อ๊อด อ๊อด....ยอดมานุสสส
" ....Say Hi!... กลับมาแย้วครับ"....เด็กปี 2



สวัสดีครับเพื่อน






หลังจากห่างหายไปพักใหญ่ ก็ไม่ได้หายไปไหนครับ เพราะตอนที่กลับไปเยี่ยมบ้าน ก็ยังได้เขียน ได้เจอกัน 2-3 blogs ก่อนจะหายไปอีก...





เพื่อนๆว่าจริงไหมครับ ที่เค้าว่ากันว่า "เวลาแห่งความสุขมักจะจากไปอย่างรวดเร็ว" ผมเห็นด้วยกับประโยคนี้จริงๆอะนะ....เพราะเวลา 6 อาทิตย์ จะว่าไปก็เดือนครึ่งเลยนะ..ทำไมมันผ่านไปเร็วอย่างนี้ ช่วงเวลาแห่งความสุขมันสั้นนัก...กลับบ้าน6 อาทิตย์ผ่านไปเร็วเหมือนไม่กี่วันเอง...ผมหล่ะเซ็ง






กลับบ้านครั้งนี้อะไรๆก้ดี มีความสุขไปหมด..อบอุ่นใจเมือ่ได้อยู่กับครอบครัว..อบอุ่นกาย(มันไม่หนาวเหมือนลอนดอนนี่นา) ...อาหารอร่อย (อันนี้ไม่อยากจะบรรยายว่ามันเยี่ยมแค่ไหน...อะไรๆก็อยากกินไปหมด...น้ำหนักขึ้นครับ...เชื่อไม่เชื่อ...ก็ 6 อาทิตย์ น้ำหนักขึ้น 12 กิโล กลับมานี่เซ็งเลย...ต้องตั้งต้นลดกันใหม่ กว่าจะลงได้แต่ละกิโล...ผ่านคราบน้ำตา และป้ายน้ำลายทิ้งมาหลายหยดแล้ว) กลับบ้านครั้งนี้งได้พบเจอเพื่อนฝูงหลายกลุ่ม ได้กลับไปมีเวลาๆดีๆด้วยกันอีกครั้ง...เจอกันทีไร ก็มีเม้าท์ถึงความหลังตามประสาคนแก่..อิอิ...(ผมคนหนึ่งหล่ะยังไม่ยอมแก่) และที่ขาดไม่ได้ที่ต้องพูดถึง ก็คือการได้เจอกับเพื่อนใน bloggang ได้พูดคุย ได้ทำความรู้จักก็ไม่มากมาย 3-4 คน...แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว..






คุณเชื่อไหม...ผมเริ่มคิดถึงว่าต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม แบบหนึ่งปีที่ผ่านมาอีกครั้ง..หัวใจมันหดหู่ ห่อเหี่ยวแบบบอกไม่ถูก..ใจหาย แล้วก็เศร้าใจโคตรๆ






วันที่บินออกจากสนามบินสุววรณภูมิ...ตอนเครื่องบินกำลังจะ take off วินาทีนั้นมันโคตรเศร้า..peak สุดก็คงตอนนั้นแหล่ะครับ...น้ำตาร่วงเลย. แต่ไม่ได้ร้องไห้โฮๆนะ..แค่น้ำตามันไหลหน่ะ...ฝรั่งที่นั่งข้างๆถามว่าเป็นอะไร โอเคไหม....ผมก้บอกว่าโอเคหล่ะ แต่คิดถึงบ้าน..เฮียแกก็ดันพูดกลับว่า "เอ้า!! นึกว่าคนไทย " น้ำตาผมสะดุดหยุดไหลเลย....ก็ผมดันงงกับคำพูดพี่แกอะดิครับ...ผมก็ตอบว่าผมอะคนไทย...เค้าก็เลยหัวเราะ..แล้วก็ประมาณอธิบายว่า เห็นบอกว่คิดถึงบ้าน นึกว่าจะจากเมืองไทยเพื่อกลับบ้าน.... ผมอะ งง....ผมว่ามันไม่เห็นแปลกเลยที่คนจะจากบ้านจะคิดถึงบ้าน...ผมงง หรือ เค้า งง กันแน่อะ ปวดหมองเลย






กลับมาถึงลอนดอน โทรกลับบ้านทันทีครับ...ปลายสายได้ยินเสียงผม..ก็สะอื้น...จะใครซะอีกหล่ะ ก็คุณแม่ผมอะดิ...แถมมีมาเล่าว่า เจ้าบูบู้ หมาน้อยตัวโปรดของผม มันเดินวนรอบบ้านเลย แถมเดินเข้าไปในห้องนอนผมด้วย แล้วก็เดินออกมาหน้าตาผิดหวัง (ต้องเล่าว่าปกติเค้าจะชอบเดินมาหาผมในห้องนอน แล้วก็นอนใต้เตียง บางทีก็เห่าๆให้ตื่น) แม่ก็เล่าไปสะอื้นไป...ผมก็เริ่มทนไม่ไหว...เฉไฉ บอกหิว ไปหาข้าวกินก่อน ไม่งั้นผมเองอีกคนนั่นหล่ะจะสะอื้นตามกันไป






