คนเขียนหนังสือ ชีวิตเบิกบานในการงาน
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
5 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 
รักอย่างเดียวไม่พอ





ภาพประกอบที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องอีกแหละค่ะ อยากโชว์ทะเลที่บ้านกลายยามใกล้ค่ำ


"แม้เหนื่อยยากก็มีความสุข"

เป็นข้อความในสมุดบันทึก

ยามว่างฉันมักจะเอาสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอ่าน บางหน้าเขียนไว้ ประโยคเดียว บางหน้าก็อัดแน่นไปด้วยข้อความ

"แม้เหนื่อยยากก็มีความสุข"

เป็นประโยคสั้น ๆ ที่ออกมาจากปากผู้หญิงผอมบาง ในขณะที่เอาเหล็กแหลมยาวแทงมะพร้าวเหวี่ยงขึ้นรถเข็น สามีเพิ่งออกจากคุกมาช่วยลากเข็นมะพร้าว

วันนั้น...ฉันคงเห็นความสุขของผู้หญิงคนหนึ่งที่มากกว่าคำพูดจากปากเธอ ฉันจึงบันทึกข้อความสั้น ๆ ว่า แม้เหนื่อยยากก็มีความสุข

หลายวันมาแล้วที่ฉันเห็นเธอกับสามีช่วยกันเก็บมะพร้าว งานเก็บมะพร้าวเป็นงานที่หนัก คนสอยใช้ไม้ไผ่ยาวเกี่ยวลงมา ทิ้งไว้โคนต้น คนเก็บต้องเอาใสรถเข็น มากองรวมไว้หน้าถนน รอรถใหญ่มารับซื้อ เจ้าของสวนมักจะนั่งมองอยู่ที่หน้าบ้าน ฉันลูกสาวเจ้าของสวนที่ชอบเดินไปคุยกับคนทำงาน ฉันจึงได้กินอะไรต่ออะไรจากเขาอยู่เสมอ เขาจะมีของมากินระหว่างทำงาน และหากฉันอยากจะกินมะพร้าวอ่อน เขาก็ยินดีจะสอยให้
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ในหน้าต่อมา ฉันบันทึกเรื่องราวของเธอว่า

เริ่มต้นที่ สามีผู้ติดยาและต่อมา ติดคุก เธออดทนเลี้ยงลูกสาวสองคน ด้วยการทำขนมขาย และรับจ้างทำงานทุกอย่าง ด้วยสองมือและลำแขนเรียวเล็ก

ผู้คนพูดกันว่าเธอน่าสงสาร หน้าตาสวยแต่อาภัพเหลือเกิน แต่สำหรับฉันแล้ว ฉันมองเธออย่างชื่นชม เธอเข้มแข็งจริง ๆ

ฉันชอบเดินไปเที่ยวบ้านเธอ ไปกินขนมที่เธอทำ เธอทำขนมแค่พอกินได้เท่านั้น ไม่อร่อย เธอไม่มีฝีมือเป็นเลิศ เพราะเธอไม่เคยทำมาก่อน เพิ่งมาหัดทำ และดูเหมือนจะไม่มีพรสวรรค์ทางนี้ แต่ใคร ๆ ก็ซื้อขนมเธอ ไม่ใช่แค่สงสารที่ต้องทำงานเลี้ยงลูกแต่เพียงผู้เดียว แต่เขาพูดไปทั่วว่า เธอเป็นคนสะอาด บ้านช่องเป็นระเบียบ และที่สำคัญเธอพูดจาดี พูดเพราะไม่ว่าจะพูดกับใคร ทั้งหมดเป็นส่วนประกอบที่ทำให้ขนมเธอขายได้

เมื่อสามีออกจากคุก เธอและเขาช่วยกันทำงานรับจ้างเก็บมะพร้าว และรับจ้างทั่วไป แต่ความสุขผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ฝนตกหนัก มีพายุผ่านเข้ามา น้ำป่าไหลหลาก พื้นที่ทำกินเสียหาย ผู้คนต่างท้อแท้ งานรับจ้างไม่มี

