เมื่อได้อ่านเรื่องราวของพี่เฮฮา คุณจะอยากติดตามอ่านเรื่องต่อๆไป และจะเสียดาย... ที่ไม่ได้อ่านเรื่องที่ผ่านมา... : โกแป๊ะเจ้าของร้านโอเลี้ยงหน้าปากซอย
Group Blog
 
 
เมษายน 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
13 เมษายน 2551
 
All Blogs
 
เ ป็ น ผี เ สื้ อ เ นี่ ย... ไ ม่ ง่ า ย เ ห มื อ น อ ย่ า ง ที่ คิ ด เ ล ย ห ว่ ะ...

ลองนึกย้อนเวลากลับไปถึงภาพในวันก่อน วันที่ข่าวลือหนาหู
จากเพื่อนๆในโรงเรียน ถึงความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของพวกเราเด็กหนุ่ม
ที่กำลังจะกลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว เหมือนขั้นตอนชีวิตของหนอนดักแด้
ที่กำลังจะกลายเป็นผีเสื้อ เรื่องราวที่บอกเล่าต่อๆกันมา คละเคล้าไปด้วย
เสียงหัวเราะ จากเซียนๆแก่แดดทั้งหลาย กับคำพูดที่ว่า…

“ขึ้นครู… ข้าไปมาแล้วว๊อย…”

ในความคิดของเด็กมัธยมปลาย ความตื่นเต้น กับความอยากรู้
อยากเห็นวิ่งพล่านไปทั่ว เช้าวันไหนที่มีผีเสื้อตัวใหม่คลานออกมาจากรัง
ดักแด้ พวกหนอนหัดคลานอย่างพวกเรา เป็นต้องเข้าไปล้อมวง รุมถาม
เหมือนอยากจะรู้ว่า

“ขึ้นครูแล้วเป็นอย่างไรว่ะ... เอ็งไปขึ้นครูที่ไหนมาว่ะ…”

ร้อยแปดคำถามกับเสียงหัวเราะตามมาแบบฮาตูมตื่นเต้นสุดๆ
เรื่องจริงบ้างโม้บ้าง ใส่สี ใส่ไข่ แมงตอแหลบินกันว่อนไปหมด
แต่พวกเราก็ยินดีล้อมวงฟังกัน เหมือนมีรายการโชว์เดี่ยวไมโครโฟน

เอาเป็นว่า จัดเมื่อไร แน่นทุกรอบ…!!!

......................................................
......................................................

ในที่สุดก็ถึงวันฟ้า ‘ศรีทอง’ ผ่องอำไพ… สำหรับหนอนแก่แดด
อย่างพวกเรา สถานที่ที่เลือก เป็นที่รู้กันเพราะดังที่สุดในยุคนั้น
นัดเจอกันใกล้ๆแถวสยามสแควร์นี่แหละจะได้ไปสะดวก เรียนพิเศษเสร็จ
ก็ลงมารวมกลุ่มกัน เห็นเค้าบอกว่ามันเปิดตอนเที่ยงๆนี่หว่า…
พอรวมตัวกันครบ 4 คน พวกเราก็ไปหาร้านเหมาะๆ นั่งวางแผนต่อ

นึกถึงวันนั้นแล้วขำชี๊บ…

ขอโทษครับ เพื่อนผมคนหนึ่ง แต่งตัวมาแบบ หล่อโคดๆ หัวโปะเจล
มันแผล็บ ขโมยน้ำหอมพ่อมาใส่ซะหอมฟุ้ง แบบอาบมาเป็นขัน…

ณ จุดนัดพบ พวกเราก็ได้แต่นั่งนิ่งมองหน้ากัน แล้วใครจะเป็นคน
ไปซื้ออุปกรณ์ป้องกันโรคล่ะว่ะ มันก็ขายอยู่ในร้านขายยา
ตรงข้ามร้านแฮมเบอร์เกอร์ที่พวกเรานั่งอยู่ นั่งทำฟอร์มเข้มกันอยู่นาน
จนโค้กละลายไปหลายแก้ว บ่ายแล้ว ตกลงจะได้ไปมั้ยเนี่ย…

