เวลาที่ฝนตก
เวลาที่ฝนตก

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก ?

ทำไมเวลาที่ฝนตก เรามักจะคิดถึงคนที่เรารัก เราผูกพัน
และบางครั้งก็รู้สึกเหงาด้วย

เมื่อก่อนนี้ ท้องฟ้า แผ่นดิน และผืนน้ำ เป็นเพื่อนรักกัน
ทั้งสามอยู่ใกล้ชิดติดกัน จนกระทั่งโลกได้กำเนิดพืชและสัตว์ขึ้น
แผ่นดินและผืนน้ำก็มัวแต่ดูแลเอาใจใส่พืชและสัตว์ จนละเลยและไม่สนใจท้องฟ้า
ท้องฟ้าก็เริ่มรู้สึกน้อยใจ และถอยตัวห่างออกไป ห่างออกไปทุกที ทุกที

จนถึงวันที่มีนกตัวแรกออกโบยบิน แผ่นดินและผืนน้ำจึงได้รู้ว่าท้องฟ้าได้จากไปไกลแสนไกล
แผ่นดินและผืนน้ำพยายามส่งเสียงเรียกท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าอยู่ไกลมาก เลยไม่ได้ยิน

นกตัวนั้นจึงอาสาที่จะไปบอกกับท้องฟ้า นกก็บินขึ้นสูง สูงขึ้น สูงขึ้น และส่งเสียงเรียก
แต่เสียงนกนั้นเบาเกินไป ไปไม่ถึงท้องฟ้า แต่นกก็สัญญาว่า ต่อไปนี้นกทุกตัวจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
เพื่อนำข่าวจากแผ่นดินและผืนน้ำไปบอก

ผืนน้ำและแผ่นดินรู้สึกเศร้าใจที่เพื่อนได้ห่างออกไปไกล และคิดถึงเพื่อนเหลือเกิน
ผืนน้ำพยายามที่จะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่า
แผ่นดินพยายามยกตัวสูงจนตั้งตระหง่าน แต่นั่นก็ยังสูงไม่พอ ยังไม่ใกล้ท้องฟ้า

พระอาทิตย์ซึ่งเฝ้ามองดูเหตุการณ์มาโดยตลอด
ก็บอกกับทั้งสองว่า "เราอาจจะช่วยพวกเจ้าได้" พระอาทิตย์จึงอาสาช่วย
โดยการส่องแสงลงมายังผืนน้ำและแผ่นดิน
ทำให้ระเหยกลายเป็นไอ ลอยไปรวมตัวกันเป็นก้อนเมฆ ลอยขึ้นไปบอกข่าวแก่ท้องฟ้า
เล่าเรื่องราวต่างๆเป็นรูปตามที่
แผ่นดินและผืนน้ำได้พบเจอมา และบอกว่าแผ่นดินและผืนน้ำคิดถึงมาก
อยากให้ท้องฟ้าลงมาสนิทแนบชิดเหมือนเมื่อก่อน

ท้องฟ้าได้รับรู้เรื่องราว ก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็กลับลงไปไม่ได้
"ฉันกลับลงไปไม่ได้หรอก เพราะฉันเติบโตขึ้น และอยู่สูงเกินไป ลงไปไม่ได้แล้ว
ฉันได้แผ่ขยายตัวเองจนกว้างขวาง ที่ฉันทำได้ก็เพียงแต่เฝ้ามองดูอยู่ไกลๆ
และโอบกอดแผ่นดินและผืนน้ำไว้อย่างอ่อนโยนเท่านั้น
และถึงแม้จะมีนกบินมาส่งข่าว แต่ฉันก็ยังคิดถึงแผ่นดินและผืนน้ำ
และอยากจะบอกกับทั้งสองว่า ฉันเองคิดถึงเพื่อนมากมายเพียงใด"

ก้อนเมฆก็ตอบว่า "อยู่บนนี้นานๆก็เหงาเหมือนกัน บางทีก็อยากกลับลงไปข้างล่างบ้าง"

