Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2548
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
14 พฤศจิกายน 2548
 
All Blogs
 
ปืนกลเด็กเล่น 1 ยูโร

เวลาไปชอปปิงทีไร ถ้าตองตังไปด้วยเป็นต้องพากันไปเดินตรงส่วนของเล่น แต่ก่อนนี้ไม่เคยเลยที่จะเรียกร้องว่าจะเอาอะไร แต่ตั้งแต่เปิดเทอมมา 2 เดือนนี้ เจ้าตัวจะเป็นคนบอกว่า อยากไปจ่ายกับข้าวด้วย เพราะรู้ว่าจะได้ไปแวะตรงส่วนขายของเล่น ทำให้บางครั้งต้องพยายามไปจ่ายกับข้าวตอนลูกไปโรงเรียนหากต้องการรีบๆ ไม่เช่นนั้นจะแช่กันนานมาก

แล้วก็จะเริ่มบอกว่า อยากได้อันนี้ อันนี้ ครั้นจะปฏิเสธก็ทำได้ไม่ค่อยบ่อยนัก ถ้าวันไหนทำตัวดี เชื่อฟังดี ก็ถือว่า ให้อะไรเล็กๆ น้อยๆ เป็นรางวัล แต่ก็จะจำกัดงบ ซึ่งส่วนใหญ่จะให้เฉพาะของเล่นที่อยู่ที่ราคา 1 ยูโรเท่านั้น และในความเป็นจริง ของเล่นขนาดเล็กๆ เอามือจับๆ ได้ ไม่ว่าจะเป็นลูกแก้ว ตัวพลาสติก ฯลฯ ตลอดจนถึงแค่การ์ดแผ่นเดียว ก็เป็นอะไรที่ตองตังชอบมาก บางทีแค่ได้เอาใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้แค่นั้น แล้วหยิบออกมาดูก็ทำให้ดีใจแล้ว

จริงๆ ของเล่นจะราคาแพงหรือถูก ไม่ใช่ประเด็นที่ตองตังจะสนใจนัก รู้แต่ว่าได้มีโอกาสไปรื้อๆ ของเล่นที่กองๆ อยู่ในลังใหญ่ที่กำลังลดราคาอยู่นั้น ก็น่าจะให้ความรู้สึกเหมือนกำลังค้นหาขุมทรัพย์ล้ำค่ายังไงยังงั้น

ล่าสุดที่ไปชอปปิ้งด้วยกัน
"ตองตังอยากได้อันนี้" พรางหยิบปืนฉีดน้ำขึ้นมา
"คิดให้ดีๆ นะ มีแค่ 1 ยูโรเท่านั้นนะที่จะใช้ได้วันนี้ บอกเอาไว้ก่อนนะจะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน ถ้าซื้อของเล่นแล้ว ก็อดซื้อขนมนะลูก คิดให้ดีๆ"
"อือ ไม่ซื้อขนม"

ตองตังวางปืนฉีดน้ำลงไปในกล่องที่มีป้ายติดว่า "ทุกอย่าง 1 ยูโร" แล้วควานหาของเล่นอย่างอื่น มีสัตว์ป่าที่อยู่ในถุงพลาสติก หยิบขึ้นมาดูแล้วโยนกลับลงไป มีลูกแก้ว 3 ลูกอยู่ในถุง ยื่นให้ฉันดู มองหน้าถามความคิดเห็น ฉันก็ย้ำแค่ว่า มีแค่ 1 ยูโรเท่านั้น หมายถึง เลือกได้แค่ 1 อย่าง

ในที่สุดสิ่งที่เจ้าตัวรื้อออกมาได้ และตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเอาของเล่นชิ้นนี้แน่ๆ หลังจากที่ฉันถามอยู่ 2-3 ครั้งเพื่อความมั่นใจ เป็น "ปืนกลพลาสติก" ที่กดแล้วมีเสียงดัง ดูแล้วเหมือนกับที่ขายตามงานวัดบ้านเราอย่างนั้น จริงๆ ปีที่แล้วตอนกลับเมืองไทย อาม่าก็ซื้อให้ 1 อัน แต่เล่นไม่กี่วันก็เสีย