เขาถูกชวนไปเรือลาก ออกทะเลและเขาเข้าหายาเสพติดอีกครั้ง

"หมดสิ้นทุกอย่างแล้ว" เธอพูดกับฉันอย่างเหนื่อยอ่อน ฉันมองเห็นความอ่อนล้าในดวงตาคู่นั้น อยากเอื้อมมือไปลูบแขนเล็กเรียวแต่ไม่กล้า ฉันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

ใช่แล้วเธอเหมือนหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อเขากลับมาจากเรือในลักษณะเดิม ชีวิตไร้สิ้น ฉันเองก็รู้สึกสิ้นหวังไปกับเธอด้วย

เขามีโรคร้ายติดตัวมาด้วย ผอมลงเรื่อย ๆ เขาได้ยามาเสพอยู่เสมอ ๆ มีคนให้เงินไปซื้อ ซื้อมาได้และแบ่งให้เสพ คนเสพยาเขามีวิธีที่จะได้มันมา

เขาป่วยหนัก ไอหอบ เธอปล่อยปละเขา ไม่เข้าใกล้ ไม่พูดไม่คุย ที่ทำอย่างเดียวคือ หูงหาอาหารไว้ให้เขากิน แต่เขายิ่งกินน้อยลงเรื่อย ๆ และในที่สุดก็หยุดกิน บ้านเงียบเธอไม่พูดกับเขา ลูกสาวก็ไม่กล้าส่งเสียงทะเลาะกันเหมือนเคย

"พี่ยอมแพ้แล้ว" เธอบอกฉันในวันหนึ่ง เมื่อฉันเดินไปเข้าไปหา ในขณะที่เธอตักน้ำจากโอ่งเล็ก ๆ หน้าบ้าน ล้างเท้าตัวเอง เธอใช้เวลาล้างเท้ายาวนาน ล้างเท้าไปร้องไห้ไป

" ตายก็น่าจะตายกันนะ คิดดูแล้วอยากตายกันไปให้หมด"

ฟังเธอพูดฉันรู้สึกหวั่นกลัว คิดไปถึงข่าวการฆ่าตัวตายทั้งครอบครัว ที่มีให้อ่านอยู่เสมอ...แม่เอายาพิษให้ลูกกินและกินยาตายตามลูกไปด้วย

หรือไม่ก็พ่อเอาปืนจ่อหัวลูกเมียและฆ่าตัวตาย แต่ตัวเองอาจจะไม่ตาย มีชีวิตน่าเวทนาอยู่ในคุก งานข่าวพวกนี้ถูกนำมาทำเป็นหนัง เป็นเรื่องสั้นก็มี เป็นชีวิตที่ไม่มีทางออก

ฉันบันทึกไว้เพียงนี้
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

เปิดผ่านไปทีละหน้าเพื่อหาเรื่องราวของเธอ และฉันก็พบในหน้าต่อไป

ฉันบันทึกว่า

คำพิพากษา

"ให้มันตาย ๆ ไป หมดเวรกัน ลูกเมียมันจะได้สบาย" เป็นถ้อยคำของคนอื่นที่ต่างหวังดี

ฉันเฝ้ามองลูกสาวของเธอด้วยความเข้าใจ ใครก็ไม่อยากให้พ่อตัวเองตาย คนที่พ่อตายจากไปอย่างฉันเข้าใจได้ดี เพราะหากมีสักสิ่งที่ฉันห้ามได้ ฉันจะห้ามไม่ให้พ่อตาย สำหรับฉัน ความทุกข์เศร้าอันแท้จริงอยู่ตรงหลังความตายของพ่อ

ลูกสาวสองคนของเขาเฝ้ามองพ่ออยู่ห่าง ๆ ต่อมาลูกคนโตเริ่มออกเที่ยว ไปบ้านเพื่อน ลูกคนเล็กเริ่มเข้าไปดูพ่ออยู่ใกล้ ๆ และอยู่ใกล้พ่อตลอดเวลา เธอไม่ออกไปไหนแม้แต่บ้านญาติ ฉันคิดว่าเธอไม่อยากฟังใครพูดถึงพ่อ

