Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2555
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
26272829 
 
29 กุมภาพันธ์ 2555
 
All Blogs
 
กัลบกยอดรัก(เดิมแผนลวงรัก) บทที่ 5


รตนเดินเข้าไปนั่งใกล้มารดาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทั้งที่ใจเป็นกังวลนึกถึงโทรศัพท์มือถือ ประสาทสัมผัสในส่วนของรับรู้รับฟังถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือรับฟังสิ่งที่สองสาวรุ่นใหญ่คุยกับอีกส่วนพยายามนึกว่าเขาเอามันไปไว้เสียที่ไหน และพยายามถามตัวเองว่าเขาใช้โทรศัพท์ครั้งสุดท้ายตอนไหน แต่ยิ่งพยายามนึกสมองกลับตีบตันเอาเสียดื้อๆ

“วันมะรืนนี้น้ากับแม่ของเราจะไปเที่ยวเมืองจีนกับคณะทัวร์กัน” ปรุงจิตเกริ่นมองท่าทีชายตรงหน้าเมื่อเห็นเขานั่งนิ่งพยักหน้าน้อยๆ จึงพูดต่อ “น้าก็เป็นห่วงยายชมพู่เพราะต้องอยู่บ้านคนเดียวปกติน้าจะไม่เคยปล่อยน้องไว้ตามลำพัง”

“เดี๋ยวผมจะดูแลน้องเอง ไปเที่ยวกันให้สนุกเถอะครับ” ชายหนุ่มเสนอตัว มองใบหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของสองสาวสูงวัยก่อนปรายตามองสาวน้อยพวงชมพูที่เอาแต่ส่ายหน้าแล้วก็ถอนหายใจ “ชมพู่ก็เหมือนน้องสาวผมคนหนึ่งทำไมจะดูแลไม่ได้เล่าครับ แม่กับน้าจิตเที่ยวให้สนุกเถอะ แล้วอย่างลืมคิด
แผนการ...เอ้ยซื้อของมาฝากพวกเราด้วยนะครับ”

คำพูดว่าพวงชมพูก็เหมือนน้องสาวทำให้ต้นแขนล้ำถูกซัดผลัวะอย่างเหลืออดกับคำพูดกันท่าของลูกชาย ก่อนหมายมาดว่าเมื่อสองแม่ลูกกลับไปเห็นทีจะต้องพูดจากให้รู้เรื่องเสียแล้ว

พวงชมพูกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงก่ำแต่ต้องร้องโอ๊ยเมื่อถูกมารดาเหน็บเข้าที่สีข้างก่อนทำหน้าขึงขังเชิงบอกให้รักษามารยาท ชายหนุ่มจึงรีบช่วย
*************************
คนทั้งสี่พากันย้ายที่สนทนาจากห้องรับแขกมาเป็นโต๊ะอาหาร ประมุขของบ้านเดินเข้ามาสมทบ

วิรัชเอ่ยถามภรรยาซึ่งนั่งอยู่ซ้ายมือหลังจากเหลียวซ้ายแลขวาแล้วไม่เห็นบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวน “ยายแก้มไปไหนทำไมไม่มากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา”

"โทรศัพท์มาบอกว่าจะไปหาเพื่อน คงกลับดึกหน่อย” คนถูกถามชี้แจง “คุณพี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะยังไงลูกเราก็ดูแลตัวเองได้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ทานอาหารกันเถอะเดี๋ยวจะเย็นเสียหมด” ประมุขของบ้านเอ่ยชวน “ชมพู่ทานเยอะๆ นะลูกลุงว่าหนูผอมไปนิดนะ วัยอย่างเราอย่าเพิ่งไปนึกถึงความสวยงามของรูปร่างเพราะต้องใช้พลังงานเยอะ”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง” พวงชมพูขอบคุณชายสูงวัย
รินทรัพย์ได้ทีเห็นช่องทางจึงรีบพูดแทรก “ตาก้านตักปลาทับทิมทอดสมุนไพรให้น้องซีลูก”

ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังตักแกงจืดเต้าหู้หมูสับ คิ้วหนาเลิกสูงเมื่อหันหน้าไปหาต้นเสียงที่ร้องสั่ง

“น้องชอบทานจ๊ะ” ปรุงจิตเสริมเมื่อเห็นชายหนุ่มชะงัก “เมนูโปรดของยายชมพู่เขา ขานี้ไม่ค่อยชอบทานเนื้อสัตว์ได้ปลานี่แหละช่วยเลี้ยงกันมาจนโต เมนูเนื้อ หมู ไก่ ขานี้เขาขอบายแต่ถ้าเป็นเมนูปลาล่ะก็ถึงไหนถึงกัน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ก้าน” พวงชมพูร้องบอกเมื่อเห็นชายหนุ่มเปลี่ยนทิศทางมาที่จานปลาทับทิมตรงหน้า “เดี๋ยวชมพู่ตักเอง พี่ก้านทานต่อเถอะค่ะถ้าชมพู่อยากทานอะไรเดี๋ยวชมพู่ตักเอง”

“ปล่อยให้สองคนเขาทำตัวกันตามสบายเถอะแม่แก้วแม่จิต” ประมุขของบ้านแทรกขึ้น หลังจากมองสถานการณ์ที่ทั้งสองพยายามให้สองหนุ่มสาวสนิทสนมกัน “หนูชมพู่ตามสบายเลยไม่ต้องเกรงใจ นึกเสียว่าเป็นบ้านเราเอง”
พวงชมพูยิ้มหวานประจบ ตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารตรงหน้าไม่สนใจสายตาคมของมารดาที่ส่งมาเป็นระยะ แม้จะรู้ว่าถ้ากลับไปบ้านแล้วอาจโดนตำหนิกับการกระทำในครั้งนี้ก็ตาม

รตนตักอาหารให้พวงชมพูอีกสองสามอย่างโดยไม่ต้องให้มารดาของตนหรือมารดาของหญิงสาวคอยคะยั้นคะยอ ก่อนขอตัวออกมาจากโต๊ะอาหารโดยอ้างว่าเขาต้องไปเอาโทรศัพท์เพราะนึกขึ้นได้ว่าลืมไว้ที่โรงเรียน เมื่อออกมาจากห้องอาหารได้ชายหนุ่มตรงดิ่งไปยังโรงจอดรถจัดการไขประตูเข้าไปนั่งตำแหน่งคนขับ เปิดไฟภายในรถให้มันสว่าง พยายามสอดส่ายสายตามองหาโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งซื้อมาได้ไม่ถึงสามวัน นึกภาวนาขอให้มันล่วงอยู่ภายในรถแต่เมื่อหายเสียจนอ่อนใจแล้วมันกลับไม่อยู่ ชายหนุ่มถอนใจรู้สึกเครียดและเป็นกังวลนึกเสียดายอีกทั้งกล่าวโทษตัวเองว่าเป็นคนสะเพร่าไม่รู้จักรักษาของ

เขาเปิดประตูรถแล้วเดินคอตกเข้าบ้าน รู้สึกผิดหวังที่หามันไม่เจอแต่เขายังไม่หมดโอกาสเมื่อเห็นโทรศัพท์ตั้งโต๊ะชายหนุ่มตรงดิ่งเข้าไปแล้วกดหมายเลขเบอร์โทรศัพท์มือถือของตัวเอง ใจเต้นระรัวราวกลองเพลมือหนาเสยผมที่ปรกลงมาบนหน้าผาก เพียงไม่นานก็มีคนรับสาย

“สวัสดีครับ...สวัสดีครับ” ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงกระตือรือร้น นึกดีใจที่มีคนรับสาย “สวัสดีครับได้ยินที่ผมพูดไหม” น้ำเสียงรัวเร็วภาวนาให้อีกฝ่ายไม่ตัดสายทิ้ง