“เอาว่ะเดี๋ยวข้าไปเอง…” ด้วยเสียงดังแบบมั่นใจ ผมเดินข้ามถนนไป
พร้อมกับเพื่อนๆที่เดินตามมาต้อยๆ อย่างหวั่นๆใจ
เหมือนไปทำผิดอะไรมา ซึ่งจริงๆแล้ว ก็ไม่รู้จะหวั่นไปทำไม…

ในร้านขายยา ผมมองซ้ายมองขวา มันวางขายตรงไหนว่ะ ไอ้ถุงเวรกรรม…
สมัยนั้น 7-ELEVEN ยังไม่มี ของแบบนี้เค้าจะเก็บไว้หลังตู้ยา
จะซื้อขายกันที ต้องใส่ถุงกระดาษบางๆสีน้ำตาล แล้วค่อยส่งให้
ถ้าเป็นเดี๋ยวนี้ เค้าวางขายกันเกลื่อนร้านสะดวกซื้อทั้งหลาย
แถวๆหมากฝรั่ง กับลูกอม น่ากลัวเด็กๆสมัยนี้หยิบผิดจัง…หง่า

เพื่อนๆรอกันอยู่ข้างนอก ดูราวกับเป็นพวกแก๊งค์ผิดกฎหมาย
ที่ต้องคอยมีคนดูต้นทาง ผมมองหาของที่ต้องการในร้านไม่เจอ
หันรีหันขวางอยู่พักใหญ่ เงยหน้าขึ้นมา เวรกรรม คนขายดันเป็น
อาซิ่มแก่ๆ!!! อย่างผมไม่มีเสียฟอร์ม ถามอาซิ่มเสียงดังทันที

“อาซิ่ม… หมากฝรั่งชิคเคล็ต กล่องหนึ่ง…”

เดินออกมาหน้าร้าน เพื่อนๆรุมถามทันที “ได้รึยังว่ะ ไหนเอามาดูหน่อยสิ…”
ผมตอบเสียงดัง สวนกลับ แบบฟอร์มฉุนเฉียวสุดขีด “ม่างเอ๊ย…
ของมันหมดว่ะ ไปเถอะไปร้านอื่นต่อ ว่าแต่เอาหมากฝรั่งชิคเคล็ตกันมั้ยว่ะ…”

แม้ว่าเพื่อนของผมจะงง ว่าของแบบนี้หมดร้านได้อย่างไร
แต่ก็ไม่มีใครปริปากถาม พวกเราเดินเคี้ยวหมากฝรั่งกันเมื่อยกราม
ตามหาร้านขายยาที่ถูกใจกันต่อ ผมนึกในใจว่าต้องเอาแบบคนขาย
เป็นผู้ชาย ลูกค้าน้อยๆ… ในที่สุด ก็เจอร้านขายยาที่ดูน่าซื้อที่สุด
ในสยามสแควร์ เพราะมีลูกค้าน้อย คนขายเป็นเฮียอ้วนพุงพลุ้ย

ดูหน้าตาน่าไว้ใจ…

อืมม์… หน้าตาแบบนี้… มันไม่เล่นเราแน่… ผมเดินเข้าไปถามเสียงเบาๆ
เพื่อนๆยืนให้กำลังใจอยู่ข้างหลัง “เอ่อ… เฮียครับ มีถุงยางอนามัยขายมั้ยครับ”
เฮียอ้วนมองหน้า หรี่ตาตอบเสียงดังฟังชัดแบบได้ยินไปนอกร้าน
“ลื้อจะเอาถุงยางแบบไหนล่ะ” ผมตอบกลับไปด้วยเสียงที่เบาลงกว่าเดิม
ในใจนึกสงสัย ทำไมมันเฮียแกต้องพูดเสียงดังแบบนี้ด้วยว่ะ
“แบบไหนก็ได้ครับเฮีย…” เฮียอ้วนหันกลับไปส่งเสียงดังล้งเล้ง
ตะโกนลั่นสั่งคนที่อยู่หลังร้าน…

“อาหมวยๆ ลื้อเอาถุงยางข้างตู้ มาให้ป๊ะหน่อย
หยิบมาทุกกล่อง ทุกแบบเลย…!!!”

