วันเวลาที่ผ่านมา
ตั้งใจว่าจะเขียนอะไรๆแล้วแบ่งให้คนบางคนอ่าน.....ขอย้ำว่าคนบางคน....ไม่ใช่ทุกคน.....ถ้าใครอ่านไม่ได้แสดงว่าไม่อนุญาต........

เรื่องบางเรื่องอาจะเหมือนใครหลายๆคนแต่เรื่องบางเรื่องมันกลับทำให้ไม่เคยลืมจนทุกวันนี้เลยก็ว่าได้ มันไม่ใช่เรื่องสั้นเกี่ยวกับความรัก...มันไม่ใช่ความระยำส่วนบุคคล......มันไม่ใช่ความนึกคิดซึ่งเกิดจากสามัญสำนึก..........มันเป็นตัวตนจริงๆ

ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนตั้งแต่เด็กๆ.........แล้วไล่ไปจนโต...(จนแก่55555+++)แต่บางครั้งบางอารมณ์มันไม่มีอารมณ์ร่วมไปด้วยเนี่ยสิ....

งั้นเอาเป็นว่า.....เรื่องไหนผุดขึ้นมาในสมองน้อยๆ......ก็จะถูกเขียนลงในบันทึกเล่มนี้....

****คำเตือนอาจจะใช้ภาษาไม่สุภาพ ไม่เรียบร้อย ไม่น่าอ่าน(มึงมาอ่านทำไม) ก็ขอให้เข้าใจว่าผมเองได้ผ่านเรื่องราวแบบนี้.....คิดแบบนี้ในสมัยนั้น...ซึ่งไม่มีการดัดจริตที่จะแปลงให้น่าอ่านหรือตอแหลต่อโลกใดๆก้อตาม....สำหรับชื่อท่านอื่นผมจะใช้ขื่อเล่นเพื่อป้องกันการถูกฟ้องร้องเพราะเพื่อนผมบางท่านได้ดิบได้ดีเป็นที่เชิดหน้าชูตาของสังคม.....เป็นที่เคารพนับถือ.......ผมจึงขอละเว้นไว้ ณ ที่นี้แล้วครับผม*****

เอาเป็นว่าลองมาดูประวัติส่วนตัว พอจะได้ทราบว่าพ้มนั้นเคยไปอยู่ในสถานที่แห่งใดในโลกมาบ้าง

เกิดที่โรงพยายบาลตรังชาตะสงเคราะห์.....เอาชื่อเต็มๆนะครับไม่ได้ลดทอนแต่ประการใด.....คนเก่าๆแก่สมัยรุ่นพ่อรุ่นแม่เค้าเรียกโรงพยาบาลนี้ว่าโรงพยาบาลแม่จีน.....เหตุผลง่ายมากเพราะโรงพยาบาลนี้ผู้ที่ก่อตั้งนับถือศาสนาคริสต์.....มีมิชนารีผู้หญิง.....แม่จีนก็คือคนจีนเป็นนักบวชหญิง ชาวบ้านชาวช่องก็เลยเรียกแม่จีน....ส่วนเวลาที่เปิดเปิดมากี่ปี.....ไม่ทราบ.....อยากทราบไปหาเอาเอง

กลับมาที่วันเกิดผมดีกว่า เกิดวันที่ 19 มกราคม 2517 แก่ใช่มั้ยครับ......ครับแก่(คงจะพอใจคนอ่าน ^ ^) เห็นแม่บอกว่าเกิดตอนประมาณ5ทุ่ม ยุ่งยากชิบหายในสมัยนั้นรถรามันมีสะดวกสบายเหมือนสมัยนี้ซะที่ไหน.....ที่สำคัญคุณป๋าอันเป็นที่รักของผมไม่อยู่ซะด้วยนี่สิ....(สงสัยแอบไปหากิ๊กในสมัยนั้น555555).....ทุลักทุเลเอาการกว่าจะมาคลอดได้.....แต่ผมเป็นลูกคนที่3ของครอบครัว...แม่ก้อเลยบอกว่าคลอดง่ายไม่มีปัญหา
โดยมีคุณหมอ ยุพยงค์ เป็นผู้ทำคลอดให้......ใครจะเชื่อท่านรักษาผมจนโต.....ปัจจุบันเคยรักษาลุกสาวของผมด้วย....โอ้วแม่เจ้า.....สุดยอดคุณหมอจริงๆ........ปัจจุบันท่านอายุมากแล้วแต่ผมบอกได้คำเดียวว่าเก๋าเกมส์เหลือเกินครับ สักวันผมจะไปนำประวิติท่านมาเขียนให้อ่านกันครับ

สมัยเป็นเด็กๆนี่มันมีความรู้สึกหดหู่อยู่อย่างนึงเนื่องจากครอบครัวผมมีพี่น้องทั้งหมด 3 คน ผมเป็นคนสุดท้องเพราะไอ้ความเป็นคนสุดท้องนี่แหละรวมถึงตอนเป็นเด็กนี่ตัวเล็กด้วย แถมขี้โรคต่างหาก ทำให้ผมต้องเป็นลูกไล่ในการเล่นเกมอยู่บ่อยๆ...อาทิเช่น “ไอ้อ๊อดน้องมึงมาทำไมวะ..ไอ้ห่า” “เค้าจะเล่นกันไปๆเลยมึงเอาน้องมึงไปเป็นตัวแถมเลยนะ..”ฯลฯ ทำให้รู้สึกเป็นปมด้อยตั้งแต่เด็ก ทำให้ชีวิตช่วงวัยเด็กของผมนั้นค่อนข้างจะเจี๋ยม เจี้ยมอยู่สักหน่อย ประมาณว่าเวลาไปขอใครเล่นอะไรต้องไปยืนเอามือกุมหำ ทำหน้าละห้อย พลางนึกในใจว่า “ขอให้ข้าน้อยได้เล่นกะเค้าบ้างเถอะ”
ความรู้สึกนี้มันคงไม่ต่างกับคนที่ไปยืนต่อหน้าเจ้านายพลางเอามือกุมหำ แต่ถ้าเผลอก็จะพยายามเกาหำเบาๆ......แบบน้อบน้อมสุดขีด แต่ยังมีข้อดีในความเป็นสุดท้องอยู่บ้างนะครับ....



Create Date : 05 กรกฎาคม 2554
Last Update : 5 กรกฎาคม 2554 10:29:41 น.
Counter : 165 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

SUPERHEAT
Location :
กระบี่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เขียนเรื่องราวแบบไร้สาระในชีวิต
กรกฏาคม 2554

 
 
 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
9
10
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31