บนถนนสายนั้น... “กับการเดินทาง คุณชื่นชอบถนนสายใดมากที่สุด!?...”บ่อยครั้งที่ใครหลายคนชอบตั้งคำถามกันแบบนี้ แน่นอนคำตอบย่อมแตกต่างกันไป สำหรับผม ตอบได้ทันใดเลยว่า ชอบและผูกพัน ถนนบ้านเกิด - - ถนนสายแรกของชีวิต ที่เริ่มต้นจากเส้นทางเล็กๆ ผ่านหุบห้วย ภูเขา ลำเหมือง ผ่านท้องทุ่ง มุ่งสู่ ถนนสายใหญ่ - - ไกลและไกลออกไป ถนนสายนี้แหละ คือถนนที่พาชีวิตตัวเองออกมาเผชิญกับโลกกว้าง ทั้งโลกในจินตนาการและโลกของความจริง เป็นถนนที่ทำให้ผมได้รู้จักถนนอีกหลากสาย ทั้งแปลกแยกแตกต่าง ทั้งเงียบสงบทั้งอลหม่าน เป็นถนนที่พาผมไปพบกับถนนของความราบเรียบและคดเคี้ยว ถนนของความสุขและทุกข์ ถนนของความรื่นรมย์และขมขื่นในชีวิต จริงสิ เมื่อพูดถึงการเดินทาง คนบางคน ออกเดินทางในนาม นักท่องเที่ยว- -นักเดินทาง เพียงเพื่อต้องการแสวงหาความแปลกใหม่ คนบางคนออกเดินทางไกล เพียงเพื่อแบกเอาความเศร้า ความทุกข์อันหนักหน่ายในชีวิต ในการงาน ไปปลดปล่อยทิ้งไว้ในอีกสถานที่หนึ่ง ก่อนเดินทางกลับคืน ไปจ่อมจมอยู่กับความจริงที่ไม่อยากจำอยู่ซ้ำๆ และยังมีคนหลายคน ออกเดินทางไปพร้อมความมุ่งมั่น แรงกล้า พกพาหัวใจเต็มไปด้วยความหวัง ทว่าตอนหวนคืนย้อนกลับบนถนนสายเก่า กลับพกพาความผิดหวังรวดร้าวมาพร้อมกับชีวิตที่พังพ่าย * * *...บนถนนแห่งความกล้าหาญนี้ สายลมพัดผ่าน ทิ้งพฤกษาใหญ่น้อยไว้เบื้องหลัง ที่นี่ มีเพียงก้อนหินและตะไคร่เท่านั้น ไม่มีสมบัติพัสถานใดๆ ไว้ให้ใครค้นหา ที่นี่ ไม่มีใครได้เป็นเจ้าของ... อ่านถ้อยความของ 'เฮสเส' บทนี้แล้ว ทำให้ผมนึกไปถึงคนคุ้นเคยและญาติพี่น้องของผมที่พาชีวิตเหวี่ยงออกมาจากบ้านเกิด ออกมาเดินไปตามถนนสายนั้น ภาพของหนุ่มน้อยหลายคนออกจากหมู่บ้าน ไปเป็นทหารในกองทัพ แล้วหวนกลับมาพร้อมกับความบอบช้ำของสงคราม ทว่าบางคนไม่ยอมกลับสู่บ้านของความจน หากเฝ้าทำงานเป็นนักเลงคุมผับบาร์ ในเมืองเชียงใหม่แทน ภาพของหญิงสาวออกจากหมู่บ้าน ไปเป็นลูกจ้างในร้านอาหาร ในโรงงานขนมปัง ในโรงงานนิคมอุตสาหกรรมลำพูน แล้วพาร่างกลับมาพร้อมกายอันซีดผอมด้วยโรคร้าย และจากไปอย่างเงียบๆ นั่น, ภาพชายวัยกลางคนละลูกเมียไว้ในบ้าน ก่อนแบกกระเป๋าเดินไปตามถนนสายนั้น ไปเป็นยามตามโรงแรม เพียงไม่นาน เมืองใหญ่ก็กลืนเขาหายลับไม่กลับคืนสู่บ้านอีกเลย แน่นอน...