ใครเล่าอยากจะฟังคนอื่นพูดถึงพ่อตัวเองไม่ดี

เขาถูกกล่าวหาเป็นเอดส์ ติดเอดส์เพราะเข็มฉีดยา เนื้อตัวเป็นผื่น ผอมลงทุกวัน ไม่มีใครเข้าใกล้ ไม่มีใครอยากไปเยี่ยม

วันหนึ่งเธอมาบอกฉันว่า "ไม่ยอมแล้ว ให้เขาตายไม่ได้"

ฉันรู้สึกเหมือนหนึ่งว่า ข่าวการฆ่าตัวตายทั้งครอบครัวถูกลบออกไปจากหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ

ในวันต่อมาฉันพบเธอจูงมือเขาไปหาหมอในอำเภอ เธอกลับมาบอกฉันว่า เขาไม่ได้เป็นเอดส์ ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น คนมันตรอมใจ เสียใจที่ตัวเองเป็นอย่างนี้ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ต้องพยายามอดยาอีก คนมันอ่อนแอ น้ำท่าไม่อาบ มันก็ต้องเป็นผื่นคัน ข้าวปลาไม่กินต้องผอม

และต่อมาเธอตัดสินใจขายบ้านหลังเดียวที่มีอยู่

เธอฝากลูกคนโตไว้กับปู่ และเดินทางเข้ากรุงเทพฯ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไปหาญาติของเธอ

ฉันรับรู้เรื่องราวของเธอต่อไปว่า เธอรับจ้างทำงานที่ร้านอาหาร และต่อมาเปิดร้านขายข้าวแกงใต้ถุนแฟลตที่เธอเช่าอยู่ ลงทุนด้วยเงินจากการขายบ้าน และต้องปิดลงเพราะมีแต่ขาดทุน เธอไม่มีฝีมือในการทำอาหาร เธอออกมาไปรับจ้างร้านขายข้าวแกงอย่างเก่า คราวนี้ดีขึ้นเป็นร้านขายข้าวแกงในบริษัทใหญ่

ฉันมีโอกาสได้พบเธออีกครั้งในเมืองหลวง เพราะฉันอยากรู้เรื่องราวของเธอต่อไป ฉันดีใจที่ได้บันทึกเรื่องราวของเธอต่อว่า....

ความรักชนะ

เธอเล่าว่า เหมือนตื่นจากฝันร้าย เมื่อเขาลุกขึ้นมาเลิกยาได้อย่างจริงจัง เขาสัญญากับ ลูกสาวคนเล็กว่า จะไม่แตะต้องมันอีก แม้ว่ามันจะอยู่ตรงหน้า เมื่อเขาแข็งแรงขึ้น เขาไปสมัครงาน เป็นคนขับรถโรงเรียน ไม่รู้ว่าไปพูดอย่างไรถึงได้ทำงาน คงไม่บอกว่าเคยติดยาเสพติดหรือเคยต้องโทษติดคุกมาเกือบปี หลายคนทำท่าเป็นห่วงไม่เห็นด้วย กลัวจะทำงานไม่ได้ ขับรถโรงเรียนต้องรับผิดชอบสูง ถ้าพวกพ่อแม่ผู้ปกครองเด็กรู้ว่า คนขับรถโรงเรียนคันนี้เป็นคนติดยาและเป็นคนคุกพวกเขาคงตกใจกลัว และไม่ไว้วางใจ

แต่เธอเชื่อว่าเขาทำได้ เขาขับรถมาตั้งแต่อายุ 15 เป็นสิ่งเดียวที่เขาชอบและชำนาญ เคยขับรถให้พวกเจ้านายนั่งมาแล้ว คนร่ำคนรวย คนใหญ่คนโต แล้วทำไมจะขับรถให้พวกเด็ก ๆ นั่งไม่ได้

