Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2556
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
21 ตุลาคม 2556
 
All Blogs
 

... ราตรี...สีขาว ...









... ราตรี...สีขาว ...

๏ จุดแสงเทียนพรายสลัวไปทั่วห้อง
คลอทำนองเพลงแผ่วดังแว่วหวาน
ทุกเนื้อคำแทนห้วงแห่งดวงมาน
ที่ขับผ่านรอไว้ให้เธอฟัง

๏ ชุดแพรบางราตรีนั้นสีขาว
เผยผิวสาวเนื้อเนียนตรงแผ่นหลัง
กลิ่นน้ำหอมชวนหลงใหลในภวังค์
ที่ทุกครั้งเธอบอกรับ..ประทับใจ

๏ ผมสลวยปล่อยสยายอยู่ปลายบ่า
ที่บางคราสะท้อนเห็นเหมือนเส้นไหม
สวมสร้อยคอประดับพลอยเจียระไน
ที่เธอให้..ในวันแรก..ที่บอกรัก

๏ กุหลาบขาวช่องาม..ข้างแสงเทียน
ที่ฉันเพียรนั่งลง..บรรจงปัก
ทีละดอก..ทีละดอก..ถนอมนัก
แม้แต่สักกลีบใบ..มิให้ช้ำ




๏ ราตรีนี้..จะให้เธอ..ได้รับรู้
เมื่อเราอยู่..บนกาลแห่งหวานร่ำ
ราตรีนี้..จะให้เธอ..ได้ฟังคำ
ที่เธอพร่ำเอ่ยถาม..ความในใจ

๏ ในราตรีนี้..ฉันจะเอ่ย
จะขอเผย..ตอบตามทุกความไข
กับความจริงที่กระจ่างอยู่ข้างใน
เธอจะได้ฟังนะ กับคำ "รัก"

๏ คำที่ฉันบรรจงมาส่งถึง
ว่ามีหนึ่งหัวใจได้จำหลัก
ทีละน้อย..ทีละน้อย..คอยฟูมฟัก
จนประจักษ์ใจฉันอย่างมั่นคง
.
.
.



๏ เคลื่อนไปช้าช้า..วินาที
ค่อยริบหรี่งดงามแห่งความหลง
พร่างพรายแสงวูบวับค่อยดับลง
ทิ้งร่างทรงกลางเห่ของเวลา

๏ ราตรีนี้หนอช่างยาวนาน
อนธการ..เปล่าคำอันล้ำค่า
หยดหยาดน้ำไหลล่วงจากดวงตา
จากใบหน้า..ท่วมท้นของคนคอย

๏ เลื่อนลอยราวกับไม่รับรู้
มือกุมอยู่ไม่คลายที่สายสร้อย
เสมือนสายคำนึงถึงร่องรอย
ที่เรียงร้อยลงหยั่ง..อยู่ทั้งคืน

๏ เสียงเพลงคงแผ่วดังแว่วหวาน
หากผสานคลอเคียง..เสียงสะอื้น
แล้วพรุ่งนี้..ต่อหน้าเธอ..ฉันจะยืน
จะยิ้มรื่นตอบให้..อย่างไรดี..















 

Create Date : 21 ตุลาคม 2556
17 comments
Last Update : 21 ตุลาคม 2556 21:45:21 น.
Counter : 2325 Pageviews.

 

งดงามครับ

 

โดย: bayesian 21 ตุลาคม 2556 22:27:10 น.  

 

สวัสดีวันพฤหัสฯ

ขอให้มีความสุขกาย สบายใจกันทุกท่าน...นะคะ



 

โดย: พรหมญาณี 24 ตุลาคม 2556 11:03:53 น.  

 

บทนี้พี่นาง ทำให้ม่านต้องใช้จินตนาการอย่างยิ่งใหญ่นะคะ หาสาเหตุว่าทำไมจึงมาเกิดบทที่ 3 ขึ้นได้ ไพเราะมากจับใจค่ะ

 

โดย: ม่านแพร IP: 202.29.190.73 25 ตุลาคม 2556 14:09:49 น.  

 

บทนี้พี่นาง ทำให้ม่านต้องใช้จินตนาการอย่างยิ่งใหญ่นะคะ หาสาเหตุว่าทำไมจึงมาเกิดบทที่ 3 ขึ้นได้ ไพเราะมากจับใจค่ะ

 

โดย: ม่านแพร IP: 202.29.190.73 25 ตุลาคม 2556 14:25:55 น.  

 

: ) : ) : )


...อยากตามอ่านอีกนิด
...ด้วยความอยากที่ไม่มีวันสิ้นสุด
...ลืมตัวลืมใจไปกับคำขาน
...หากเป็นความจริงอาจกระทบกระเทือนยิ่ง
...หากเป็นเพียงสายทิพย์แห้งอารมณ์
...ก็นับว่าเป็นสุขด้วยคน


...สุขสันต์วันที่มีความสุข...ทุก ๆ เวลา


...แต่ทำไมเลือกแต่ดอกกุหลาบสีขาวละครับ

...(ยิ้ม) .....