......................................................
......................................................

เหงื่อไหลย้อยออกมาปนกับยางอายซะชุ่มไปหมด พวกเราเดินออกมา
จากร้านขายยาแบบหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก ในมือมีถุงยางคนละกล่อง
สองกล่อง แต่ละกล่องมีถุงยางอีก 3 แพ็ค ไม่รู้จะซื้อไปทำไมเยอะแยะ
เรียกว่าพอเฮียแกหยิบอะไรขึ้นมา เป็นต้องตอบว่า “ครับๆ…” รีบปิดการซื้อ
ขายแบบจะเอาไงก็เอาเถอะ จนถึงวันนี้ ผมยังจำหน้าอมยิ้มของอาหมวย
เด็กสาวลูกเจ้าของร้านได้ติดตา

หลังจากนั้น พวกเราเรียกรถสามล้อ บอกทางเสร็จแบบไม่ต่อราคาเลย
รีบออกจากพื้นที่ให้เร็วที่สุด นั่งเบียดกันไปที่โรงเรียนหนอนดักแด้ฝึกหัด
ทันที ต่อไปจะต้องเจออะไรอีกว่ะเนี่ย ในใจทุกคนได้แต่นึกว่า…

“เป็นผีเสื้อเนี่ยไม่ง่ายเหมือนอย่างที่คิดไว้เลยหว่ะ”

รถสามล้อขนหนอนดักแด้ฝึกหัดวิ่งเข้าไปจอดที่โรงแรม ที่มีสภาพเหมือน
หอพักโทรมๆ เงียบสงัด มีรถเก๋ง รถมอเตอร์ไซค์จอดอยู่หลายคันใต้ตึก
พวกเราทำการเข้าตีพื้นที่เป้าหมาย เคลื่อนที่ด้วยวิธีการโผ ตามหลักสูตร
ร.ด. หัวเกรียน ที่เรียนมาทันที หลังจากเดินงงหาทางขึ้นกันอยู่พักใหญ่
ก็มีคนเดินลงมาจากบันไดข้างตึกแบบตัวเบาสบายๆ

“โอ้ว์… นั่นไงใช่แล้ว บันไดสวรรค์…!!!”

พอเดินขึ้นไปข้างบน ตามทางเดินที่มีแสงสลัวๆ มีกลุ่มคนยืนๆนั่งๆกันอยู่
ในโถง บ้างก็รอเพื่อน บ้างก็รอรอบ เจ้าหน้าที่แผนกต้อนรับ หรือ PR
เป็นตาแป๊ะร่างอ้วน ก็เดินเข้ามาหาทันที อาแป๊ะอ้วนพาพวกเราเข้าไปนั่งรอ
ในห้องใกล้ๆ เป็นห้องนอนเล็กๆ ที่มีกระจกบานใหญ่รอบด้าน และบนเพดาน
ระหว่างทางเราก็เห็นคนเชียร์แขกพาคุณครูสาวในชุดวาบหวิวเดินผ่านไปมา เป็นกลุ่มๆ

“อ้ายน้อง อย่างเดียว หรือสองอย่าง…!!!”

