Group Blog
 
 
สิงหาคม 2559
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
28 สิงหาคม 2559
 
All Blogs
 
โซ่รักสีรุ้ง บทที่ ๑.๒ - งานเต้นรำ









สายรุ้งเห็นเขาไม่ชัด แต่พอจะมองออกว่าเขาเป็นผู้ชายด้วยชุดทักซิโด้ ผูกหูกระต่ายสีดำบริเวณลำคอ มีผ้าเช็ดหน้าสีขาวพับทบอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูท ปล่อยชายให้เลยออกมาเล็กน้อย หญิงสาวอยากจะสำรวจมากกว่านั้นเพราะใคร่รู้เหลือเกินว่าใครกันหนอ...ใครกันที่จดๆจ้องๆเธออย่างสนอกสนใจเช่นนั้น แต่เพราะคู่เต้นรำมายืนอยู่ตรงหน้าเธอจึงจำต้องละสายตาจากมาและเพ่งสมาธิอยู่กับหน้าที่สำคัญของตัวเองเสียก่อน

สายรุ้งเต้นไม่เก่ง ไม่สวยสง่าเท่ากับสายฝน...ไม่สิ เทียบกับสาวเดบูตองส์คนอื่นแล้ว เธอคิดว่าฝีมือตัวเองเทียบไม่ติดเลยสักนิด โชคดีที่คู่เต้นของเธอถนัดในเรื่องนี้ เธอจึงเต้นออกมาได้ดีกว่าที่คิด

คู่เต้นของเธอนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอเอง ชื่อว่าประณพ อายุมากกว่าเธอสี่ปี เป็นพี่ที่แสนดี และเอ็นดูเธอไม่น้อย

“ขอบคุณนะคะพี่ณพ ถ้าไม่ได้พี่ณพช่วย รุ้งแย่แน่เลย” สายรุ้งกระซิบบอกหลังจากเพลงจบลง เธอย่อตัวอย่างพยายามให้ชดช้อยและสง่างามที่สุด แต่มันกลับดูผืนๆ ขัดๆ และเก้งก้าวอย่างไรไม่ทราบได้

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกน่า พี่เต็มใจช่วยอยู่แล้ว”

ประณพเอ่ยจบก็โบกมือลา ตรงดิ่งไปหาสาวคนหนึ่ง สะสวย หุ่นดี ผมยาวสลวย...ตรงเสป็คของเขาทุกอย่าง ดูท่าว่าคงจะเล็งไว้ตั้งแต่งานเริ่มแล้วกระมัง

สายรุ้งมองอีกฝ่ายยิ้มๆ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งอกเมื่อภารกิจในคืนนี้สำเร็จลุล่วงในที่สุด แม้จะไม่ได้เพอร์เฟคอย่างที่บิดาหวังแต่เธอก็มั่นใจว่าทำได้ดีระดับหนึ่ง หญิงสาวหมุนตัวกำลังจะเดินออกจากฟลอร์ก็ต้องชะงักไป เมื่อพิธีกรประกาศว่าเปิดโอกาสให้หนุ่มๆมาชวนสาวเดบูตองส์เต้นรำได้ ใจดวงน้อยร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

อะไรกัน...ในสคริปต์ไม่ได้ระบุไว้ว่าเธอจะต้องเป็นฝ่าย ‘ถูกเลือก’ นี่นา ถ้าเป็นแบบนี้....

สายรุ้งกัดริมฝีปากตนเอง รู้ดีว่าความไร้ตัวตนของเธอ จะต้องทำให้บิดาขายหน้าแน่ๆ เพราะคงไม่มีหนุ่มคนไหนมาขอเธอเต้นรำอย่างแน่นอน พรุ่งนี้เสียงซุบซิบจะระบือไปไกลราวกับไฟลามทุ่ง แล้วท่านก็จะอับอายที่ลูกสาวคนเล็กของท่าน ‘ขายไม่ออก’

