BlogGang.com : : roundfinger2547 :

0002: เพื่อนใหม่แนะนำให้รู้จักกับเพื่อนเก่า

1
ได้รับกล่องใบนี้มาเมื่อวานครับ
ถ้าไม่รู้มาก่อนคงตกใจมาก ขนาดรู้อยู่แล้วก็ยังตกใจมากอยู่ดี
กล่องขนาดใหญ่บรรจุหนังสือการ์ตูนเรื่องโปรดของผมจำนวนทั้งสิ้นสิบแปดเล่ม
เป็นการ์ตูนที่ไม่ได้อ่านมาสิบกว่าปีแล้ว และภาคที่ส่งมาก็ยังไม่เคยอ่านเลย
“กัปตันซึบาสะ ภาคเยาวชนโลก” ถูกส่งข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากกรุงเทพฯ

“วันนั้นไปเจอซึบาสะครบชุดเลยพี่ ที่จตุจักร”
“เหรอๆ ไว้กลับไปจะไปหามาอ่านเล่น”
“ไม่ต้องหรอก ซื้อมาแล้ว เดี๋ยวส่งไปให้”
นั่นคือบทสนทนาในเอ็มเอสเอ็นที่ทำเอาอึ้งกิมกี่ไปหลายนาทีอยู่

เขียนบล็อกวันนี้เพื่อขอบคุณ “ต๋ำ” สำหรับน้ำใจที่ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี

วันนี้ตื่นขึ้นมานอนอ่าน “กัปตันซึบาสะ” จบไปสามเล่มรวด
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่า ที่ไม่ได้เจอกันมานาน
พลิกหาปีที่พิมพ์ โอว ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน สองห้าสามเก้า โน่น
สิบปีกว่าแล้วสินะ

ก่อนอ่านรู้สึกกลัวนิดๆ เหมือนกำลังจะเปิดประตูเข้าไปเจอเพื่อนเก่า กลัวว่าการเติบโตจะทำให้เราคุยกันไม่สนุกเหมือนเดิม กลัวจะอ่านแล้วไม่รู้สึกสนุกเหมือนที่เคยสนุก แต่พอได้ลงมืออ่านเข้าจริงๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย ซึบาสะยังเป็นคนเดิมไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย และก็แปลกที่เรายังรู้สึกเหมือนเดิมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยของซึบาสะ

2
เมื่อไม่กี่วันมานี้ เพิ่งได้คุยกับเพื่อนที่มีอาชีพขีดๆ เขียนๆ เพื่อนถามว่า เขียนหนังสือเยอะๆ นี่ไม่กลัวว่ามันจะห่วยเหรอ ทำไมไม่รอเวลา ผ่านประสบการณ์มากๆ กลั่นกรองความคิดให้ตกผลึกแล้วค่อยเขียนผลงานมาสเตอร์พีซออกมา เพื่อนถึงขั้นหยิบประโยคในนวนิยายของ ฮารูกิ มูราคามิ ออกมาบอกกล่าว
“เชือดคอหมา...เอาเลือดราดนิยาย” ประโยคเปรียบเทียบที่หมายความว่า ก่อนจะเขียนนวนิยายสักเล่ม ชีวิตควรจะผ่านคราบเลือดและหยาดน้ำตามาจนช่ำชองเสียก่อน

ไม่ได้มีคำตอบให้เพื่อนชัดเจน บอกไปแค่ว่า ทำเท่าที่ทำได้ งานเขียนคงสะท้อนวันวัยและยุคสมัยของแต่ละคน มีแง่มุมที่แตกต่างไป และเราคิดว่างานเขียนก็น่าจะมีหลากหลายรูปแบบ หลากหลายช่วงอายุ ที่สำคัญ ทำเพราะสนุกกับมัน สนุกที่จะเขียน