อาแป๊ะถามเสียงดังฟังชัด พวกเราหันมามองหน้าๆกันแบบ งงๆ
สักพักก็ตอบแบบมั่วสุด แต่ยังพยายามรักษาฟอร์มว่า

“เอ่อ… อย่างไรก็ได้ครับ”
“ขอดูก่อนได้มั้ยเฮีย…”
"ก็แล้วแต่เฮีย… เอ๊ย! ก็แล้วแต่ครับ”

จนคนหนึ่งในหมู่พวกเราแอบก็กระซิบบอกตามที่เคยได้ยินได้ฟังมาว่า
มันต่างกันที่บริการ และราคาอีกนิดหน่อย ระหว่างอย่างแรก กับอย่างหลัง
ถ้าเลือกอย่างหลัง คุณครูจะบริการผายปอดให้ ‘น้องพระเอก’ ของเราด้วย

ฮ้าาาา… เหมือนในหนังสือโป๊เลยเนี่ยนะ…

ในใจผมนึกเอาก็เอาว่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว สักพัก อาแป๊ะร่างอ้วน
ก็พาคุณครูสาว ทยอยเดินเข้ามาในห้องที่พวกเรานั่งรออยู่
เพื่อนผมสะกิดบอกทันที “ใจเย็นๆถ้าไม่ชอบก็ขอเปลี่ยนชุดใหม่ได้นะ…”

พอเข้ามาถึง คุณครูทั้งหลายก็มองหน้าเราแบบอมยิ้ม บ้างก็หัวเราะ
คิกคักเหมือนได้กลิ่นนม และแป้งเด็กฟุ้งออกมาจากกลุ่มพวกเรา
หลังจากเลือกกัน อยู่พักใหญ่ แบบว่าจนอาแป๊ะเริ่มหงุดหงิด
เพราะเปลี่ยนมาซะหลายชุด พวกเราก็ตกลงใจเลือกคุณครูที่ถูกใจ
กันจนครบ แล้วก็ถูกพาแยกย้ายไปตามห้องต่างๆ

......................................................
......................................................

ในห้องเล็กๆ บนเตียงที่ปูไว้ด้วยผ้าขาวสะอาด ผมนั่งลงบนขอบเตียง
อย่างไม่รู้ว่า จะต้องทำอะไรต่อไป ไอ้ที่ฟังๆมาจากรายการโชว์เดี่ยว
ไมโครโฟน ของเพื่อนๆแก่แดดทั้งหลาย เป็นลืมไปหมด อ้าว ก็ของจริง
มันอยู่ตรงหน้านี่แล้ว ไม่เห็นเหมือนที่เค้าเล่าๆกันเลย ‘เธอ’ เดินยิ้มไปมา
อย่างสบายใจ จัดข้าวขอเครื่องใช้ที่แม่บ้านเอามาให้ สักพักก็เดินเข้า
ไปในห้องน้ำ ผมเดินตามไปที่ห้องน้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ก็มันไม่มีประตูนี่นา ถ้ามองเข้าไปก็ต้องเห็น …!!!

ผมเดินไปยืนอยู่ด้านหน้าห้องน้ำอย่างเงียบๆ โอ้ว์… เป็นครั้งแรก
ที่ได้เห็นกิจกรรมของผู้หญิงในห้องน้ำ หลังจากตะลึงแอบมองอยู่สักพัก
เธอก็พูดออกมาเหมือนรู้ว่า ผมแอบยืนดูเธออยู่ข้างนอกว่า

“อย่าเพิ่งใจร้อนสิจ้ะ ไม่หนีไปไหนหรอกจ้ะ…”

ผมกระโดดผลุ๋งเดียวกลับไปนั่งที่ขอบเตียงมุมไกลสุดทันที
ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำแบบว่าอายสุดๆ หลังจากอาบน้ำเสร็จ
เธอเดินออกมายิ้มหวานในชุดผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ตรงเข้ามาที่ผม
บอกให้ยืนขึ้นพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อของผมออกอย่างช้าๆ

นั่นยังไม่ตื่นเต้นเท่ากับตอนที่เธอพยายามถอดกางเกงของผมออก
ผมดูเหมือนจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับเธอสักเท่าไร หลบเลี่ยงไปมา
แบบไม่ตั้งใจ แต่ให้ตายเถอะ เก่งมาจากไหนยังแพ้มือไวของเธอ
หลังจากเก้ๆกังๆกับการถอดเสื้อผ้าออกอยู่พักใหญ่
เธอก็ถามผมปนเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีว่า…

“นี่ครั้งแรกใช่มั้ยจ้ะ…???”