เขาทำได้จริง ๆ เป็นคนขับรถโรงเรียนที่ดีมาถึงปีที่ 5 แล้ว

ฉันจบบันทึกไว้เพียงเท่านี้

จบบันทึกเรื่องราวของเธอเพียงแค่นี้ก็ถือว่า เธอชนะแล้ว หลังจากนี้เธอจะแพ้อีกครั้งหรือต้องสู้กับปัญหาอย่างไรก็ถือว่า ครั้งหนึ่งเคยชนะแล้ว ชนะด้วยตัวเธอเอง ที่เหลือจะสุขทุกข์ก็ถือเป็นกำไร

หากนับถึงวันนี้หลายปีผ่าน ฉันไม่เคยได้รับ เรื่องราวข่าวร้ายเกี่ยวกับครอบครัวเธอ เขาคงเป็นคนขับรถโรงเรียนที่ดีต่อไป ลูกสาวทั้งสองคงได้เรียนหนังสือ ตามสมควรเพื่อประกอบอาชีพในอนาคต

ฉันเชื่อว่าเธอไม่ได้มีความรักอย่างเดียว ความรักอย่างเดียวไม่เพียงพอ เธอมีการให้โอกาส ให้อภัยและเรียกความเชื่อมั่นในตัวเขากลับคืนมา


,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,








Create Date : 05 สิงหาคม 2550
Last Update : 7 สิงหาคม 2550 7:56:58 น. 25 comments
Counter : 422 Pageviews.

 
เรื่องนี้เขียนจากสมุดบันทึก เพื่อเป็นกำลังใจค่ะ


โดย: แพรจารุ วันที่: 5 สิงหาคม 2550 เวลา:19:08:59 น.  

 
ความรักชนะทุกสิ่ง


โดย: nanny_nanny วันที่: 5 สิงหาคม 2550 เวลา:20:10:58 น.  

 


อือ อ่านแล้วรู้สึกดี
....
โลกนี้ยังมีเรื่องราวดีๆอยู่อีกมาก


โดย: p_tham วันที่: 5 สิงหาคม 2550 เวลา:20:15:33 น.  

 
เธอชนะค่ะ
และเขาก็ชนะด้วยเช่นเดียว
ชนะใจที่เคยอ่อนแอด้วยความรักที่เธอมีให้เขา
แน่นอน..ด้วยความรักที่เขาก็มีให้เธอเช่นกัน



โดย: คุณนายไปรษณีย์ (mrs.postman ) วันที่: 5 สิงหาคม 2550 เวลา:20:32:04 น.  

 
สายัณห์สวัสดีค่ะ คุณยายแพรจารุ
-----------------------------------------------------
เรื่องเล่าจากบันทึกที่ผ่านมานาน
กว่าจะเก็บข้อมูลมาเขียนอีกครั้ง
ใช้เวลานาน นานพอที่ทุกอย่างตกตะกอนนอนก้น
ถ้าไม่ได้เขียนบันทึกไว้ ต่อให้มีความจำดีเลิศ
เรื่องราวที่ดี อาจลบเลือนจากไปกับกาลเวลา

คุณยายแพรฯ ขยันบันทึกมากเลยนะค๊า

ปล. พระอาทิตย์ยามเย็นงามได้ใจดีจัง


โดย: สาวบ้านนอก ณ ขอนแก่น วันที่: 6 สิงหาคม 2550 เวลา:18:24:45 น.  

 
nanny_nanny
สงสัยจะถูกใจล่ะซิ แอบเข้าไปดูที่บ้านมีหัวใจสีชมพูลอย
เต็มห้องเชียว

p_tham

ใช่แล้วค่ะ โลกนี้ยังมีเรื่องราวดี ๆ อยูอีกมาก

เราว่า จริง ๆ แล้ว เรื่องราวดี ๆ มีมากกว่าเรื่องร้าย ๆ เช่นเดียวกับคนดี คนน่ารัก ก็มีมากกว่าคนร้าย ๆ เราจึงยังอยูกันได้
ขอบคุณคะ


โดย: แพรจารุ วันที่: 6 สิงหาคม 2550 เวลา:18:58:17 น.  

