Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2551
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
25 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 

ตอนพิเศษ

เช้านี้เป็นวันที่อากาศแสนแจ่มใส ผมจึงออกไปนอนอาบแดดที่ระเบียงหลังจากที่จัดการกับอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อแดดจัดเกินไปจนขนร้อนไปหมด ผมก็ตัดสินใจเข้าบ้าน หวังจะมานอนเอกเขนกบนโซฟาตัวโปรด แต่สิ่งที่ผมเห็น มันทำให้ผมหงุดหงิดเล็กน้อย

เจ้านายของผมกำลังนอนเอกเขนกดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา นั่นไม่ได้ทำให้ผมหงุดหงิดหรอก ผมรักเจ้านายผมจะตาย เธอเป็นคนช่วยผมที่กำลังจะตาย ให้ที่อยู่ ให้อาหาร ดูแลผมเป็นอย่างดี แม้ว่าผมจะขัดขืนบ้างเล็กน้อยเวลาเธอพาผมไปหาหมอ ทั้งๆที่ผมก็รู้ดีว่าเธอหวังดี และตามปกติผมก็ชอบไปนอนเบียดกับเจ้านายบนโซฟาด้วยซ้ำ แต่สาเหตุที่ทำให้ผมหงุดหงิดก็คือ คนตัวโตที่นอนเบียดกับเจ้านายผมอยู่นั่นแหละ ตัวใหญ่ขนาดนั้นแทบจะทำให้เจ้านายผมตกโซฟา แล้วจะมีที่เหลือสำหรับผมได้ยังไง ผมเลยเดินเลี่ยงไปนอนใต้โต๊ะกินข้าวแทน แต่เขาคงห่วงเจ้านายผมบ้างล่ะมั้ง ถึงได้เอาแขนโอบเอวไว้แน่นกันเธอตกลงมา

ระหว่างที่ผมกำลังแต่งตัว เพราะผมว่าจะออกไปหาลุงเหลืองที่อยู่ชั้นล่างเสียหน่อย ผมก็อดคิดถึงครั้งแรกที่เจอผู้ชายตัวใหญ่คนนี้ไม่ได้

ผมเห็นเขาครั้งแรกก็ตอนที่เขาอุ้มเจ้านายผมเข้ามาในห้อง แล้ววันรุ่งขึ้นเจ้านายผมก็แนะนำเขาให้ผมรู้จัก ตอนแรกผมก็ไม่ได้เกลียดอะไรเขาเป็นพิเศษเพราะมือใหญ่ของเขาที่ลูบหัวผมนั้นอบอุ่นให้ความรู้สึกดี พอๆกับมือของเจ้านายของผมทีเดียว

แต่ผมเริ่มไม่ชอบเขาตั้งแต่ตอนที่เขาเสนอให้ผมออกไปนอนนอกห้องนอนที่ผมเคยนอนกับเจ้านายมาตลอด โดยที่เขาเตรียมตะกร้าใบโตและเบาะรองนอนให้ผมเรียบร้อย

ผมท้วงเจ้านาย ไม่ว่าเหตุผลของผมจะมีมากมาย แต่เธอก็ได้ยินแค่ “เมี้ยว เมี้ยว” อยู่ดี ผมพยายามบอกความรู้สึกของผมผ่านทางสายตา แต่มันก็ไม่เป็นผลเมื่อเขาคนนั้นพูดแค่ว่า

“ตั้นไม่เขินเหรอ ถ้านุ่มเห็นเรานอนกอดกัน”

เจอแค่เหตุผลนี้ประโยคเดียว เจ้านายผมได้แต่ทำหน้าแดง ผมก็ไม่เข้าใจว่าจะอายทำไมอีก ในเมื่อเขาก็กอดกันออกบ่อย หรือว่า กอดมันมีความหมายอื่นอีก นอกจากที่ลุงเหลืองอธิบายกับผม

