หลงลืม



นอกจากฉันจะหลงทาง หาทางกลับบล็อกของตัวเองไม่เจอแล้ว
ฉันยังพบว่าฉันยังหลงลืมตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไปอีกด้วย
เคยไหมคะ ที่จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรจะเดินต่อไปทางไหน
แสงที่มีค่อยๆ หรี่ลง พระจันทร์ที่เคยส่องฉายเร้นกายเข้าในก้อนเมฆ
หนทางที่คุ้นเคยจู่ๆ ก็เหมือนเป็นสถานที่แปลกหน้า
ป้ายบอกทางที่เคยอยู่ตรงนั้น...หายไป
ผู้คนที่เคยเดินผ่านไปมา ทักทาย...หายไป

เสื้อผ้าบางเบาของฉันถูกสายลมอ่อนพัดปลิว
ผมยาวประบ่าที่ไร้สิ่งประดับแลดูยุ่ง
อากาศเริ่มเย็นลงทุกที

ทางเลือกเหมือนจะมีอยู่ไม่กี่หนทาง
หนึ่ง นั่งลงตรงที่เดิมรอให้แสงสว่างกลับมาดังเดิม หรือมีผู้คนผ่านทาง
อีกหนึ่ง ค่อยๆ เดินคลำทางต่อไปด้วยหัวใจ ซึ่งไม่รู้ว่าจะไปสู่จุดหมาย หรือหลงทาง

หากเป็นคุณจะเลือกข้อไหนคะ บอกฉันบ้าง







Create Date : 25 เมษายน 2555
Last Update : 25 เมษายน 2555 8:05:36 น. 6 comments
Counter : 495 Pageviews.

 
สู้ๆนะคะ อาจมีประตูหลายบานให้เราเลือก แต่เราไม่รู้หรอกว่าหลังประตูบานที่เราเลือกมีอะไรรอเราอยู่ แต่เราก็ได้ตัดสินใจเลือกมันแล้ว


โดย: น้ำเคียงดิน วันที่: 25 เมษายน 2555 เวลา:12:24:43 น.  

 
ค่อยๆเดินไปอย่างระมัด ระวังดีกว่าค่ะ อย่างน้อยเราก็ยังมีชีวิตกับลมหายใจอยู่
แต่เดินช้าๆด้วยเหตุผล ไม่ไปตามอารมณ์นะค่ะ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้าแล้วค่ะ ^^


โดย: Bubble-Bee (sweetibee ) วันที่: 25 เมษายน 2555 เวลา:17:03:17 น.  

 
พักก่อนค่ะ พักเฉย ๆ แล้วรอฟ้าสว่าง
บางทีป้ายที่หายไป อาจจะแค่ถูกกลบกลืนด้วยความมืดมิดของรัตติกาลเท่านั้น
นอนหลับให้เต็มตื่น เก็บเรี่ยวแรงไว้เดินทางต่อไป

เดี๋ยวช่วยกางเต้นท์ค่ะ จะนอนเป็นเพื่อนเฝ้าหมีเฝ้าไฟให้ค่ะ :)


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ IP: 90.54.72.7 วันที่: 25 เมษายน 2555 เวลา:21:35:31 น.  

 

ตอบยากนะคุณอ้อน
เพราะมันขึ้นอยู่กับภาวะอารมณ์ ณ เวลานั้น
แต่ถ้าเป็นตัวเองในเวลานี้

คงจะ นั่ง ลง นิ่ง และรอเวลา
หัวใจหายล้า และ ทดท้อแล้ว คงพร้อมก้าวเดิน

เคยนะคุณ ครั้งหนึ่งในชีวิต ไปภูพิงค์มา
ระหว่างที่เดิน ๆ อยู่ หมอกโปรยตัวลงมา
มันคลุมเราไว้ คลุมสายตาเราไว้ มองไม่เห็นใคร
ทั้งที่รู้ว่าหากก้าวขาไปข้างหน้า มันมีมีเส้นทางที่เราเดิน

แต่
โชคดีที่ไม่ได้เดิน เพราะเมื่อหมอกหายไป
ขาที่เรากำลังจะก้าวไปข้างหน้า มันคือ เหว

เชื่อหัวใจตัวเองคุณ บางครั้งการรอ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เสียหาย
มันไม่ได้บอกว่า ช้า เกินไปหรอกฮะ


โดย: inmemoir วันที่: 26 เมษายน 2555 เวลา:15:24:11 น.  

 
กว่าจะคลำทาง หาบล็อกนี้เจอ...
สงสัยต้องแอดลิงค์ไว้แล้ว หายากจังเลย
หายากพอๆ กับเจ้าของบล็อก ซึ่งเงียบหายเรื่อยๆ


อยากบอกว่า อารมณ์ใกล้เคียงกัน มากถึงมากที่สุดค่ะ
ช่วงนี้ก็เป็นแบบที่คุณกำลังเป็นเช่นกัน แต่ตอนที่เราคุยกัน
อ้อนอาจจะไม่ทันรู้สึก 555+...ว่าจริงๆ เราก้กำลังหลงทางอยู่


โดย: nikanda วันที่: 28 เมษายน 2555 เวลา:17:16:55 น.  

 
ถ้าถามว่าจะเลือกข้อไหน ...
ต้องบอกว่า จะเลือกข้อสองแน่นอน
" เดินคลำทางต่อไปด้วยหัวใจ " ไปเรื่อยๆ

55+ แต่ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ในความเป็นจริง
คือการ"นั่งนิ่งๆ ที่เดิม และเฝ้ารอแสงสว่างและผู้คน"


โดย: nikanda วันที่: 28 เมษายน 2555 เวลา:17:20:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Pribtaa
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




:::ในพริบตา:::


สงวนลิขสิทธิ์งานเขียนในบล็อกนี้ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537


อ่านบล็อกเก่าได้ที่นี่ค่ะ

คนแปลกหน้า
ชายชราในความทรงจำ
อย่าร้องไห้ง่ายๆ ในวันฝนตก
ตะกร้าที่ว่างเปล่า
กลับมาหาตัวเอง-แครอท ไข่ กาแฟ
หลงลืม
ช่วงเวลาที่หายไป กับหัวใจ 3 ดวง
เพชรจี้ : เจ้าแมวน้อย
โชคดีเป็นของแมว
ฉันเปิดหน้าต่างด้านทิศตะวันออกเป็นครั้งแรก

New Comments
Group Blog
 
<<
เมษายน 2555
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
25 เมษายน 2555
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Pribtaa's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.