 
"เธอเป็นคนสะอาด บ้านช่องเป็นระเบียบ และที่สำคัญเธอพูดจาดี พูดเพราะไม่ว่าจะพูดกับใคร ทั้งหมดเป็นส่วนประกอบที่ทำให้ขนมเธอขายได้"

- นั่นสินะ ความอร่อยไม่ใช่ปัจจัยหลักที่แท้จริง มันต้องประกอบกันหลายอย่าง ถึงจะไปได้ดี ความอร่อยมาก จึงไม่ได้ชนะ ความอร่อยพอประมาณแต่มากด้วยความสะอาด ฯลฯ อย่างที่คุณพรจารุเล่ามา ที่สำคัญการทำตัวให้ใครๆเขาสงสารได้อย่างแท้จริง ชีวิตไม่มีแพ้...

หุหุ ไม่รู้ผมคิดถูกไหมเนี่ย

- ถ้าพูดว่านี่คือเรื่องสั้น ผมชอบที่เมื่อเรื่องราวถึงจุดๆหนึ่งที่ตึงแทบขาดสะบั้นแล้ว เรื่องกลับพาหลบ หักมุขหักลำ มอบความสุขใจให้ผู้อ่านได้เป็ยอย่างดีมากเลยครับ...


โดย: เขาพนม วันที่: 6 สิงหาคม 2550 เวลา:19:17:05 น.  

 
อย่างจะบอกว่าถูกใจนะคะ
แต่ไม่รู้ว่าต่อไป
จะถูกใจอยู่ไม๊


โดย: nanny_nanny วันที่: 6 สิงหาคม 2550 เวลา:22:07:19 น.  

 
มาเยี่ยม

มาอ่าน

มาสวัสดีครับ


โดย: โกศล อนุสิม IP: 125.24.29.131 วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:11:21:29 น.  

 
เชื่อมั่น...
ให้เกียรติ...
ให้อภัย.....
รอคอย....

ไม่ใช่แต่คนข้างกาย.....
แต่รวมถึงใครๆในรอบกายเรา....
เชื่อมั่น...

ถนนสายจ่ายตลาดก็ยังงดงามเพราะเรามั่นใจว่าจะได้วัตถุดิบดีๆ..
มาทำอาหารอร่อยๆให้คนที่รอเราอยู่ที่บ้าน...
เพียงตักเข้าปากด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม..ติชม เค็มบ้าง หวานห้าง...
ก็เป็นอาหารมื้อวิเศษของคนเชื่อมั่นในการทำกับข้าวของเรา

หรือเปล่าน้อ.....?


โดย: ปลายแปรง IP: 203.113.17.148 วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:12:14:43 น.  

 
ใช่ รักอย่างเดียวไม่เพียงพอ ต้องมีความเข้าใจ กำลังใจ อภัย ให้โอกาศ ทุกคนมีสิทธิ์ผิดพลาดได้เสมอ ความรักจะเกื้อหนุนให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้


โดย: วิมายา IP: 203.209.94.214 วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:14:13:05 น.  

 
"แต่....ความรักนั้นเป็นใหญ่"


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:19:10:36 น.  

 
บล็อคงามวันงามคืนน่อคนเฮา...


โดย: pu_chiangdao วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:1:18:47 น.  

 
สาวบ้านนอก ณ ขอนแก่น

ใช่คะ เมื่อก่อนมีสมุดบันทึกทุกปี และเก็บไว้อย่างดี ไม่ให้ใครอ่านเด็ดขาด เหมือนกับหัดเขียนหนังสือใหม่ ๆ ก็เก็บอย่างดี แต่หลังจากที่งานได้ลงก็เอาไปให้ใครต่อใครอ่านไปทั่ว มีการซีร็อกให้เพื่อนอ่านด้วย

สมุดบันทึกก็เหมือนกันเดี๋ยวนี้วางไว้เปิดเผย พอเปิดเผยก็ไม่ค่อยมีใครอ่าน ถ้าเก็บแอบ ๆ จะมีคนอ่าน

มาช่วงหลังเราเขียนหนังสือด้วยปากกาน้อยลง จึงใช้บันทึกไว้ในคอมพิวเตอร์ ซึ่งมันมีความต่างกันมาก ตอนนี้กลับมาเขียนบันทึกด้วยปากกากับสมุดอีกครั้ง


โดย: แพรจารุ วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:17:41:48 น.  

