9 วันที่สู้สุดใจ ...
28/07/51
9 วันกับงานสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์...

เซ่อ ซ่า บ้า เห่ย เป็นปรกติชีวิตผม เริ่มงานวันแรกก็ งงๆ บ้าๆ ไปตามประสา แล้วก็ ทุ่มเทกับงานนี้สุดๆ สุ่มหาหมายเลย จนหน้ามืด แล้วก็ โทรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โทรหาคนที่จะต้องสัมภาษณ์ทั้งวัน หวังว่าจะได้งานดีๆสักชิ้น เพราะงานนี้เค้าให้เป็นรายชิ้นจากงานที่ทำ ยากสุดๆ วันแรกหยิบชุดงานไป 10 ชุด เฟลทั้งวัน ไม่ได้เลยสักชุดงาน 9 ชั่วโมงเต็มๆ ที่ยกหูโทรทั้งวัน เหลวค๊อดๆ กลับบ้านนอนเอามือก่ายหน้าผากตรู หนอ ตรู....
ก็ เกร็งสะขนาดนั้น แถมได้โต๊ะทำงานติดกับ ซุบปอร์ไวเซอร์ด้วย เดินจิกงานทั้งวัน แถมมีลูกกรี้ด สาดงาน ขนาดในห้องสัมภาษณ์ก็ไม่เว้น โทรไม่ออกครับท่าน กุเคี้ยดเด้....... วันที่สองและสามก็เฟล เหมือนกัน พอวันที่สี่ มีน้องที่มาพร้อมกันมันถอดใจไปทำงานส่วนอื่นแทน ผมเลยถือวิสาสะ โต๊ะว่าง ย้ายไปนั่งแทน เพราะมันมุมดี แล้วก็ไม่ค่อยมีใครมากวนสมาธิ โอเค วันนี้ได้งาน 1 งาน สำเร็จ เลิกเกร็ง สู้โว้ยยยยยยยยยย..
วันที่สี่ งานดี วันนี้ เจอคนน่ารัก เข้าใจงานที่เราทำ ได้งานสองชุด เริ่มใจชื้น สู้ตาย เหนือยไม่กลัว ลุยเละครับ พอ ช่วงเย็น ข่าวร้ายมาเยือน ชุดงานได้ชุดละ สี่สิบ เวรละตรู เอาไรกินวะเนี่ยหน้าซีดเหลือสองนิ้ว ซุปฯ.ปลอบใจ งานมันยาก ( เป็นชุดงานที่ยากจริงๆนะ ) ได้ค่าชั่วโมงให้ด้วย 35 บาท/ชม. เอาวะกัดฟันทำต่อ ทุกๆครั้งที่เหนื่อยจัดๆ ท่องไว้ไอ้น้อง เราต้องทำได้ 6 ปีนี้ต้องทำได้ ต้องทำให้ได้..........
วันที่ห้า วันซวย เข้างาน 9 โมงเช้า วันนี้รู้ตัวเลยว่าไม่ค่อยพร้อม ไข้รุมๆ แล้วก็เบลอๆ ( ไม่เบลอได้ไง ทั้งวันทุ่มเทพลังชีวิต ขนาดนั้น สาหัสนะ กลับบ้านเนี่ย ข้าวไม่ต้องกิน น้ำไม่ต้องอาบ หลับเลย ).. กินข้าวไปจาน รุ้สึก ไม่เต็มที่เลยตามใจปากด้วยแซนวิชอีก 2ชุด ค่อยหายใจสบายหน่อย หิ้วน้ำ หิ้วหนม ขึ้นชั้น 5 ลุยงานแต่เช้า เจอคุณแม่บ้าน มาทำความสะอาด เลยถามไปว่าหน้าตาเรา เหมือนคนป่วยมั้ย แกขำ คงจริง หน้ายังกะตูดแมวอ่ะคับ นั่งคัดรายชื่อที่สุ่มมาได้ 7 ชุดงาน พ่อโทรแหลก วันนี้สู้ตาย..
สักพัก พอคนเริ่มมา ที่นั่งเริ่มเต็ม เหลืออีกเครื่องมุมห้องเหมือนกัน แต่ เครื่องมันห่วย นี่ก็ที่นั่งน้องอีกคน ที่มารุ่นเดียวกัน แต่น้องถอดใจกลับบ้านแล้ว เราไม่ไปแน่ เพราะดูแล้ว คงนั่งทำงานไม่สบาย มุมอับๆ ไม่เอาดีกว่า สักพัก เด็กเก่ามา มันฝากเพื่อนให้มาบอก ขอนั่งตรงนี้นะ มันโทรแล้วได้งาน ไรวะ แล้วตรูนั่งตั้งแต่ 9 โมง อยากได้งานเหมือนกันนนะเว้ย ทำไรงี้ เครื่องว่างๆ ก็มีตั้งสองชั้น ทำไมไม่ไป