เจ้านายผมยืนนิ่ง ไม่แย้งอะไรเลย ทั้งๆที่ปกติเธอมีคำพูดมากมายมาโต้ตอบ แล้วในที่สุดก็มันมักจะจบลงด้วยเกมส์ไล่จับหนู ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรเท่าไหร่กับเกมส์ที่ผมชอบเล่นเมื่อลงไปชั้นล่าง เพราะน้อยครั้งที่หนูจะรอดพ้นมือผมไปได้ แต่ที่ต่างกันคงจะเป็น ถ้าผมจับหนูที่ขนาดกำลังกินหรือดูท่าทางแล้วรสชาตอร่อย ผมก็จะจัดการเคี้ยวลงท้องไป แต่ถ้าดูแล้วไม่น่ากิน ผมก็จะเล่นจนมันตาย แต่สำหรับเกมส์ไล่จับของเจ้านายผมกับเขา เมื่อเขาจับเจ้านายผมได้ เขาก็แค่กัด...เอ...จะว่ากัดคงไม่ได้ ผมเห็นแค่เขาเอาจมูกกับปากไปชนตามร่างกายของเจ้านายผมเท่านั้นเอง ตอนแรกเจ้านายผมก็ดิ้นๆ แล้วก็หัวเราะ แต่พอโดนจมูกกับปากชนไปซักพักก็เงียบ เปลี่ยนมาเกาะอีกฝ่ายแน่นเชียว

นี่คงเป็นอีกหนึ่งคำถามที่ผมว่าจะถามลุงเหลืองหลายทีแล้ว ว่ามนุษย์เขาทำอะไรกัน ลุงเหลืองที่อาวุโสที่สุดในแถวๆนี้คงจะพอตอบได้ แต่ก็ลืมทุกทีเพราะมัวแต่มองน้องส้มเช้งอยู่

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแดดจ้า..แล้วเปลี่ยนใจ ตัดสินใจว่า นอนอีกซักงีบ ค่อยไปหาลุงเหลืองตอนแดดร่มลมตกดีกว่า

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

“ที่นี่ก็สวยนะ รถไฟฟ้าก็ผ่านด้วย” เสียงเจ้านายที่ดังแว่วๆปลุกผมให้ตื่น ผมเงยหน้าขึ้นมองเห็นสองคนนั้นกำลังนั่งสบายๆดูกระดาษหลายแผ่นที่กางอยู่บนพื้น

“พรุ่งนี้ตั้นว่างมั้ย”

“ว่างซิ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ไม่ได้ไปไหน”

“งั้นพรุ่งนี้เราไปดูบ้านตัวอย่างกันมั้ย”

ผมเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆเจ้านาย หวังให้เธอจะสนใจผม เธอแค่เอื้อมมือมาลูบหัวผมไปมาเท่านั้น ผมเลยเดินไปนอนทับกระดาษที่พวกเขากำลังดูอยู่ซะเลย

“นุ่มลุกก่อนซิครับ พี่กำลังช่วยกันดูแผนที่อยู่นะ”

ผมทำเฉยกับคำพูดเหล่านั้น แล้วนอนเอกเขนกเลียมือ เช็ดหน้าของผมไป

“อิจฉาล่ะซิ” คนตัวใหญ่พูดกับผมด้วยเสียงปนหัวเราะ ผมหยุดเลียมือ แล้วมองหน้าเขา ผมละเกลียดจริงๆคนรู้ทัน ก่อนจะเลียมือ เช็ดหูของผมต่อไป ทำเป็นไม่ได้ยินดีกว่า

ในที่สุดผมก็สมใจ เมื่อเจ้านายอุ้มผมไปนอนบนตัก แล้วลูบตัวผมไปมา ผมตาปรือมองกระดาษสีๆที่มีรูปที่เจ้านายเรียกว่า ‘บ้าน’ เต็มไปหมด

