แฟนฟิคชั่น : กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน (The Hero & The King)
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2552
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
30 พฤษภาคม 2552
 
All Blogs
 
กระบี่สะท้านฟ้าฯ ตอนที่ 26 เผชิญหน้า

(ความเดิมจากตอนที่แล้วคงไม่ต้องมีนะคะ ผู้แต่งไม่อยากรีเพลย์)

ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ณ จวนอ๋องถูจิ้น

ร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวทอดยาวอยู่บนเตียงราวกับสิ่งไร้ชีวิต ลมหายใจของนางแผ่วเบา แววตาว่างเปล่าแต่เจ็บปวด แม้ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น หากแต่น้ำใสๆ ค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างไม่หยุด แก้มพวงชมพูตอนนี้อาบไปด้วยน้ำตา จิตใจของหญิงสาวแทบจะแตกสลาย ยากที่จะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

ทันใดนั้นก็มีเสียงกุกกักดังขึ้นที่หน้าห้องของเส่เยี่ย หญิงสาวได้ยินเสียงนั้น แต่ไม่ได้สนใจที่จะหันกลับไปมอง ครู่หนึ่งก็ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งที่หน้าประตู ร่างสูงนั้นก้าวเข้ามาในห้องของหญิงสาวช้าๆ ก่อนจะเอ่ยเรียกคนบนเตียงด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
"เส่เยี่ย..."

ทันทีที่เส่เยี่ยได้ยินเสียงเรียกนั้น หญิงสาวก็หลุดจากภวังค์และความเศร้าโศกทั้งปวง เสียงฟังดูคุ้นหูเหมือนกับเสียงของชีเส้าเฟย ชายที่นางเฝ้ารอคอยมาตลอด หญิงสาวค่อยๆ พลิกตัวกลับมาดูให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้หูฝาดไป

ครู่แรกที่เห็นใบหน้าของชายที่ยืนอยู่ เส่เยี่ยก็รู้สึกใจหายวาบ หัวใจของนางเต้นระส่ำ ชายแปลกหน้าคนนี้ช่างมีส่วนคล้ายกับฮ่องเต้เสียเหลือเกิน
"เส่เยี่ย!!!" ชีเส้าเฟยเรียกเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาว
"ท่านลุง!!!" พอหญิงสาวจำน้ำเสียงของเขาได้ นางก็ปล่อยโฮออกมาทันที สองหนุ่มสาวโผเข้าหากันอย่างไม่คิดชีวิต
"ท่านลุง ท่านลุง ฮือๆ" เส่เยี่ยกอดเขาแล้วก็ร้องไห้จนฟังไม่เป็นภาษา ชีเส้าเฟยตกใจมากที่นางร้องไห้หนักถึงเพียงนี้ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่กอดร่างนั้นไว้แนบกับอกของตน มือของเขาลูบไปที่ผมของหญิงสาวเบาๆ
"เส่เยี่ย เจ้าเป็นอะไรไป ใครทำร้ายเจ้า" คนถามๆ ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน ชีเส้าเฟยรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของอีกฝ่าย ไม่มีเสียงตอบรับจากเส่เยี่ย หญิงสาวยังคงสะอึกสะอื้นไม่หยุด
"ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง" มือใหญ่ของชายหนุ่มค่อยๆ ช้อนใบหน้าของหญิงสาวขึ้น เขาจุมพิตลงบนคราบน้ำตาของนาง ก่อนจะกอดร่างนั้นไว้อีกครั้ง (ฮืมมมม...) อากาศในวังหลวงยามค่ำคืนค่อนข้างหนาวเย็น ชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวใส่ไว้แต่ชุดตัวใน จึงถอดเสื้อคลุมของตนเองออก แล้วเอามาห่มให้กับหญิงสาว ชายหนุ่มปลอบหญิงสาวจนนางค่อยๆ หยุดร้อง
"ไปกับข้านะ" ชีเส้าเฟยมองหญิงสาวด้วยแววตาอันมุ่งมั่น เขาโทษตัวเองที่ก่อนหน้านี้ดูแลนางไม่ดี ทำให้นางต้องมาพบกับความเสียใจเช่นนี้ ต่อไปเขาจะไม่ปล่อยให้นางอยู่ไกลจากเขาเลยแม้แต่ก้าวเดียว

ทว่าหญิงสาวที่น่าจะยินดีไปกับเขา กลับมีท่าทีลังเล สร้างความรู้สึกแปลกใจให้กับชีเส้าเฟยเป็นอย่างมาก
"มีอะไรงั้นหรือ" ชายหนุ่มถาม หญิงสาวไม่เพียงไม่ตอบ นางหลบตาเขาเหมือนกับมีเรื่องปิดบัง ชีเส้าเฟยก็ใจอ่อนเกินกว่าจะเค้นคำตอบจากนางตอนนี้ แต่เขาก็ยืนกรานว่าเส่เยี่ยต้องไปกับเขา ชีเส้าเฟยประคองร่างของหญิงสาวขึ้น มือที่อบอุ่นของชีเส้าเฟยกำมือของหญิงสาวเอาไว้แน่น ทำให้นางรู้สึกมั่นใจอีกครั้ง ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ เขา นางจะรู้สึกปลอดภัย เส่เยี่ยแม้จะดูลังเลในตอนแรก แต่สุดท้ายก็ยอมตามเขาไปแต่โดยดี

ชีเส้าเฟยพาเส่เยี่ยหลบออกจากจวนอ๋องถูจิ้นอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มกำลังมุ่งสู่ประตูด้านเหนือของวังหลวง หากแต่ถูกมือของเส่เยี่ยรั้งเอาไว้ก่อน ชายหนุ่มหันกลับมามองคนข้างหลังทันที
"ทางนั้นเวรยามแน่นหนา ตามข้ามาดีกว่าค่ะ ข้ารู้จักทางลัด" เส่เยี่ยกล่าว ว่าแล้วนางก็จูงมือชีเส้าเฟยเลี่ยงพวกทหารองครักษ์อ้อมไปอีกด้านหนึ่งของตำหนัก ทั้งสองเดินทะลุอุทยานใหญ่ จนมาถึงหอเทียนไต้ หญิงสาวมองเข้าไปในหอแล้วก็หันกลับมามองหน้าชายหนุ่มเหมือนกับมีความในใจบางอย่าง ก่อนที่จะสลัดความคิดนั้นแล้วเริ่มค้นหาทางออก เส่เยี่ยปัดกอหญ้าเพื่อหาทางลับที่ซ่อนอยู่ นางเองก็ไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของมัน แต่ด้วยสัญชาติญาณของชีเส้าเฟย เขาสังเกตเห็นกอหญ้าข้างกำแพงกองหนึ่งซึ่งขึ้นสูงกว่าบริเวณอื่น เขาจึงชี้ให้เส่เยี่ยดู ทั้งสองมุ่งหน้าไปทางนั้นแล้วช่วยกันปัดกอหญ้าออกจนพบทางลับ ชีเส้าเฟยรอให้เส่เยี่ยเข้าไปก่อน หญิงสาวกลับหันมามองหอเทียนไต้และชีเส้าเฟยด้วยแววตาแปลกๆ
"มีอะไรงั้นหรือ" ชีเส้าเฟยถามขึ้น เส่เยี่ยส่ายหน้า ตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะเล่าเรื่องชาติกำเนิดของชีเส้าเฟยให้เขาฟัง ที่สำคัญนางเองก็ยังไม่แน่ใจกับสิ่งที่ได้ยินมา
"ไม่มีค่ะ" หญิงสาวปฏิเสธแล้วก็เดินเข้าทางลับไปพร้อมกับชีเส้าเฟย

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

อีกด้านหนึ่ง...

ชายหนุ่มในชุดมังกรสีเหลือง ยืนซึมเศร้าอยู่ในอุทยานหลวง บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดสุราที่ถูกดื่มจนหมดเกลี้ยง คังซื่อรู้สึกผิดหวัง สับสน และเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาไม่อยากเชื่อว่าเส่เยี่ยจะเป็นพวกกบฎ ไม่อยากเชื่อว่าเส่เยี่ยจะหลอกใช้เขา แท้จริงแล้วนางไม่เคยรู้สึกอะไรกับเขาเลยงั้นหรือ แต่ถึงนางจะเคยมีใจให้เขา หลังจากวันนี้ไป นางคงไม่มีวันให้อภัยเขาอีก รอยร้าวระหว่างเขากับนางคงไม่อาจมีวันประสานได้อีกต่อไป

ระหว่างที่คังซื่อกำลังถูกความรู้สึกสับสนเข้าถาโถม เสียงตะโกนของพวกองครักษ์ก็ดังขึ้นจากอีกด้าน
"มีคนร้ายๆๆ!!!"

องครักษ์นับร้อยวิ่งกระจายกันไปทั่วทั้งสี่ทิศ องครักษ์กลุ่มหนึ่งค้นหาตัวคนร้ายมาจนถึงอุทยานหลวง เมื่อพบว่าฮ่องเต้ยืนอยู่ ก็รีบวิ่งเข้าไปถวายการอารักขา
"เกิดอะไรขึ้น" องครักษ์เหอที่ยืนอยู่ข้างฮ่องเต้ถามพวกองครักษ์รุ่นน้องที่กำลังตกใจจนหน้าตาตื่น
"เรียนท่านองครักษ์เหอ มีคนร้ายบุกเข้าจวนอ๋องถูจิ้นขอรับ" ทหารคนหนึ่งรายงาน
"ว่าไงนะ!!!" คังซื่อตกใจจนแทบสร่างเมา
"แล้วเส่เยี่ยหล่ะ นางเป็นอะไรหรือเปล่า!!!" คนถามเสียงสั่น เมื่อเห็นพวกองครักษ์ทำท่าอ้ำอึ้ง คังซื่อก็วิ่งพรวดออกไปทางจวนอ๋องถูจิ้นทันที บรรดาองครักษ์พากันวิ่งตาม แต่ก็ไม่ทัน

ระหว่างนั้นองครักษ์จั๋วก็วิ่งสวนมาจากอีกทาง
"ฝ่าบาทๆ" ชายหนุ่มหอบมาแต่ไกล
"มีอะไร พบเส่เยี่ยแล้วเหรอ พูดมาสิ!!!" คังซื่อเขย่าตัวจั๋วอี้หัง
"ทางโน้นพะยะค่ะ หม่อมฉันเห็นมีรอยเท้าคนร้ายอยู่แถวสวนหอเทียนไต้" จั๋วอี้หังพูดไปหอบไป คังซื่อรีบวิ่งไปดูตามที่องครักษ์จั๋วแจ้ง ก็พบว่ามีรอยเท้าสองรอยอยู่หน้าสวนจริงๆ คังซื่อไม่รอช้า เขารีบวิ่งเข้าไปในสวนทันที ฝ่ายทหารองครักษ์พอวิ่งมาถึงหอเทียนไต้ก็หยุดชะงักกันหมด ไม่มีใครกล้าเหยียบเข้าไป
"มัวยืนทำอะไรกันอยู่!!!" องครักษ์เหอหันมาดุใส่ผู้ใต้บังคับบัญชา
"ท่านองครักษ์เหอ ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามนะ ถ้าพวกเราเข้าไป ต้องหัวหลุดจากบ่าแน่ๆ" องครักษ์คนหนึ่งกล่าวขึ้น
"ใช่ๆ แถมในนั้นยังลือกันว่า ผีดุด้วย" องครักษ์คนหนึ่งกล่าวอย่างหวาดๆ
"ถ้ากลัวตายก็รออยู่ที่นี่!!! แต่ถ้าฮ่องเต้เป็นอะไรไป พวกเจ้าก็ต้องหัวหลุดจากบ่าเหมือนกัน!!!" ว่าแล้วองครักษ์เหอก็วิ่งพรวดเข้าไปในเขตหอเทียนไต้ทันที

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ฝ่ายเส่เยี่ยและชีเส้าเฟยใช้เวลาไม่นานก็พ้นออกมาจากทางลับ ชีเส้าเฟยเงยดูดาวเหนือบนท้องฟ้าเพื่อคำนวณหาทิศทางที่นัดกับลู่เสี่ยวฟงเอาไว้ ตอนนี้ลู่เสี่ยวฟงคงไปสมทบกับพวกของกงซุนเช่อและอ้อมหมิงเจิ้งเรียบร้อยแล้ว ตามแผนที่พวกเขาวางไว้ ทั้งหมดจะรอชีเส้าเฟยอยู่ที่เรือเหลียนอิ๋น ชีเส้าเฟยจึงพาเส่เยี่ยมุ่งหน้าขึ้นเหนือตามที่นัดกับลู่เสี่ยวฟงไว้ทันที

ส่วนคังซื่อซึ่งตามมาติดๆ เมื่อออกมาจากโพรงลับได้ ก็วิ่งไปคุ้ยกอหญ้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางลับนั้น จนพบม้าสีน้ำตาลตัวหนึ่งถูกผูกไว้อยู่ ความจริงม้าตัวนี้คือม้าที่องครักษ์เหอเอามาเตรียมไว้ให้ เวลาที่ฮ่องเต้ต้องการเสด็จออกมานอกวังหลวง คังซื่อควบม้าตัวนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มควบม้ามาได้สักระยะก็เห็นร่างของเส่เยี่ยและคนร้ายอยู่ไกลๆ เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะตามคนทั้งสองทัน ในที่สุดม้าสีน้ำตาลของเขาก็วิ่งมาทันชีเส้าเฟยและเส่เยี่ย

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!" ฮ่องเต้หนุ่มไม่พูดเปล่า เขาหยิบเกาทัณฑ์ขึ้นมาง้างแล้วเล็งไปที่คนร้ายทันที ฝ่ายชีเส้าเฟยเมื่อหันมาพบคังซื่อก็หยุดวิ่งแล้วเอาตัวบังเส่เยี่ยไว้ ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองเผชิญหน้ากันเป็นครั้งแรก

ความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ .........