อีกแปป เพื่อนมันมาบอกอีกแล้ว เหตุผลเดิม อารมณ์ เริ่มกรุ่น ไรวะ ชักรมณ์เสีย ได้ไง ไม่มีมารยาทวะ มาก็สาย แล้วไรเนี่ย มาเฟียเหรอ เด๋วสวยน้อง รู้จักพี่น้อยไปนะ เราอ่ะ เด๋วสวย เด๋วก่อนดูซุปมันก่อนจะว่าไง หุหุ สักพัก ซุปมาจริงๆ ตามคาด อ้างเหตุผลมาสารพัด แล้ว บอกหน้าตาเฉย ที่นั่งประจำมัน ดูเหอะ กวนมาก ขอให้ย้ายที่ทำงาน มากไปว่ะ เกินไปล่ะ มารยาทเลวทั้งซุป ทั้งไอ้เด็กเวรนี่ ถ้ามันเดินมาขอดีๆว่านั่งตรงนี้แล้วมันทำงานถนัด จะลุกให้เหมือนกัน เรื่องแบบนี้พอยอมกันได้ เล่นมาแบบมาเฟียแบบนี้ แถมซุปยังให้ท้าย ได้เลยน้อง
ฟิวขาดครับ ด่าซุปฯ.กลางห้องสัมภาษณ์เลยผม ด่าแรงเลยนะ สุดๆแล้ว เลยสรุปต้องย้ายที่ๆ เอาวะย้ายโอเค เริ่มสุดๆแล้ว เดินไปดูโต๊ะ โทรศัพท์ สายเสียอีก มันยังบังคับให้ตรูไปนั่งอีก หอยเอ้ย อีเวงนี่ เลยหลุดปากออกไปเต็มที่เลย ทำงานที่นี่มันต้องมีสัมปทานที่นั่งด้วยเหรอไง แล้วที่ใหม่อ่ะ ซุปฯ.มันนั่งทำงานได้มั้ย ไปดูเลยนะ ทำได้มั้ย กูสุดทน ซุปมันก็แหลสุดๆนะ ยกนั่นยกนี่มาอ้าง เอาวะ อยากเอาใจเด็กเก่าดีนัก เลยด่าต่อสะ สุดๆเหมือนกัน สุดท้าย ลองเปิดคอม เล่นรอ 10 กว่านาทีกว่าจะเข้าโปรแกรมทำงานได้ เซงสุดๆ ผมไม่พูดแล้วตอนนั้น โกรธมาก ได้เวลาพักพอดี ปิดคอมเสร็จ เดินข้ามตึกไปส่วนรับสมัครงานขอคุยเปลี่ยนจ๊อบที่ทำ
ก็คุยๆไป ถามถึงผลกระทบกับงานที่ทำ ( มีแน่ล่ะ แต่ไม่สนแล้ว รู้ชะตากรรม ) .. สุดท้ายต้องโทรตามกันมาเคลียร์ พวกนี้ก็หน้าด้านสุดๆ ผิดก็แหลๆไป เข้าข้างกันไป สุดท้ายก็ต้องทนทำต่อ เพราะถ้าออกมันคงโกงค่างาน ค่าชั่วโมงที่ทำอีก ก็จบชุดงานนี้ จะเปลี่ยนงานดีกว่าไม่โทรสัมภาษณ์แล้ว ไปเดินตามบ้านดีกว่า อย่างน้อย หมากัดมันยังรักเจ้าของบ้าน แต่เราไปดี มันคงไม่กัดแน่ แต่คนนี่ ลองถ้ามีเหตุผลเลวๆแล้ว มันกัดได้ไม่มีเว้น ช่างแม่ม
สุดท้ายยายซุปเปอร์ไวเซอร์คนนี้มันคงอาย หนีหน้าไปแต่อนาคตงานตรงนี้ผมคงไม่ยาวแน่ ทำใจแล้ว เอาวะ พอเคลียร์เรื่องเสร็จ ผมต้องย้ายลงมาทำงานข้างล่าง ดีเหมือนกันเพราะ ชั้นนี้มันว่างคนไม่พลุกพล่าน สมาธิเราคงไม่กระเจิง ก็ได้งานนะ ได้สองชุด ยัง ยังไม่หมดปัญหาเรื่องที่นั่ง ยายซุป ฯ คนเดิมมาดูๆอีก สงสัยกะเล่นผมอีกดอก เด็กว่ะ ผมสวนก่อนเลย จะให้นั่งโต๊ะใหนครับ อยากนั่งตรงใหนก็นั่งสิยะ คำตอบมัน ผมหัวเราะใส่หน้าเลยนะ จิกตามองสวนกลับเลย เหรอครับ ผมว่า แถมด่าด้วยสายตาไปอีกชุด