 
ปลายแปลง

เป็นเช่นที่คุณว่าโลกน่าอยู่มาก ๆ เลยแหละ คุณได้อยู่ในส่วนที่น่าอยู่ของโลกแน่ ๆ เลย เห็นแมวน่ารักในห้องทำงานของคุณแล้ว จากภาพที่บ้านพ่อพเยีย

บ้านเรามีแต่หมาน่ารัก มันอยู่กันครอบครัวหนึ่ง พ่อแม่และลูกทั้งสอง เป็นพูเดิ้ลเราบอกเพื่อน ๆ ว่า ถ้าไม่มีใครรักให้เลี้ยงพูเดิ้ลมันจะรักเราจริง ๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันก็รักเรา

เส้นทางที่คุณว่าก็เป็นภาพจากบ้านพ่อพเยียเหมือนกัน ใช่แล้ว ถนนสายอาหารของเรา ช่วงนี้เริ่มฝน ต้นไม้เขียวสวยเป็นถนนสายดิน ไปจนถึงกำแพงโรงเรียน เลยกำแพ
โรงเรียนก็เป็นตลาด แต่เมื่อเช้าเราพบงูกำลังจะกินเขียดอยู่ที่หน้าบ้าน ช่วงหน้าฝนบ้านเราต้องระวังงูมาก ๆ เพราะบ้านอยู่ริมป่า




โดย: แพรจารุ วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:18:12:01 น.  

 
"วิมายา"

ใช่แล้ววิมายา ความรักต้องเกื้อหนุนกันไม่ว่าจะรักแบบไหน รักแบบพี่ แบบน้อง หรือรักแบบเพื่อน ขอบคุณวิเป็นอย่างมากที่เกื้อหนุนเพื่อนอยู่เสมอ


"nanny_nanny"
สวัสดีจ๊ะ ใครก็ไม่รู้เขาว่าไว้ว่า ...ถูกใจวันนี้ก็ทำวันนี้ให้ดีที่สุด เราก็จะมีวันนี้เป็นวันดีของทุก ๆ วันไงล่ะ



โดย: แพรจารุ วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:18:24:47 น.  

 
ภู เชียงดาว

ขอบคุณที่ชมว่าบล็อคสวย พอดีสีน้ำฟ้าเธอมาเที่ยวบ้าน ล่องขึ้นมาจากกระบี่แนะ (พูดเหมือนล่องมาทางแม่น้ำปิง)
เธอมาตกแต่งและแนะวิธีจัดแต่งด้วยใจเย็นยิ่ง

ถ้า ภู อยากมีเวปของตัวเองก็บอกน้องเขาได้นะ เห็นตอนนี้ทำให้ลุงบูลย์ "ไพบูลย์ พันธุ์เมือง"

แล้วพบกันใหม่



โดย: แพรจารุ วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:18:34:43 น.  

 
ใช่* ความรักเป็นใหญ่ (บางคน) ไม่เสมอไปจ๊ะ มันต้องเป็นรักที่จริงใจจริงๆ

วันนี้ไปงานวันชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย เจอพี่น้องมอร์แกน จ.ระนอง เกาะลันตา กระบี่ และ พะตีจอนิ โอ่โดเชา, ชุมชนเมือง, ชุมชนบนพื้นที่สูง, ชาวแม่อายที่ถูกถอนสัญชาติ, กรณีคดีปางแดง เชียงดาว, เอ็มเพาเวอร์ และ อื่นๆ ช่วงเย็นมีการแสดงของแต่ละชนเผ่า
พรุ่งนี้มีการเดินรณรงค์เนื่องในวันชนเผ่าพื้นเมืองโลก ที่วัดสวนดอกไปประตูท่าแพ เวลา 8.30 น. สนใจเรียนเชิญนะจ๊ะ จบข่าวเจ้า


โดย: วิมายา IP: 203.209.91.139 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:23:07:54 น.  