เคยคุยกับรุ่นพี่ท่านหนึ่ง ถามพี่ท่านไปว่า งานมาสเตอร์พีซจำเป็นไหม? พี่ตอบกลับมา เมื่อมันถึงพร้อมมันก็จะออกมาเอง ไม่ต้องพยายามทำให้มันเป็นมาสเตอร์พีซหรอก เรามีหน้าที่ทำงานก็ทำไป คนอื่นจะบอกเราเองว่ามันเป็นหรือไม่เป็น

บทสนทนาแรกนั้นชวนให้เกร็งและกดดันตัวเองให้พยายามผลิตผลงานชั้นยอด ซึ่งหากคิดถึงมันมากๆ อาจจะไม่กล้าทำงานอะไรออกมาเลย ส่วนบทสนทนาหลังชวนให้ผ่อนคลายและให้ทำงานเหมือนหายใจ

ความมุ่งมั่นตั้งใจ กับ อาการเกร็ง เป็นคนละเรื่องกัน
ความตั้งใจมักทำให้ได้ผลงานที่ดี แต่อาการเกร็งมักทำให้เล่นไม่ออก

เคยมีเพื่อนคนหนึ่งบอกว่า อยากเขียนนวนิยาย แต่รอให้ชีวิตผ่านเรื่องราวที่เข้มข้นก่อน ตกผลึกมากกว่านี้ก่อน ผมบอกเพื่อนกลับไปว่า แล้วไม่เสียดายความคิดที่ยังไม่ตกผลึกในตอนนี้เหรอ?

ไม่รู้สิ ผมคิดว่า ถ้าขามันสั่นนักสั่นหนาอยากลงสนาม ก็ลงสนามไปเตะเท่าที่เตะได้นั่นแหละ และสนุกกับมันให้เต็มที่ ลีลาตอนนี้ก็เป็นลีลาแบบหนึ่ง ลีลาแบบที่ตอนแก่ๆ เราจะมาเล่นแบบนี้ก็ไม่ได้แล้ว

เด็กไม่สามารถเขียนงานได้ลึกซึ้งเหมือนผู้อาวุโส
แต่ผู้อาวุโสก็อาจไม่สามารถเขียนงานได้ตื้นๆ เหมือนเด็กเช่นกัน
และกว่าจะรอให้ถึงวันนั้น เราน่าจะลงไปเตะให้สนุกกับสนามที่พอจะลงได้ไม่ดีกว่าหรือ?

3
วันนี้ผมพบบางคำตอบในรอยยิ้มของเพื่อนเก่า-ซึบาสะ
ทุกครั้งที่เขาลงสนาม ดูเหมือนทุกอย่างคือความสนุก ไม่ว่าเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง คู่แข่งเล่นแรง ถูกฝ่ายตรงข้ามยิงนำ เจอปัญหาและอุปสรรคต่างๆ ในสนาม เขาก็ยังยิ้มแล้วหันมาพูดหน้าชื่นว่า แหม ฟุตบอลนี่มันสนุกจริงๆ

เมื่อถูกคู่ต่อสู้ยิงเข้าประตูด้วยลูกยิงที่สวยงาม ซึบาสะจะอ้าปากหวออยู่สองหน้า แต่พอเปิดไปหน้าที่สาม ซึบาสะก็จะยิ้มออกมา แล้วบอกว่า ฉันไม่ยอมแพ้หรอก เกมนี้สนุกจริงๆ

ซึบาสะมีความฝันอันยิ่งใหญ่ คือการพาทีมญี่ปุ่นไปเป็นแชมป์บอลโลก เป็นความฝันที่ดูเหมือนว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้ และคงต้องฝ่าฝันอุปสรรคนานาประการ ฝ่าด่านคู่ต่อสู้ยอดฝีมือนับร้อย แต่จุดหมายก็ไม่ได้ทำให้เขาเครียด เกร็ง ขมิบก้นจนกล้ามขึ้น