เค้าคงเจ็บใจผมน่าดูนะ แต่ เสียรู้ขนาดนั้น แถมพลาดเพราะคำพูดตัวเองที่อ้างว่าที่นั่งมันล๊อคคนนั่งไว้ให้คนที่มีชื่ออยู่ก่อนด้วย งานนี้ผมชนะ แถมอัดซ้ำด้วยการฝากน้องมันลางานสองวัน ผมบอกไปทำใจที่ต่างจังหวัด เจอกันวันศุกร์เช้า แล้วผมก็กลับมาพักจริงๆ เพราะไข้ขึ้น อันนี้ผมไม่ได้แกล้งนะ พอเช้าวันศุกร์ผมเลยแวบไปสมัครงานตอนเช้าก่อน แล้วก็ เข้าไปทำงานตอนบ่ายโมงพอดี ก็มีซุปอีกคนมาบ่นๆ ให้ฟัง ผมกะไว้แล้ว เลยอ้างเรื่องโทรศัพท์ไปเลย เพราะจริงๆ ก็โทรหาทั้งสองคนแหละ แต่ มันไม่ติด จริงๆ เบอร์ที่ได้มันเบอร์ผิด เค้าบอกมาผิดเองนะ ผมไม่ได้แกล้งอ่ะ มีลูกตอดมาอีกนิดๆ กะให้ผมพื้นเสียแล้วเอาคืน ยากครับ กระดูกมันคนละเบอร์กันน้องเอ้ย 3 วันสุดท้ายไม่มีซุปฯ คนใหนมาจิกงานผมอีก ระวังทุกๆงานที่ออกไป แล้วก็ ตรวจจนแน่ใจว่างานไม่โดนด่าแน่ๆ ก่อนส่ง
เหมือนเดิมทุกๆวัน ก่อนนั่งโทรหารายชื่อที่สุ่มมา ผมจะบอกตัวเองเสมอ เราทำเพื่อ อนาคตอีก 6 ปีข้างหน้า เหนื่อยและ เจ็บคอ ขนาดใหนไม่สน เผลอก้มหน้าลงเมื่อไหร่ ผมจะบอกตัวเองว่าอย่าท้อ อย่าท้อ สู้มัน สู้นะ อดทนไว้ปลาดาว นายทำได้นะ สู้ๆ ..
การคบหาเพื่อนๆที่นี่ ยากมากที่จะคบกับใครจริงๆจังๆ พอวันนี้เราพูดเล่นสนุกๆ ระบายเครียดกับเพือนร่วมงาน ตอนเช้ามันจะกลายเป็นหัวข้อ ที่กลับมาทำร้ายเรา ผมเลยไม่คบ ไม่พูดกับใครเท่าไร ทุ่มให้กับงาน พักกลางวันก็ลีแล็กซ์โดยการเดินเล่นแถวๆนั้น ให้รู้จักที่ทาง แล้วก็ หาของอร่อยๆกิน ช่วยได้เยอะเหมือนกัน ที่นี่ จ้างงานแบบเหมาจ่ายตามชุดงานที่ทำได้ นอกจากอุปกรณ์ที่ใช้ทำงานแล้ว สิ่งอำนวยความสะดวกให้กับพนักงานในสำนักงานนี้มีแค่ กระติกน้ำร้อนใบเดียว กับจานชามกับช้อนไม่กี่คัน ที่สำคัญ ไม่มีตู้น้ำดื่ม พอได้เวลาพักเบรก ก็จะมารุมกันที่กระติกน้ำร้อน บางคนกินมาม่า กาแฟ บางคนก็เอาไปผสมน้ำเย็นดื่ม น่าสงสาร..
บางคนประหยัดโดยการเอาอาหารมาทาน หิ้วน้ำดื่มมาจากบ้าน แต่ ผมทำไม่ได้อ่ะ บ้านไกลกว่าเพือน แล้วก็ ไม่สะดวก ตื่นหกโมงเช้ายังเข้างานแทบไม่ทัน ระยะทางไกลมาก จะหิ้วน้ำดื่มมาทานเองคงลำบาก ลำพังที่จะยืนโหนบนเรือด่วนยังต้องเขย่งขากัน กว่าเรือจะว่างพอมีที่ยืนสบายๆ ก็ไกล้จะถึงที่ทำงานแล้ว ผมเลยมีค่าใช้จ่ายต่อวันเยอะเหมือนกัน เบรกมื้อเย็นผมเลยกินขนมหวานแทน ประหยัดดี ( เนื่องจากเราทำงานในเวลาที่ เป้าหมายอยู่บ้าน เวลาทำงานเราเลย อยู่ดึกถึง 3 ทุ่มแน่ะ ) แล้วเรื่องพุงยุ้ยๆ ก็มากวนใจผมหมือนเคย เอิกๆ..
ปิดงานวันสุดท้าย มีน้องโดนเรียกไปด่าก่อนไล่ออก บอกงานที่ทำไม่ได้คุณภาพ แต่ จริงๆ เราต้องให้คำตอบของคนที่สัมภาษณ์ได้ไปตามจริงในใบงาน เหตุผลที่สัมภาษณ์ได้มาเป็นแบบนั้นจริง แต่ไม่ถูกใจซุปฯ กรรมของเวร เวลาเรากำลังสัมภาษณ์นั้น ก็จะมีคนทำหน้าที่ qc เราอีกที เค้าจะฟังว่าเราทำถูกขั้นตอนมั้ย แอบทำไรนอกจากที่ตั้งเป้าหมายไว้หรือปล่าว มีทั้งดีและไม่ดี ข้อดีคือ เราจะต้องกลับไปฝึกพูดให้เป็นภาษาไทย ที่ชัดเจนให้ได้ ข้อเสียคือ คนบลีฟงานมันคนละคนกัน จุดประสงค์ในการทำงานมันไม่สอดคล้องกัน ทีมงานที่ทำก็คนละทีมกัน คำพูดบางคำ ที่ต้องให้ผู้ถูกสัมภาษณ์ เป็นคนตอบเอง ดันกลายเป็นสิ่งทีผิดถ้าคนถาม ถามคนถูกถาม กำครับ แล้วก็จะโดนเรียกไปด่าๆๆๆๆ พอชี้แจงแล้ว มันก็ยังคงวกกลับเรามาด่าได้เหมือนเดิม ตลกมั้ยครับ..