 

โดย: ภูษิต IP: 182.53.18.208 27 ตุลาคม 2556 12:31:01 น.  

 

น หิ จินฺตามยา โภคา อิตฺถิยา ปุริสสฺส วา

โภคะของใคร ไม่ว่าสตรีหรือบุรุษ
ที่จะสำเร็จเพียงด้วยคิดเอา ย่อมไม่มี

มีความสุขกับการใช้สติในทุกความเพียรตลอดไป...นะคะ



 

โดย: พรหมญาณี 28 ตุลาคม 2556 11:08:25 น.  

 

สวัสดีค่ะคุณเพรง

แวะมาอ่านค่ะ อ่านสองหัวข้อแรก นึกไปถึงชื่อหนังสือเรื่อง ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ของคุณวรรณวรรธ์ แต่ไม่รู้ว่าตอนจบจะเศร้าแบบกลอน คุณเ้พรงหรือเปล่า ยังไม่เคยอ่านเลยค่ะ

ขอให้คุณเพรง มีความสุขทุก ๆวันนะคะ

 

โดย: ฟ้าเวียงพิงค์ 29 ตุลาคม 2556 17:21:58 น.  

 

๏ คืนอนันต์ผันล่วงเป็นบ่วงร้อย
คล้องใจคอยคนนั้นไม่หันหนี
ใครหนอใครใจเลวราวอัคคี
เผาฤดีคนคอยให้น้อยทรวง

๏ แต่หากคอยแล้วมีค่ายิ่งกว่าทรัพย์
จะกี่นับพึงคอยสิ้นร้อยสรวง
จะกี่ภพกี่คราวดับดาวดวง
พึงรัดบ่วงห่วงใจให้เวียนคืน ฯ

สวัสดีครับคุณนาง ไม่ได้เข้ามาเสียนาน อยากเข้ามาแต่ยากกับเน็ตเหลือเกิน..

 

โดย: นิราลัย 29 ตุลาคม 2556 17:32:37 น.  

 

ผาตึ กยิรา อวิเหฐยํ ปรํ

ควรทำแต่ความเจริญ อย่าเบียดเบียนผู้อื่น

เริ่มต้นสัปดาห์ด้วยความสุขกายสบายใจ
และประสบความสำเร็จในทุกภารกิจที่กระทำ...นะคะ



 

โดย: พรหมญาณี 4 พฤศจิกายน 2556 11:10:09 น.  

 

สวัสดีวันพุธ วันสีเขียวสดชื่น...ค่ะ

ต้นโพธิ์-ใบโพธิ์ ในสมัยพุทธกาล เขานับถือเสมือนพระพุทธองค์
เพราะสมัยนั้นไม่มีพระพุทธรูปให้กราบไหว้แทนพระองค์

โดยเริ่มมาจากความคิดของพระอานนท์ขออนุญาตพระพุทธองค์...
ให้ไปนำหน่อโพธิ์จากต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พุทธคยามาปลูกไว้
ที่วัดพระเชตวัน ยามที่พระองค์จาริกไปยังที่อื่น ลูกศิษย์ต่างคิดถึง
ก็จะไปกราบไหว้ต้นโพธิ์-ใบโพธิ์ เพื่อระลึกถึงพระพุทธองค์
ด้วยเหตุนี้ต้นโพธิ์-ใบโพธิ์จึงถือเสมือนเป็นองค์แทนพระศาสดาตลอดมา

วันนี้ปอป้าเอาใบโพธิ์สวย ๆ พร้อมพระธรรมดี ๆ มาฝาก...ค่ะ
ขอให้ทุกท่านมีความสุขสวัสดีกันทั่วหน้า...นะคะ



 

โดย: พรหมญาณี 6 พฤศจิกายน 2556 10:23:17 น.  

 



ตอนนี้ท่านลุงได้กลับบ้านแล้ว..ค่ะ
แต่ไม่ยอมนอนพักฟื้นพักผ่อนอยู่บ้าน
วันนี้มาทำงานแล้ว โดยคุณหมอยังไม่ให้ขับรถ
ปอป้าก็เลยรับหน้าที่เป็นสารถีไปพลาง ๆ ก่อน

ปอป้าขอขอบคุณทุกความห่วงใย
และทุกกำลังใจที่ฝากไว้ให้กัน...นะคะ

ขอให้ทุกท่านมีสุขภาพแข็งแรง
มีความสุขกายสุขใจตลอดไป...นะคะ

 

โดย: พรหมญาณี 15 พฤศจิกายน 2556 12:26:24 น.  

