลยพี่ ป่วยแล้วยังจิตตก ซุ่มซ่าม เมื่อเดือนมค. ก่อนกลับไทย หนสุดท้ายที่เปี๊ยกเอาเสื้อผ้าลงถังซัก เปี๊ยกก็เผลอลืมมือถือไว้ในเสื้อคลุมอาบน้ำ เอาลงไปซักด้วย ผ่านมาแปดเดือน วันนี้ได้เอาเสื้อผ้าไปซักใต้หอเป็นครั้งที่สองในรอบปี ก็เผลอลืมมือถือเครื่องใหม่ไว้ในกางเกงอีก เศร้าอะ เศร้ามากๆ เสียดายข้อความกับอะไรหลายๆ อย่างในนั้น ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้มันไม่เสีย แต่ไม่กล้าหวังเลยจริงๆ มาบ่นไรไม่รู้ โทษทีนะคะ เพียงแต่รู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ เท่านั้นเอง คงไม่มีใครทำได้แบบเปี๊ยกแล้วอะ


โดย: อุรัสยา วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:6:17:52 น.  

 
ผมก็ไม่เสียใจเลยที่จะได้ทำความรู้จักกับมันใหม่.........


โดย: เราชอบความคิดนี้จังค่ะ ... จะทำบ้าง (แ ม ง ป อ ) วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:15:12:08 น.  

 
zaesun ขอบคุณที่และมาเยี่ยมครับ..จริงครับ มิตรภาพงดงามเสมอ

random-4 ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจครับ

พี่ต๋อง ขอบคุณพี่ต๋องครับ...ผมก็รอว่าเมื่อไหร่จะได้คุยกับมันอยู่อะครับ..

เจ๊นัท ดีใจที่กลับมา...ขอบคุณที่ให้กำลังใจครับ

Kitten ConCerto ขอบคุณที่แนะนำครับ...ผมก็จะทำแบบนั้น

เจ้าจอม สุขสันต์วันเกิดอีกทีครับ...ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจครับ


น้องเปี๊ยกสู้ๆครับ...ในปีหนึ่งเนี่ย ฝนไม่ได้ตกทุก 365 วันนะครับ

แมงปอ ขอบคุณที่แวะมา..ขอบคุณที่เป็นเพื่อนคุย


โดย: สิงห์นครพิงค์ วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:18:30:36 น.  

 
เราก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาเหมือนกัน ร้องไห้เป็นวักเป็นเวรเลย
แต่เชื่อมั๊ย เวลาจะช่วยรักษาแผลนั้นได้เอง....ทุกคนย่อมอยากมีเพื่อนมากกว่ามีศัตรูอยู่แล้ว...
ทุกวันนี้เราและเพื่อนคนนั้นเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน....และจะเป็นตลอดไป

สู้ สู้ นะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: OH IP: 58.64.103.70 วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:19:02:12 น.  

 
อย่าให้ทิฐฏิ มาทำลายความเป็นเพื่อนกันเลยนะครับ
...
หลายต่อหลายครั้ง
ของ
หลายต่อหลายคน
เมื่อมองย้อนกลับไปในอดีตของตน
อาจอยากหวนกลับไปทำอะไรที่ดีกว่านั้น
...
แต่ก้เป็นไปไม่ได้


โดย: เ ม ฆ ค รึ่ ง ฟ้ า วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:20:42:36 น.  

 
ขอบคุณสำหรับคำชมคร้าบ
อยากถ่ายรูปสวย ๆ ต้องแวะไปคุยที่นี่บ่อย ๆ ครับ

http://fujifilmclub.pantipmember.com/ (เนื้อที่โฆษณา)


โดย: 90210 วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:21:17:35 น.  

 
ดีจ้า ขอบคุณนะที่เข้าไปทักทายทันทีหลัง Up นะจ๊ะ คงไม่ต้องบอกนะว่าเป็นใคร
ปล. ช่วงนี้กำลังฝึกวิทยายุทธ์การแต่ง Blog อยู่จ้า เลยไม่ได้เปิดตัว Blog ให้ชาวบ้านรู้เลยอ่ะ


โดย: tweety girl วันที่: 3 กันยายน 2549 เวลา:21:17:47 น.  

 
หวัดดีอีกครั้งจ้า ขาหายดีรึยัง ไม่เห็นพูดถึงเลย


โดย: tweety girl วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:7:01:58 น.  

 
ครับ

มายืนยัน นอนยันอีกคนนึงว่า

ความสัมพันธ์แบบเพื่อนเนี่ยดี

และรักษาง่ายกว่าความสัมพันธ์แบบแฟนแน่นอนครับ

ยินดีด้วยน่ะครับ ที่มีมิตรภาพที่ดี


โดย: Dr.Manta (Dr.Manta ) วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:13:22:42 น.  

 
เหนื่อยนัก ก็พัก บ้าง บางสิ่งบางอย่างคงต้องให้เวลาช่วยรักษาให้มันดีขึ้น เหมือนเรากำทรายอยู่ในมือ ถ้ายิ่งกำแน่น ทรายก็ยิ่ง ไหลออกจากมือ แต่ถ้าเราคลายมือลงให้หลวมๆ แล้วประคองมันเอาไว้ทรายก็จะยังคงอยู่ในมือได้ต่อไป นะครับ


โดย: คนที่ผ่านมา IP: 203.147.50.114 วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:17:56:22 น.  