 
อ่านเรื่องนี้จบ รู้สึกว่าตัวเองมองโลกในแง่ดีขึ้น (หน่อยนึง)

ขอบคุณสำหรับบทความครับ


โดย: ฟ้าดิน วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:5:18:55 น.  

 
ของคุณฟ้าดินเช่นกัน

ใช่แล้ว ฟ้าดิน เราต้องมองลองในมุมดี ๆ บ้าง เพื่อกำลังใจ
เมื่อก่อนเราคิดว่าคนที่เคยติดคุกมาแล้ว จะไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้ เช่นว่า ไอ้ขี้คุก ไอ้ขี้ยา แต่จริง ๆ แล้วยังมีโอกาสเสมอ ผู้คนยังให้โอกสสกกันอยู่ อย่างเช่น เจ้าของโรงเรียน หรือญาติ ๆ ของเธอ และหัวใจของเรา

วิมายา ขอบคุณมาก ๆ ที่ส่งข่าวเรื่อง วันชนเผ่าพื้นเมือง แต่ถ้าให้ดี อยากให้คุณวิมายา เขียนเล่าถึงบรรยากาศในงานให้เพื่อน ๆ ชาวบล็อกฟังด้วยก็จะดียิ่ง เหมือนที่หนอนเมืองกรุงฯ กับเพื่อน เขียนเรื่องงานดนตรีเสวนาของคุณศักดิ์สิริ ถือเป็นการแลกเปลี่ยน แบ่งบัน

ขอบคุณมาก ๆ จ๊ะ ที่ส่งข่าวเรื่อ


โดย: แพรจารุ IP: 203.113.50.14 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:10:02:39 น.  

 
เล่าเรื่องราวบรรยากาศในงาน จริงๆ งานมีตั้งแต่เช้า แต่เราไปช่วงบ่าย มีการเสวนาเกี่ยวกับปีทศวรรษสากลของชนเผ่าพื้นเมืองโลกแห่งสหประชาชาติกับผลกระทบที่มีต่อชนเผ่าพื้นเมือง มีการแลกเปลี่ยนข้อเสนอต่อรัฐไทยกับสังคมโลก และปัญหาที่เกิดแล้วเกี่ยวกับไร้สัญชาติและที่ทำกินของพี่น้อง ที่ยังแก้ไขยังไม่ได้ เช่น ชาวมอร์แกน ที่มีญาติออกไปหาปลาเกินหน้าน้ำโดนจับ ขอให้ทางรัฐช่วยแต่รัฐอ้างว่า เขาไม่ใช่คนไทย เพราะไม่มีบัตรประจำตัวที่แสดงว่าเป็นคนไทย จริงๆ พวกเขาก็อาศัยอยู่ในไทยนานนับ ปู่ ย่า ตายาย แต่ไม่มีใครสนใจพวกเขา ชาวแม่อายที่ถูกถอนสัญชาติ ชาวบ้านปางแดงที่ถูกจับและไล่ออกจากพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่มานานแล้ว ไร้ที่อาศัยทำกิน ไม่รู้ว่าความยุติธรรมอยู่ที่ไหน การที่เราได้รับฟังปัญหาคนอื่นทำให้ปัญหาเราเล็กน้อย อย่างน้อยช่วยอะไรเขาไม่ได้ ก็เป็นกำลังให้พวกเขา ช่วงเย็นมีการแสดงของแต่ละชนเผ่าพื้นเมือง เช่น ม้ง อาข่า เมี้ยน กะเหรี่ยง(ปกาเกอะญอ) ลัวะ ปะหล่อง ลาหู่ ไทยใหญ่ และ มอร์แกน การแสดงสนุกมาก ทุกคนเป็นกันเอง ยิ้มแย้มแจ่มใส ชักชวนให้ไปเที่ยวที่บ้านพวกเขาบ้าง ได้ที่อยู่มาหลายคน เอาไว้ว่างเมื่อไรค่อยไปเยี่ยมพวกพี่น้องชนเผ่ากัน ความจริงใจไม่ได้อยู่ไกลที่ไหน อยู่ที่ใจพี่น้องทุกคน


โดย: วิมายา IP: 203.209.90.117 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:17:55:48 น.  