ฟิ้ว .......

มีเพียงเสียงลมกระทบกับไม้ใบเท่านั้น .........

คังซื่อและชีเส้าเฟยจ้องมองกันและกัน .........

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย .........

เพราะเหตุใดใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามถึงได้ละม้ายคล้ายกับตนเช่นนี้ .........

ชีเส้าเฟย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวการต่อสู้ หนวดเคราและรอยแผลเป็นทำให้ชายหนุ่มดูมีอายุมากกว่าความเป็นจริง .........

คังซื่อ ฮ่องเต้หนุ่มที่พบแต่ความสุขสำราญตั้งแต่เยาว์วัย แม้แต่แววตาที่กำลังโกรธาของเขากลับดูเหมือนแววตาของเด็กหนุ่มเสียมากกว่า .........

หากแต่เหนือสิ่งเหล่านี้แล้ว คงไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ทั้งสองมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกันจนเหลือเชื่อ .........

"เส่เยี่ยเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า" คังซื่อละสายตาจากชีเส้าเฟยแล้วตะโกนฝ่าความเงียบ ถามหญิงสาวด้วยความห่วงใย ดูเหมือนเขายังไม่รู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้าคือชีเส้าเฟย
"ไม่ต้องกลัวนะ" ชีเส้าเฟยกระซิบบอกหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง มือขวาของเขาถือนี่สุ่ยหาน ส่วนมือซ้ายก็กำมือเส่เยี่ยไว้แน่น ชายหนุ่มมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม แม้ว่าคนตรงหน้าคือฮ่องเต้ ก็ไม่อาจทำให้เขารู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย
"โจรชั่ว ปล่อยนางเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าเราไม่เกรงใจนะ" คังซื่อตะโกนใส่ฝ่ายตรงข้ามอย่าไม่กลัวเกรงเช่นกัน
"ไม่ต้องพูดมาก จะเป็นอย่างไรให้กระบี่ตัดสินดีกว่า" ชีเส้าเฟยชักกระบี่นี่สุ่ยหานของจากฝัก ประกายของมันแวววาวเมื่อต้องกับแสงจันทร์ยามค่ำคืน
"ดี งั้นลองฝีมือเกาทัณฑ์ของเราหน่อยเป็นไร" ว่าแล้วคังซื่อก็ง้างเกาทัณฑ์ก่อนจะปล่อยศรตรงไปยังหัวใจของฝ่ายตรงข้ามทันที
"เค้ง!!!""ชีเส้าเฟยปัดศรนั้นออกไปได้ คังซื่อจึงหยิบเกาทัณฑ์ขึ้นมายิงพร้อมกันอีกสามดอก คราวนี้ชีเส้าเฟยปัดออกได้เพียงสองดอก ส่วนอีกดอกหนึ่งเฉี่ยวแขนขวาเขาไปนิดเดียว คังซื่อเห็นเช่นนั้นก็ได้ใจ เตรียมที่จะจู่โจมชีเส้าเฟยต่อ
"หยุดนะ!!!" อยู่ๆ เส่เยี่ยก็วิ่งมาขวางหน้าชีเส้าเฟยไว้ ทำเอาชายหนุ่มทั้งสองแปลกใจ คังซื่อรีบลดคันธนูลงทันที เพราะเกรงว่าจะไปโดนเส่เยี่ยเข้า
"อย่าทำร้ายเขาเลยนะเพคะฝ่าบาท แล้วหม่อมฉันจะยอมตามพระองค์กลับไป" หญิงสาวพูดกับคังซื่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ทำไมเจ้าต้องปกป้องมันด้วย" คังซื่อไม่เข้าใจว่าทำไมนางต้องช่วยเหลือคนร้ายด้วย นอกเสียจากว่าคนร้ายคนนี้แท้จริงแล้วก็คือชีเส้าเฟยนั่นเอง ชายหนุ่มเริ่มปะติดปะต่อเหตุการณ์
"หม่อมฉันขอร้องเพคะฝ่าบาท" เส่เยี่ยเห็นคังซื่อมีท่าทีลังเล จึงคุกเข่าลงอ้อนวอน สร้างความไม่พอใจให้กับชีเส้าเฟยเป็นอย่างมาก
"เส่เยี่ย ทำไมเจ้าทำแบบนี้ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าไปกับเขาแน่ หรือว่าเจ้าไม่เชื่อในตัวลุงชีคนนี้อีกแล้ว" ชีเส้าเฟยก้มลงข้างๆ หญิงสาว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย เส่เยี่ยเห็นแววตาของชีเส้าเฟยแล้วนางก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
"ฮือๆ ท่านไม่เข้าใจ ข้าไปกับท่านไม่ได้ ข้าไปกับท่านไม่ได้แล้ว..." หญิงสาวมองหน้าชีเส้าเฟยแล้วก็สะอื้น
"ไม่ได้ เจ้าต้องไปกับข้า!!!" ชีเส้าเฟยไม่สนคำคัดค้านของหญิงสาว เขาลุกขึ้นแล้วก็ถือกระบี่ตรงเข้าไปหาคังซื่อที่อยู่บนหลังม้าทันที คังซื่อตั้งตัวแทบไม่ทัน เขารีบใช้ธนูยิงใส่ชีเส้าเฟย แต่ชายหนุ่มก็หลบได้หมด เหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นชีเส้าเฟยก็จะถึงตัวคังซื่อแล้ว คังซื่อจึงใช้คันธนูสู้กับกระบี่ของชีเส้าเฟย ทั้งคู่สัปยุทธกันอยู่ครู่ใหญ่ วรยุทธของคังซื่อนั้นเทียบกับชีเส้าเฟยไม่ได้เลย สู้กันเพียงไม่กี่ขบวนท่า คังซื่อก็เสียหลักตกจากหลังม้า ชีเส้าเฟยไม่รอช้า เขาจ่อปลายนี่สุ่ยหานไปที่คอของฝ่ายตรงข้ามทันที
"ตอบมาซิ ทำไมเจ้าต้องส่งคนไปทำร้ายผู้คนที่หมู่บ้านเหลียนอิ๋นด้วย" ชีเส้าเฟยถาม
"เจ้า... คือชีเส้าเฟยงั้นสิ" คังซื่อหัวเราะในลำคอ ความจริงเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีเส้าเฟยกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ชีเส้าเฟยเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบคำถามก็ยิ่งโกรธ เขาปักกระบี่ไปจนชิดคอของอีกฝ่าย ฝ่ายคังซื่อเมื่อเห็นว่าตนเองแพ้แล้ว อีกทั้งหญิงสาวที่รักก็ยังมาเกลียดเขาอีก จึงหลับตาลงยอมรับชะตากรรม
"ลงมือเลย" ชายหนุ่มท้า
"ไม่นะ!!!!!!" ยังไม่ทันที่ชีเส้าเฟยจะได้ลงมือ เส่เยี่ยก็ตะโกนห้ามสุดเสียง ชีเส้าเฟยหันไปมองหญิงสาวด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เส่เยี่ยก็หยิบเอาลูกธนูที่พื้นขึ้นมาจ่อคอของตนเองไว้
"เส่เยี่ย เจ้าทำอะไร!!!" ชีเส้าเฟยตกใจมาก
"ท่านลุงในเมื่อท่านอยากให้ข้าไปกับท่าน ข้าก็จะไปกับท่าน แต่ท่านต้องสัญญาว่าจะปล่อยเขาไป หากท่านไม่รับปากหล่ะก็ ข้าจะ..." หญิงสาวพูดด้วยน้ำตาอาบแก้มพร้อมทั้งกดลูกธนูลงบนคอของตนเอง แทนที่นางจะรู้สึกโกรธเกลียดฮ่องเต้ แต่นางกลับช่วยเขาแทน
"แต่..." ชีเส้าเฟยมองหน้าคังซื่อแล้วก็มองเส่เยี่ยด้วยความรู้สึกลังเล
"ข้าพูดจริงนะ" หญิงสาวไม่พูดเปล่า นางกดปลายธนูเข้าที่คอของตนเองจนมีเลือดไหลซิบออกมา
"อย่านะ!!!" คังซื่อรีบร้องห้าม ฝ่ายชีเส้าเฟยก็ไม่รอช้า เขาซัดเหรียญใส่ลูกธนูในมือของเส่เยี่ย จนมันหักเป็นสองท่อน
"มันคุ้มแล้วหรือที่จะแลกชีวิตกับคนแบบนี้" ชีเส้าเฟยมองหน้าคังซื่อด้วยความไม่เข้าใจ แล้วก็ลดกระบี่ลง แม้เขาจะไม่อยากปล่อยฮ่องเต้ไป แต่เขาก็ไม่อยากผิดใจกับหญิงสาว ชายหนุ่มเก็บกระบี่แล้วเดินกลับไปหาเส่เยี่ย หญิงสาวขอบคุณที่เขาไว้ชีวิตฮ่องเต้ ชีเส้าเฟยไม่พูดอะไร เขาจับมือนางแล้วออกเดินทางต่อไป คังซื่อเห็นเส่เยี่ยกำลังจะจากไปแล้วก็เรียกตามหลัง หญิงสาวหันกลับมามองเขาด้วยแววตาเศร้า นางไม่แน่ใจว่าควรจะโกรธ จะรัก หรือจะเกลียดชายคนนี้ดี เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าชีเส้าเฟยกำลังจ้องมองนางอยู่ นางจึงละสายตาจากฮ่องเต้และเดินตามชีเส้าเฟยไป
"เราสองคนคงหมดกรรมกันเพียงเท่านี้ ลาก่อนฮ่องเต้... ลาก่อนวังหลวง...." นางคิด

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ชีเส้าเฟยและเส่เยี่ยเดินต่อมาได้สักระยะ ก็พบกับแม่น้ำแห่งหนึ่ง ที่นั่นพวกลู่เสี่ยวฟงกำลังรออยู่แล้ว พอเห็นชีเส้าเฟยมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่ง ลู่เสี่ยวฟงก็เข้าไปทักทายและถามว่าจะให้ทำอย่างไรต่อไป ชีเส้าเฟยบอกว่าพวกทหารองครักษ์กำลังตามตนเองมาทางนี้ ให้รีบลงเรือก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้เขายังไม่อยากใช้กำลังเข้าปะทะ เพราะเรื่องที่สงสัยก็ยังไม่กระจ่างชัด อีกทั้งที่นี่เป็นถิ่นของศัตรู หากต่อสู้กันในยามค่ำคืนเช่นนี้ พวกเขาอาจตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบได้ ลู่เสี่ยวฟงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า รีบพาทั้งสองลงเรือแล้วออกเดินทางทันที