ท้องฟ้าเลยบอกว่า "ฉันก็เหงาเหมือนกัน แต่ว่าฉันกลับลงไปไม่ได้ แต่เจ้าลงไปได้นี่
ถ้าอย่างนั้นฉันจะส่งเจ้ากลับลงไป และความคิดถึงของฉันก็หนักมากพอที่จะส่งพวกเจ้าลงไปหมดทั้งท้องฟ้า"

จากนั้นก้อนเมฆทั้งหมดก็รวมตัวกัน และรวมเข้ากับความคิดถึงอันมากมายของท้องฟ้า
แล้วตกลงมาเป็นหยาดฝน ส่งผ่านความรัก ความคิดถึงมายังแผ่นดินและผืนน้ำ

จึงไม่แปลก ถ้าเมื่อใดที่ฝนตก แล้วเราจะรู้สึกคิดถึงคนที่เรารัก
คนที่เราผูกพัน และบางครั้ง ท้องฟ้าก็ส่งความเหงาลงมาด้วย





Create Date : 22 กรกฎาคม 2549
Last Update : 22 กรกฎาคม 2549 10:51:01 น.
Counter : 544 Pageviews.

10 comments
  
อิอิ ยังคงคิดถึงและห่วงใยคุณแสนในทุกห้วงอารมณ์ความรู้สึก จริงๆนะคะ
โดย: อพันตรี (อพันตรี ) วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:11:03:46 น.
  
อ่านกี่ทีกี่ทีก็ยังคงรู้สึกดีค่ะ
โดย: หนุอุ๋ม (tenno_jung ) วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:11:46:14 น.
  

เอะ แล้วตอนที่ฝนตกคุณ sananda คิดถึงใครอยู่ค่ะ
หวัดดีตอนบ่ายๆค่ะ ขอบคุณที่แอดบล็อคน่ะค่ะ ทางนี้ก้อแอดแล้วค่ะ
ยินดีทีได้รู้จักค่ะ
โดย: about_love วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:13:19:35 น.
  
หวัดดีค่า เพิ่งเคยเข้ามา
ก็ได้ยินเพลงชอบเลย

เวลาฝนตก มันก่อให้เกิดความรู้สึกที่หลากหลายอารมณ์เนอะ
โดย: สวนลอยแห่งบาบิโลน วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:18:00:03 น.
  
แวะมาเยี่ยมครับ
โดย: jazz..a.a.minor วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:18:43:08 น.
  
หวัดดีครับ ไม่รู้หลงมาได้ไงครับ
แต่ดีใจที่มีใครสักคนที่คล้ายกันครับ
ถ้าว่างนะครับ อยากชวนไปเที่ยวกัน แบบแบคแพค กันเอง ครับที่ภูสอยดาว
วันที่ 8-10 หรือ 15-17 กันยา ครับ อาจจะได้เพื่อนใหม่ครับ
โดย: manatto วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:22:26:50 น.
  
ไปนอนก่อนล่ะคร้าบ..
ง่วงแล้ว..
ขอบคุณเพื่อนๆทุกๆคน
ที่มาเยี่ยมเยียนกันคร้าบ....



โดย: sananda (sananda ) วันที่: 22 กรกฎาคม 2549 เวลา:23:32:57 น.
  

เรื่องน่ารักจังค่ะ
โดย: Love U forever. วันที่: 23 กรกฎาคม 2549 เวลา:0:22:46 น.
  
วันที่ฝนตกไหลลงตรงหน้าผาก
เอ... สงสัยร้องผิด...
โดย: ดำรงเฮฮา วันที่: 23 กรกฎาคม 2549 เวลา:2:06:02 น.
  
ได้ใจไปอีกแล้วค่ะ
โดย: montagio วันที่: 25 กรกฎาคม 2549 เวลา:0:31:11 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

sananda
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




" HIDDEN="true" AUTOSTART="true"LOOP="2" MASTERSOUND>
กรกฏาคม 2549

 
 
 
 
 
 
 
 
22 กรกฏาคม 2549
All Blog
Friends Blog
[Add sananda's blog to your weblog]
MY VIP Friend