วันสุดท้ายก่อนปิดจ๊อป ก็มีคนเก่าๆมาเปรยๆกับผมว่า ถ้าอยากได้งานบ่อยๆ ให้เข้าหาซุปฯ ให้มากกว่านี้หน่อยสิ ผมขำนะ งานแบบนี้มันมีแต่ ต้องทำกันเป็นทีม ต้องช่วยเหลือกันมากๆ ชิงดีชิงเด่นกัน มันก็ไม่ได้อ่ะไร เพราะ เงินเดือนที่ได้มันมาจากชุดงานที่แต่ละคนทำได้ แต่ ก็บ่อยครั้งที่เห้นคนทำงานไม่ค่อยทำนะ เค้าจะมีขาประจำที่โทรๆ หากันบ่อยๆ เพือให้ได้ชุดงาน แล้วก็ นั่งคุยเผาเวลา เพื่อรอค่าเวลาทำงานเป็นชั่วโมง ก็ดีเหมือนกันนะ ถ้าซุปฯ สั่งแล้วเค้าจัดให้ได้เนี่ย ก็เก่งนะ ทำได้ แต่ผมมันไม่มีอ่ะ เงินเดือนจากชุดงานที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่มี ก็ต้องดิ้นหนีตายทำงานให้มันสะสมไว้มากๆ จะได้เป็นเงินเดือน มันก็ไม่ค่อยได้ เวลาที่มีก็ต้องทุ่มให้กับชุดงาน จะได้มีเงินเดือนใช้ เลยมีเสียงลอยๆมาว่าผมหยิ่งระวังจะไม่มีคนพูดด้วยนะ จะให้ทำไงหงะ ไม่มีเงินเดือนนิ มะได้มีชุดงานสะสมไว้นิ จะได้มีเวลาว่างไปคุยอ่ะ
พอเลิกงานนั่งเรือเพลินๆ ก็มีเสียงเรียกเข้ามาในโทรศัพท์ ผมเดาๆได้ว่าอ่ะไรจะเกิดขึ้น แต่ไม่รับ นั่งปรับสภาพจิตใจก่อน ผ่อนคลายไปเรื่อยๆ พอถึงบ้านค่อยโทรไป เป็นไปตามคาดหมดชุดงานนี้ ผมโดนแขวน จนกว่าจะถูกตามกลับไปรับงานใหม่ แล้วมีทิ้งท้ายให้เจ็บนิดๆว่า ถ้าอยากได้งานให้ไปติดต่อที่สำนักงานหาหน่วยงานใหม่ทำนะคระ หุหุ ผมยิ้มมุมปากนิดๆ ครับ ง่ายๆสั้นๆ คำตอบผมแล้ววางสาย
แล้วนั่งคิดเล่นๆ ว่างานที่ผมทำไปจะได้เงินค่าแรงมั้ย เพราะ ก่อนวันปิดงานคอมเครื่องที่ใช้นั้น โปรแกรมที่ใช้ทำงานโดนลบออกไป งานของผมคงโดนลบออกไปด้วย ใครจะได้ประโยชน์จากชุดงานทีผมทำไปนั้นไม่อาจรู้ได้ หรือ เค้าคงทำแบบนี้บ่อยๆ กับคนที่เค้าไม่พอใจ เรื่องอมค่าแรงในงานลักษณะนี้มีเยอะ ทำใจดีกว่าปลาดาว ไม่เป็นไร ถึงแม้ว่าผมอาจจะไม่ได้ค่าแรงจากงานที่ทำ ผมก็หวังว่า คนที่ยอมให้ผมสัมภาษณ์นั้น จะได้รับประโยชน์ จากงานที่ผมทำ หวังว่า ถ้าเค้าได้ติดตามสื่อต่างๆ จะได้ข่าวว่า งานที่ผมทำนั้นสำเร็จแล้ว และ เค้าจะได้รับประโยชน์จากข้อมูลที่เค้า น่าจะพอเดาได้ว่า ประโยชน์จากคำถามต่างๆ ที่ถามจนจบนั้น ช่วยเค้าในทางใหนได้บ้าง และ ยินดีด้วยนะครับ เพราะคนที่ตอบได้จนจบนั้นน้อยมากจริงๆ เพราะเก็บตัวอย่างที่ต้องการกันแค่ ไม่กี่ร้อยชุด แต่ ต้องสุ่มหาคำตอบจากคนเกินแสนคน คำตอบที่คุณๆให้มาเนี่ย มันก็เป็นประโยชน์กับคนส่วนใหญ่ด้วยนะ ขอบคุณมากครับที่ช่วยงานผม