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ฝ่ายองครักษ์เหอและทหารองครักษ์คนอื่น พอมาถึงที่เกิดเหตุก็พบฮ่องเต้ล้มอยู่ที่พื้น ทั่วบริเวณมีแต่ร่องรอยการต่อสู้ องครักษ์หนุ่มรีบวิ่งเข้าไปดูฮ่องเต้ด้วยความเป็นห่วง
"ฝ่าบาทๆ เป็นอะไรไหมพะยะค่ะ" องครักษ์เหอประคองฮ่องเต้ขึ้น
"นางไปแล้ว นางไปแล้ว" คังซื่อเหม่อลอยแล้วก็พูดแต่คำเดิมซ้ำๆ
"พวกเขาไปทางไหนพะยะค่ะ" องครักษ์เหอถาม คังซื่อก็ชี้ไปข้างหน้า องครักษ์เหอพยักหน้าสั่งให้พวกทหารรีบตามไป เมื่อมาถึงยังริมน้ำก็เห็นเรือของพวกชีเส้าเฟยกำลังออกจากฝั่งไปแล้ว พวกทหารองครักษ์จึงจุดไฟติดดอกเกาทัณฑ์ หมายจะยิงให้เรือล่ม ทันใดนั้นคังซื่อก็วิ่งเข้าไปปัดเกาทัณฑ์ของนายทหารคนหนึ่งออก เขาสั่งห้ามไม่ให้ใช้ยิงอาวุธใดๆ ไปบนเรือ เพราะเกรงว่าจะเป็นอันตรายถึงเส่เยี่ยได้ พวกทหารองครักษ์จึงได้แต่ยืนมองเรือของชีเส้าเฟยค่อยๆ ลอยห่างออกไป...
"จะให้ส่งคนตามไปไหมพะยะค่ะ" องครักษ์เหอถาม
"ไม่ต้อง เรามีวิธี" ฮ่องเต้ตอบสั้นๆ อย่างเป็นปริศนา

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

อีกด้านหนึ่ง บนเรือเหลียนอิ๋น

บรรดาผู้กล้าในเรือต่างพากันลุ้นว่าทางการจะยิงเกาทัณฑ์ใส่พวกเขาหรือไม่ มีการเตรียมการไว้เป็นอย่างดี ทั้งอาวุธ ยุทโธปกรณ์สำหรับยิงตอบโต้ รวมถึงถังน้ำที่พร้อมจะดับไฟในกรณีที่เรือไฟไหม้ พอทุกคนเห็นว่าทหารที่ฝั่งลดอาวุธลง พวกเขาก็โห่ร้องเซ็งแซ่ด้วยความยินดีกันสนั่นเรือ แม้แต่ทางการยังไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีนั้น มีชายหญิงสองคนที่ไม่สนใจต่อเหตุการณ์ภายนอก...
เส่เยี่ย นั่งจิตใจเหม่อลอย สายตาของนางทอดออกไปนอกเรือ...
ชีเส้าเฟย จ้องมองหญิงสาวอยู่ตลอด คำถามมากมายผุดขึ้นในใจเขา หากแต่ว่าชายหนุ่มลังเลที่ถามนาง...

ลู่เสี่ยงฟงเห็นพระเอกนางเอกเอาแต่นั่งเงียบ ก็เดินเข้าไปขัดจังหวะคนทั้งสอง
"ฮึมๆ แฮ่มๆ หัวหน้าใหญ่ แม่นางคนนี้ก็คือแม่นางเส่เยี่ยใช่หรือเปล่า" คนพูดลูบหนวดแล้วมองไปที่เส่เยี่ย
"อืม" ชายหนุ่มพยักหน้าให้หัวหน้ารุ่นน้อง เขายืนขึ้นแล้วตั้งท่าจะแนะนำให้คนอื่นๆ รู้จักกับเส่เยี่ยด้วย แต่อยู่ๆ เส่เยี่ยก็ดึงแขนของเขาไว้ นางกระซิบกับเขาว่า นางรู้สึกไม่ค่อยสบาย ต้องการพักผ่อน ความจริงชีเส้าเฟยรู้สึกเกรงใจพี่น้องของเขา แต่ก็เห็นว่าเส่เยี่ยเพิ่งผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มา จึงไม่อยากขัดใจนาง
"ได้ งั้นข้าจะพาเจ้าไปพักผ่อนก่อน ส่วนเรื่องอื่นพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน" ลู่เสี่ยวฟงตั้งท่าจะแนะนำตัวเต็มที่ ก็เลยอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น
"น้องสาม เจ้าเตรียมที่พักไว้แล้วใช่ไหม" ชีเส้าเฟยหันไปถามเรื่องที่พักกับอ้อมหมิงเจิ้ง
"เรียบร้อยแล้วค่ะหัวหน้าใหญ่" หญิงสาวปรายตามองเส่เยี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า นางรู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับท่าทางเงียบขรึมของเส่เยี่ยซักเท่าไหร่
"เชิญ" ชีเส้าเฟยผายมือให้เส่เยี่ยเดินนำไปก่อน ก่อนจะเดินตามนางไปติดๆ หัวหน้าคนอื่นๆ มองตามกันตาปริบๆ เป็นภาพที่ไม่คุ้นเคยเลยจริงๆ ที่เห็นชีเส้าเฟยเอาใจใครขนาดนี้ พวกลูกเรือเองก็พากันซุบซิบถึงที่มาของหญิงสาวคนนี้ บ้างก็ว่านางเป็นลูกสาวของกบฏ บ้างก็ว่านางเป็นคนรักของหัวหน้าใหญ่ บ้างก็ว่านางเป็นว่าที่พระสนมของฮ่องเต้ เดากันไปต่างๆ นาๆ จนกงซุนเช่อทนไม่ไหว ในที่สุดต้องไล่ให้พวกเขาแยกย้ายกันไป

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ชีเส้าเฟยกับเส่เยี่ยเดินเงียบกันมาตลอดทางจนถึงห้องพักของหญิงสาว แม้ชายหนุ่มจะรู้สึกกังวลและสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรกับนาง แต่เขาก็มีมารยาทพอที่จะไม่เอ่ยถาม แววตาที่อ่อนโยนของเขามองนางด้วยความห่วงใย หากแต่หญิงสาวไม่ได้สังเกตถึงความรู้สึกเหล่านี้เลย ใจของนางกำลังครุ่นคิดอยู่กับเรื่องอื่น
"พักผ่อนมากๆ นะ" ชีเส้าเฟยกล่าว เส่เยี่ยก็พยักหน้ารับ นางไม่ได้ตอบอะไร มือก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง ชีเส้าเฟยยังคงยืนอยู่ที่หน้าห้องเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง เส่เยี่ยก็รอให้เขาพูด ชายหนุ่มอึกอักอยู่พักใหญ่แล้วก็ตัดสินใจไม่พูด เขาแค่กล่าวกับนางว่า
"ราตรีสวัสดิ์" หญิงสาวได้ยินแล้ว ก็มีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย
"ค่ะ ราตรีสวัสดิ์" คนพูดกล่าวคำลาแล้วก็ปิดประตูห้องไป หลังจากนั้น ชีเส้าเฟยก็ถอนหายใจยาว เมื่อกี๊เขาเกือบจะพูดออกไปแล้วว่า เขาดีใจมากที่ได้พบนาง แต่ปากของเขามันก็หนัก ทำให้พูดไม่ออก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่าทีที่เหินห่างของหญิงสาว หรือเป็นเพราะความไม่มั่นใจของเขาเอง ชายหนุ่มสลัดความคิดฟุ้งซ่านก่อนจะเดินจากไปอย่างเหงาๆ ในเวลานี้มันเหมือนกับมีช่องว่างบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเขากับเส่เยี่ย หญิงสาวเองก็รู้สึกเช่นนั้นเช่นกัน

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

เช้าวันต่อมา บนเรือเหลียนอิ๋น

ปัง ปัง ปัง! เสียงเคาะประตูนับสิบครั้งดังขึ้นที่หน้าห้องของเส่เยี่ย ยิ่งคนในห้องไม่ส่งเสียงตอบ ก็ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับอ้อมหมิงเจิ้งมากขึ้น
"จะนอนกินบ้านกินเมืองหรืออย่างไร" คนเคาะบ่นพรึมพรำ นางเคาะประตูดังขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเส่เยี่ยก็เปิดประตูออกมา
"นี่ เจ้าไม่ได้ยินหรือไง ข้าเคาะจนมือจะหักอยู่แล้วนะ" อ้อมหมิงเจิ้งไม่รอช้า พอเห็นหน้าเส่เยี่ยก็โวยวายใส่นางทันที
"เจ้ามีอะไรงั้นหรือ" แทนที่เส่เยี่ยจะรู้สึกโกรธ นางกลับถามอ้อมหมิงเจิ้งด้วยใบหน้าอันนิ่งเฉย ทำให้อ้อมหมิงเจิ้งรู้สึกขัดใจเป็นอย่างยิ่ง นางเบ้ปากใส่เส่เยี่ยแล้วก็โยนชุดในมือให้ เส่เยี่ยรับชุดมาแล้วก็ทำท่าจะปิดประตู อ้อมหมิงเจิ้งจึงเอามือดันประตูไว้ก่อน
"เดี๋ยว แต่งตัวเสร็จแล้ว ออกไปพบทุกคนที่หัวเรือนะ" อ้อมหมิงเจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ เส่เยี่ยไม่ตอบอะไร นางรับชุดแล้วก็ปิดประตูห้องไป ทำให้อ้อมหมิงจิ้งยิ่งรู้สึกไม่พอใจเข้าไปอีก
"วิเศษมาจากไหนกัน ขอบคุณสักคำก็ไม่มี" อ้อมหมิงเจิ้งบ่นพรึมพรำ นางรู้สึกไม่ถูกชะตากับแม่นางเส่เยี่ยคนนี้เข้าเสียแล้ว ไม่เข้าใจเลยว่า ผู้หญิงเย็นชาคนนี้มีอะไรดี หัวหน้าใหญ่ถึงได้ใส่ใจนางขนาดนี้

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ชั่วยามต่อมา ณ ดาดฟ้า เรือเหลียนอิ๋น

ลูกเรือทั้งหมดมารวมตัวกันอยู่ที่ลานกว้าง ลักษณะเหมือนลานชุมนุม สามารถใช้เป็นที่ฝึกวรยุทธหรือที่ชุมนุมได้อย่างสบาย ชีเส้าเฟยยืนอยู่บนพื้นที่ยกสูงกว่าตรงอื่น ทำให้ผู้กล้าทุกคนเห็นมังกรเก้าปรากฏได้อย่างชัดเจน

ชายหนุ่มรอให้เส่เยี่ยปรากฏตัวอยู่นานแล้ว แต่ทว่าผ่านไปครึ่งชั่วยาม หญิงสาวก็ยังไม่ปรากฏตัว เขาจึงกระซิบกับอ้อมหมิงเจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวพยักหน้าแล้วทั้งสองก็เดินออกไปจากลานพร้อมๆ กัน