แต่เวลาจะคิดถึงบ้านมันต้องหยุดลงก่อน เพราะว่ามีงานรออยู่...ก็รายงาน upgrade report ของผมหน่ะสิครับ ที่อาจารยืบอกว่าคงจะคืบหน้า...แต่ได้แตะมันน้อยมาก....อิอิ ก็เที่ยวร่อนตะลอนซะ..อิอิ กลับมาก็ได้เวลาปั่นงานครับ เพราะหลังจากนั้น 1 อาทิตย์ ผมจะต้องสอบ Ph.D. transfer VIVA จะว่าไปก็สำคัญมากๆเหมือนกัน...เพื่อจะเลื่อนขั้น เป็นนักเรียน ป.เอกปี 2 ซะที...งานนี้บู้ตึ้งต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง...ฮ่าๆๆ





ผมเพื่งสอบเสร็จเรียบร้อยเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา พร้อมผลที่น่าพอใจก็คือ ผ่านฉลุย.. สบายใจไปซะที...เลยว่าจะมาเขียนถึงเพื่อนๆแก้คิดถึงกันหน่อย...แต่ยังไงก็ตามวันศุกร์นี้ผมต้องมีนำเสนองาน...ก็คงเป็นงานชิ้นใหญ่ชิ้นสุดท้ายแล้วก่อนกลับมาปฏิบัติการวิจัยตามเคย...เอาใจช่วยผมด้ยนะคร๊าบบบบ






ดีใจที่ได้กลับบ้าน...แล้วเดี๋ยวก็คงจะกลับอีก...รอก่อนนะเมืองไทย...ลูกคนนี้จะกลับไปอีกแน่นอน...






ที่ผ่านมา..ขอบคุณ พ่อ แม่ ครอบครัว ญาติๆที่ให้กำลังใจและเป็นแรงใจสำคัญในการใช้ชีวิตของผม....

ขอบคุณครูบาอาจารย์ที่ประสิทธิ์ประสาทวิชา ทำให้ผมมีวันนี้....

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ทำให้ผมรู้ว่ามิตรภาพของคำว่าเพื่อนมันมีอยู่จริง....

ขอบคุณเพื่อนๆชาว Bloggang ที่ทำให้ชีวิตเหงาๆของคนไกลบ้านคนนี้ไม่ได้เศร้าเกินไป..และขอบคุณเพือน bloggang ที่เราได้เป็นเพื่อนกันจริงๆ...

ขอบคุณ Bloggang สำหรับการเป็นเจ้าภาพแห่งเวลามิตรภาพแห่งนี้...

ขอบคุณตัวเองที่เป็นเด็กดี...
(แถมหน้าตาดี...ใครจะว่าไงก็ช่างผมไม่แคร์ ผมว่าผมหล่อ) อิอิ






แล้วมาเจอกันใหม่นะครับ...รักษาสุขภาพกันถ้วนหน้า...




รักและคิดถึง



สิงห์นครพิงค์( เด็กปี 2 )





Create Date : 24 มกราคม 2550
Last Update : 19 มกราคม 2551 7:33:02 น. 4 comments
Counter : 147 Pageviews.

 
เย้ๆ ดีใจด้วยจ้าที่สอบผ่านฉลุย

พี่เวรดึกจ้า นั่งเล่น'net เพราะไม่มีลูกค้าอ่ะ

อยู่ห้องก็เล่น ที่ทำงานก็เล่น

ปีหน้ากลับมาจะพาเที่ยวแน่นอนจ้า

สัญญา สัญญา (ถ้าไม่แต่งงานไปซ๊าก่อน 555 คงจะมีใครหน้ามืดอยู่ร๊อก!!)

จากพี่สาวหน้าตาดี ..มันหลงตัวเองกันทั้งพี่ทั้งน้องอ่ะนะ


โดย: random-4 วันที่: 24 มกราคม 2550 เวลา:2:43:25 น.  

 
ดีใจด้วยค่ะที่สอบผ่านไปปี 2 แย๊ว
กรี๊ด...ไม่เชื่อว่า 6 อาทิตย์น้ำหนักขึ้นตั้ง 12 กก. ทำได้ไงคะเนี่ย


โดย: the Vicky วันที่: 24 มกราคม 2550 เวลา:2:58:03 น.  

 
"เวลาแห่งความสุขมักจะจากไปอย่างรวดเร็ว" แต่เราสามารถเก็บความรู้สึกดี ๆ ไว้ตลอดไป


โดย: somnumberone วันที่: 24 มกราคม 2550 เวลา:3:48:06 น.  

 
เข้าใจๆ..แต่แหม...เราแพ้เลย - เราขึ้นมา5กิโลภายใน4อาทิตย์อ่ะ...


โดย: beew IP: 74.135.3.146 วันที่: 30 มกราคม 2550 เวลา:4:45:42 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

อ๊อดอ๊อดยอดมานุส
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]









Srawut Kumphune's Facebook Profile
Group Blog
 
<<
มกราคม 2550
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
24 มกราคม 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add อ๊อดอ๊อดยอดมานุส's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.