ปล. ตอนนี้ผมก็ได้พักสมองเต็มที่หนึ่งวันอ่ะ ค่อยหายเหนื่อยบ้าง แล้วก็ ติดต่อของานเพิ่ม ว่างๆก็สมัครงานอีกรอบ หวังว่าจะไม่โดนโกงค่าแรง แล้วก็ จะมีงานเพิ่มมาเรื่อยๆ พอที่จะทำสิ่งที่ต้องการทำให้เสร็จภายใน 6 ปีให้ได้

ปล 2 . เวลาเหนือยจัดๆ แล้ว คิดถึงพวกป้าแต๋วเรนเจอร์ แล้วก็ วิธีมัดจุกของนายคนนั้นแล้ว ผมหัวเราะได้ทุกที หายเหนื่อยเลย ขอบคุณมากนะครับที่ทนอ่านกันจนจบ รักคนอ่านทุกคนครับ...


นายปลาดาว...








Create Date : 16 สิงหาคม 2551
Last Update : 16 สิงหาคม 2551 1:46:45 น.
Counter : 233 Pageviews.

1 comments
  
บังเอิญว่ามันยาวมากกกกกกกกก อ่านไม่ไหวอ่ะ อ่านเริ่มต้นไปได้นิดนึง แล้วก็มาอ่านย่อหน้าสุดท้าย

555555

"ขอบคุณมากนะครับที่ทนอ่านกันจนจบ" เจอประโยคนี้เข้าไป อายเลยอ่ะ
โดย: i_am_np วันที่: 16 สิงหาคม 2551 เวลา:9:18:33 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

yjam
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ถนนบางสาย..

ทำไมมัันยาวจัง

บางเส้นก้สั้นนิดเดียว

แต่ เส้นใหนจะเป็นเส้นสุดท้ายวะ..

เดินทางไกลไปมั้ยเนี่ยชั้น..

จะไปใหน ไปทำไม ไปอย่างไรก้็ไ่มรู้

รู้แต่ ต้องก้าวเดินต่อไป

เท่านั้นเอง ..
สิงหาคม 2551

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog