กุมภาพันธ์ 2554

 
 
1
2
12
18
20
21
22
23
24
25
27
 
 
15 กุมภาพันธ์ 2554
All Blog
เด็กผู้หญิงคนนั้น
นานมาแล้ว หรืออาจไม่นานมานี้ มันเป็นระยะเวลาเท่าไหร่ฉันก็ไม่อาจกะประมาณ รู้แต่ว่าระยะเวลาที่ผ่านไปมันก็กร่อนความทรงจำของฉันจนแทบจะเลือนเรื่องนี้ไปแล้ว

ในวันแดดอุ่นที่ความเย็นในอากาศเริ่มเจือจาง กลิ่นเปลือกไม้แห้งหอมเย็นอ่อนหวานให้ฉันได้สูดกลิ่นกรุ่นนั้นไว้ในความทรงจำเนิ่นนาน

ฉันเคยเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอตัวเล็กกว่าฉันในตอนนั้น แต่ฉันก็ไม่อาจล่วงรู้ว่าภายใต้ร่างเล็กบางนั้นเธอถือปฏิสนธิก่อนหรือหลังฉัน
กันแน่ แต่ฉันก็ตัดสินเธอไปแล้วจากเพียงภาพที่ปรากฏแก่สายตาฉันว่า เธอตัวเล็กกว่าก็แสดงว่าเธออายุน้อยกว่าฉัน ฉะนั้นฉันย่อมต้องรู้มากกว่าเธอ เจออะไรมามากกว่าเธอ ทำอะไรได้มากกว่าเธอ ซึ่งระบบประมวลผลของฉันในเวลานั้นมันถูกใส่ข้อมูลไว้อย่างนั้นจริงๆ

เธอเป็นเด็กในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ฉันไปเยี่ยมคุณยาย วันนั้นฉันพบเธอที่ใต้ต้นหูกวาง เธอกำลังวาดภาพอยู่ ฉันมองภาพที่เธอวาดและกำลังลงสีอย่างตั้งใจ ภาพนั้นเป็นภาพต้นไม้ใหญ่เรียงรายกันหลายต้น แต่เธอกำลังลงสีต้นไม้นั้นด้วยสีแดงฉันจึงถามเธอว่า

“เธอวาดรูปอะไรอยู่น่ะ ใช่ต้นไม้หรือเปล่า"

เธอพยักหน้ารับแต่มือยังคงระบายสีต่อไป

ฉันถามเธอต่อ “ถ้าเป็นต้นไม้แล้วทำไมใช้สีแดงล่ะ ต้นไม้ต้องสีเขียวสิ”

“ก็ฉันกำลังวาดต้นหูกวางน่ะสิ” เด็กผู้หญิงชาวบ้านตอบ

“จะต้นหูกวางหรือต้นอะไรก็ต้องมีใบสีเขียวสิ ต้นไม้สีแดงฉันไม่เคยเห็น” ฉันแนะเธอ

“เธอลองแหงนหน้ามองไปข้างบนสิ” เธอชวนฉันแหงนหน้าคอตั้งบ่า

ฉันแหงนหน้าไปตามที่เธอบอกก็พบว่าใบของต้นหูกวางต้นนี้มีสีออกแดงและกำลังร่วงหล่น

“เธอกำลังวาดต้นหูกวางที่กำลังผลัดใบหรือ” ฉันถามด้วยความสงสัย

“ใช่” เธอตอบมือยังระบายสีต่อ

“ถ้าอย่างนั้นเธอคงต้องเขียนบรรยายด้วยว่าภาพนี้เป็นภาพต้นหูกวางกำลังผลัดใบ” ฉันแนะเธออีก

“ทำไมล่ะ” เธอหยุดมือและถามฉัน

“ก็ต้นไม้ปกติใบเป็นสีเขียวนี่ ถ้าเธอไม่ใส่คำอธิบายคนอื่นก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร” ฉันอธิบาย

“แต่ต้นหูกวางก็ผลัดใบเป็นปกติอย่างนี้ทุกปีนะ มันไม่ปกติยังไงล่ะ” เธอให้เหตุผล

“แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะเห็นได้ทุกวันนี่ มันเป็นช่วงสั้นๆ เท่านั้น ที่ใบต้นหูกวางจะเป็นสีแดง” ฉันขยายความ

“แต่ยังไงมันก็ยังเป็นต้นหูกวางอยู่ดี ไม่ว่าใบมันสีไหน” เธอแย้ง

“แต่ถ้าเธออยากให้คนอื่นเข้าใจภาพที่เธอวาดในทันทีว่าเป็นต้นไม้ เธอควรจะใช้สีเขียวระบายนะ” ฉันแนะเธออีก

“ถึงฉันใช้สีเขียวคนอื่นก็คงคิดว่ามันเป็นเพียงต้นไม้ทั่วไป ต้นอะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่ต้นหูกวางอยู่ดี” เธอแย้ง

“ฉันอยากวาดต้นหูกวางผลัดใบก็เท่านั้น ฉันวาด ณ เวลาที่ใบมันเป็นสีแดงฉันก็ใส่สีแดงจะให้ฉันใช้สีเขียวมันก็ไม่ใช่ต้นหูกวางที่ฉันวาดอยู่ดี” เธออธิบายเพิ่ม

“ถ้าคนอื่นดูแล้วไม่รู้ว่ามันคืออะไรล่ะ” ฉันเริ่มไม่มั่นใจ

“ฉันก็จะบอกเขาว่ามันคือต้นหูกวางผลัดใบ” เธอตอบ

“มันน่าเศร้านะที่คนอื่นดูไม่ออกว่าภาพที่เราวาดคือภาพอะไร” ฉันบอก

“ไม่หรอก ฉันไม่คิดอย่างนั้น เพราะฉันเองก็ไม่อาจถ่ายทอดออกมาเหมือนภาพจริงทุกอย่างนี่ ใครจะมองว่ามันเป็นภาพอะไรฉันคงไม่คาดหวัง แค่ฉันรู้ว่าฉันวาดอะไรก็พอ แต่ถ้าเขาอยากรู้เขาจะถามฉันเอง” เธอตอบอย่างมั่นใจ

“งั้นเธอคงต้องเสี่ยงกับความไม่เข้าใจที่คนอื่นจะมีต่อภาพของเธอ” ฉันบอกด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไรหรอกฉันคงห้ามความคิดคนอื่นไม่ได้ เอาไว้ฉันจะวาดทั้งหูกวางที่เป็นสีเขียวกับตอนที่หูกวางไม่มีใบด้วย แล้วเอามาเรียงกัน
ทีนี้ก็น่าจะง่ายขึ้นที่จะเข้าใจว่ามันคือต้นหูกวาง แต่ฉันคงเสียเวลาวาดภาพเพิ่มเท่านั้นแหละ” เธอตอบแววตาเป็นประกาย



Create Date : 15 กุมภาพันธ์ 2554
Last Update : 15 กุมภาพันธ์ 2554 23:22:12 น.
Counter : 363 Pageviews.

1 comments
  
ชอบค่ะเรื่องนี้...มีความหมายที่ชอบอยู่ในหลายๆคำพูด :)
โดย: sea_story วันที่: 20 พฤษภาคม 2555 เวลา:20:11:57 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ข้าวเหนียวหวาน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เป็นเพียงเศษละอองของจักรวาล
ที่มีคำถามมากมาย ^_^