ผมพยักหน้าหงึกๆ ตอบเธอแบบเสียฟอร์มหลุดลุ้ย เธอหัวเราะอีกครั้ง
โปรยยิ้มหวานแล้วเดินไปปิดไฟที่ทางเข้า ทุกอย่างในห้องเล็กๆนั้น
ดับมืดลง เหลือแต่แสงไฟจากห้องน้ำที่ไม่มีประตู เป็นแสงรำไรออกมา
แบบพอให้เราสองคนมองเห็นกันและกัน เธอกับผม เราอยู่บนเตียงนอน
ที่ปูไว้ด้วยผ้าสีขาวสะอาด ในห้องไม่มีเสียงใดๆนอกความเงียบ
จนกระทั้งเราได้ยินเสียงลมหายใจของเราสองคน สลับกับเสียงของ
เครื่องปรับอากาศเก่าๆ เธอขยับตัวเข้ามาหอมแก้มผมเบาๆ จนร่างของเรา
สองคนแนบชิดกัน เธอบอกให้ผมทำตัวสบายๆ ผมดูจะเชื่อฟังเธออย่างว่าง่าย

ก็ไม่มีอะไรที่ผมจะทำได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว…

......................................................
......................................................


หลังจากผ่านชีวิตวัยหนุ่มน้อยในอีกหลายๆปีต่อมา เพื่อนทุกคนต่างก็
มีคนรัก มีแฟน บ้างก็แต่งงานมีครอบครัว พวกเราต่างก็ได้เรียนรู้
และผ่านชีวิตกันมามากมาย วันหนึ่งในวงเหล้า เพื่อนรักของผมระลึกถึง
ความหลังของการขึ้นครูครั้งแรกขึ้นมา ความลับก็หลุดออกมาจากปาก
ของพวกเราทีละคน แบบฮาสุดๆว่า

ในวันนั้นพวกเราบางคนก็ทำไม่ได้ แต่ไม่กล้าที่จะบอกคนอื่นๆ
เพราะกลัวถูกล้อ เรื่องที่เล่าให้เพื่อนๆที่โรงเรียนฟังในวันต่อมา
แบบเป็นคุ้งเป็นแคว ล้วนเป็นเรื่องที่คุยโม้ๆไปวันๆ เพื่อกันไม่ให้ถูกด่า
แม้ว่าจะกลัวเสียหน้า แต่สำหรับวันนั้น..

…มันก็ทำไม่ได้จริงๆ…!!!

ในความรู้สึกของเด็กหนุ่มที่ยังเชื่อในความรักแบบโรแมนติก
การที่จะมีอะไรๆ กับคนที่ไม่รู้จัก หรือไม่เคยมีความสัมพันธ์ใดๆ
เป็นเรื่องที่ ‘น้องพระเอก’ ของเราไม่สู้เอาซะเลย… แบบว่า ‘ผิดกลิ่น’

แต่สำหรับเพื่อนๆบางคนที่ชอบเที่ยว ก็ชอบเอาเสียจริงๆ เอาเป็นว่า
พอแอลกอฮอล์ลงไข่เมื่อไร เป็นหายตัวไปค้างคืนต่อที่อื่น แต่นั่น
ก็เป็นเพียงส่วนน้อยในกลุ่มเท่านั้น ส่วนที่เหลือก็ชอบที่จะอยู่กับแฟน
หรือคนรักมากกว่า แต่อย่างว่าแหละครับ สำหรับคุณสาวๆแล้ว
อมพระที่ไหนมาบอกว่า ผู้ชายเวลาไปเที่ยวบางทีก็ไม่ได้ทำอะไร
หรือไม่ชอบเที่ยว คุณผู้หญิงทั้งหลายก็คงไม่เชื่อ…

แม้ในวันนั้น ผมจะสอบตกกับการได้เป็นผีเสื้อ แต่ผมก็รู้สึกดี
ที่ในที่สุดผมก็ได้เป็นผีเสื้อ ในเวลาที่เหมาะสมกับคนที่ผมรู้สึกรัก
โดยไม่ต้องกังวลกับความรู้สึกว่า ‘ผิดกลิ่น’