 
เข้ามาให้กำลังใจครับ...

ผมตีกับเพื่อนบ่อยๆ ครับ เลิกคบกันและกลับมาคบกันหลายคนละ

จริงๆ แล้วผมเป็นแฟนที่ดีแต่เป็นเพื่อนที่เลวครับ


โดย: พลทหารไรอัน วันที่: 4 กันยายน 2549 เวลา:22:10:07 น.  

 
โอ้:ขอบคุณที่แวะมาจ๊ะ...ตั้งใจทำ Blog นะ แล้วจะเข้าไปเยี่ยม blog ของโอ้บ่อยๆๆนะครับ

พี่เ ม ฆขอบคุณครับที่แวะมา...ผมก็พยายามเต็มที่ครับ

90210 ผมตามไปแล้วครับ...เริ่มไม่ถูกเลยวุ้ยยย

โอ้ อีกทีตอนนี้ขาที่เดี้ยงอยู่หายแล้ว...แต่อารมย์ยังเดี้ยวอยู่เลยอะ

พี่หมอแมนต้า ขอบคุณที่แวะมาครับ....เห้อ ผมยังง้อเพื่อนอยู่เลย...ยังไม่ได้คุยกับเพื่อนเลยครับ ชักเหนื่อยแล้ว...ผมเองกลายเป็นเหมือนทุกข์ร้อนอยู่คนเดียว...

คนที่ผ่านมา ขอบคุณครับที่แนะนำ..ผมเองก็อยากพักเหมือนกัน...แต่ผมไม่อยากให้เพื่อนผมเข้าใจผิดไปมากกว่านี้...ผมอยากอธิบายให้เค้าเข้าใจว่าผมโอเคแล้ว...แล้วอยากให้เค้าคุยกับผมซะที

เจฟ ขอบคุณที่แวะมาครับ...ผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร...ทุกคนไม่มีใคร perfect ว่าป่าว...


ไอ้ภู กูก็รอจะคุยกับมึงอยู่นะ.....ยังไงคุยกันนะเพื่อน...คิดถึงมึงนะเว้ย..


โดย: สิงห์นครพิงค์ วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:2:20:41 น.  

 
รอ รอ แล้วก็รอ เว้นระยะ ให้สติเกิด แล้ว เมื่อสติเกิด ลุงจะรู้เองว่าต้องทำไง ฟังดูแก่นะแต่ลองดูนะลุง ทำไมนะเหรอะ ก็มันไดผลจริงนะสิ
สู้ๆนะลุง
แล้วนิขาหายยังเป็นห่วงมากๆ
คิดถึงนะ หมูหนาว จาก น้องปุดซีแลน


โดย: missdusita (missdusita ) วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:5:53:28 น.  

 
ปล.บล๊อกหลานอัฟแล้วนะยะ เข้าไปอ่านแก้เซ้งก่อน ไงน้องเทมมี่ก็โกรธแกไม่เป็นหรอก


โดย: missdusita (missdusita ) วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:6:31:38 น.  

 

ไม่ได้เข้ามาเยี่ยมนาน สบายดีนะครับ แล้วก็ขอให้โชคดีเรื่องเพื่อนนะ


โดย: stawahna (stawahna ) วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:16:00:26 น.  

 
บิ๊ก ขอบจายยยนะจ๊ะ...อยากหอมแก้มเจ้าเทมส์สักฟ๊อดดด

stawahna ขอบคุณครับที่แวะมาเยี่ยม Blog ของคุณ stawahna เองก็มีคนไปเยี่ยมเยือนเยอะเหมือนกันนะเนี่ย


โดย: สิงห์นครพิงค์ วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:18:06:24 น.  

 
อ่อนไหวทุกทีที่ได้ยินคำว่า "เพื่อน"


โดย: เจ้าชายไร้เงา วันที่: 5 กันยายน 2549 เวลา:19:43:23 น.  

 
จะรักและเคารพ คิดถึง นึกถึง เพื่อน ม 6/2 เสมอ ตลอดไป ตัวเอิน 12 ตัว จะรักกันตลอดไป สัญญานะ ตัวเอิน ดูเม็กส ใหม่ เก๋ โบว์ หญิง กุ๊บ เขียว แพร หวาน เจียว น้อง ปุ๋ย ทีมงานแม่ค้า 601 หวาน อิง พิมพ์ เราจะรักกันตลอดไป


โดย: นายเอกพจน์ ศรีสวัสดิ์ อดีต ม 6/2 รร รัษฎา 49 IP: 124.157.245.26 วันที่: 22 เมษายน 2550 เวลา:11:13:12 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

อ๊อดอ๊อดยอดมานุส
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]









Srawut Kumphune's Facebook Profile
Group Blog
 
<<
กันยายน 2549
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
3 กันยายน 2549
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add อ๊อดอ๊อดยอดมานุส's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.