"ก๊อกๆๆ" เสียงชายหนุ่มเคาะประตูห้อง ครู่หนึ่งประตูก็แง้มออก
"ท่านลุง" เมื่อเส่เยี่ยเปิดประตูออกมา พบว่าเป็นชีเส้าเฟยก็ตกใจ
"เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่ออกไปพบข้า"
"ข้า... เอ่อ... ข้ายังรู้สึกไม่ค่อยสบายหน่ะค่ะ" หญิงสาวตอบตะกุกตะกัก
"งั้นข้าจะให้พี่รองมาดูนะ" ชีเส้าเฟยทำท่าจะหันไปสั่งให้อ้อมหมิงเจิ้งพากงซุนเช่อมาแต่หญิงสาวก็ห้ามไว้ก่อน
"ไม่ต้องหรอกค่ะ ข้าไม่ได้เป็นอะไรมาก" นางปฏิเสธ
"แต่..."
"ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ แค่รู้สึกอยากพักผ่อนเฉยๆ" หญิงสาวอธิบาย ชายหนุ่มก็พยักหน้ารับ เขาคิดว่า หากว่าพรุ่งนี้แล้วนางยังไม่หาย ค่อยให้กงซุนเช่อมาตรวจดูอาการของนางก็แล้วกัน
"เอ๊ะ ทำไมเจ้ายังไม่เปลี่ยนชุดหล่ะ" ชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าเส่เยี่ยยังคงใส่ชุดนอนสีขาวตัวเดิม ซึ่งตอนนี้เลอะทั้งคราบฝุ่นและคราบเลือด
"น้องสามเจ้าได้เอาชุดใหม่มาให้เส่เยี่ยหรือเปล่า" เขาหันไปถามหัวหน้ารุ่นน้อง อ้อมหมิงเจิ้งก็พยักหน้า ชีเส้าเฟยจึงหันกลับไปมองเส่เยี่ยด้วยแววตาสงสัย
"ข้า... เอ่อ..." หญิงสาวอึกอักตอบไม่ถูก ความจริงก็คือหลังจากนางรับชุดมาแล้ว ก็นั่งซึมเศร้าอยู่แต่ในห้อง ไม่ได้คิดที่จะเปลี่ยนชุดเลย
"เจ้ามีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" ชีเส้าเฟยก้มหน้าถามคนตัวเล็กกว่าด้วยความเป็นห่วง
"หวังว่าแม่นางคงไม่ได้นึกรังเกียจ ที่มันเป็นแค่เสื้อผ้าชาวบ้านธรรมดาหรอกนะ" อ้อมหมิงเจิ้งรำคาญท่าทางพิรี้พิไรของหญิงสาวจึงแกล้งพูดแหย่ แต่เส่เยี่ยไม่นึกขำด้วย นางหันไปมองคนพูดด้วยสายตาไม่พอใจทันที
"ข้าก็เป็นชาวบ้านธรรมดา ทำไมต้องนึกรังเกียจเสื้อผ้าของเจ้าด้วย พูดแบบนี้ หมายความว่าอย่างไรกันแน่" คนพูดทำท่าเอาเรื่อง
"ข้าก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น ทำไมต้องจริงจังด้วย" คนพูดลอยหน้าลอยตา
"เจ้า..." เส่เยี่ยทำท่าจะเดินเข้าไปหาอ้อมหมิงเจิ้ง แต่ชีเส้าเฟยก็เอาตัวเขามาบังเอาไว้
"หงเผาเจ้าออกไปก่อน ข้าขอพูดกับเส่เยี่ยตามลำพัง" ชีเส้าเฟยสั่งหัวหน้ารุ่นน้อง เส่เยี่ยมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกไม่พอใจ นางรู้สึกว่าเขากำลังปกป้องคนของตนเอง อ้อมหมิงเจิ้งเชื่อชีเส้าเฟย จึงได้เดินกลับขึ้นไปยังลานชุมนุม
"เอาหล่ะเส่เยี่ย ตอนนี้ไม่มีคนอื่นแล้ว เจ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกข้ามาเถอะ" คนพูดๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หญิงสาวหลบสายตาเขาแล้วก็ส่ายหน้าว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชีเส้าเฟยรู้ทันทีว่านางโกหก
"ในเมื่อเจ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร" ชายหนุ่มรู้สึกผิดหวังแต่เขาก็ไม่ชอบคาดคั้นใคร
"แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอร้องเจ้า ข้าอยากให้เจ้าไปพบพี่น้องของข้า ตอนนี้พวกเขารอเจ้าอยู่ข้างนอก" ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวแล้วก็ชี้ไปที่หัวเรือ
"แล้วถ้าข้าไม่ไปหล่ะ" หญิงสาวแกล้งพูดลองใจเพื่อดูปฏิกิริยาเขา
"ข้าคงไปบังคับเจ้าไม่ได้ แต่ว่าพวกเขาเพิ่งเสี่ยงชีวิตช่วยเจ้ามา หวังว่าเจ้าคงไม่นึกรังเกียจพวกเขาหรอกนะ" คนพูดน้ำเสียงนิ่ง เขารู้สึกผิดหวังเหมือนกันที่หญิงสาวพูดเช่นนี้ เขาเริ่มคิดถึงเหตุการณ์ที่เส่เยี่ยยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อแลกกับชีวิตของฮ่องเต้ หรือว่านางจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
"ท่านคิดว่าข้ารังเกียจท่านงั้นหรือ" หญิงสาวถามชายหนุ่มด้วยความรู้สึกน้อยใจ
"ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น"
"แต่คำพูดของท่าน..."
"คำพูดของข้าทำไมงั้นเหรอ"
"ข้าไม่รู้" เส่เยี่ยมองหน้าเขาแล้วก็หันหลบไปทางอื่น หญิงสาวไม่เข้าใจตนเอง ทำไมนางถึงได้รู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆ เพียงแค่นี้
"เส่เยี่ย เจ้าเป็นอะไรไป" แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัย เหตุใดเส่เยี่ยของเขาถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้
"ข้าไม่รู้... ข้าไม่รู้... ท่านลุง ข้าขออยู่เงียบๆ คนเดียวได้ไหม..." หญิงสาวหันหน้าหลบเขา นางรู้สึกปวดหัวจนไม่อยากคิดอะไรแล้ว
"เอาหล่ะงั้นเจ้าพักผ่อนก็แล้วกัน" ชายหนุ่มเห็นท่าทางสับสนของหญิงสาวแล้วก็ถอนหายใจ แม้เขาจะเป็นห่วงนางมาก แต่ถ้าหากนางยังปิดกั้นตัวเองเช่นนี้ เขารั้นไปก็ไม่เกิดประโยชน์ ชายหนุ่มตัดสินใจถอยออกมา เพื่อให้หญิงสาวได้มีเวลาคิดทบทวน

ขณะที่ชีเส้าเฟยเดินจากมานั้น เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า เส่เยี่ยมองตามเขาด้วยสายตาที่ผิดหวัง ลึกๆ แล้วนางอยากให้เขาง้อนางมากกว่านี้ ความจริงเส่เยี่ยดีใจที่ได้พบชีเส้าเฟย นางอยากอยู่กับเขา อยากพูดดีๆ กับเขา ความรู้สึกที่นางมีต่อเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย หากแต่ว่าตอนนี้เหมือนมีอะไรบางอย่างมากั้นระหว่างเขากับนาง

เส่เยี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
"นี่ข้ากลายเป็นคนไร้เหตุผล เอาแต่ใจไปตั้งแต่เมื่อไหร่" หญิงสาวนึกโทษตัวเองที่เมื่อครู่นี้พูดจาไม่ดีกับชายหนุ่ม นางปิดประตูห้องแล้วหยิบชุดที่อ้อมหมิงเจิ้งเอามาให้ขึ้นดู

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ชีเส้าเฟยเดินคอตกขึ้นมาบนดาดฟ้า พวกพี่น้องมองหาเส่เยี่ย แต่ก็ไม่เห็นมีใครเดินตามหลังเขามา พอลู่เสี่ยวฟงถามถึงเส่เยี่ย ชีเส้าเฟยก็ส่ายหน้าบอกว่านางไม่ค่อยสบาย กงซุนเช่อเห็นชีเส้าเฟยหน้าตามีกังวลจึงเสนอตัวจะช่วยดูอาการนางให้ แต่ชีเส้าเฟยก็ปฏิเสธ
“หัวหน้าใหญ่แม่นางเส่เยี่ยคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่ ทำไมนางดูไม่ให้เกียรติพวกเราเลย” อ้อมหมิงเจิ้งพูดอย่างตรงไปตรงมา นางรู้สึกไม่พอใจเส่เยี่ยตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว
“นางไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก นางแค่มีเรื่องไม่สบายใจเท่านั้น” ชีเส้าเฟยออกตัวแทนหญิงสาว
“หัวหน้าใหญ่ แล้วจริงหรือเปล่าที่ว่านางเป็นลูกสาวของกบฏซุนซิ่ง” ศิษย์คนหนึ่งถามขึ้น
“จริงที่นางเป็นลูกสาวของซุนซิ่ง แต่ไม่จริงที่ว่าจอมยุทธซุนเป็นกบฏ จอมยุทธซุนเปรียบเสมือนอาจารย์ของข้า ถ้าเจ้านับถือข้าเป็นหัวหน้าใหญ่ ต่อไปก็จงให้เกียรติคนๆ นี้” ชายหนุ่มตอบ เป็นจังหวะเดียวกับที่เส่เยี่ยกำลังเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าพอดี พอนางได้ยินคำพูดของชีเส้าเฟยก็รู้สึกดีใจที่ชีเส้าเฟยให้เกียรติบิดาของนางขนาดนี้

“เอ๊ะ แม่นางเส่เยี่ย” กงซุนเช่อหันไปเห็นเส่เยี่ยกำลังเดินเข้ามาพอดี ทั้งหมดจึงหันไปมองนางเป็นสายตาเดียว เส่เยี่ยเห็นชีเส้าเฟยยืนอยู่ตรงกลางที่ชุมนุม จึงเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่ม พวกศิษย์คนอื่นๆ เหมือนรู้งาน จึงหลีกทางให้หญิงสาวเดินเป็นแนวยาว ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวยอมเปลี่ยนชุดและออกมาพบเขาแล้วก็ยิ้มออก

เส่เยี่ยไม่ทันระวังนางสะดุดขั้นบันไดตรงหน้าชีเส้าเฟย ชายหนุ่มคว้าตัวนางเอาไว้ทัน หญิงสาวจึงอยู่ในอ้อมแขนของเขา สายตาที่ทั้งคู่มองกันและกัน ทำเอาลูกเรือหันมามองกันทั้งลำ
"แฮ่มๆๆ เอาหล่ะทุกคน หัวหน้าใหญ่มีอะไรจะพูดหน่อย" ลู่เสี่ยวฟงทำเสียงหล่อเต็มที่ เขาตะโกนไปยังบรรดาพี่น้อง แล้วก็หันมายิ้มให้กับหัวหน้าใหญ่และเส่เยี่ย
“หัวหน้าใหญ่จะมีงานมงคลหรือไง” เสียงศิษย์คนหนึ่งตะโกนแซวมาจากกลางวง บรรดาศิษย์คนอื่นๆ ก็พากันโห่ร้องแซวจนหญิงสาวหน้าแดง
"เมื่อวานเหตุการณ์มันฉุกละหุก ข้าต้องขอโทษทุกคนด้วยที่ไม่ได้แนะนำ นี่คือแม่นางเส่เยี่ย หลานสาวของข้า" บรรดาศิษย์พากันหน้าตาเอ๋อเหรอเมื่อชีเส้าเฟยบอกว่าหญิงสาวคนนี้เป็นหลานสาวของตน เส่เยี่ยก็รู้สึกผิดหวังเช่นกันที่เขาแนะนำนางเช่นนี้ ชีเส้าเฟยเห็นบรรดาศิษย์ทำหน้างงจึงอธิบายต่อไปว่า
"หลายปีก่อนบิดาของเส่เยี่ยได้ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้ากับพ่อของนางจึงเป็นสหายกัน หวังว่าต่อไปพวกเจ้าจะเห็นนางเป็นเหมือนพี่น้องคนหนึ่งนะ"
"ได้!!!" บรรดาลูกเรือรวมทั้งกงซุนเช่อและลู่เสี่ยวฟงตอบขึ้นพร้อมกัน แต่ละคนดูมีสีหน้ายินดี อันที่จริงไม่ว่าเส่เยี่ยจะเป็นหลานสาวหรือว่าคนรักของชีเส้าเฟย พวกเขาก็รู้สึกดีใจทั้งนั้น บรรดาศิษย์เริ่มหยิบสุราจากท้ายเรือขึ้นมาแจกจ่ายเพื่อฉลองต้อนรับหญิงสาว มีเพียงอ้อมหมิงเจิ้งที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง สีหน้าของนางดูไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ ลู่เสี่ยวฟงหันไปเห็นจึงอดพูดแหย่หญิงสาวไม่ได้
"นี่ ไม่ดีใจหรือไง ต่อไปเจ้าก็ไม่ใช่ดาวดวงเดียวแล้วนะ" คนพูดยิ้มแบบกวนๆ อ้อมหมิงเจิ้งไม่ตอบ นางยังคงทำหน้านิ่งเหมือนเดิม
"เป็นไรไป ทำหน้าอย่างกับคนป่วย ไม่สบายหรือเปล่า" ลู่เสี่ยวฟงเห็นว่าหญิงสาวดูนิ่งผิดปกติ ทุกครั้งนางจะต้องพูดจาตอบโต้เขาแล้ว แต่ครั้งนี้กลับไม่ ชายหนุ่มสงสัยว่านางอาจจะไม่สบายขึ้นมาจริงๆ ชายหนุ่มทำท่าจะจับไปที่หน้าผากของหญิงสาว
"อย่ายุ่งกับข้า" หญิงสาวปัดมือลู่เสี่ยวฟงออก แล้วก็เดินลงดาดฟ้าไป ลู่เสี่ยวฟงได้แต่มองตามด้วยความไม่เข้าใจ ท่ามกลางรอยยิ้มของคนอื่นๆ ทำไมหงเผาถึงได้ดูไม่สบายเช่นนี้ หรือว่านางไม่พอใจกับการมาของซุนเส่เยี่ย...

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑






Create Date : 30 พฤษภาคม 2552
Last Update : 19 มีนาคม 2560 2:35:52 น. 34 comments
Counter : 1425 Pageviews.