“ตะโกนซะแสบแก้วหู” อีกฝ่ายตอกกลับไม่ตอบคำถาม

“ขอโทษครับ...ผมไม่ได้ตั้งใจเพียงแต่ตื่นเต้นที่มีคนรับโทรศัพท์” ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อยทั้งที่ยังไม่หายตื่นเต้น “ว่าแต่ผมจะไปรับโทรศัพท์คืนได้ที่ไหนครับ”

“อีกสักสิบนาทีเจอกันที่เซ่เว่น”

“แล้วผมจะทราบได้ยังไงว่าคุณคือใคร ช่วยบอกรายละเอียดเกี่ยวกับตัวคุณให้ผมฟังได้ไหมครับ” ชายหนุ่มถามน้ำเสียงใส ก่อนเสนอ “หรือจะให้ผมบอกรายละเอียดเกี่ยวกับตัวผมเอง เวลาคุณหรือผมไปถึงก่อนเราจะได้มองหากันง่ายๆ”

“ฉันชื่อเตยเป็นหลานสาวของป้าแน่งน้อย”

ชายหนุ่มยืนยกหูโทรศัพท์ค้างฟังเสียงตามสายที่เจ้าหล่อนต่อว่าเขาเป็นตู๊ด...ตู๊ด...ก่อนเปิดยิ้มกว้างโล่งอกและประหลาดใจว่ามันไปอยู่กับเจ้าหล่อนตอนไหน เขาหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อมีเสียงจากมารดาร้องถาม

“ยังไม่ได้ไปอีกหรือเห็นออกมาตั้งนานแล้ว”

รตนรีบวางหูฟังที่อยู่ในมือไว้กับตัวเครื่อง หันมองต้นเสียงที่ยืนมองมาทางเขา มีสายตาอีกสองคู่ที่ยืนจ้องมองแต่เขาคาดว่าความคิดของแต่ละคนที่มองมาไม่เหมือนกัน

“เมื่อตะกี้ผมลองไปหาโทรศัพท์ในรถเผื่อจะทำหล่นไว้แต่ไม่พบ ก็เลยฉุกคิดว่าลองโทรศัพท์เข้าไปที่ตัวเครื่องดีกว่าเผื่อมีคนรับ เพราะไม่แน่ใจว่าลืมไว้ที่โต๊ะทำงานหรือเปล่า”

“แล้วเจอไหมคะพี่ก้าน” พวงชมพูเอ่ยถามน้ำเสียงห่วงใย

รตนเปิดยิ้มกว้าง มองสาวน้อยและสาวเหลือน้อยตรงหน้า หากเขาไม่โดนมัด
มือชกความสวยและความน่ารักของพวงชมพูก็จะไม่ถูกเขามองผ่านเลยและให้ความสัมพันธ์ได้เพียงน้องสาว ชายหนุ่มบอกตัวเองว่าเขาเป็นประเภทหัวเอียงซ้าย ไม่ยอมทำตามคำสั่งง่ายๆ หากไม่ได้ลองความคิดตัวเองเสียก่อน
“เจอครับ เดี๋ยวพี่จะออกไปเอาเพราะนัดเจอเขาไว้”

สิบนาทีเศษหญิงสาวที่เขาได้นัดหมายไว้ก็มาถึง เจ้าหล่อนขับรถมอเตอร์ไซค์ระบบเกียร์ออโต้สีแดงเลือดนก คันเล็กน่ารัก มาจอดไว้ริมฟุตบาทหน้าร้านสะดวกซื้อซึ่งเป็นสถานที่นัดหมาย




Create Date : 29 กุมภาพันธ์ 2555
Last Update : 29 กุมภาพันธ์ 2555 19:01:27 น. 0 comments
Counter : 303 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ริปอง
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





ผู้หมั่นเสมอย่อมสำเร็จ

งานเขียนทั้งหมดที่เกิดขึ้นมีขึ้นในเวบนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของเจ้าของริปองแต่เพียงผู้เดียว ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

Friends' blogs
[Add ริปอง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.