“ขี้อ้อนจริงนะเรา” เขามองผมด้วยรอยยิ้ม แล้วเอื้อมมือใหญ่มาลูบผมบ้าง

ผมเคยสงสัยว่า เขามายุ่งวุ่นวายอะไรนักหนากับเจ้านายผม ตอนแรกผมคิดว่าเขาจะมาแค่บางวัน กลายเป็นว่าเขามาเกือบทุกวัน แถมยังนอนค้างซะเป็นส่วนใหญ่อีกต่างหาก ทำให้ผมต้องย้ายที่นอนออกมานอนข้างนอกเป็นการถาวร

ผมถามเรื่องนี้กับลุงเหลืองและพี่ดำ ทั้งคู่ลงความเห็นว่า ผู้ชายตัวใหญ่คงจะเป็น ‘แฟน’ ของเจ้านายผม และลุงเหลืองยังบอกต่อไปด้วยเสียงหัวเราะแปลกๆเหมือนมีอะไรปิดบังอีกว่า อีกหน่อยผมจะมีเจ้านายตัวเล็กๆ แต่ตัวใหญ่กว่าผมอีกหลายคนทีเดียว ลุงเหลืองหมายความว่ายังไงผมก็ไม่แน่ใจ แต่แค่ผมได้อยู่กับเจ้านายแบบนี้ไปเรื่อยๆ ผมก็มีความสุขแล้ว

ผมมองออกไปที่ระเบียงอีกครั้ง แดดอ่อนลงแล้วถึงเวลาที่ผมต้องออกไปหาลุงเหลือง น้องส้มเช้ง และพี่ดำซักที ผมเดินลงจากตักเจ้านาย แล้วยืดตัวแก้เมื่อยเล็กน้อย ก่อนจะบอกเจ้านายว่า ผมจะไปแล้วนะ ซึ่งแน่นอนว่าเจ้านายของผมก็ได้ยินแค่ “แง้ว” เหมือนเดิม ผมจ้องเจ้านายก่อนจะเดินไปที่ประตู เพื่อหวังให้เธอมาเปิดประตูให้ แต่กลายเป็นว่าเขาต่างหากที่เดินตามผมมาแทน เขาตบหัวผมเบาๆแล้วเดินไปที่ตู้เย็น

“ก่อนออกไปเที่ยว กินของว่างรองท้องก่อนมั้ย”

ผมที่นั่งอยู่หน้าประตู เดินไปหาเขาที่ตู้เย็นทันที

“มีไส้กรอก กินมั้ย” เขาหันมาถามผมที่กำลังเอาตัวถูกับขาของเขา ผมได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะอารมณ์ดี

“กฤษ นายจะทำให้มันเสียนิสัยนะ ให้อาหารแค่วันละสองมื้อก็พอแล้ว” เจ้านายผมตะโกนบอกกับคนที่กำลังหยิบไส้กรอก

นี่เป็นข้อดีของเขาเลยก็ว่าได้ เพราะตั้งแต่เขาเข้ามาวุ่นวายในบ้าน ทำให้เจ้านายและผมได้กินอะไรอร่อยๆ แปลกๆ เสมอ และดูเหมือนว่าเจ้านายของผมอ้วนขึ้นนิดหน่อย

แม้ผมจะไม่ค่อยชอบเขาซักเท่าไหร่ นอกจากเหตุผลข้อเมื่อกี้ แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้ผมยอมรับเขา คือ เขาทำให้เจ้านายของผมยิ้ม หัวเราะมากขึ้น ดูสดใสขึ้น ผมอยากให้เขาอยู่กับเจ้านายผมไปอีกนานๆ ผมจ้องเข้าไปในดวงตาของคนที่กำลังยื่นไส้กรอกให้ผม ดวงตาใจดี สายตาจริงใจที่มองกลับมานั้น ทำให้ผมค่อนข้างวางใจที่จะฝากเจ้านายไว้กับเขา แต่ผมคงต้องพยายามสื่อสารกับเขาอีกซักพักเพื่อให้เขารู้ว่า ผมไม่ค่อยชอบไส้กรอก ผมชอบปลามากกว่า