 
โอ้ววว ตอนนี้ เป็นตอนที่ปรับตัวไม่ทันเลยค่ะ

ตะแรกก็เข้าใจว่าเส่เยี่ยร้องไห้เสียใจเรื่องข่าวที่เข้าใจว่าลุงชีตายแล้ว พอลุงชีมาถึง อ๊ากก คิดว่าเส่เยียต้องฝันไปชัวร์ ผกก.แกล้งคนดูให้ดีใจเล่นอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว แต่อ่านไปเรื่อย นี่มันจริงนิหน่า เส่เยี่ยพบลุงชีแล้วจริงๆ พอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องจากตอนที่แล้ว ตอนนั้นเส่เยี่ยกำลังถูกฮ่องเต้รังแกอยู่นี่น่า อ๊ากกก งั้นที่เส่เยี่ยร้องไห้เสียใจตอนต้นก็คือ เสียใจที่พลาดพลั้งให้ฮ่องเต้ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปซะแร้นเหรอเนี๊ยะ

สงสารลุงชีจังเลย แทนที่พบกันแล้วจะดีใจ มีความสุข กลับต้องมาทุกข์ลงไปอีก เริ่มเคืองเส่เยี่ยอีกรอบแล้วเนี่ย ทำลุงชีช้ำใจเรื่อยเลย ฮึ่ม

ตอนลุงชีเผชิญหน้าฮ่องเต้ แล้วรับเกาทัณฑ์ เท่ห์มากกกกกค่ะ
ตอนนี้ลุ้นให้เส่เยี่ยเปิดใจ สารภาพมาซะดีๆ ให้ลุงชีรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จะได้ไม่ต้องเก็บไว้ปวดใจทั้งสองฝ่ายล่ะ

พรุ่งนี้มาเม้นต๋ต่อนะคะ ไปนอนก่อนละ


โดย: หลินอี้ วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:0:55:19 น.  

 
โอ้ . . เส่เยี่ย . .

พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ ค่ะ มันจุกอยู่ที่อก อยากเข้าไปกอดปลอบขวัญเส่เยี่ย อ่านฟิคของทับทิมก็คิดถึงหลินกุอยากให้มาจับถงเอ๋อไปอบรม อ่านฟิคของแต๋มก็คิดถึงหลินกุอีกแล้ว องครักษ์หลินอยู่ไหนมาอยู่เป็นเพื่อนเส่เยี่ยหน่อยซี่คะ ตอนนี้เส่เยี่ยต้องการกำลังใจจากคนที่เข้าใจ กับท่านลุงชี เส่เยี่ยคงไม่อาจเปิดใจได้เพราะเกรงว่าท่านลุงจะรังเกียจ แถมยังต้องมาโดนแรงหึงจากแม่นางอ้อมหมิงเจิ้น อยู่อย่างอ้างว้างในกลุ่มของค่ายเหลียนอิ๋น ผู้หญิงย่อมเข้าใจในผู้หญิงได้ดีกว่า แถมเรื่องราวแบบนี้จะให้คุยเปิดอกกับชายหนุ่มคงเป็นไปไม่ได้ คนเดียวที่จะช่วยเปิดใจของเส่เยี่ยได้ก็คือหลินกุเหนียง ซูโหย่วก็อยากช่วย แต่ซูโหย่วเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเส่เยี่ย นางคงไม่ไว้ใจ แต่หลินกุเหนียงได้เจอเส่เยี่ยนอกวัง เข้าวังมาพร้อมกัน เป็นเหมือนเพื่อนรัก ก็คงจะมีแต่หลินกุเหนียงเนี่ยแหล่ะนะ ที่เส่เยี่ยจะยอมเปิดใจด้วย


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:00:20 น.  

 
ไม่รู้ซี่จากที่เคยอยากให้เส่เยี่ยกลับมาหาท่านลุงชี แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่า ที่วังอ๋องถูจิ้นนั้นคือบ้านของเส่เยี่ย มีท่านป้าเจ้าหย่าจือคอยเอาใจใส่ให้ความอบอุ่น มีหลินกุเหนียงเป็นเพื่อน มีฮ่องเต้ที่คอยห่วงหา พอตอนนี้มาอยู่กับค่ายเหลียนอิ๋นกลับรู้สึกถึงความกดดันที่เส่เยี่ยได้รับ รู้สึกถึงความเหงา ความอ้างว้าง อาจเป็นเพราะตอนนี้ทุกคนคือคนแปลกหน้าสำหรับเส่เยี่ย ท่านลุงชีก็เคยแต่ออกรบ จึงไม่รู้ใจหญิงสาว แบบนี้ต้องให้ ผกก ติวเข้มแล้วนะคะ

แล้วนี่คังซื่อจะทำวิธีไหนเหรอ ดูจะมั่นใจมากๆ ว่าจะสะกดรอยตามเส่เยี่ยจนเจอ แล้วก็ดูจะมั่นใจว่าเส่เยี่ยต้องกลับมาหา แต่ฮ่องเต้คะ เส่เยี่ยจะกลับก็คงกลับไปไม่ได้หรอก จะกลับไปในฐานะอะไร หญิงชาวฮั่นลูกสาวของกบฏ ยังไงก็ไม่อาจครองรักกับฮ่องเต้ได้ จะอยู่กับท่านลุงชีรึ เส่เยี่ยก็คงไม่อาจทำใจที่ตัวเองต้องกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว เฮ้อ . . คนอ่านช้ำใจแทนจริงเชียว


ปล. สัปดาห์นี้ก็ยังคงงดภาพประกรอบนะคะ





โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:03:18 น.  

 
ยู้ฮู . . แนน

พี่ไปโม้กลับไว้ที่ตอน 25 แล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับข้อมูลค่ะ ต่อไปก็มาโม้กันที่ตอน 26 นี้นะ จะได้ไม่ต้องกดไปกดมา


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:05:09 น.  

 
"เส่เยี่ย!!!" ชีเส้าเฟยเรียเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาว
คำว่า "เรียก" พิมพ์ "ก" ตกไปคะ


"ทางนั้นเวรยามเน้นหนา ตามข้ามาดีกว่าค่ะ ข้ารู้จักทางลัด"
ไม่แน่ใจว่า ตั้งใจจะเขียนว่า "เน้นหนา" หรือว่าพิมพ์ผิดคะ


โดย: มลเยี่ย IP: 58.8.139.121 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:06:13 น.  

 
ตอนนี้ถึงจะอ่านแล้ว แต่มลก้อยังไม่กล้าฟันธงอยู่ดีว่าข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้วหรือยังอ่ะ
เพราะพยายามคิดอยู่ว่าเส่เยี่ยอาจจะแค่เสียใจในพฤติกรรมของคังซื่อที่คิดจะทำอะไรแค่นั้นเอง (หวังในใจลึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆมาก แบบว่าไม่อยากให้คะแนนฮ่องเต้ในสายตาเส่เยี่ยติดลบเลยคะ)

ตอนอ่านกลางๆ เรื่องก้อยังรู้สึกว่าเส่เยี่ยเป็นแม่นางสวยเลือกได้จริงๆ นะคะ แต่พอถึงท้ายเรื่องแล้วมันรู้สึกเศร้าจัง เหมือนว่าเส่เยี่ยโดดเดี่ยว ไม่มีคนเข้าใจ ไม่มีใครคอยห่วงใยเหมือนอยู่ที่วัง เหมือนที่แม่นางซูโหย่วบอกเลยว่าอยู่ที่วังยังมีคนคอยห่วงใย มีแม่นางหลินคอยดูแล


โดย: มลเยี่ย IP: 58.8.139.121 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:12:53 น.  

 
อ้อ . . ของงนิดนึงค่ะ ท่านลุงชีไม่สงสัยเหรอว่าเส่เยี่ยมองเห็นได้ยังไงน่ะ นึกอีกทีก็คงเป็นกุกุที่เป็นคนบอก ไม่อย่างนั้นท่านลุงชีคงมาหาเส่เยี่ยที่ห้องไม่ถูก

แล้วก็มาสงสัยเพิ่มอีกว่า เส่เยี่ยไม่สงสัยเหรอว่าท่านลุงรู้ได้ยังไงว่านางไม่ได้ตาบอดแล้ว นึกอีกที นางก็คงคิดว่ากุกุไปบอกใช่เปล่าคะ หรือว่านางทุกข์ใจจนไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้

เฮ้อ . . เส่เยี่ยหนอ ถ้าเพียงเจ้ารักฮ่องเต้ ก็คงไม่ต้องมาทุกข์ใจถึงเพียงนี้

ตอนนี้เส่เยี่ยไร้บ้าน ไร้ที่พึ่ง ในแผ่นดินนี้ เส่เยี่ยจะไปอยู่ที่ไหนได้บ้างหนอ


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:20:15 น.  

 
มลเยี่ย . . อาการนอนเหมือนสิ่งไร้ชีวิตแบบนั้น พี่ว่าคงกลายเป็นข้าวสุกไปเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ

เพราะถ้าข้าวยังไม่สุก อาการเส่เยี่ยก็น่าจะแบบโกรธคังซื่อมากๆ แล้วก็รีบปิดห้อง รีบหนีออกจากวัง แต่นี่นางถึงกับช็อคไร้วิญญาณไปแบบนั้น คนอ่านก็ไม่อาจคิดเป็นอื่นได้อีกแล้ว


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:22:42 น.  

 
อ่านเม้นผู้อ่านแล้ว คนเขียนไปไม่ถูกเลยค่ะ ถามได้ "โดนใจ" มาก

1. เรื่องข้าวสารข้าวสุก เก็บความสงสัยล่ามโซ่ถ่วงน้ำไปเลยนะคะ ตอนนี้ยังบอกไม่ได้จริงๆ จะไปเฉลยตอนจบเลยค่ะ
2. เส่เยี่ยจะเปิดใจสารภาพต่อลุงชีแน่ค่ะ แต่ว่า... ยังไม่ถึงเวลาอีกนั่นแหละ
3. ที่ว่าเส่เยี่ยรู้สึกโดดเดี่ยวก็ใช่อีกค่ะ ไม่มีองครักษ์หลิน ไม่มีฮ่องเต้ ไม่มีถูฮูหยิน ไม่มีคนคอยตามใจ บอกแล้วว่าเส่เยี่ยอยู่วังหลวงมีความสุขที่สุดแล้ว ไม่รู้จาตามลุงชีออกมาทามไม
4. คนเขียนก็อยากจะให้หลินกุตามมาช่วยเส่เยี่ยค่ะ แต่ว่า... คือ... ขอไปอธิบายตอนหน้าละกัน หุๆ
5. ปัญหาคือท่านลุงชีไม่เข้าใจผู้หญิงจริงๆ ค่ะ (ไม่เหมือนคังซื่อ เพราะพระองค์โตมากับปิงเยี่ย) และท่านลุงก็จะไม่เข้าใจเส่เยี่ยต่อไปเรื่อยๆ ด้วยนะคะ ตรงนี้หล่ะที่แอบสะใจ ฮ่าๆๆ
6. คังซื่อมีวิธีตามหาเส่เยี่ยแน่นอนค่ะ แต่ว่า... ในตอนนี้ ยังบอกไม่ได้เหมือนกัน ขอบอกเป็นตอนหน้าค่ะ ถ้าเล่าหมดตอนนี้ เดี๋ยวตอนหน้าจะไม่มีอะไรเล่านะคะ
7. ฮ่องเต้ยินดีให้อภัยเส่เยี่ยเสมอ (ถ้าแฟนคลับโอเคนะคะ แต่ว่า... แล้วลุงชีหล่ะคะ)
8. ตอนนี้ท่านลุงชีสงสัยหลายเรื่องเลยค่ะ รวมทั้งเรื่องที่หญิงสาวมองเห็นแล้วด้วย แต่ว่ายังไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย ก็ดูสิ มาเข้าใจผิดกันซะก่อน ส่วนเส่เยี่ยตอนนี้ไม่สบายใจอยู่เรื่องเดียว จนลืมเรื่องอื่นๆ ไปหมดแล้วค่ะ

น้องมลขอบคุณที่แก้คำผิดให้นะคะ ทำไมช่วงนี้เบลอขนาดนี้นะเนี่ย ขนาดอ่านทวนแล้วยังพิมพ์ผิด แถมผิดได้ล่อแหลมมากซะด้วย ฮ่าๆๆๆ
"ชีเส้าเฟยเรียเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาว" ดีนะที่เป็นร.เรือ


โดย: realtomtam วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:8:20:40 น.  