มีหนุ่มสาวบางกลุ่มออกจากหมู่บ้าน มาเรียนต่อในเมืองเพื่อหาความรู้ แต่กลับพบกับความไม่รู้ วิถีเคว้งบนทางแยกแปลกใหม่ บ้างพึมพำร่ำไห้ในความสับสนและเมามาย จะเดินหน้าหรือว่าถอยหลังกลับไป...ไม่รู้ ไม่เข้าใจตัวเอง มีหลานชายผมคนหนึ่ง เรียนจบแล้วตัดสินใจหวนคืนบ้านเกิดทันที เขาตัดสินใจกลับไปพลิกผืนดินทำสวนทำไร่ พร้อมกับบอกว่า เราต้องกลับไปยึดฐานที่มั่นเอาไว้...ผมยิ้ม เหมือนยังมีดอกไม้แห่งความหวังดอกหนึ่งผลิบานในใจ ในขณะที่ยังมีอีกหลายคนหลายใคร ยังคงมุ่งหน้าออกเดินทางไกล...ไกลไปจากเดิม แน่นอน ยังคงมีอีกหลายชีวิต ที่ยังพร้อมเผชิญย่ำเดินไปบนถนนเมือง บ้างพลัดหลงเข้าสู่ปลักวังวนของความฟุ้งเฟ้อและดำมืด บ้างตกใจพยายามตะเกียกตะกายคว้าไขว่หาที่เกาะให้ยึดมั่น ทว่าสิ่งที่จับได้กลับไร้ราก เปราะบาง ร่างจึงร่วงผล็อย ชีวิตจึงบาดเจ็บอยู่ซ้ำๆ มิรู้หาย แต่ก็จำออกเดินทางไกล ระเหระหนบนความไม่แน่นอนกันต่อไป หลานสาวอีกคน ทำสีหน้าเศร้า บอกว่า ใจหนึ่งอยากกลับบ้าน แต่ไม่รู้จะกลับไปทำไม ในเมื่อบ้านหลังนั้นล่มสลายไปนานแล้ว และเพื่อนรักของผมคนนั้น ออกจากบ้านมานานพอๆ กัน แต่กว่าจะกลับคืนสู่บ้านอีกครั้งก็ต่อเมื่อเหลือแต่ร่างที่ไร้ลมหายใจ นั่นเป็นการเดินทางไกลที่สุดของชีวิต, ในความรู้สึกของผม ผมพยายามทำความเข้าใจ...ในวิถีชีวิตของทุกคนกับการเดินทางบนถนนสายนั้น บางสิ่งดูหม่นมัวไม่มีความกระจ่าง บางอย่างก็มิอาจอธิบายให้ใครเข้าใจได้ เหมือนกับผมในห้วงยามนี้ ที่พาตัวเองออกมาจากบ้าน นานและไกลเช่นเดียวกัน... จนบางครั้งทำให้ผมครุ่นคิดไปต่างๆ นานา ทำไมคนเราต้องออกเดินทาง หรือว่าแท้จริงแล้ว ชีวิตเราล้วนมาจากทางสายเปลี่ยว...มาจากถนนที่พาเราซัดเซพเนจร ถนนสายที่ใครหลายใคร กำลังเดินทางไปที่โน่นที่นั่น ที่นี่... เป็นถนนที่เชื้อเชิญใครหลายคนพาชีวิตออกมาสู่โลกภายนอก อีกทั้งยังเป็นถนนที่ทอดร่างรอรับการกลับคืนของใครอีกหลายคน และมาถึงตอนนี้ ผมมิอาจคาดเดาได้เลยว่า ท้ายสุดแล้ว ถนนสายนั้น, มันจะเป็นถนนของความกล้าหาญหรือว่าเป็นถนนของความว่างเปล่า... แล้วคุณล่ะ...ชอบถนนสายใดในชีวิต!? ** บางถ้อยความใน “พเนจร”ของ “แฮร์มานน์ เฮสเส” วัชรา ทรัพย์สุวรรณ แปล สนพ.เจ้าพระยา จัดพิมพ์,2526 ตีพิมพ์ล่าสุด ในคอลัมน์ คนคือการเดินทาง เสาร์สวัสดี กรุงเทพธุรกิจ 23 ก.ย.2549   Create Date : 25 กันยายน 2549 Last Update : 25 กันยายน 2549 10:29:51 น. Counter : Pageviews. 28 comments Add to