กลับบ้านด้วยความอารมณ์ดี เล่นตลอดช่วงเย็น เสียงรัวปืนกลดังตลอด แม้ยามดูการ์ตูนระหว่างรออาหารเย็น ฉันหายไปในครัวเพื่อเตรียมอาหาร ไม่ทันไร ตองตังเดินตามเข้ามา
"มาม็อง ปืนพังแล้ว มันหัก"
"อะไรนะลูก มันหักแล้วหรือ แต่เราเพิ่งซื้อไม่ใช่หรือ? ทำยังไงถึงหัก"
"มักหักแล้ว วางไว้ข้างเตียง ตองตังดึงออกมามันหัก" ตองตังมองหน้าฉัน เพื่อยอมรับผิด
"ยังไม่พ้น 1 วันเลยลูก 1 ยูโรหายไปแล้วนะ รู้ใช่ไหมว่าปืนนี้ราคา 1 ยูโร" ฉันอธิบายเงียบๆ ไม่ได้โกรธ เพราะของเล่น 1 ยูโรจะแข็งแรงทนทานขนาดไหนกัน แต่อย่างน้อยเจ้าตัวควรจะเล่นแบบทนุถนอมบ้าง

"เพิ่งซื้อมา แล้วก็ทำหักเลย อย่างนี้ต่อไปเราไม่ซื้ออีกแล้วนะ ถ้าจะเอาของเล่นอะไร ตอนนี้เราต้องคอยจนถึงคริสต์มาสเลยนะ รอให้ซานตาครอสเอาของขวัญมาให้"
"แต่ว่าปืนมันหัก ตองตังจะเอาปืนแบบนี้อีก พรุ่งนี้ไปเอาใหม่"
"ไม่ได้ลูก มันหักไปแล้วก็ถือว่าหักไปแล้ว 1 ยูโรเราก็ใช้ไปแล้ว ไม่มีแล้วลูก ต้องคอยนะลูก"
ฉันหันหลังทำอาหารต่อ โดยไม่สนใจลูกที่ยืนมองหน้า ไม่มีเสียงอิดออดใดๆ ออกมาเลย

ตองตังเดินออกไปเงียบๆ หายไปในห้องนอนตัวเอง แล้วกลับออกมาพร้อมกับกระปุกออมสินที่พ่อให้เป็นของขวัญเมื่อปีที่แล้ว ด้วยว่าอยากให้เรียนรู้ค่าของเงิน ด้วยการเริ่มออมเศษเงินที่พ่อหรือแม่ให้ ส่วนใหญ่จะเป็นเศษเงินเซนต์ มีเหรียญ 1 หรือ 2 ยูโรบ้าง เป็นเงินที่เก็บมา 1 ปี จริงๆ ก็เก็บแบบไม่ตั้งใจนัก เพราะบางทีเจ้าตัวจะเอามาคืนให้พ่อแม่ บอกว่าให้เป็นรางวัลที่พาไปเที่ยว หรือไม่ก็จะเอาไปใช้สำหรับเล่นม้าหมุน ที่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ชอบเล่นแล้ว

"มาม็อง นี่ 1 ยูโร มาม็องเอาไป" ตองตังยื่นเหรียญ 1 ยูโรมาให้ฉัน
"รู้ด้วยหรือว่าเหรียญ 1 ยูโร คือเหรียญไหน? เอามาให้มาม็องทำไม?"
"เอาไป 1 ยูโร ปืนกล 1 ยูโร ตองตังทำหัก" ตองตังจ้องตาฉันไม่กระพริบ

ฉันดึงตัวลูกมากอดเอาไว้
"มาม็องไม่ได้ว่าอะไร ที่หนูทำปืนหัก ก็มันหักไปแล้ว แต่มาม็องไม่ได้จะเอาเงินคืนนี่นา มาม็องซื้อให้เพราะเราตกลงกันแล้ว ถ้าทำหักไปก็ไม่เป็นไร แต่ไม่ซื้ออันใหม่ให้ อีกอย่างเราต้องรู้จักคอย ไม่ใช่ว่าอยากได้อะไรก็ต้องเอาทันที มาม็องบอกให้รอก่อนอีก 1 เดือนก็จะคริสต์มาส แล้วค่อยซื้อปืนกลอันใหม่ หนูเก็บ 1 ยูโรอันนี้ไว้ มันเป็นเงินเก็บของหนูนะ"