ความรักและความปรารถนาทางอารมณ์ เป็นสิ่งที่ดูจะใกล้เคียงกันเหลือเกิน
คงเป็นเหมือนใบไม้ที่ต้องลอยไปตามกระแสน้ำ เพียงแต่ขอให้เราเลือกทำ
สิ่งที่เหมาะสม ในช่วงเวลาของชีวิตที่เราพร้อมที่จะรับผิดชอบ
เราก็จะบินได้อย่างผีเสื้อที่สวยงาม คู่ควรกับดอกไม้ที่จะอยู่เคียงข้างเรา

สำหรับผม ถ้าเป็นเดี๋ยวนี้หน่ะเหรอครับ ผิดที่ผิดทาง ผิดกลิ่นเมื่อไร
เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ครับ… แฮ่


วันนี้กำลังจะผ่านไปอีกวันแล้วครับ…



Create Date : 13 เมษายน 2551
Last Update : 13 เมษายน 2551 4:43:18 น. 14 comments
Counter : 243 Pageviews.

 
อ่านแล้ว อมยิ้มค่ะ อ่านไป เขินไป อีกตะหาก


โดย: Percipi วันที่: 13 เมษายน 2551 เวลา:8:30:21 น.  

 


โดย: shame_of_sins วันที่: 13 เมษายน 2551 เวลา:11:06:04 น.  

 
อ่านๆไปก็รู้สึกดีนะ อิจฉาคุณดอกไม้ของคุณจัง..

แต่วรรคสุดท้ายไหงเป็นงั้นล่ะ -_-'''

ขอให้มีความสุขในวันสงกรานต์นะคะ..


โดย: เด็กเกเรกับอมยิ้มที่ขโมยมา วันที่: 13 เมษายน 2551 เวลา:11:46:41 น.  

 
โหว....เรดน้องพ่อเลยนะนี่

สมัยเป็นลูกแม่โดมนะ เนื่องจากมีแต่เพื่อนผู้ชายซะเยอะ ไปไหนก้อไปกัน

แล้วเชื่อป่ะ เคยไปกันเป็นสิบ มีผุ้หญิง3ผู้ชาย 7
ไอ้พวกผู้ชายมันก้อไปทำธุระ (แบบนี้แหล่ะ) ของมัน ไอ้พวกผู้หญิงก้อนั่งรอในรถและหาของกินรอมันเสร็จภาระกิจ

เสร็จแล้วมันยังมายืมตังค์ไปจ่ายค่าธุระของมันอีก ..55++ ฮาดี


โดย: unsa วันที่: 13 เมษายน 2551 เวลา:14:55:10 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...>


โดย: Cheerfully วันที่: 13 เมษายน 2551 เวลา:21:18:54 น.  

 

..

อ่านเรื่องราวที่เป็น กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว . .
ได้ยิ้มดีค่ะ คุณผีเสื้อสูงอายุ



..


โดย: มัชฌิมา วันที่: 14 เมษายน 2551 เวลา:11:31:48 น.  

 

อืมม นะ เป็นอย่างนี้นี่เอง


โดย: ภูติ วันที่: 16 เมษายน 2551 เวลา:20:05:00 น.  

 
อืมมม

อืมมมม

มะรู้จะเม้นท์ไรดี


โดย: หยุ่ยยุ้ย วันที่: 20 เมษายน 2551 เวลา:21:07:08 น.  

 
สงสัยสงกรานต์ปีนี้เฮียคงจะเหงาจิงๆ ย้อนอดีตไปซะไกลเลย


โดย: Tea Garden วันที่: 21 เมษายน 2551 เวลา:18:16:23 น.  

 
อ่านแล้วสนุกดีค่ะ พี่เขียนเก่งนะเนี่ย ไม่น่าเชื่อ


โดย: OiL IP: 125.24.208.44 วันที่: 22 เมษายน 2551 เวลา:17:29:39 น.  

 

พี่คะ...อยากบอกว่า...วรรคสุดท้าย ไม่น่าเล้ย


โดย: เพราะรักไม่สิ้นสูญ วันที่: 27 เมษายน 2551 เวลา:17:04:12 น.  

 
อ่านไป ลุ้นตัวเอียงเลย พี่...ฮ่าๆๆๆ แต่ก็นะ...

ผมชอบประโยคนี้จัง

"แม้ในวันนั้น ผมจะสอบตกกับการได้เป็นผีเสื้อ แต่ผมก็รู้สึกดี ที่ในที่สุดผมก็ได้เป็นผีเสื้อ ในเวลาที่เหมาะสมกับคนที่ผมรู้สึกรัก โดยไม่ต้องกังวลกับความรู้สึกว่า ‘ผิดกลิ่น’ "


ผมว่ามันโคตรดีเลยอะ...พี่เฮฮา

ว่าแต่เป็นผีเสื้อตัวเต็มวัยยังพี่...คริคริ


โดย: สิงห์นครพิงค์ วันที่: 9 พฤษภาคม 2551 เวลา:16:56:51 น.  

 
เอ๋.. ไม่อ่านไม่รู้นะเนี๊ยะ ความรู้ใหม่ๆ


เขียนได้น่าติดตามมากเลยค่ะ เหมือนอ่านเรื่องสั้นเลย


โดย: เรือนดาว วันที่: 11 พฤษภาคม 2551 เวลา:20:06:20 น.  

 
ขอบคุณขำน้ำตาไหลเลย


โดย: thongta-at@hotmail.com IP: 171.96.76.88 วันที่: 23 ตุลาคม 2557 เวลา:16:30:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พี่เฮฮา
Location :
Texas A&M United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ตอนอยู่อนุบาลหนึ่ง คุณครูสาวคนสวย
บอกให้ผมเขียน กอไก่ ผมถามคุณครูว่า

"ไก่ตัวผู้ หรือไก่ตัวเมียฮะ?"

คุณครูทำหน้างง ถามผมกลับว่า
ทำไมต้องไก่ตัวผู้ หรือไก่ตัวเมียล่ะค่ะ
ผมตอบคุณครูตามความรู้สึกของเด็กๆว่า

"ก้อ..อ.. ไก่ตัวผู้มันมีหงอนฮะ..."

การเล่น blog สำหรับผม คงเหมือนเด็กอนุบาล
เพื่อนคนหนึ่ง กำลังพยายามสอนวิธีใช้งาน
ให้ผมทำความรู้จักกับ blog ผมอยู่ระหว่าง
การเรียนรู้ และทดลองว่ามันเล่นอย่างไร

ให้เวลาผมสักหน่อย อีกพักคงตามคุณๆทัน
ผมมีอะไรๆมาเล่าให้ฟังเยอะแยะไปหมด
เรื่องที่เคยเขียนไว้ เรื่องที่อยากจะเขียน
เรื่องที่เพื่อนหลายคนเคยเขียนไว้

สำหรับคนที่ผมรู้จัก ดีใจจัง ที่ได้มาเจอกันอีกครั้ง
ทุกเรื่องที่ผมเคยเขียนเมื่อวันก่อนๆ
และเรื่องที่จะเขียนของวันนี้ คงจะค่อยๆ
เรียบเรียงตามๆกันมา เก่าบ้างใหม่บ้าง
ก็เอาน่า ใจเย็นๆ คิดถึงคุณๆเสมอ

ระหว่างนี้ ถ้าแวะเข้ามา ก็ทักทายกันสักนิด
ยินดีที่ได้รู้จักนะคร๊าบ... ส่วนเรื่องใส่รูป
ปรับหน้าสวยๆ คงต้องรอสักพัก ทำไมเป็นอ่ะคับ แฮ่

rumburi@gmail.com
Friends' blogs
[Add พี่เฮฮา's blog to your web]
Links
 
MY VIP Friend


 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.