สายรุ้งไม่สนหรอกว่าตนเองจะถูกมองข้ามหรือละเลยครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เธอห่วง คือความรู้สึกของบิดาเท่านั้นเอง หญิงสาวกวาดตามองไปรอบห้อง สองตาเต็มไปด้วยความคาดหวังกึ่งร้องขอ เวลานั้นเริ่มมีหนุ่มๆสามสี่คนเดินออกมาแล้ว พวกเขาเดินตรงไปหาสาวเดบูตองส์ที่ยืนอยู่ริมสุดอีกฝั่งหนึ่ง อีกสามคนตรงมาหาพี่สาวของเธอ...ไม่ใช่เรื่องที่เกินคาดหวัง สายฝนมีเสน่ห์ต่อหนุ่มๆมาแต่ไหนแต่ไร และเธอรู้ดีว่าผู้ชายเกือบทุกคนในที่นี่ล้วนแล้วแต่อยากจะทำความรู้จักกับพี่สาวเธอทั้งนั้น

รอแล้วรอเล่า รอด้วยใจเต้นระทึก รอจนทุกคนได้คู่หมดแล้ว เหลือแต่เธอ...ที่ไร้คู่

สายรุ้งเหงื่อตก นึกเวทนาตัวเอง แต่ก็ไม่มากไปกว่าสงสารบิดา

...จะมีสักครั้งบ้างไหมที่เธอจะทำให้ท่านภูมิใจบ้าง

หญิงสาวคิดอย่างสะท้อนใจ ไม่อาจทนแบกหน้ายืนอยู่ตรงนั้นได้ จึงทำท่าจะเดินออกจากฟลอร์ ไปหลบมุมอยู่ที่ไหนสักแห่ง...เงียบๆคนเดียวเหมือนเคย ในเวลานั้นเอง บางอย่างที่อุ่นจัดก็รัดรึงข้อมือของเธอไว้ ส่งกระแสความร้อนพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจอันหนาวเหน็บอย่างรวดเร็ว

สายรุ้งหันกลับไปมอง ใจกระตุกวูบเมื่อดวงตาสานสบกับดวงตาคู่นั้น...คู่ที่เธอเห็นก่อนหน้านี้

เวลานั้นทำนองเพลงเปลี่ยนไปเป็นเพลงเนิบช้า แผ่วหวาน เธอจำเพลงนี้ได้ มันเป็นเพลงโปรดของเธอ

“ให้เกียรติเต้นรำกับผมได้ไหมครับ”

เขาเลื่อนมาจับมือเธอไว้ ดึงรั้งเบาๆ สายรุ้งไม่ได้ขัดขืน กลับก้าวตามเขาราวกับถูกมนตร์สะกด

ผู้ชายคนนี้ตัวสูง ดูเผินๆเหมือนจะผอม แต่แท้จริงแล้วบึกบึนไม่น้อย ช่วงไหล่กว้าง แผ่นอกกำยำ...กว้างขวางมากพอที่จะปกป้องใครคนหนึ่งได้

ปลายคางและแนวกรามของเขาสะอาดสะอ้านแต่ก็ยังเห็นไรหนวดเขียวจางๆ พร้อมกับกลิ่นอาฟเตอร์เชฟอ่อนๆให้ความรู้สึกแห่งบุรุษเพศแบบที่เธอไม่ค่อยได้สัมผัสนัก ริมฝีปากของเขาบางราวกับอิสตรี จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มโค้งสวย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแต่ทรงพลัง

หากสายตาของเขาเปรียบเสมือนคมมีด ดวงตาของเธอก็เปรียบเสมือนปุยนุ่น...ปลายคมมีดสะบัดเล็กน้อย เธอก็พลันลอยฟุ้งกระจัดกระจายอย่างไร้ทิศทาง

เขาจับมือเธอวางบนไหล่ และแตะมือบนเอวเธออย่างนุ่มนวล พาเธอเคลือนไหวอย่างช้าๆตามท่วงทำนองของบทเพลง