เขาไม่ได้มองไปที่จุดหมายตลอดเวลา เปล่าเลย ทุกครั้งที่อยู่ในสนาม เขาแค่เล่นให้มันสนุกที่สุดในเกมนั้น เมื่อเล่นให้สนุกก็จะเล่นได้ดี เคยมีคนบอกไว้ว่า “ไม่มีนักเทนนิสคนไหนชนะได้ด้วยการมองถ้วยรางวัล” ใช่, ก่อนที่จะได้ถ้วยรางวัล สิ่งสำคัญที่สุดที่เราจะต้องจับจ้องก็คือลูกเทนนิสในสนามนั่นเอง

ผมเห็นซึบาสะแล้วชวนให้นึกถึงโรนัลดินโญ่ ผมรู้สึกว่า เขาเล่นฟุตบอลด้วยความเพลินเพลินและมีความสุขที่ได้เล่นเหลือเกิน บางที ตอนที่ทีมถูกนำ ผมยังเห็นเขาส่งยิ้มให้กับฝ่ายตรงข้าม ผมว่าคนแบบนี้น่าอิจฉา คนที่มีความสุขกับทุกนาทีในสนาม กระทั่งนาทีที่ตัวเองตกเป็นฝ่ายตาม และอาจจะแพ้

บางที หากไปถามโรนัลดินโญ่ว่าจะยิ้มอะไรนักหนา หรือคำถามเดียวกันกับที่ซึบาสะถูกสัมภาษณ์จากโฆษกข้างสนาม “ทั้งยิง ทั้งเลี้ยงลูกทะลุทะลวงจู่โจมก็วิเศษมากเลย คอนโทรลบอลได้เหมือนดังใจสั่งเลยนะครับ ทำได้ยังไง?” โรนัลดินโญ่อาจตอบเหมือนซึบาสะก็ได้ “สั่งอะไรกัน ไม่ใช่หรอกครับ ลูกฟุตบอลเป็นเพื่อนรักของผม”

คำพูดและรอยยิ้มของซึบาสะทำให้กลับมาคิดถึงตัวเอง อาชีพที่ทำอยู่นั้นต้องคลุกคลีอยู่กับตัวหนังสือ ไม่ว่าจะอาชีพหลักหรืออาชีพรอง หากการลงสนามแต่ละครั้งเป็นเรื่องสนุกก็คงจะดีกว่าจะมานั่งเกร็งว่าจะบังคับควบคุมตัวหนังสือไปได้ตามใจแค่ไหน และจริงๆ แล้วคงสนุกมากหากไม่ต้องบังคับมัน แต่เล่นสนุกไปกับมันแทน เล่นสนุก เหมือนที่เพื่อนเล่นสนุกกัน

เหมือนดีไซเนอร์เล่นสนุกกับดินสอ, คนทำเว็บไซต์เล่นสนุกกับเม้าส์, พนักงานบัญชีเล่นสนุกกับรายการบัญชี, แม่ครัวเล่นสนุกกับตะหลิว, นักดนตรีเล่นสนุกกับกีต้าร์, ครูเล่นสนุกกระดานดำ, ศิลปินเล่นกับผืนผ้าใบ คงจะสนุก หากแต่ละอาชีพเป็น “เพื่อน” กับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่

ไม่ได้พยายามควบคุมบังคับเพื่อให้ได้ผลลัพธ์เลอเลิศ แต่เล่นกับมันไปตามธรรมชาติ
เล่นให้สนุกที่สุด!

