ตุลาคม 2556

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
ความรักของฉัน กับวันเวลาที่เปลี่ยนแปลง
รักแรกของฉัน เกิดตอน ป.4 เริ่มจากห้องย้ายห้องเป็นกรณีพิเศษ
เพราะคุณครูประจำชั้นต้องกลับบ้านด่วน เราต้องย้ายไปห้องท้ายสุด
ห้องเรากระจัดกระจายไปห้องละ 5 คน เรานั่งกับคนที่เกเรที่สุดในห้อง
แต่... ไม่ใช่อย่างนั้น เราไม่ได้ชอบเจ้าเกเรนั่นหรอกนะ คนที่เราชอบ
เราเห็นเค้าตอนเล่นปิงปอง ดูสนุกสนานมาก ร่าเริง แล้วก็ชอบแกล้ง
ก็ได้แค่มอง ด้วยความเป็นเด็ก ก็ไม่รู้จะทำยังไง ขึ้นชั้นใหม่
ก็จะต้องไปตรวจรายชื่อหน้าห้อง ว่าได้อยู่ห้องเดียวกันมั้ย
จนเรียนจบ ป.6 ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันไป เราลืมเรื่องเค้าไปแล้วแหละ

วันเวลาก็ผ่านมาเรื่อยๆ จนเราเรียน ม.5 ปลายเทอม เพื่อนตัวดี ก็เอารูปเรา
ไปให้เค้าดู (เค้าเพิ่งย้ายมาโรงเรียนข้างๆ เป็นโรงเรียนชายล้วน ส่วนโรงเรียนเราก็หญิงล้วน)
แล้วก็ให้เบอร์เราไปโดยไม่บอก วันนั้นเค้าก็โทรมา ถามว่าเป็นยังไงบ้าง
แล้วก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนนัดเจอกัน เราก็บอกว่า เราแต่งหญิงไม่เป็นนะ
เราเป็นยังงี้ เสื้อยืดตัวใหญ่ๆ เกงยีนส์ รับได้เปล่า เค้าก็บอกไม่เป็นไร
เจอกันที่หน้าโรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน เค้าก็พาเราไปซื้อเสื้อผ้า
หลายพันเลยล่ะ เอาเป็นว่าเปลี่ยนเราตั้งแต่หัวจรดเท้า
จริงๆ รู้สึกไม่มั่นใจเลย ที่ใส่เสื้อผ้าพวกนี้ แต่นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรา
แต่งตัวเหมือนผู้หญิงกับเค้าบ้าง ความรักของเราไปได้ด้วยดี
แต่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง การครอบครอง การคาดหวัง ให้อีกฝ่ายเป็นไปอย่างที่ใจต้องการ
เวลาห่างกัน เราจะคิดถึงกันมาก ทั้งๆ ที่เพิ่งห่างกันเมื่อกี้ เราก็อยากจะมาเจอกันอีก

ความรักของเรา จืดจาง เมื่อห่างกัน เค้าสอบติดวิศวะที่กำแพงแสน
ส่วนเรา เรียน ม.เอกชน แถวๆ ปทุม พอเรียนไป ก็ต้องทำกิจกรรม
ซ้อมเชียร์ นู่นนี่ จากที่เคยเจอกันทุกอาทิตย์ ก็กลายเป็นเว้นอาทิตย์
อีกทีก็กลายเป็นเดือน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่เรารู้สึกว่า ไม่เจอกันก็ได้
ไม่โทรหากันก็ได้ ไม่คิดถึงก็ได้ เราเริ่มสนุกกับชีวิตที่เปลี่ยนไป
จนวันหนึ่งเราก็เลิกรา เค้าร้องไห้ แล้วบอกเราว่า อย่าทิ้งของต่างๆ ที่เค้าให้นะ
จากนั้น เราไม่เคยเจอกันอีกเลย

ความรักครั้งที่สองเกิดขึ้นแบบงงๆ ไม่ได้ชอบผู้ชายคนนี้เลย คนอะไร สูงก็สูง
ผอมก็ผอม หน้าตาก็ไม่หล่อ เชอะ แต่ว่า...เก่งอ่ะ ชอบอ่านหนังสือเหมือนกันด้วย
แล้วก็ชอบมีไรมาเล่าให้ฟัง ไปๆ มาๆ เป็นแฟนกันได้ไงไม่รู้ คบกันอยู่ 3 ปี
ไว้ใจ เชื่อใจ ไม่เคยคิดว่าจะต้องเลิกกันเลย พอเรียนจบเท่านั้นแหละ
ไปมีคนอื่นซะงั้น ช็อกจนเข้าโรงบาล แล้วก็แค้น เกิดมาไม่เคยนอนโรงบาล
คนเรานะ ทำกันได้ ก็ไม่ได้โทษเค้าฝ่ายเดียวหรอก เราก็นิสัยไม่ดี รู้ตัว
เป็นคนที่เครียดเกินไป ทำให้คนรอบข้างเครียดด้วย ก็เอาเหอะ จบกันไปก็ดี
ดีกว่าแต่งงานมีลูกแล้วยิ่งแย่ใหญ่

ความรักครั้งที่สาม เป็นแบบใกล้ชิด เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนแล้วเค้าบอกว่าชอบ
ก็ลองคบกันไป ก็ไปด้วยกันได้ดีนะ แต่ว่าเหมือนอะไรก็ตามที่ทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว
แล้วมันก็เหนื่อย เมื่ออีกฝ่ายไม่รับรู้อะไร ก็จบเถอะ รู้สึกว่ามันว่างเปล่ามาก
รู้ตัวเลยว่าเราทำนิสัยไม่ดีเลย อย่าให้เค้ามาเหนื่อยกับเราเลย

แม่บอกว่า คบใครต่อไปให้ดูยาวๆ ก็ไม่รู้สิ เฮ้อ Smiley



Create Date : 16 ตุลาคม 2556
Last Update : 16 ตุลาคม 2556 21:44:27 น.
Counter : 827 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



ร่มแห่งความหวัง
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]



หมูน้อยๆ