เสียงเพลงนั้นวะแว่วหวานหู...เป็นเพลงที่เธอโปรดปราน

I have died every day waiting for you

Darling, don't be afraid I have loved you

For a thousand years

I'll love you for a thousand more[1]

A thousand years...เพลงประกอบภาพยนตร์แวมไพร์อันโด่งดัง ช่างไพเราะและนุ่มหู ชวนให้คนฟังเคลิบเคลิ้ม

เพลงนี้เป็นเพลงโปรดของเธอก็จริง แต่ยามอยู่ในอารมณ์อันชวนตระหนกเช่นนี้ เพลงนี้กลับคล้ายเสียงกลองดังตึกๆตักๆอยู่ในหัวตามจังหวะการก้าวเท้าของเธอ

“คุณไม่ชอบเต้นรำใช่ไหม”

เขาชวนคุย เสียงของเขานุ่มชวนฟัง มันสะท้อนอยู่ในอกของเธอ...เป็นจังหวะเดียวกับการเต้นของหัวใจ

“ค่ะ” เธอตอบรับสั้นๆตามสัญชาตญาณแล้วก็ปิดปากเงียบตามเดิม

“มือคุณเย็น ตื่นเต้นหรือกลัวครับ”

เขาพยายามสร้างความเป็นมิตรกับเธอ ซึ่งชายหนุ่มน้อยคนนักที่จะทำเช่นนี้ เพราะหากไม่มองผ่านเลยไปก็จะทักทายพอเป็นพิธีและตามมารยาทเท่านั้นเอง สายรุ้งจึงประหม่ามากกว่าเดิม ใจเต้นโครมครามราวกับคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก

“ว่าไงครับ ไม่ตอบแบบนี้...อย่าบอกนะว่าคุณกลัวผม”

เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาท หญิงสาวจึงรีบกะพริบตาเรียกสติของตนเอง

“เปล่าค่ะ รุ้งไม่ได้กลัวคุณ แค่กำลังหาคำตอบให้คุณค่ะ”

“แล้วได้คำตอบรึยังครับ”

เขาถามยิ้มๆ และเธอก็ผ่อนคลายมากพอที่จะยิ้มตอบเขาแล้ว

“ทั้งสองอย่างค่ะ รุ้งไม่ค่อยได้ออกงานแบบนี้ก็เลยตื่นเต้น แล้วรุ้งก็ซุ่มซ่ามมากกก...” เจ้าตัวลากเสียงยาวให้น้ำหนักกับคำพูดของตัวเอง “เลยกลัวว่าจะทำให้คุณพ่อขายหน้าน่ะค่ะ”

เขาหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาดังอยู่แค่ในลำคอเท่านั้น แต่กลับก้องกังวานอย่างประหลาด

ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ชวนให้สาวๆหลงรัก กอปรกับหน้าตาอันหล่อเหลาด้วยแล้ว น่าแปลกที่เขามาขอเธอเต้นรำ

ทำไมหนอ...

พลันที่ถามตัวเอง เธอก็ได้คำตอบ

...ถ้าไม่ใช่เพราะสงสาร ก็สมเพชเวทนากระมัง

สาวเดบูตองส์คนเดียวที่ถูกทิ้งให้ยืนเดียวดายกลางฟลอร์เต้นรำน่าอับอายขายหน้าน้อยเสียเมื่อไร เขาคงเป็นคนใจดี มีเมตตาจึงอยากช่วยเธอก็เท่านั้นเอง

สายรุ้งไม่ได้หวังถึงขั้นว่าเขาจะสนใจเธอ หรือเห็นว่าเธอมีตัวตนหรอก แต่คำตอบที่ให้กับตัวเองก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเหี่ยวแฟบลงทันใด หญิงสาวหลุบสายตาลงจับจ้องเพียงกระดุมเม็ดที่สองบนอกเขา ซ่อนแววตาของความผิดหวังไว้ หากเธอก็เศร้าได้ไม่นานหรอกเพราะคุ้นชินกับสภาพแบบนี้มาตลอดชีวิตแล้ว เมื่อเขาชวนคุยอีกครั้ง เธอก็ต่อบทสนทนาได้ทันที