ชอบบทความของคุณ pu_chiangdao ซึ่งเป็นบทความแนววิเคราะห์เพื่อการพัฒนา ชุมชนและสังคมค่ะ .. รู้สึกได้ถึงความห่วงใย และความจริงใจที่จะ ค้นหาคำตอบที่ยังมืดมน อ่านแล้วทำให้นึกไปถึงเพลง "Blowing in the Wind" เลยค่ะ ที่คำถามหลายๆ คำถาม ก็ยังไม่มีคำตอบ ในเส้นทางข้างหน้า ขอให้คุณ pu_chiangdao ได้พบดอกไม้แห่งความหวังอีกหลายๆ ดอก ที่จะผลิบานในใจนะคะ ..   โดย: ป้าติ๋ว (nature-delight ) วันที่: 25 กันยายน 2549 เวลา:16:52:49 น.

คิดว่า...การเดินทางไม่ว่าถนนสายใด ถ้ามีคนร่วมทางที่ดี มีกำลังใจที่ดี ถนนที่ปลายทางมีคนที่เรารัก ไม่ว่าถนนเส้นนั้นจะเดินทางลำบากเพียงใด ก็ยังพอใจที่จะเดิน... แต่...ความจริงแล้ว บางเส้นของถนนที่เดิน ก็ดูเดียวดาย ไม่มีกำลังใจและไร้เพื่อนร่วมทาง หลายคนคงล้มกลางทางและไม่ลุกอีกเลย   โดย: PANDIN วันที่: 25 กันยายน 2549 เวลา:18:07:12 น.

ไม่ว่าถนนเส้นใดไม่สำคัญ แต่ไปกับใครและเพื่ออะไรมากกว่าน่ะเราว่า ^^' แหะๆ   โดย: . . . แ ค่ บ า ง ที " วันที่: 25 กันยายน 2549 เวลา:23:18:09 น.

คุณภูเจ้า..บ่ดีเข้าใจ๋ผิดไป นักเขียนเมืองนอกเปิ้นรวยกั๋นทึ๊ดๆ...เจ๊า มีก่ะคุณภูนี่ละ บ่ รวยซักเตื้อ เอ็นดูลูกๆที่กำลังจะเกิดมาเน๊าะ จะได้กิ๋นผักต้มก่ะว่าปล๋าทู...ฮู้   โดย: แม่น้องนิก IP: 4.232.144.165 วันที่: 25 กันยายน 2549 เวลา:23:55:57 น.

โดย: กวิสรา วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:2:04:15 น.

# 4 นักเขียนเมืองนอกไม่ได้รวยทุกคนค่ะ อย่างน้อยก็สามีอิชั้นแหละ ไม่รวย ฮ่าๆ เดินบนถนนสายกลาง ดีที่สุดอะ ว่ามะ ดีกว่าสายธนบุรี-ปากท่อ อีก   โดย: Kala_mydog วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:4:20:39 น.

คุณภู..อ่านข่าวเรื่องแมวที่เจ้าของเปิ้นเป๋นไฮโซ ก่ซื้อปล๋ารมควันของนอกหื้อแมวกิ๋น มันเค็มล้ำน่ะ บ่เมินแมวก่ต๋าย หมอบอกว่า ไตวายครับ กิ๋นดีล้ำ มันเลยต๋าย อั้นเป๋นลูกคุณภูดีกว่า ต๋ายยาก..เพราะมีคนไปช่วยเลี้ยง..อิๆ   โดย: แม่น้องนิก IP: 4.232.144.212 วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:7:13:49 น.