“จะไปแล้วเหรอ” เจ้านายลูบหัวผมที่จัดการกับไส้กรอกเรียบร้อยและมานั่งเช็ดปากที่หน้าประตู พร้อมจะไปเที่ยว

“แอ๊ว” ผมรับคำแล้วถูหัวของผมกับขาของเจ้านาย เธอหัวเราะเบาๆและเปิดประตูให้ผม ผมมองเจ้านายและเขาคนนั้นอีกครั้ง คนที่ผมเชื่อว่าเขาจะดูแลเจ้านายผมได้ดีตอนที่ผมไม่อยู่ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป





 

Create Date : 25 กรกฎาคม 2551
15 comments
Last Update : 25 กรกฎาคม 2551 14:46:34 น.
Counter : 378 Pageviews.

 

...นุ่มจะมีลูกไหมเนี่ย อิอิอิ -////-...
ขอให้มีตอนพิเศษ ที่กฤา รู้ความรู้สึกตัวเองจ้า

 

โดย: ท้องฟ้า IP: 61.90.74.37 25 กรกฎาคม 2551 21:07:23 น.  

 

จะมีเรื่องอื่นมาลงมั้ยคะ? อยากอ่านจังเลย งิงิ

 

โดย: หมูปิ้ง IP: 74.214.66.120 26 กรกฎาคม 2551 7:50:48 น.  

 

บอกตามตรงเลยนะคะว่าตอนแรกเห็นชื่อแล้วก็ผ่านไปไม่ได้สนใจ แล้วพอดีช่วงนั้นนิยายที่ติดตามอ่านอยู่ไม่มีใคร มา up เลยซักคน ก็เลยลองเข้ามาอ่านดู....ขอบอกว่าชอบมาก ๆๆๆๆ อ่านรวดเดียวจบ มันโดนใจที่สุด อ่านแล้วสงสารนางเอกมาก ชอบการบรรยายความรู้สึกของนางเอก ชอบการดำเนินเรื่อง ไม่น่าเชื่อว่าแต่งเป็นเรื่องแรก พี่ว่าคุณทำได้ดีทีเดียวเลยค่ะ อยากให้แต่งเรื่องสนุก ๆ มาให้อ่านกันอีก เป็นกำลังใจให้นะคะ อ้อ !! มา up เร็ว ๆ นะคะอยากอ่านต่อแล้วค่ะ

 

โดย: Momo IP: 124.120.115.209 29 กรกฎาคม 2551 13:23:28 น.  

 

สนุกดีนะ ชอบๆ

 

โดย: โสรยา หน้าหวาน IP: 222.123.194.4 29 กรกฎาคม 2551 22:25:16 น.  

 

+++ คุณท้องฟ้า

ขอบคุณมากค่ะ ที่ติดตามจนถึงตอนสุดท้ายยยยยยยยยยยย

มันก็คงจะมีลูกตามประสามันน่ะค่ะ ^ ^

ต้องขอขอบคุณมากนะคะที่อยากให้เขียนอีกบท ^ ^



+++ คุณหมูปิ้ง

ขอบคุณมากค่ะ ที่ติดตามจนถึงตอนสุดท้ายยยยยยยยยยยย

จะมีเรื่องอื่นมาลงมั้ยคะ? อยากอ่านจังเลย งิง <<< ขอบคุณมากๆเลยค่ะ มีกำลังใจเขียนต่อ ^ ^

คงมีเรื่องอื่นมาลงอีกค่ะ เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะเขียนเรื่องอะไร แต่คงไม่ใช่เร็วๆนี้ เพราะว่าพุทราเขียนเป็นตอนๆ แล้วค่อยๆลงไม่เป็นอ่ะค่ะ ต้องเขียนให้จบหมดก่อน เกลาๆ ตัดๆ ย้ายๆ แก้ๆๆๆๆๆๆๆ แล้วก็ตัดเป็นบท แล้วก็ เกลาๆ แก้ๆๆๆๆ อีกซักรอบ 2 รอบ ^ ^" สงสัยจะได้ปีละเรื่อง มือไม่ถึงค่ะ ^ ^"



+++ คุณ Momo

ขอบคุณมากค่ะ ที่ติดตามจนถึงตอนสุดท้ายยยยยยยยยยยย

พอดีช่วงนั้นนิยายที่ติดตามอ่านอยู่ไม่มีใคร มา up เลยซักคน ก็เลยลองเข้ามาอ่านดู <<< ขอบคุณพี่ๆท่านอื่นที่ยังไม่ลงนิยายช่วงนี้ ^ ^

ขอบคุณมากค่ะที่พี่ชอบ ^ ^ ดีใจจนน้ำตาซึม

อ่านแล้วสงสารนางเอกมาก <<< ตั้งใจเขียนให้คนอ่านรู้สึกสงสาร แต่ไม่อยากให้คนอ่านรู้สึกว่านางเองชีวิตรันทด แบบในนิยายเก่าๆ ที่โดนตัวร้าย แม่เลี้ยงกลั่นแกล้ง แต่อยากให้คนอ่านเข้าใจว่า ส่วนหนึ่งที่เกิดขึ้นแบบนี้เพราะนางเอกเป็นคนเลือกเองด้วยอ่ะค่ะ .... พุทราก็ไม่รู้ว่าสารนี้สื่อไปถึงผู้อ่านมั้ย ^ ^a

ชอบการบรรยายความรู้สึกของนางเอก <<< เขียนยากมาก เพราะเจ็บปวด ต้องเขียนยังไง เพื่อให้เข้าใจว่านางเอกเจ็บปวด เจ็บปวดแต่ละแบบต้องเขียนยังไง เจ็บปวดระดับไหน ... พุทรายังรู้สึกว่า เขียนสื่อถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวและเจ็บปวดของนางเอกได้ไม่ถึงครึ่งเลยอ่ะค่ะ

ชอบการดำเนินเรื่อง <<< รอบแรกที่เขียน กับรอบที่แปะนี่คนละเรื่องเลยค่ะ เพราะรอบที่แปะตัดความคิดของพระเอกออก และพยายามให้เหลือแค่มุมมองของนางเอกคนเดียว (อยากเขียนแบบ Cold Sleep ของ อ.นาริเสะ โคโนฮาระ น่ะค่ะ) ซึ่งเสี่ยงกับการที่ กฤษ จะโดนเกลียดดดดดด แต่ก็ลองดูอ่ะค่ะ ซึ่งก็ได้ผลดี ... คนอ่านส่วนใหญ่เกลียดกฤษกันไปตามๆกัน ^ ^"

ไม่น่าเชื่อว่าแต่งเป็นเรื่องแรก <<< เป็นเรื่องแรกจริงๆค่ะ ดีใจน้ำตาไหลพราก และภูมิใจ ที่เราก็เขียนจบได้เหมือนกัน ^ ^

พี่ว่าคุณทำได้ดีทีเดียวเลยค่ะ <<<< ขอบคุณมากค่ะ แต่ที่ออกมาได้อย่างที่แปะ เพราะท่านผู้มีพระคุณหลายคน คือ พี่ๆที่ถนนนักเขียน โดยเฉพาะ เฮียพีท ที่ช่วยอ่าน ช่วยเกลา ช่วยติ ช่วยอธิบาย คนที่เข้าใจอะไรยากเย็นอย่างพุทรา จนแก้ออกมาเป็นอย่างนี้น่ะค่ะ ถ้าไม่ได้พี่ๆเค้า งานชิ้นแรกพุทราก็คงจะห่วยแสนห่วย ^ ^"

อยากให้แต่งเรื่องสนุก ๆ มาให้อ่านกันอีก <<< เขียนแน่นอนค่ะ เพราะมันเป็นความฝันของพุทราค่ะ ^ ^

เป็นกำลังใจให้นะคะ <<< ขอบขอบคุณมากๆ อีกครั้งค่ะ

อ้อ !! มา up เร็ว ๆ นะคะอยากอ่านต่อแล้วค่ะ <<< เรื่องต่อไป.... สงสัยจะได้ปีละเรื่อง มือไม่ถึงค่ะ ^ ^" (ด้วยเหตุผลตามที่ตอบคุณหมูปิ้งน่ะค่ะ ^ ^")



+++ คุณโสรยา หน้าหวาน

ชื่อเพราะจังค่ะ ^ ^

ขอบคุณค่ะที่ชอบ ^ ^

 

โดย: แค่ก้อนหินที่อยากบินได้ 31 กรกฎาคม 2551 13:48:32 น.  

 

ไม่มีต่ออีกซักบท / 2 บท เหรอค่ะ อยากได้แบบหวาน ๆ งะค่ะ please !!

 

โดย: Momo IP: 124.120.114.248 31 กรกฎาคม 2551 14:55:18 น.  

 

ชอบเรื่องนี้มากค่ะ

 

โดย: ztango IP: 71.241.255.137 30 สิงหาคม 2551 9:19:51 น.  

 

ร้องไห้เลยค่ะ

ร้องไห้เศร้าตอนบรรยายความรู้ของตั้นอ่ะค่ะ

รู้สึกโดดเดี่ยวมากๆ

เศร้ามากๆค่ะ เหมือนเขาแบกรับความทุกข์ไว้คนเดียว

มากเกินไป แล้วยิ่งตอนน้ำผึ้งเอย โอ้ย

สงสารคุณเธอมาก ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

ตอนแรกนึกว่าตั้นจะรู้ตัวตั้งแต่แรกเสียอีกว่ารักตั้น

ไหงกลับไม่รู้ตัว แถมมาทำร้ายตั้นอีก ชิชะ

แต่ก็ดีนะคะ หวานดีในตอนท้าย ไม่งั้นร้องไ้ห้ตาบวมแน่


 

โดย: namioro IP: 222.123.11.57 31 สิงหาคม 2551 0:52:52 น.  

 

+++ สวัสดีค่ะ คุณ Momo

ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่ติดตาม สำหรับบทที่ขอเพิ่ม ถ้าจะเขียนเพิ่มได้ตามที่คุณ Momo ขอพุทราคงต้องบิ้วอารมณ์อีกพักใหญ่ เพราะตอนนี้อารมณ์มันไปติดกับเรื่องใหม่แล้วอ่ะค่ะ


+++ สวัสดีค่ะ คุณztango

ขอบคุณนะคะที่ชอบ ที่อ่านจนถึงหน้าสุดท้าย ^ ^ พุทราดีใจมากๆเลยค่ะ



+++ สวัสดีค่ะ คุณ namioro

ขอบคุณนะคะที่อ่านจนถึงหน้านี้ ^ ^

และขอบคุณมากๆค่ะที่เอาใจช่วยตั้นไปด้วย เดี๋ยวพุทราช่วยซับน้ำตา ^ ^

>>> เหมือนเขาแบกรับความทุกข์ไว้คนเดียวมากเกินไป ::: มันเป็นความอ่อนหัดของพุทราก็ว่าได้ ที่เลือกเขียนเพียงมุมมองเดียว เพื่ออยากให้คนอ่านรู้สึกถึงความรู้สึกโดดเดี่ยว และ เศร้าของตั้น ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะนำเสนอว่า จริงๆแล้วที่ต้องโดดเดี่ยวแบบนี้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะตัวตั้นเองด้วย ตั้นเลือกที่จะทำแบบนี้ ตั้นเลือกที่จะเก็บความรู้สึก แต่ดูเหมือนจะกลายเป็นว่า ทุกคนรอบข้างใจร้ายกับตั้น...แม้แต่คุณแม่หรือพระเอก ^ ^"

 

โดย: แค่ก้อนหินที่อยากบินได้ 1 กันยายน 2551 9:57:36 น.  