เมื่อวานนี้ไปห้องสมุด แวะร้านขายของลดราคาข้างๆ มีของเล่นเด็กราคาถูกมากมาย และมีปืนกลที่คล้ายๆ ที่ทำหักไปด้วย แต่ราคา 2 ยูโร ฉันตั้งใจจะซื้อให้
"ไม่เอามาม็อง เดี๋ยวทำหักอีก ตองตังไม่เอาแล้ว"

เราเดินออกมาจากร้านโดยไม่ได้ซื้ออะไรออกมาเลย ตองตังไม่อยากได้อะไรเป็นพิเศษ ทั้งที่ฉันอยากจะซื้อให้เพียงแต่ถ้าจะเลือก แต่เจ้าตัวแค่หยิบๆ ดู ลองๆ เล่น แล้วก็วางกลับคืนไป พอเรียกว่ากลับบ้านกัน ก็เดินออกมาโดยไม่อิดออด


Create Date : 14 พฤศจิกายน 2548
Last Update : 14 พฤศจิกายน 2548 4:51:38 น. 7 comments
Counter : 265 Pageviews.

 
ชอบวิธีการเลี้ยงลูกของคุณพธูจัง ดูนุ่มนวลแต่ไม่อ่อนแอ แบบนี้ตองตังต้องโต เป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ มี EQ สูงแน่นนอน

ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆนะคะ อ่านแล้วชื่นใจ แล้วจะกลับมาอ่านอีกนะคะ


โดย: ปุ๋ม IP: 141.157.41.210 วันที่: 14 พฤศจิกายน 2548 เวลา:6:21:04 น.  

 
น้องตองตังคงน้อยใจโดนคุณแม่ดุ
ฉลาดคิดน่ะเราไปแคะกระปุกเอาตังค์ไปคืนคุณแม่
ตองตังน่าร้ากกกกอีกแล้ว


โดย: Huiling IP: 202.5.82.137 วันที่: 14 พฤศจิกายน 2548 เวลา:13:45:05 น.  

 
ตองตังน่ารักจริงๆ
หวังเอาไว้ว่าลูกชายดิฉันจะว่านอนสอนง่าย มีเหตุมีผลเท่าตองตังนะคะ
(เอามาฝากคุณพธูเลี้ยงจะได้ไหมนี่ )


โดย: Northernlife IP: 69.159.16.12 วันที่: 15 พฤศจิกายน 2548 เวลา:6:22:05 น.  

 
น้องตองตัง ชื่อน่ารักมากค่ะ แล้วยังเชื่อฟังมีเหตุมีผลอีกอีกน่าร้ากกกกมากๆค่ะ


โดย: may (Sunsweet May ) วันที่: 15 พฤศจิกายน 2548 เวลา:8:36:59 น.  

 
อ่านหลายๆ เรื่องที่คุณพธูเขียนแล้ว....น้องตองตังเป็นเด็กฉลาดคิดจังเลย ที่สำคัญใจดีด้วยคะ


โดย: marinesnow วันที่: 18 พฤศจิกายน 2548 เวลา:18:53:00 น.  

 
น่ารักจังคุ่ะ :)


โดย: dadaplane วันที่: 28 พฤศจิกายน 2548 เวลา:13:47:05 น.  

 
สงสารตองตังของดิฉันจัง
เอ...คุณพธูเค้าจะรู้มั้ยน๊า ว่าเราเเวะมาเยี่ยม


โดย: ปลาทอง9 วันที่: 1 ธันวาคม 2548 เวลา:4:42:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พธูไทย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




บล็อกนี้เปิดไว้เพื่อเก็บสิ่งที่เขียนจากที่ต่างๆ เอามารวมๆ กัน
ไม่ได้เข้าบล็อคบ่อยๆ มาดูเฉพาะตอนที่จะเขียนอะไร
ดังนั้นถ้าใครมาเยี่ยมชมหรือเขียนถามอะไรเอาไว้ จะไม่เคยตอบ
เพราะกว่าจะตอบมันนานมาก และผู้ถามคงจะลืมไปแล้วว่าถามอะไร
Friends' blogs
[Add พธูไทย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.