อรุณสวัสดิ์ค่า   โดย: กวิสรา วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:9:00:07 น.

ถนนสายนี้แม้่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง แต่ก็ยืนยันว่าจะเดิน(แม่-ง)ไปเรื่อย ๆ อย่างนี้แหละ ไม่มีวันเดินย้อนกลับ อย่างมากก็แค่หันหลังกลับมามอง ปลายถนนคือจุดสิ้นสุดของชีวิต....คิดไว้อย่างนี้   โดย: อ.ว.น. ถ้าเดินไม่ไหว .. จะคลาน IP: 124.157.237.120 วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:12:24:01 น.

ยินดีครับ...กับความรู้สึกของแต่ละคน บนถนนสายนั้น... แม้ว่าบางครั้งมันอาจดูขรุขระกันดารบ้าง หรือว่าเจอกับถนนความว่างเปล่า แต่เราก็จะเป็นต้องเดินต่อไปใช่มั้ยครับ... หรือว่าบางครั้ง ชีวิตเป็นเพียงใบไม้ใบหนึ่งที่ผลิบานแล้วร่วงโรย เกลื่อนกล่น   โดย: pu_chiangdao IP: 203.150.116.243 วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:13:00:11 น.

ใช่...ชีวิตเป็นเพียงหนึ่งใบไม้ รอวันปลิดปลิ้วจากกิ่งก้านสาขา ทิ้งตัวลงซบผืนดินแล้วเน่าเปื่อยผุพังไปอย่างเงียบ-เงียบ ฉันก็เป็นหนึ่งใบไม้นั้น...   โดย: โลภมากลาภหายนะโว๊ยยยยย IP: 124.157.237.120 วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:13:50:25 น.

คนเรานั้นฤา.. ยิ่งเดินทางไกลเพียงใด. คนๆนั้น..ยิ่งเข้าใก้ลหัวใจตนเอง..   โดย: nobody IP: 202.57.189.4 วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:15:47:29 น.

ชอบข้อเขียนของคุณทุกเรื่องเลย เพราะเกี่ยวข้องกับธรรมชาติ ป่าเขา วิถีชีวิตของคนชนบท ซึ่งตัวเองก็ชอบอยู่แล้ว อ่านครั้งใดก็ประทับใจครั้งนั้น ชอบถนนสายใดในชีวิต ตอบจริงๆว่าไม่ค่อยชอบถนน แต่ชอบทะเล สายน้ำมากกว่าค่ะ เพราะปักษ์ใต้มีทะเลงาม ไปนั่งดูเกือบทุกวันเลยค่ะ   โดย: ซออู้ วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:19:57:02 น.

Wow... U r the best i have a new BG na krab thaxxx for ur story na Ohm   โดย: Ohm USA (sochana9 ) วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:21:45:18 น.

เราชอบหมดทุกถนนอ่ะดิคุณภู ไม่ได้กวนเลยนะคะ แบบว่าขอให้เป็นเส้นทางในอารมณ์ช่วงนั้น ที่ได้พาออกจากบ้านชอบหมด ไปสู่บรรยากาศที่แตกต่างกันออกไป   โดย: อุ้มสี วันที่: 26 กันยายน 2549 เวลา:22:35:56 น.

ลงเสาร์สวัสดีแล้วลงที่จุดประกายฯแหมก่อ?   โดย: กกซ. IP: 124.157.236.16 วันที่: 27 กันยายน 2549 เวลา:9:46:39 น.

โดย: กวิสรา วันที่: 27 กันยายน 2549 เวลา:10:52:59 น.

เอาลิงค์ ร้านเล่า...ร้านหนังสือเล็กๆ แต่งดงาม ของเวียงเจียงใหม่มาฝากครับ http://totell.exteen.com/20060829/entry   โดย: pu_chiangdao IP: 203.150.134.96 วันที่: 27 กันยายน 2549 เวลา:12:48:15 น.