 
55 มลตาไวจริงๆ ค่ะ ดีที่แต๋มใช้ ร. เรือจริงๆ ด้วย


อยากอ่านตอนหน้าไวไวค่ะ ความจริงจะได้กระจ่าง อืม . . แต๋มบอกว่าเรื่องข้าวสารเป็นข้าวสุกจะเฉลยตอนจบ งั้นแบบนี้ก็แสดงว่ามีหวังที่จะยังเป็นข้าวสารอยู่ใช่รึเปล่าคะ


ท่านลุงชีไม่เข้าใจเส่เยี่ย แล้วแบบนี้อยู่ด้วยกันจะมีความสุขเหรอคะ อยู่ด้วยกันสำคัญที่สุดคือความเข้าใจ ความรักยังไม่สำคัญเท่าเลยนะ ต่อให้รักกันแค่ไหน หากไม่รู้ใจกันไม่เข้าใจกันก็คงไปไม่รอดหรอก พวกความแตกต่าง ฐานะ เชื้อชาติ ชาติตระกูล ปัญหาพวกนี้เป็นเรื่องรองทั้งสิ้น ถ้าสองคนเข้าใจกันก็จะฝ่าฟันอุปสรรคไปได้


ปล. หลินกุตามมาช่วยเส่เยี่ยไม่ได้ งั้นเดี๋ยวซูโหย่วลอบปีนกำแพงวัง แอบหนีมาปลอบใจเส่เยี่ยแทนก็ได้ค่ะ ถึงจะต้องโดนลงโทษก็ไม่เป็นไร เพื่อเส่เยี่ยซะอย่าง


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:8:37:45 น.  

 
เรื่องที่แนนมาตอบคำถามเกี่ยวกับราชวงศ์ชิงเนี่ย เป็นสาระประโยชน์ที่น่าสนใจมากเลยนะคะ แต่ว่าในบล๊อกเนี่ยส่วนใหญ่เราจะเม้าเรื่องฟิคเป็นตอนๆ ไป แบบนี้ต่อไปข้อมูลที่แนนแปะไว้ก็จะหายากนะคะ แต๋มว่าให้แนนไปแปะไว้ที่บ้านชาเลี่ยนดีกว่าไหมอ่ะ ข้อมูลจะได้ไม่หายด้วย ในบล๊อกเนี่ยมันมีหลายหน้า หลานตอน หลาย section เกิน ทุกคนว่าไงคะ



โดย: realtomtam วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:8:44:13 น.  

 
ออย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเลยง่ะ นอกจากเรื่อง บลัดดี้ แมรี่ กลัวผีแล้วยังมากังวล คิดลึ๊กกกกกกกกกกก เรื่องเส่เยี่ย ข้าวสาร ข้าวสุกอีก ผกก.ต้องรับผิดชอบเด้อ ทำแฟนคลับลุงชีเครียด

หลังจากวิเคราะห์ พินิจดูแล้ว ถ้าเส่เยี่ยพลาดเป็นของฮ่องเต้ไปแล้วจริงๆ กุรานีก็ขอแนะนำว่า เส่เยี่ยควรหักใจจากลุงชีได้แล้ว เราไม่ได้เกิดมาคู่กัน ลิขิตสวรรค์ไม่ได้ให้เราเกิดมาเพื่อกันและกัน เพราะงั้น หักใจซะ แล้วกลับไปหาคังซื่อ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
1. คังซื่อต้องรับผิดชอบเส่เยี่ย
2. ที่วัง เป็นเหมือนบ้านของเส่เยี่ยไปแล้ว เหมือนครอบครัวที่คอยเอาใจเส่เยี่ยอย่างที่ o-yo กับน้องมลว่า อยู่ที่นี่แม้จะหนักใจเรื่องสนม แรงอิจฉา แต่ก็มีความสุขกว่า
3. อยู่กับลุงชีต้องไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต เพราะในใจเส่เย่และลุงชีต้องมีชนักปักหลังอยู่ 1 ดอก แผลหายก็ยังเป็นแผลเป็น เห็นหน้าลุงชีก็เหมือนเห็นหน้าคังซื่อ เส่เยี่ยต้องลืมไม่ได้แน่นอน จะเป็นการทรมานคนที่ตัวเองรักด้วย เพราะงั้นอย่าดีกว่า

เห็นคำตอบของ ผกก.แต๋มแล้ว ข้อ 4 หลินกุเหนียงมาช่วยไม่ได้เพราะยังจีบพี่จั๋วไม่สำเร็จใช่ป่ะจ๊ะ ดีแล้วจ๊ะ ไม่งั้นอดกัน
ข้อ 5 แหม..ผกก.แต๋ม จะว่าลุงชีไปหน่อยรึป่าว หาว่าลุงชีไม่มีวันเข้าใจผู้หญิง ก็ในเมื่อยังไม่ได้มีไรกัน จะเข้าใจได้ไง ตั้งแต่รู้จักกันเคยอยู่ด้วยกันนานแค่ไหนกันเชียวคะ แต่เส่เยี่ยอ่ะ ไปอยู่กับคังซื่อตั้งเป็นแรมเดือน คังซื่อก็ต้องเรียนรู้นิสัยเส่เยี่ยได้มากว่าอยู่แล้ว มาว่าลุงชีแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะเนี่ยะ ต้องพิสูจน์ให้สองคนร่วมทุกข์สุขกันสัก 3 เดือนก่อนจิ


ตอนนี้งดภาพปลากรอบเหมือนกัน กองเชียร์ลุงชีเสียใจแทนลุงชี ไม่มีอารมณ์หาภาพปลากรอบอ่ะ


โดย: หลินอี้ วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:8:48:59 น.  

 
เห็นด้วยค่ะ . . เมื่อกี๊ย้อนกลับไปตอนที่ 25

แต๋มตั้งชื่อให้แนนได้เจ๋งจริงๆ อ๊ายซินเจียหลอแนนแนน

ขอถามแนนเพิ่มอีกนิดได้มั๊ย ไว้ไปตอบที่บ้านชาเรี่ยนอย่างที่แต๋มบอกก็ได้ค่ะ คือสงสัยว่าในเมื่อพวกแมนจูอยู่แถบที่หนาว แล้วทำไมเค้าถึงโกนผมครึ่งหัวล่ะ แบบนี้ไม่หนาวศีรษะแย่เหรอคะ


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:8:50:35 น.  

 
55 . . หลินกุนี่แฟนพันธุ์แท้ท่านลุงชีจริงๆ ค่ะ

มาช่วย ผกก นะคะ ท่านลุงชีน่ะ ต่อให้อยู่กับเส่เยี่ยสัก 3 เดือน ก็ยังไม่เข้าใจผู้หญิงหรอกค่ะ ก็ทั้งชีวิตท่านลุงอยู่แต่กับผู้ชาย ชีวิตมีแต่การสู้รบ มันก็เป็นเรื่องปกติที่จะไม่รู้ใจผู้หญิงนะ เหมือนอย่างเรื่องจิ้งจอกภูเขาหิมะไงคะ ที่ท่านพ่อของเหมียวยั่วหลาน แม้จะเก่งวรยุทธ์แค่ไหน แต่ก็ต้องมาตกม้าตายเพราะไม่รู้ใจหญิงสาว

ก็คงจะมีแต่เส่เยี่ยแหล่ะนะ ที่ถ้ารักท่านลุงชีก็ต้องทำใจให้ได้ แล้วก็พยายามแสดงออกให้ท่านลุงชีเห็นไปเลยว่าต้องการอะไร ในเมื่อมองตาไม่รู้ใจ ก็ต้องบอกกันตรงๆ แหล่ะค่ะ ถึงจะไปกันได้รอด


ส่วนคังซื่อ ท่านโตมาในวัง แวดล้อมไปด้วยหญิงสาว ถูกเลี้ยงมาโดยท่านย่า ไม่รู้ใจผู้หญิงก็ให้รู้ไปซี่


สำหรับ o-yo อยากให้เส่เยี่ยกลับไปที่วังหลวงอีกครั้ง อยากให้กลับไปหาถูฮูหยิน เพราะปักใจเชื่อว่าถูฮูหยินต้องเป็นท่านแม่ของเส่เยี่ยแน่ๆ อย่างน้อยตอนนี้ก็อยากให้เส่เยี่ยได้มีญาติใกล้ชิดสักคนค่ะ แล้วก็จะได้ไปสืบความจริงให้กระจ่างทั้งเรื่องชาติกำเนิดของตนเองและชาติกำเนิดของท่านลุงชีด้วยไงล่ะ


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:8:57:44 น.  

 
ตลกคำแนะนำของกุรานีจริงๆ ขนาดตัวเองยังจะจีบพี่จั๋วไม่ติดเลย ยังจะมาแนะนำแม่นางเส่เยี่ยอีกนะ แล้วทำไมเวลาบอกว่าให้เส่เยี่ยทิ้งลุงชีกลับไปหาฮ่องเต้ ต้องทำหน้าหื่นด้วยคะ มีจุดประสงค์อะไรรึเปล่า หรือกุรานีคิดจะฮุบลุงชีเอาไว้เอง (ถ้ากุรานีฮุบลุงชี ผกก ก็จะฮุบพี่จั๋วหล่ะนะคะ หล่อใสน่าหม่ำซะขนาดนั้น)

อยากให้ลุงชีเรียนรู้เส่เยี่ยเหรอคะ ได้เลยค่ะ ผกก จัดไป แต่สงสัยว่าจะกลายเป็นเส่เยี่ยต้องเรียนรู้ลุงชีมากกว่าสิคะ เพราะลุงชีเนี่ยสัญชาตินักรบ ไม่คิดลึก ไม่อ่อนไหว ไม่ชอบทำอะไรอ้อมค้อม ง้อคนไม่เป็นซะด้วย งานนี้เส่เยี่ยจะได้พิสูจน์ตัวเองค่ะว่าเหมาะสมจะมาเป็นนายหญิงของค่ายเหลียนอิ๋นหรือเปล่า (พระเอกหล่อเลือกได้ก็เงี้ย)

โย่วิเคราะห์เส่เยี่ยได้ตรงใจเป๊ะเลยค่ะ "ถ้ารักท่านลุงชีก็ต้องทำใจให้ได้ แล้วก็พยายามแสดงออกให้ท่านลุงชีเห็นไปเลยว่าต้องการอะไร ต้องบอกกันตรงๆ ถึงจะไปกันได้รอด"

ยังไงก็ให้กำลังใจนางเอกกันหน่อยนะคะ กำลังตกที่นั่งลำบาก อย่าเพิ่งผลักไสให้กลับวังหลวงเลย

แป่ววว ขอหาเขียนไม่ถูกใจแฟนๆ เลยอดดูภาพประกอบทั้งเส่เยี่ยและลุงชีเล้ยยย

โย่ก็คงหนาวมั๊งคะ ผู้ชายยุคชิงถึงต้องใส่หมวกไง


โดย: realtomtam วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:9:23:33 น.  

 
แต่ในความเห็นของมลเยี่ยแล้ว อยากให้ท่านลุงชียอมรับเส่เยี่ยอย่างที่เส่เยี่ยเป็นน่ะคะ ถึงเส่เยี่ยจะหุงข้าวกับคังซื่อเสร็จแล้วก้อเถอะ แต่ถ้าท่านลุงชีรักเส่เยี่ยจริง ก้อต้องยอมรับได้สิคะ เพราะเส่เยี่ยไม่ได้สมยอมนี่นา ถือว่าไม่ผิด เพราะงั้นควรจะเห็นใจสิเนอะ เพียงแต่เส่เยี่ยต่างหากที่จะรู้สึกไม่ดี ไม่กล้าสู้หน้าท่านลุงชี ซึ่งนั่นต้องเป็นสิ่งที่ท่านลุงชีพิสูจน์ให้เส่เยี่ยเห็นต่างหากว่ารักเส่เยี่ยจริง รักจนไม่มีข้อเคลือบแคลงสงสัยคะ


แม่นางซูโหยว ก้อมลเยี่ยคิดว่าเส่เยี่ยเสียใจ และผิดหวังมากน่ะคะ เลยนอนนิ่งเป็นผัก(แช่อิ่ม) ไม่ยอมออกไปไหน แต่รอให้ฮ่องเต้เข้ามาหาอีกรอบ แล้วคราวนี้จะยอมทั้งกายและใจเลย หุหุ


พี่หลินกุ ที่มลเยี่ยอยากให้เส่เยี่ยอยู่ในวังเนี่ยนอกจากจะห่วงว่าจะเหงาแล้ว ยังห่วงว่าจะถูกอ้อมหมิงเจิ้งทำร้ายด้วยวาจาจนช้ำในตายซะก่อนจะได้สมหวังกับท่านลุงชีคะ แถมถ้ากลับมาอยู่ในวัง คังซื่อ(ของมลเยี่ย) ก้อจะได้หาโอกาสมาหุงข้าวอีกไงคะ


ถ้าผกก.พิมพ์ผิดเป็น ล.ลิง เดี๋ยวมลเยี่ยขอเข้าฉากนั้นเองคะ 555++


โดย: มลเยี่ย IP: 58.8.135.225 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:10:36:27 น.  

 
แต๋ม . . ที่ไม่ทำรูปประกอบไม่ใช่ว่าไม่ถูกใจตอนนี้นะคะ แต่ว่าติดภารกิจจริงๆ ต่อเนื่องมาตั้งแต่เปิดเทอม ที่ซื้อโน้ตบุ๊คไว้ ต้องรีบจัดการ แล้วเมื่อวานก็ไปดูละครเวทีแม่นาค ทำให้ยังไม่ได้รีดผ้า จัดการงานบ้านเลย ก็เลยต้องรีบสะสาง ผลสุดท้ายก็ต้องของดภาพประกอบมาเป็นสัปดาห์ที่ 2 แล้วล่ะค่ะ


สำหรับเส่เยี่ย . . o-yo มั่นใจว่านางจะปรับตัวได้ เพราะว่าเส่เยี่ยโตมากับพ่อ แล้วพ่อของนางก็เป็นจอมยุทธ์ พวกจอมยุทธ์มักไม่รู้ใจสาวๆ แล้วการเลี้ยงลูกก็ไม่ใช่แบบคุณหนูอ่อนแอ เชื่อว่าหากเส่เยี่ยทำใจเรื่องข้าวสาร-ข้าวสุกได้ ก็คงมีเวลาตั้งสติและปรับตัวได้ในที่สุดค่ะ

ส่วนลุงชี . . ก็ยังมีความหวังอยู่ติ๊ด ว่าถึงแม้จะจีบสาวไม่เก่ง ง้อสาวไม่เป็น แต่คงมีความโรแมนติกอยู่ในตัวบ้างก็ยังดี ก็เท่าที่เห็นพวกจอมยุทธ์แม้นจะไม่พูดจาอ่อนหวาน เอาใจสาวไม่เป็น แต่ยามโรแมนติกแล้วล่ะก็ พวกจีบสาวเก่งๆ ชิดซ้ายไปเลยค่ะ


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:10:43:46 น.  

 
เอ่อ . . มลเยี่ยคะ ที่ว่าถ้าฮ่องเต้กลับมาหาอีกรอบแล้วเส่เยี่ยจะสมยอม อันนี้เพราะกะว่ามลเยี่ยจะแสดงแทนใช่มั้ยเนี่ย

เห็นด้วยว่าถ้าท่านลุงชีรักเส่เยี่ย ก็ไม่น่าจะถือสาการโดนหุงข้าวแบบไม่สมยอม ถ้าเส่เยี่ยสมยอมนั่นก็อีกเรื่องนึง แสดงว่าใจนางเป็นของคังซื่อ แบบนั้นท่านลุงชีก็คงไม่ง้ออยู่หรอกค่ะ (ปกติก็ไม่ง้ออยู่แล้ว เพราะสำหรับท่านลุงชี ชาติและประชามาเป็นที่ 1 อันนี้มีข้อมูลจริงนะ ก็ขาดซีหงเล่ย หญิงงามอันดับ 1 ในแผ่นดิน ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับชาวค่ายและชาวประชาเลยค่ะ )


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:10:46:37 น.  

 
เมื่อกี้มลเยี่ยพิมพ์เสร็จแล้วแต่เนทแถวบ้านดันล่ม เซ็งเลย ไม่เป็นไร เริ่มใหม่ 555


แม่นางซูโหย่วคะ มลเยี่ยช่วยเซฟให้อาเส่นะคะ ฉากเปลืองตัวพวกนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของมลเยี่ยดีกว่าคะ มลเยี่ยขอเสียสละเพื่อเส่เยี่ยนะคะเนี่ย ไม่ได้คิดเป็นอื่นเลย หุหุ


แล้วกำลังคิดว่าทั่นลุงชีจะหวานแหววกับเส่เยี่ยแบบไหนน๊า ก้อทั่นลุงคิดถึงแต่ชาติกับชาวประชามาก่อนนี่มา ซีหงบั๊บเบิ้ลก้อเคยเป็นตัวอย่างให้เห็นมาแล้วนี่คะ แต่ก้อยังหวังว่าจะมีตอนโรแมนติคของทั่นลุงชีกับเส่เยี่ยอยู่ดี อิอิ


โดย: มลเยี่ย IP: 58.8.143.200 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:15:24:30 น.  

 
ก็เห็นด้วยกับแม่นางมลเยี่ยค่ะ ถึงเส่เยี่ยจะหุงข้าวกับฮ่องเต้ไปแล้ว แต่ก็มาหุงใหม่กับท่านลุงก็ได้นี่ค่ะ แฟนคลับจะได้อิ่ม มีข้าวกินหลายๆ หม้อ กร๊ากกกก พูดอีกก็ถูกอีกค่ะ ถึงเส่เยี่ยจะยอมเปิดใจแล้ว ท่านลุงก็ต้องพิสูจน์ให้เส่เยี่ยเห็นเหมือนกันว่า ท่านลุงมีความจริงใจ (ที่จะหุงข้าวหม้อใหม่) อ่ะนะคะ

อ้อมหมิงเจิ้งนี่เป็นตัวละครที่ผู้แต่งชอบมากค่ะ เพราะชีเป็นตัวการสำคัญที่ช่วยทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเส่เยี่ย ยิ่งเสียใจมากๆ ก็ยิ่งเป็นข้อพิสูจน์ความอดทนนะคะ ในเมื่อแฟนคลับอาเส่ไฟเขียวไปแล้ว เจ็บปวดนิดหน่อย ห้ามบ่นเน้อ

ที่โย่วิเคราะห์ท่านลุงและเส่เยี่ย ก็ถูกต้องตามนั้นเลยค่ะ

เรื่องสมยอมเนี่ย จริงๆ ผกก เคยมีความคิดโลดโผนจะให้จบแบบไม่แฮปปี้ ประมาณว่าให้เส่เยี่ยหุงข้าวรอบสองกับคังซื่อเลยทีเดียว แล้วรอบสองนี่นางเอกเต็มใจด้วยนะ แต่คิดแล้วไม่เอาดีกว่าค่ะ สงสารท่านลุง ถ้าจบแบบนั้น มันออกจะโหดร้ายไปซักหน่อย ไม่เหมาะกับสาวใสไร้สติอย่างพวกเรา 555

แม่นางมลเยี่ยคะ ผกก ก็ต้องการเซฟจื้อหลินเหมือนกันค่ะ ก็เลยจะส่งซือถูหลี่ซิ่นเล่นฉากหุงข้าวรอบสองแทน ไม่ทราบว่าแม่นางมลเยี่ยยังจะรับเป็นแสตนอินอยู่ไหมคะ

###สปอย###

ฉากหวานของท่านลุงเนี่ย มีสองรอบ รอบแรกก็จะยังไม่ค่อยหวานเท่าไหร่ แต่รอบหลังเนี่ยรับรองว่า โหะๆๆ นะคะ


โดย: realtomtam วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:16:43:27 น.  

 
มลเยี่ยพูดไปแล้วไม่คืนคำคะ ฉากหุงข้าวรอบสองขอรับเป็นแสตนอินแน่ๆ คะ เพียงแต่วันนั้นมลเยี่ยอาจจะป่วยแบบไม่ทราบสาเหตุอย่างกระทันหัน แค่นั้นเองคะ (โหะๆๆๆๆ)

ปล.จะรอดูฉากหวานของทั่นลุงชีกับเส่เยี่ยนะคะ อยากรู้จังจะงัดกลยุทธใดมาเอาใจเส่เยี่ยกันน๊า หุหุ


โดย: มลเยี่ย IP: 58.8.143.200 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:17:06:26 น.  

 
อิอิ ผมยังไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวถึงปักกิ่งเลยครับงบประมาณยังไม่ถึง รูปชุดนี้ไปถ่ายที่เซี่ยงไฮ้ อ่ะครับ ผู้หญิงเค้าก็อนุญาติให้ใส่นะครับ เลือกได้ แต่ที่ผมรู้มา ก็มีสตูดิโอ แนว นี้ในกรุงเทพ เยอะเหมือนกันนะครับ ผมว่ารายละเอียดของชุดก็โอเคครับ (แหม..จะไปสู้เจ้าของเค้าได้ไงจริงป่ะ) พอดีเสิจ เจอ เวบนี้เลยครับ http://www.ou-studio.com/ เค้ามีชุดหลายราชวงศ์เหมือนกันนะครับ



แล้วบังเอิญ ไปเสิจเจอ ผู้สำเร็จราชการ มหาองคมนตรี อ้าวไป้ มาฝากด้วยครับ


โดย: เจ้าคุณเล็ก วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:17:10:15 น.  

 
เอ่อ ต่อจากยุค ของราชวงศ์ถัง แล้วก็เข้าสู่ยุคที่เรียกว่า ยุคห้าราชวงศ์ สิบอาณาจักร ครับ

ตอนปลายราชวงศ์ถังมีการก่อกบฎประชาชนตามชายแดน ขันทีครองอำนาจบริหารบ้านเมืองอย่างเหิมเกริม มีการแย่งชิงอำนาจกัน แม่ทัพจูเวิน (จูเฉวียนจง) สังหารขันทีทรงอำนาจในราชสำนัก แล้วสถาปนาตนเป็นจักรพรรดิ ทำให้ราชวงศ์ถังสิ้นสุด บรรดาหัวเมืองต่างๆมีการแบ่งอำนาจกันเป็นห้าราชวงศ์ สิบอาณาจักร คือ ราชวงศ์เหลียง ถัง จิ้น ฮั่น และโจว โดยปกครองแถบลุ่มน้ำฮวงโหติดต่อกันมาตามลำดับ ส่วนเขตลุ่มแน่น้ำแยงซีเกียงกับดินแดนทางใต้ลงไปเกิดเป็นรัฐอิสระอีก 10 รัฐ รวมเรียกว่า สิบอาณาจักร การแบ่งแยกอำนาจปกครองยุคนี้ขาดเสถียรภาพ ชีวิตของประชาชนเต็มไปด้วยความลำบากยากแค้น ต่อมา เจ้าควงอิ้น ผู้บัญชาการทหารองครักษ์ชิงอำนาจจากราชวงศ์โจวตั้งตนสถาปนาราชวงศ์ซ่งหรือ ซ้องเป็น พระเจ้าซ่งไท่จู่ แล้วปราบปรามรวมอาณาจักรเรื่อยมา จนกระทั่งพระเจ้าซ่งไท่จง ผู้สืบทอดราชบัลลังก์ปิดฉากสภาพการแบ่งแยกดินแดนทั้งหมดลงสำเร็จโดยใช้เวลา เกือบ 20 ปี
ยุคซ่ง หรือ ซ้อง ก็คือ ยุคของ พวก เปาบุ้นจิ้น / ขุนศึกตระกูลหยาง ตอนปลายๆก้เรื่องมังกรหยก แล้วก็โดน มองโกลตีแตก ตั้งราชวงศ์หยวนขึ้นมา แล้วหยวน ก้โดน จูหยวนจางตีแตก แล้วตั้งราชวงศ์หมิง แล้วก็ หมิง ก็โดน แมนจูตีแตก ตั้งราชวงศ์ชิง

ส่วน ศิลปะ สมัยชิง ก็มีนะครับ แล้วยังพัฒนามาจนถึงทุกวันนี้ครับ ก็คือ ศิลปะการแต่งกายครับ ก็คือ ชุด กี่เพ้า อ่ะครับ ชุดกี่เพ้า เป็นชุดของชาวแมนจูนะครับ แล้วก็พัฒนา ดีไซน์ ต่อมาจนถึงทุกวันนี้ นะครับ

ถ้าสนใจเรื่องการแต่งกายของแมนจู ผมมีรูปเยอะมากครับ ถ้าอยากดูก็บอกนะครับ อิอิ.