 

โหย น้ำตาตกไปหลายหยดนะนี่เรื่องนี้

สนุกดีค่ะ

 

โดย: พี่หมูน้อย 26 ตุลาคม 2551 18:25:19 น.  

 

อ่านจบแล้วค่า เศร้าจริง ๆ

ถ้าจบแบบไม่แฮป จะรับได้

มั๊ยเนี่ย อิอิ

 

โดย: เมย์ IP: 202.149.24.129 19 พฤศจิกายน 2551 19:45:29 น.  

 

+++ สวัสดีค่ะ พี่หมูน้อย

ขอบคุณนะคะที่แวะมาอ่าน
แอบดีใจ..ที่อ่านแล้วน้ำตาตก พุทราไม่ได้ซาดิสต์นะคะ แต่พุทรารู้สึกดีใจเพราะมีคนอินกับเรื่องที่พุทราเขียนด้วย ^ ^


+++ สวัสดีค่ะ คุณเมย์

ขอบคุณนะคะที่แวะมาอ่าน
เศร้าจริงๆเหรอ แต่ก็เศร้าไม่มากเนอะ
อืมมมม..นั่นซิถ้าจบแบบไม่แฮปพุทราเองก็คงเศร้ามากๆไปด้วย ^ ^

 

โดย: แค่ก้อนหินที่อยากบินได้ 27 พฤศจิกายน 2551 14:03:07 น.  

 

อ่านรวดเดียวจบเหมือนกัน สนุกมากค่ะ แถมโดนบวกอิน

ขอบคุณนะค่ะ

 

โดย: ลิน IP: 203.156.80.21 5 กุมภาพันธ์ 2552 13:32:26 น.  

 

วันนี้กลับมานั่งอ่านนิยายเรื่องนี้อีกเป็นรบที่เท่าไหร่จำไม่ได้

ชอบมากๆค่ะ อ่านไปน้ำตาคลอไป เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

และจะคอยติดตามผลงานด้วยค่ะ ^^

 

โดย: Bee IP: 58.9.46.241 12 มิถุนายน 2554 19:34:44 น.  

 

ไม่ได้เข้ามานานมาก ^ ^" ภารกิจยุ่งเหยิงปกติ แต่มันขี้เกียจ เฮ้ออออออ เลยถือโอกาสแวะเข้ามาซักกะหน่อย


+++ สวัสดีค่ะ คุณลิน

ขอบคุณมากๆนะคะ ดีใจ และภูมิใจมากค่ะค่ะที่มีคนอ่านชอบ



+++ สวัสดีค่ะ คุณ Bee

ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ที่แวะมาเยี่ยมเว็บวังเวงแห่งนี้

บางบทพุทราอ่านแล้วก็น้ำตาคลอนะ บางบทก็ข้ามๆ เพราะอ่านแล้วหดหู่ พระเอกอะไรใจร้ายชะมัด ^ ^"

ขอบคุณมากๆอีกครั้ง สำหรับ "และจะคอยติดตามผลงานด้วยค่ะ" พุทราจะพยายามค่ะ อีกประมาณ 31 เดือน(นานเน๊อะ) ถ้าแผนงานไม่เลื่อน(หวังว่า) พุทราคงมีเวลามากขึ้น

ตั้งใจว่าจะเขียนเพิ่ม บางบท เพราะมีคำแนะนำจากบางท่านมาว่า มันไม่สมเหตุสมผลเลย ว่ากฤษไปรักตั้นมากขนาดนั้นตอนไหน อยู่ๆก็นึกจะรักเหรอ ก็เลยคิดว่าจะเพิ่มบางบทที่เป็นมุมมองของกฤษอ่ะค่ะ

 

โดย: แค่ก้อนหินที่อยากบินได้ 16 สิงหาคม 2554 12:29:07 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แค่ก้อนหินที่อยากบินได้
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ขอมี Blog กับเค้าด้วยคนนะคะ ^ ^

Friends' blogs
[Add แค่ก้อนหินที่อยากบินได้'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.