“ทำไมถึงกลัวละครับ คุณไม่น่าจะทำอะไรให้คุณพ่อขายหน้าได้เลยนะ”

“ผิดแล้วค่ะ รุ้งน่ะทำให้คุณพ่อขายหน้าออกจะบ่อย” เมื่อเริ่มคุ้นเคย เธอก็คุยเจื้อยแจ้วได้มากขึ้น “โดยเฉพาะตอนออกงาน รุ้งชอบทำตัวเปิ่นๆ ป้ำๆเป๋อๆ แถมยังซุ่มซ่ามอีกด้วยค่ะ”

“ผมยังไม่เห็นว่าคุณจะเป็นแบบนั้นเลย” ประกายตาของเขาวิบวับขึ้นมาเมื่อเอ่ยประโยคถัดไป “ผมว่าคุณน่ารัก”

น้อยครั้งที่จะมีหนุ่มสักคนชมเธอ จึงช่วยไม่ได้ที่สายรุ้งจะรู้สึกเหมือนหัวใจพองโตอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“น่ารักในแบบที่คุณเป็น...แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

“จริงเหรอคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ ในเวลาเดียวกันนั้นก็ตวัดสายตาไปมองพี่สาวที่เต้นรำด้วยท่วงท่างามสง่า “รุ้งไม่คิดว่าเป็นแบบรุ้งจะดีหรอกค่ะ ต้องอย่างพี่ฝน...ทั้งสวย ทั้งสง่าแล้วก็ไปทุกเรื่องเลยค่ะ รุ้งอยากเป็นแบบนั้น”

“เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดไม่ใช่หรือครับ จริงอยู่...คนส่วนใหญ่อาจจะชอบพี่ของคุณ แต่คุณก็อย่าลืมว่าอย่างน้อยๆ ก็ต้องมีใครสักคนที่ชอบคุณเหมือนกัน”

เป็นคำปลอบใจ หรือเป็นคำบอกกลายๆว่าเขาชอบเธอหนอ...สายรุ้งไม่อาจมองจ้องสบตาเขาอีกเพราะตอนนี้หัวใจของเธอหกคะเมนตีลังกาไปหลายตลบแล้ว

“ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณที่ให้กำลังใจรุ้ง”

หลังจากนั้นก็นิ่งเงียบกันไป พักใหญ่ๆที่เดียวกว่าเขาจะเอ่ยทำลายความเงียบ และกลบเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของเธอ

“ผมยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย” เขาส่งยิ้มให้เธอก่อนจะเอื้อนเอ่ยชื่อของตัวเองด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “ผมกรครับ...พนมกร สุริยไพศาล”

“รุ้งค่ะ สาย...”

“สายรุ้ง นาฏยรัตน์” พูดยังไม่ทันจบ เขาก็ต่อให้เสียแล้ว “ผมจำได้แม่นเลยครับ”

ไม่คิดว่าจะมีใครจดจำชื่อเธอได้ในครั้งแรกที่ได้พบกันเช่นนี้ สายรุ้งทั้งประหลาดใจ ประทับใจและดีใจอย่างประหลาด เธอยิ้มให้เขาจนตายิบหยี และบอกตัวเองว่าจะจดจำชื่อเขาไว้ด้วยตั้งใจว่าวันหน้าจะส่งของขวัญไปให้เขาเพื่อขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตเธอในวันนี้



[1] เพลง A Thousand Years ขับร้องโดย Christina Perri







Create Date : 28 สิงหาคม 2559
Last Update : 28 สิงหาคม 2559 14:16:02 น. 0 comments
Counter : 383 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

อรุณฉายที่ปลายฟ้า
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 19 คน [?]




เขียนไปตามใจฝัน
นามปากกา ศศิภา อรุณฉาย Aylin
ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนค่า ^_^










: Users Online
Friends' blogs
[Add อรุณฉายที่ปลายฟ้า's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.