 

สวัสดีวันจันทร์...ค่ะ

ขอให้มีความสุขกาย สุขใจกันทุกท่าน...นะคะ



 

โดย: พรหมญาณี 18 พฤศจิกายน 2556 12:40:25 น.  

 

ลาโภ อลาโภ ยโส อยโส จ นินฺทา ปสํสา จ สุขํ จ ทุกฺขํ
เอเต อนิจฺจา มนุเชสุ ธมฺมา มา โสจิ กึ โสจสิ โปฏฺฐปาท

ได้ลาภ เสื่อมลาภ ได้ยศ เสื่อมยศ นินทา สรรเสริญ สุข และ ทุกข์
สิ่งเหล่านี้เป็นธรรมดาในหมู่มนุษย์ ไม่มีความเที่ยงแท้แน่นอน
อย่าเศร้าโศกเลย ท่านจะโศกเศร้าไปทำไม



(ขอบคุณภาพสวยจากคุณอ๋า – วนารักษ์)


คุณนางหายไปนานเลย
สบายดีอยู่หรือเปล่าคะ ป้าคิดถึงนะคะ

 

โดย: พรหมญาณี 21 พฤศจิกายน 2556 9:36:42 น.  

 

พาหว่าหวามาเที่ยวบล็อกบ้าง...ค่ะ

ขอให้มีความสุขในวันหยุดสุดสัปดาห์และตลอดไป...นะคะ




 

โดย: พรหมญาณี 22 พฤศจิกายน 2556 12:42:37 น.  

 

: ) : ) : )

ขออนุญาตสวัสดีคุณป้าพรหมญาณี
เจ้าบ้านไม่อยู่เห็นคุณป้าแวะมาตลอด
แอบอนุโมทนาเรื่อย ๆ
มีแต่เรื่องให้เรียนรู้อย่างทุกครั้ง
โดยเฉพาะภาพที่.. ผู้มาเยือน 11 ...

หมายรวมถึงไม่ปรุงแต่งใดใดด้วยหรือเปล่าครับ
เพราะอารมณ์ศิลปินมักทำให้หลงทางบ่อยมาก
กลับไปกลับมาทุกข์แล้ว...ทุกข์อีก...
ได้เรียนรู้ธรรมะดีดี...ทุกข์หนักหนักดีดี
ได้ศึกษาประสบการณ์ธรรมะที่ดี...
ผู้น้อยขอนุโมทนาติดตามเรื่อย ๆ นะครับ...


ทำให้สงสัยว่า...งานนี้เจ้าบ้านไม่สะบายแน่ ๆ
หายไปนานเชียว...ต้องกำลังทุกข์อยู่แน่แน่...
รู้ว่าอาจไม่สมควร (คิดว่าใช่)
แต่ก็ขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้กลับมาทำงานที่รักเช่นเคย
(สงสัยไว้ก่อนว่าเจ้าบ้านแม้ไม่สะบายแต่ก็แอบอ่านอยู่...ยิ้ม...)


....ยิ้มแห่งมิตร....

....เสียงเพลงวอนรอนจิตสถิตสถาน
....สืบต่อกาล...ร้างลาถวิลเข็ญ
....มนต์มัดซ่อนสรรพสิ่งสิบลำเค็ญ
....อันใดเป็นเท็จจริงสิ่งทุกข์ทน

....วอนด้วยหนึ่งกำลังให้มิตรด้วย
....เสกเป่าช่วย...แบ่งหนักหมื่นสับสน
....ขอหนึ่งจิตขาวใสสร่างทุกข์ทน
....เผื่อหนึ่งชนยิ้มคลายพรายอินทรีย์

....ให้ดวงจิตแน่นหนักพิทักษ์ด้วย
....แสนทุกข์เหนื่อย...ปลิดปลิว ณ ดิถี
....แจ่มอารมณ์แรกรับสุขแห่งปี
....หนึ่งฤดีตื่นบานดั่งดอกบัว

....ขอส่งยิ้มนิดน้อยลอยถามใถ่
....เหน็ดอันใดกวนเพรียกให้ปวดหัว
....ขอส่งจิตคลายทุกข์อันหมองมัว
....ยิ้มระรัวเติมสารสำราญใจ.......

....ขอให้หายป่วยเร็ว ๆ (มั่ง)
...ขอให้อยาตนะสงบสุข (ยิ้ม)

...สวัสดีปีเก่า...2556




 

โดย: ภูษิต IP: 182.53.21.39 10 ธันวาคม 2556 21:44:18 น.  

 

ปเรสํ หิ โส วชฺชานิ โอปุนาติ ยถาภุสํ
อตฺตโน ปน ฉาเทติ กลึว กิตวา สโฐ

โทษคนอื่นเที่ยวกระจาย เหมือนโปรยแกลบ
แต่โทษตนปิดไว้ เหมือนพรานนกเจ้าเล่ห์แฝงตัวบังกิ่งไม้



(ขอบคุณภาพสวยจากคุณก๋าค่ะ)


 

โดย: พรหมญาณี 13 ธันวาคม 2556 12:41:43 น.  

 

สวัสดีค่ะ คุณภูษิต

ต้องขอโทษด้วยนะคะที่หายพักใหญ่
นางสบายดีค่ะ แต่มีเรื่องยุ่งหลายเรื่องมาพร้อมกัน
แถมมีภารกิจเป่านกหวีดในบางวันด้วยค่ะ อิอิ
อาทิตย์ที่ผ่านมาไปเที่ยวที่เกาะสีชัง มีภาพมาฝาก
แวะไปดูได้ที่กระทู้ล่าสุดนะคะ ภาพสวยๆ ทั้งนั้น อิอิ

คุณภูษิตสบายดีนะคะ

 

โดย: เพรง.พเยีย 16 ธันวาคม 2556 20:53:48 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


เพรง.พเยีย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]




... ฝนปรอย กับรอยยิ้ม ...



1.
๏ ละอองสายฝนชื่นจากคืนค่ำ
คงโปรยร่ำหยาดปรุงจนรุ่งสาง
หอมเอยหอม..กลิ่นไอยังไม่จาง
หอมบางบาง..ชื่นใจของไอดิน

๏ ร่วงจากฟ้าสู่พื้น..เพื่อชื่นฉ่ำ
โปรยหยาดน้ำทอดตัวไปทั่วถิ่น
เสียงเปาะแปะ..ไกล..ใกล้..เมื่อได้ยิน
ราวเพลงพิณร่ายดล..จากคนธรรพ์

2.
๏ ตรงเบื้องหน้า..ริมชาน..ลานลั่นทม
ลานอารมณ์ซ่อนโลก..ยามโศกศัลย์
ร้อนแล้ง..เย็นเยียบ..และเงียบงัน
สะท้อนวันเก่าเก่ากับเฝ้าคอย

๏ เนิ่นนาน..บนทางอันว่างเปล่า
กี่ครั้งเจ้า..บานรอจนร่วงผล็อย
ดอกสีขาวราวช้ำ..ซ้ำซ้ำรอย
เมื่อระทม..ด้วยพลอยแต่น้อยใจ

๏ หากยามนี้กลีบดอกเจ้าออกแย้ม
เมื่อแตะแต้มด้วยร่ำหยาดน้ำใส
เปาะแปะเมื่อพบ..กระทบใบ
เหมือนเจ้าไหว..ตามจังหวะเริงระบำ

3.
๏ สิ้นสุดแล้วสินะ..ความร้อนแล้ง
ที่ทิ่มแทงทุกคราวแห่งก้าวย่ำ
วนเวียนในกรอบกรงแห่งทรงจำ
ที่ตอกย้ำ..กำซาบกับภาพเงา

๏ พร้อมสายฝนชะล้าง..บางความหลัง
ฉันกำลังยิ้มรับให้กับเจ้า
เมื่อนึกถึงยิ้มบางบาง...ที่แบ่งเบา
ยิ้มของเขา..ฝากประทับ..ลงกับใจ

๏ มิต่างเลย..ชื่นปรายแห่งสายฝน
ดับทุกข์ทน..ด้วยหยาดสะอาดใส
จึงรู้ว่าชื่นเย็นเป็นเช่นไร
เมื่อเชื้อไฟมอดพ้น..ทุรนทุราย

๏ มิต้องมีหวานใดมาปรุงแต่ง
หรือเสกแสร้ง..งดงามด้วยความหมาย
มิต้องมีใดสรร..มาบรรยาย
ก็พร่างพรายงดงามด้วยความจริง

๏ ผ่านรอยยิ้ม..แทนคำ..แทนคุณค่า
ก็คล้ายว่า..โลกตรมเคยจมดิ่ง
กลับเต็มตื้นอุ่นแอบ..เมื่อแนบอิง
พร้อมพักพิงบนทาง..เพื่อวางใจ

๏ ละลายสิ้นในอุบัติเคยกัดกร่อน
ลบภาพตอน..เก่าเก่าเคยเผาไหม้
พร้อมสายฝนหล่นปรอย..แต่นี้ไป
จะหลั่งไหลแต่ยิ้ม..แห่งยินดี

๏ ขอบคุณในเจ้าของ..รอยยิ้มนั่น
มาแบ่งปันจนเกิด..รอยยิ้มนี่
ตามหัวใจใสสะอาดขึ้นวาดวี
พร้อมแต่นี้คร่ำครวญ..ไม่หวนคืน..
Friends' blogs
[Add เพรง.พเยีย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.