 
ขอบคุณมาก วิมายา คุณรายงานข่าวได้ดีเหมือนกันนะ

เรื่องชาวมอร์แกนที่ถูกจับ เรื่องหาปลานอกน่านน้ำนั้น เราอ่านรายละเอียดในประชาไทก่อนหน้านี้แล้ว

ชาวมอร์แกนที่โดนจับนั้นเขาออกไปกับเรื่อขนาดใหญ่ ของนายทุน ที่จ้างมอร์แกนไป เพราะเขาอึด และที่สำคัญเมื่อโดนจับก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ประกันตัวมาแต่คนไทยเท่านั้น

ถ้าญาติไม่ร้องขึ้นมาก็ไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็น และให้สงสัยไหมว่าทำไม พวกมอร์แกนหรือมอแกลนต้องออกไปรับจ้าง เพราะทะเลไม่เหมือนเก่าแล้วมันมีเจ้าของไปแล้ว ปลาในทะเลก็มีน้อย

เราเขียนแสดงความคิดเห็นไปว่า ให้ประชาไทตามข่าวนี้ต่อ

ขอบคุณอีกครั้ง


โดย: แพรจารุ วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:18:41:20 น.  

 
คุณแพร ครับ

นานแล้วไม่ได้ถามข่าวคราวและไม่ได้พบกันกระนั้นผมก็ติดตามผลงานอยู่ตลอด รวมถึงการแอบเข้ามาในบล็อกหรือบ้านเพื่อนฝูงหลาย ๆ คน วันนี้แวะมาเยี่ยมแล้วเปิดตัวทักทาย
การเขียนบันทึกเป็นพื้นฐานการเขียนหนังสือหรือใช้ภาษาไทยได้อย่างดี ผมเชื่ออย่างนี้ ที่โรงเรียนหรือในงานสอนจึงมีผมคนเดียวที่ให้เด็กบันทึกประจำวันส่งตรวจทุกวัน บางคนพอเสร็จ ๆ แต่บางคนเห็นพัฒนาการชัดเจน ให้กำลังใจเขาไปและมีเด็กคนหนึ่ง(ป.6)แต่งบทกวีดีมาก ผมคิดว่าจะนำมาเผยแพร่ในโอกาสต่อไป
สังคม


โดย: สังคม เภสัชมาลา IP: 203.146.63.182 วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:7:22:54 น.  

 
สวัสดีค่ะ

ดีใจจริง ๆ ที่เป็นคุณ
ทุกครั้งทีได้พบเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่ไม่ได้พบกันนาน มาทักทายพูดคุยจะยินดีมาก ๆ เช่นวันหนึ่งพบ ชื่อรักษ์ โกศล เจริญขวัญ และวันนี้พบคุณ

นักเรียน ป.6 ที่เขียนบกวีดีมาก ๆ เผยแพร่ที่เวบประชาไทก็ได้ค่ะ ส่งไปให้ ภู เชียงดาว หน้ากวีที่นั้นมีคนอ่านเยอะเหมือนกัน ลองเข้าไปในบล็อกเขาและเข้าไปที่ Profile ทั้งหมดเข้าใจว่าจะมาเมลของเขาปรากฏอยู่
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=puchiangdao

แล้วพบกันใหม่ค่ะ


โดย: แพรจารุ วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:9:28:18 น.  

 
เฮ้อ...

.....จากคนไร้รัก


โดย: เจ้าชายไร้เงา วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:11:04:52 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แพรจารุ
Location :
นครศรีธรรมราช Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




..
۞ บทกวีและเรื่องสั้น ถนอมไชยวงษ์แก้ว
อัพเดท

..
۞ จากกระท่อมทุ่งเสี้ยว โดยถนอม ไชยวงษ์แก้ว
อัพเดท 17 ต.ค.51
http://www.youtube.com/watch?v=L21lhWsu8QQ&feature=related object width="315" height="80">
หา โค้ดเพลงhi5 : hi5 song code search
Friends' blogs
[Add แพรจารุ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.