ซึบาสะมีจุดหมาย มีความฝัน หลายๆ คนก็มีเหมือนกันแหละน่าซึบาสะ แต่สิ่งที่ผมออกจะอิจฉาซึบาสะมันอยู่ตรงที่เขาไม่ได้มุ่งมั่น เครียด เกร็งจนตัวโก่งเพื่อที่จะบรรลุความฝันอันไกลโพ้นนั้น แต่เขาสนุกกับทุกสนามที่ได้ลงเล่น และเห็นอุปสรรคเป็นบันไดที่ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

ตอนเด็กๆ ผมอ่านซึบาสะแล้วอยากออกไปเตะบอล
แต่ตอนนี้ต่างไปสักหน่อย ผมอ่านซึบาสะแล้วอยากเขียนหนังสือ
เขียน-ให้เหมือนตัวหนังสือเป็นเพื่อน

ปล. ขอบคุณ “ต๋ำ” มากๆ ครับ ที่พาเพื่อนเก่ามาให้เรารู้จักอีกครั้ง

Create Date : 02 มิถุนายน 2550
Last Update : 2 มิถุนายน 2550 19:16:12 น.			23 comments

Counter : Pageviews.

โหห ซึบาสะ2539

โดย: Mint,,* IP: 58.9.230.23 2 มิถุนายน 2550 19:30:59 น.

1.ดีใจกับพี่นิ้วที่เพื่อนเก่ายังคงน่ารักเหมือนเดิม

2.ชอบที่พี่ขีดๆเขียนๆ มันไม่มีอะไรperfectที่สุดหรอกฮะ
เเต่มันก็สนุกที่สุดที่ได้อ่านตัวหนังสือดุ๊กดิ๊กของพี่
>>>>สู้ต่อไปคับ

3.ขอให้พี่นิ้วมีความสุขกับงานที่ลงมือทำคับ^^

take a very good care kub ^^
;iiws

โดย: iiws IP: 58.9.132.149 2 มิถุนายน 2550 20:27:18 น.

ตัวหนังสือของพี่นิ้วกลมๆ ก้แป็นเพื่อนให้คนอื่นได้น้า

โดย: *modx IP: 124.120.54.246 2 มิถุนายน 2550 20:53:11 น.

จะว่าไป...ตอนนี้ตัวหนังสือของคุณ
ก็เป็นเพื่อนกับเราไปแล้วนะ
ถึงไม่ได้เจอกันบ่อย(ตามแผงหนังสือ)
แต่ก็คุ้นเคยกันอยู่
เหมือนเพื่อนเก่า
ที่ไม่ได้คุยกันทุกวัน
แต่ก็มีเรื่องคุยกันได้ยาวทุกที
เมื่อมาเจอกันช่วงวันหยุดยาวประจำปี
และเพื่อนแบบนี้...
ก็ไม่ได้หาหรือมีกันง่ายๆหรอกนะ
...
เราเพิ่งอ่านเรื่องเพียงความทรงจำเอาไว้เลย
เล่มพิมพ์ใหม่ของสนพ.workpoint
ของคุณอิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์
ไม่รู้ว่าคุณเคยอ่านหรือเปล่า
ไม่อยากเชื่อเลยว่า
จะเป็นงานเขียนเมื่อเกือบ20ปีที่แล้ว
เพราะเนื้อหามัน...โดนมาก
ทึ่งจริงๆ
...
และต่อจากนี้อีก20ปี...
ไม่ว่าจะอยู่บนหิ้งหนังสือ
หรือรวมผลงานเป็นซี่รี่ส์อยู่ที่จตุจักร
เรารู้ว่างานเขียนของนิ้วกลม
ก็จะยังอยู่ในใจของใครอีกหลายคนที่นี่
อย่างน้อยก็เราด้วยคนหนึ่งล่ะ...สู้ๆนะ

โดย: หนึ่ง(หน้ากลม) IP: 203.113.71.196 2 มิถุนายน 2550 20:53:57 น.

"ซึบาสะมีจุดหมาย มีความฝัน หลายๆ คนก็มีเหมือนกันแหละน่าซึบาสะ แต่สิ่งที่ผมออกจะอิจฉาซึบาสะมันอยู่ตรงที่เขาไม่ได้มุ่งมั่น เครียด เกร็งจนตัวโก่งเพื่อที่จะบรรลุความฝันอันไกลโพ้นนั้น แต่เขาสนุกกับทุกสนามที่ได้ลงเล่น และเห็นอุปสรรคเป็นบันไดที่ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น"

ชอบมาก

จมกองซึบาสะต่อไปนะทั่นพี่~~

โดย: Modz(มด) IP: 125.24.65.154 2 มิถุนายน 2550 21:02:12 น.