ถนนสาย เชียงของ-เชียงแสน แป่ว...   โดย: September Blue IP: 125.24.138.161 วันที่: 27 กันยายน 2549 เวลา:17:49:57 น.

อืมมมมม.... อ่านถนนหลายๆ สายจากหลายคนที่คุณภูเล่าให้ฟัง ทำไมแต่ละสายเป็นเรื่องร้ายๆ มากกว่าล่ะ ทำไมเขาไม่เลือกถนนสายดีๆ เดินกัน เพราะอะไร??? โดยส่วนตัว ถนนที่เดินมา 30 กว่าปีนี้ ไม่ค่อยขรุขระ และออกจะเรียบๆ จนชักเบื่อ เพราะเดินมานานอยู่ อยากออกไปเดินถนนที่แตกต่างบ้าง แต่ยังหาถนนสายนั้นไม่พบ และยังพยายามหาอยู่ แม้ว่าหากเจอแล้วมันจะขรุขระ แต่ก็อยากลองเดินดู บางทีมันอาจทำให้ตัวเองแกร่งมากกว่าที่เป็นอยู่ ดูเหมือนชีวิตมันสำเร็จรูปจนน่าเบื่อน่ะ   โดย: sunny-low (sunny-low ) วันที่: 27 กันยายน 2549 เวลา:19:30:09 น.

แวะไปดูร้านเล่ามาแล้วเจ้าคุณภู   โดย: แม่น้องนิก (Mommy and me ) วันที่: 28 กันยายน 2549 เวลา:7:32:53 น.

คุณภูคะ ตามไปดูร้านเล่าแล้วค่ะ ร้านน่าเข้าไปอ่านหนังสือมากเลย   โดย: PANDIN วันที่: 28 กันยายน 2549 เวลา:9:13:46 น.

โดย: ขี้อวด (กากีซ่าส์ ) วันที่: 28 กันยายน 2549 เวลา:11:49:44 น.

ถนนสายหัวใจ....   โดย: ดาริกามณี IP: 125.24.177.52 วันที่: 28 กันยายน 2549 เวลา:19:53:19 น.

อ้ายภู แถวบ้านน้องก่ เป๋น แบบนี้ค่ะ บ่ค่อยมีไผ ปิ๊กไปพัฒนาบ้านเกิด สักคน เป็นถึง ดร.เน้อ แต่ละแม่อยู่บ้านคนเดียว เอ็นดูขนาด น้องสบายดี อ้ายภูล่ะ น่าจะสบายดีเนาะ อ่านเรื่องนี้ แล้วไข้ปิ๊กบ้านละเจ้า เขียนเก่งขนาด ได้ใจ๋แต๊ะ ๆ   โดย: varissaporn327 วันที่: 28 กันยายน 2549 เวลา:20:27:33 น.

ลืม บอก ว่า ใบไม้ ในกล่องคอมเม้นท์ งามดีเจ้า แสงเงาพอดีเลย   โดย: varissaporn327 วันที่: 28 กันยายน 2549 เวลา:20:30:46 น.

ใบไม้ที่แก่ตัวก็ปลิดตัวเองทิ้งตัวลงหยอกล้อกับสายลม ซบหน้ากับผืนดิน หลับไหลผุพัง...ตลอดกาล....   โดย: กากีซ่าส์ วันที่: 28 กันยายน 2549 เวลา:23:03:57 น.

``เผอิญเจอเว็บเพจหน้านี้โดยบังเิญ สะดุดชื่อผู้แปลขึ้นมา ว่าเป็นคนเดียวกับคุณอาหมอ ที่อยู่หน้าหมู่บ้านเรานี่เอง เคยสนทนากับอาหมอหลายที มุมมองในชีวิตดีขึ้นเยอะเลย ถ้าใครสนใจเข้าคารวะ เชิญได้เลยนะ แถวรามคำแหงเอง เมล์นัดรวมพลกันก่อนก็ได้เน้อ chillchill2007@gmail.com   โดย: Veeranun IP: 125.26.160.63 วันที่: 25 ตุลาคม 2550 เวลา:22:11:47 น.