นี่เป็นรูปกี่เพ้า สำหรับสตรีชาววัง อ่ะครับ พูดง่ายๆก็ กี่เพ้าของชาววังครับ

และก็ยังมี กี่เพ้าของสาวสามัญชน ซึ่ง เป็นการประยุครวมกัน ระหว่างเสื้อผ้าชาวอั่น กับ กี่เพ้าของชาวแมนจูครับ ซึ่งผสมก็ออกมาแล้ว ก็จะต่างจาก กี่เพ้าชาววังซึ่งเป็นกี่เพ้าแท้ๆของชาวแมนจู ครับ
เดี๋ยวผมออกไปหาอะไรกินก่อนนะครับ แล้วจะกลับมาเล่นต่อครับ


โดย: เจ้าคุณเล็ก วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:17:27:38 น.  

 
อ่านเรียบร้อย ผกก.ทับทิมขอสันนิษฐานว่าคังซื่อหุงข้าวไม่สำเร็จ แค่เกือบจะสำเร็จมากกว่าค่ะ เพราะคิดว่าจากการที่ ผกก.ต๋อทแต๋มดูจะหวงคังซื่อมากๆแม้แต่กะท่านลุงชีก็ยังหวง จึงคาดเดาว่า ผกก. คงตัดใจให้หุงข้าวได้สำเร็จแน่ๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นการคาดเดาของ ผกก.ทับทิมเท่านั้นค่ะ ยังไงก็ต้องเก็บเอาประเด็นนี้ล่ามโซ่ถ่วงน้ำไปก่อน แล้วรอให้ผกก.ต๋อมแต๋มมาเฉลยตอนจบล่ะกัน

ตอนนี้ขอบอกว่าสงสารทั่นลุงชียังไงไม่รู้ เหมือนได้เส่เยี่ยมาอยู่ข้างกาย หากแต่หัวใจของนางไม่ได้ตามมาด้วย เฮ้อ..เกิดเป็นเส่เยี่ยแสนลำบาก แต่เกิดเป็นคังซื่อกับทั่นลุงชีลำบากมากกว่านัก เพราะคนห
อแบบนี้ ผกก.เลยหวงไม่ค่อยอยากให้เปลืองตัวเท่าไหร่ เฮ้อ...


โดย: ทับทิม IP: 125.26.36.255 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:17:48:58 น.  

 
อ๊าก . . มลเยี่ย เจ้าจะป่วยไม่ได้นะ ถ้าหากมลเยี่ยรักอาเส่จริง ห้ามป่วย ห้ามขาด ห้ามลา ในวันที่ซือถูหลี่ซิ่นเข้าฉากแทนคังซื่อเป็นอันขาด มลเยี่ยต้องมาเป็นตัวแสดงแทนค่ะ ไม่ว่าจะฉากสนทนา ฉากจ้องตา ฉากโดนแตะตัว ฉากหุงข้าว ยกให้มลเยี่ยหมดเลย

ส่วนซูโหย่ว ขอตัวพาเส่เยี่ยเข้าวัด ล้อมด้วยสายสิญจน์ เชิญพระอาจารย์มาทำพิธีสวดพรมน้ำมนต์ให้เส่เยี่ย เสาะหาพระเครื่องสุดขลังมาให้เส่เยี่ยไว้ป้องกันตัวก่อนนะ

ถ้ามลเยี่ยชิงลาป่วยไปซะก่อน หรือลากิจ หรือมาสายแม้แต่วินาทีเดียว ตัวแทนแฟนคลับเส่เยี่ย จะลงโทษตัดชื่อมลเยี่ยออกจากบัญชีทันทีค่ะ


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:19:49:07 น.  

 
แล้ว ผกก คะ นี่ตกลงว่าทั้งคังซื่อทั้งท่านลุงชี เค้ารักเส่เยี่ยกันแบบจ้องจะหุงข้าวกันอย่างเดียวเลยหรือคะ มีการหุงรอบสองกันด้วย


ส่วนตัวนะ อยากให้ท่านลุงชีกับคังซื่อมารวมกัน เอามาผสม จะได้ลงตัว

เพราะไม่อยากให้เส่เยี่ยโดนตามใจเกินไป หรือว่าต้องมาเป็นฝ่ายนั่งง้อ นั่งอ่านใจอยู่ฝ่ายเดียว โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้รับรู้เลย คนรักกันก็น่าจะมีความเข้าใจอยู่บ้าง แม้นไม่อาจรู้ใจทั้งหมด แต่อย่างน้อย 50:50 ก็ยังดี รักกันมันก็ต้องเป็นได้ทั้งฝ่ายให้และฝ่ายรับ ถ้ารับอย่างเดียวก็น่าเบื่อ หรือให้อยู่ฝ่ายเดียวคนเราก็เหนื่อยก็ท้อเป็นเหมือนกันแหล่ะนะ


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:19:53:25 น.  

 
นี่อ้อมหมิงเจิ้นจะมาทรมานเส่เยี่ยโดยเฉพาะเลยเหรอคะ งั้นแบบนี้ต้องส่งพี่ลู่เสี่ยวฟงไปปราบซะแล้ว ให้พี่ลู่หว่านเสน่ห์จนอ้อมหมิงเจิ้นไม่ว่างมาหึงเลยเชียว


จะรอดูความหวานโรแมนติกของท่านลุงชีนะคะ ว่าจะออกมาในรูปแบบไหนกัน


ขอถามอีกนิดนึง คังซื่อจะอยากให้เส่เยี่ยกลับมาที่วังหลวงทำไมอีกคะ ก็ในเมื่อคังซื่อเชื่อว่านางเป็นพวกกบฏ เอามาไว้ข้างตัวก็จะเป็นการนำภัยมาสู่ตัวซะมากกว่า ปล่อยนางออกจากวังไป น่าจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุดแล้ว อย่างน้อยถึงจะโกรธแต่คังซื่อก็คงรักนางอยู่บ้าง คงไม่อาจทำใจประหารนางได้หรอกนะ


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:19:59:57 น.  

 
แนน . . ที่เซี่ยงไฮ้ก็น่าเที่ยวดีนะคะ ได้ถ่ายรูปแบบนี้มาเก๋ดีออก ครั้งหนึ่งในชีวิต

ชุดกี่เพ้าของชาวแมนจูขนานแท้สวยดีค่ะ แต่ยุคหลังๆ มา ที่มีการประยุกต์จะสวยเป็นบางแบบ บางแบบพี่ก็ว่าไม่สวย


โดย: O-yohyo วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:20:02:35 น.  

 
โอ้ว...เห็นประกาศิตฮ่องเฮาซูโหย่วแล้วทำเอามลเยี่ยถึงกับตกที่นั่งลำบากเลยคะ ถ้าไหนๆ จะแสดงแทนแล้วขอให้คุณซือถูหลีซินสวมหน้ากากหน้าฮ่องเต้คังซื่อเหมือนในมิสชั่นอิมพอสสิเบิ้ลหน่อยนะคะ ไม่งั้นเค้าขอดับไฟตลอดทุกฉากที่ต้องแสดงแทนเลยนะคะ ม่ายงั้นมันทำใจไม่ได้อ่ะ T_T


แม่นางซูโหย่วคะ ที่ถามว่าคังซื่อจะอยากให้เส่เยี่ยกลับมาที่วังหลวงทำไมอีกคะ ก็ในเมื่อคังซื่อเชื่อว่านางเป็นพวกกบฏ เอามาไว้ข้างตัวก็จะเป็นการนำภัยมาสู่ตัวซะมากกว่า ปล่อยนางออกจากวังไป น่าจะเป็นวิธีการที่ดีที่สุดแล้วนะคะ ถ้ามลเยี่ยเป็นคังซื่อก้อคงต้องตอบว่า "อยากเก็บหัวใจไว้ใกล้ตัวมากกว่านี่นา" (อ๊วกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)


โดย: มลเยี่ย IP: 58.8.228.185 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:20:18:22 น.  

 
โอ้ย ขำจนน้ำตาเล็ดไปโม้ดดดแล้ว

อ่านที่คุยๆกันแล้ว เห็นด้วยค่ะ ลุงชีน่ะย่อมให้อภัยเส่เยี่ยอยู่แล้ว ไม่ว่าเส่เยี่ยจะผ่านอะไรมา แต่ไม่รู้ว่าเส่เยี่ยจะทำใจได้รึป่าว เพราะว่าหน้าตาสองหนุ่มก็เหมือนกัน เส่เย่ต้องไม่ลืมคังซื่อแน่ และก็จะไม่มีความสุขไปตลอด ถ้าเส่เยี่ยไม่มีความสุข ลุงชีก็ต้องทุกข์ตามไปด้วย เพราะงั้น กุรานีถึงแนะนำว่ากรณีที่ข้าวสารเป็นข้าวสุกแล้ว เส่เยี่ยควรตัดใจจากลุงชีกลับไปหาคังซื่อ จึงจะดีกับทุกฝ่ายไงคะ

ผกก.ต๋อมแต๋ม ขืนให้จบแบบที่ตั้งใจไว้แต่แรก หลินกุจะประท้วงแน่นอนค่ะ เพราะงั้นถ้ารักชิแลม อาเส่ ต้องจบแบบแฮ๊ปปี้ เกี่ยวมั้ยเนี่ย

ส่วนกรณีทุกข์ของแม่นางมลเยี่ย ที่ต้องเป็นแสตนอินเข้ากับกับพี่ซือถู โอวววว ไม่อยากจิ้นเลยค่ะ มันน่ากลัวจูออนม๊ากมาก แม้อีกจะให้อีกฝ่ายสวมหน้ากากก็เถอะ


โดย: หลินอี้ วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:21:02:47 น.  

 
เข้าไปดูอุ๊สตูดิโอที่แนนบอกแล้วค่ะ อยากใส่มากเลย (น่าจะมีชุดพี่ก๊วยเจ๋งย้งยี้นะ) แต่ให้ไปจริงๆ ก็คงไม่กล้าชวนเพื่อนไปอ่ะ เดี๋ยวมันหาว่าเราบ้า 555

โอ้โหอ่านที่เพื่อนๆ คุยกันซือถูหลี่ซิ่นแล้วอึ้ง นี่เขาน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงขนาดต้องทำบุญไล่ผีกันเลยทีเดียว แล้วมลนี่ถึงขนาดต้องใส่หน้ากากด้วย เป็นเอามากนะนั่น อ่านไปก็ขำก๊ากไป จะว่าไปก็น่าสงสารอยู่นะ ใครๆ ก็ไม่รักซือถูหลี่ซิ่นเลย

โย่ ในโลกของความเป็นจริงมันมักจะไม่สมดุลไง ถึงได้มีคำพูดที่ว่า รักคนที่เขารักเราดีกว่า เส่เยี่ยก็กำลังจะผ่านบทพิสูจน์นี้เหมือนกัน แต่โชคดีตรงที่ว่า ชีเส้าเฟยก็รักเส่เยี่ยด้วยค่ะ

คังซื่อไม่เคยคิดให้เส่เยี่ยไปจากเขาเลยนะคะ ถึงจะรู้ว่านางเป็นกบฏ แต่เขาก็รักนางไปแล้ว เรื่องจับหรือประหารนี่ไม่มีอยู่ในหัวอยู่แล้ว แต่พอเขาเห็นว่าเส่เยี่ยกำลังจะหนีไปหาชีเส้าเฟย จึงได้คิดขัดขวางด้วยการ... รั้งกายของหญิงสาวไว้แทนค่ะ


โดย: realtomtam วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:21:33:42 น.  

 
ตกลงว่า ผกก.แต๋มตัดใจให้หุงข้าวสำเร็จจริงๆหรอค่ะ ว๊า..เดาผิดเลยเรา


โดย: ทับทิม IP: 125.26.42.99 วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:21:37:03 น.  

 
ทับทิมอย่าถามชี้นำสิคะ ผู้เขียนขอไม่ตอบอะไรทั้งนั้น เอาความสงสัยล่ามโซ่ถ่วงน้ำไปได้เลยค่ะ


โดย: realtomtam วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:21:44:48 น.  

 
โฮะๆ กะจะตั้งใจรอคอยคำตอบจาก ผกก.ว่าจะตอบทับทิมว่าจั๋งได แต่ ผกก.ดันไม่หลงกล อดเลยง่ะ ต้องลุ้นระทึกต่อปายยยยยย


โดย: หลินอี้ วันที่: 31 พฤษภาคม 2552 เวลา:22:04:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

realtomtam
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




New Comments
Friends' blogs
[Add realtomtam's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.