พี่เอ๋
อ่านสึบาสะ
เอ่อออ
ดูช่อง9การ์ตูนด้วยป่าวค๊า

พี่เอ๋ช่วยส่ง"นิ้วกลม" ครบชุดมาให้มั่งได้ป่ะคะ
อยากเจอเพื่อนเก่า
คริ คริ

โดย: ทราย IP: 125.25.135.237 2 มิถุนายน 2550 21:13:30 น.

อ้อ ลืมตอนสำคัญตอนหนึ่งไป
ตอนที่ซึบาสะต้องเผชิญหน้ากับคาลอส ซานตาน่า ที่ได้สมญานามว่า "ซ็อกเกอร์ ไซบอร์ก" คือเล่นฟุตบอลได้เหมือนหุ่นยนต์ ไม่สะทกสะท้าน ไม่หวั่นไหวกับอะไรทั้งสิ้น และไม่เคยมีรอยยิ้มปรากฏให้เห็น จริงจังกับเกมตลอดเวลา มุ่งมั่นชัยชนะเพียงอย่างเดียว

ซึบาสะถึงกับงุนงงกับอาการของซานตาน่า เพราะแม้ว่าจะทำประตูได้สุดสวยแค่ไหน เพื่อนร่วมทีมร่วมดีใจด้วยอย่างไร เขาก็ไม่เคยมีรอยยิ้มออกมาให้เห็น

ซึบาสะถึงกับบ่นพึมพัมในใจ "ซานตาน่า นายไม่มีความสุขกับการเล่นฟุตบอลหรอกหรือ?"

นั่นสินะ จะชนะไปทำไม หากระหว่างเล่นไม่มีความสุข

โดย: นิ้วกลม IP: 58.41.110.253 3 มิถุนายน 2550 3:42:24 น.

เขียน 'เพื่อน' (ตัวหนังสือ) ต่อไปนะคะ อย่าหยุด
เพราะว่าตัวหนังสือของพี่ก็คือเพื่อนของเรา
keep holding on .....fight fight !

โดย: ปอนด์ IP: 203.146.63.183 3 มิถุนายน 2550 10:46:51 น.

เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ไม่เด็กมาก ประมานป.4-5

เคยติดซึบาสะ เคยบ้าซึบาสะ ประมานว่า ถามอะไรมา

จะเล่าได้เป็นฉากๆ

"จะชนะไปทำไม หากระหว่างเล่นไม่มีความสุข"

โดย: Modz(มด) IP: 125.24.65.154 3 มิถุนายน 2550 12:45:42 น.

อิจฉาคนนิ้วกลมจัง

คนส่งกัปตันซึบาสะ ภาคเยาวชนโลก มาให้

น่ารักเจงๆเลยค่ะพี่เอ๋

โดย: pangz 3 มิถุนายน 2550 13:17:39 น.

ท่านนิ้ว ฝากคิดถึงมิซากิด้วยนะขอรับ

โดย: แขก IP: 58.181.146.2 4 มิถุนายน 2550 8:39:53 น.

คิดถึงพี่ชายเราเลย เค้ารักการ์ตูนเรื่องนี้มาก พอๆกับที่เรารักโดราเอม่อนนั่นแล

โดย: เจน IP: 158.108.86.175 4 มิถุนายน 2550 11:08:11 น.

มิซากิ สบายดีครับพี่แขก

โดย: นิ้วกลม (roundfinger2547 ) 4 มิถุนายน 2550 11:28:03 น.

5555555
ท่าพี่นิ้วกลม เมื่องาน a book fair เจอชายชราหนึ่งคนซื้อหนังสือโตเกียวของท่านพี่ไปตั้ง 5 เล่ม เค้ากะว่าจะเอาไปขายต่อ จริงมั๊ยค่ะพี่แขก

โดย: therainyseason IP: 58.8.186.55 4 มิถุนายน 2550 15:03:41 น.

โหย...ฝน
ฝากขอบคุณชายชราคนนั้นด้วยครับ
จริงๆ น่าจะซื้อซักเก้าเล่ม จะเป็นมงคลประดุจจตุคามฯ เชียว

โดย: นิ้วกลม (roundfinger2547 ) 4 มิถุนายน 2550 15:17:14 น.

นั่นดิ ชายชรากลางป่าคอนกรีตคนนั้น
ใจป้ำจริงๆ จะแจกกิ๊กที่ไหนน้อ
ส่วนเรื่องการ์ตูนไม่สันทัดเลย
อ่านแต่การืตูนผู้หญิงอ่ะ นานมาแล้วด้วยซิ

โดย: jummdcu IP: 125.24.134.85 4 มิถุนายน 2550 16:06:28 น.

คิก คิก เสียดายที่ไม่ได้ไปงาน a book fair อดเห็นชายชราท่านนั้น

โดย: เจน IP: 158.108.86.175 4 มิถุนายน 2550 18:22:14 น.

เดี๋ยวบอกชายชราคนนั้น จับเด็กๆตีก้นให้หมดเลย

โดย: แขก IP: 58.181.146.2 4 มิถุนายน 2550 19:01:39 น.

ปู่ๆ ไปเที่ยวทุกวัน ไม่เหนื่อยมั่งรึไง

โดย: pattararanee IP: 203.118.73.178 4 มิถุนายน 2550 21:32:16 น.

นั่นสิ บางทีแต่ตั้งใจและทำมันออกมาด้วยใจ เต็มที่กับมันก็พอแล้ว

พี่เอ๋ไม่ต้องรอมาสเตอร์พีซนะ คนอ่านจะลงแดงซะก่อน

โดย: สิ IP: 58.8.91.243 5 มิถุนายน 2550 18:13:54 น.

สวัสดีจากเบอร์ลินค่ะน้องเอ๋ เห็นด้วยมาก ๆ ที่บอกว่าอยากทำอะไรก็ทำไปเลยไม่ต้องรีรอ และทำเท่าที่เราจะทำได้ ทำไปด้วยความรักนี่ไม่ว่าอะไร ๆ มันก็สนุกสนานเพลิดเพลินและมีความสุข และไม่แน่ผลลัพธ์เลิศ ๆ มันอาจจะออกมาตอนเราคาดหวังในมันน้อยลงก็ได้นะคะ

โดย: MoneyPenny 6 มิถุนายน 2550 18:44:02 น.

เรารู้สึกมีความสุขเมื่ออยู่กับตัวหนังสือ
เราเลยเลือกเส้นทางเพื่ออยู่กับตัวหนังสือ
แต่พอเอาเข้าจริง วันลงสนามครั้งแรก
เรากลายเป็นคนเตะบอลไม่เป็นเลย
แต่ตอนซ้อมเล่นๆนี่สิ กลับทำได้ดีเชียว
ตอนนี้เราก็เลยจับจุดได้ว่าทำทุกครั้งให้มันเป็นเรื่องสนุก
ผ่อนคลายกับมันแล้วทุกอย่างก็จะดีเอง

โดย: คนที่คุณต้องถามโรเบิร์ต แลงดอน IP: 203.113.34.9 15 มิถุนายน 2550 23:21:43 น.

มาเยี่ยมชมครับ นิ้วกลมเก่งจิงๆ ยกนิ้วให้นิ้วกลมเลย
ไปเยี่ยม blog พี่บ้างนะ
girl1304.multiply.com

โดย: พี่บอย วิสูตร ผมไม่มีผม IP: 58.64.79.1 23 สิงหาคม 2550 0:37:24 น.

ชื่อ :

Comment :

*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

รหัสส่งข้อความ

กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