Group Blog
 
<<
กันยายน 2555
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
26 กันยายน 2555
 
All Blogs
 
โรคร้ายในบ้าน



เมื่อก่อน...เคยคิดว่า อายุ 50-60 ปี เป็นอายุที่เยอะเหมือนกันนะ

ตอนที่ยายจากไปด้วยโรคมะเร็งตับด้วยอายุ 56 ปี เราเองยังอยู่ป.4 เพิ่งจะ 9 ขวบเอง
แต่ก็รับรู้การเจ็บป่วยมาโดยตลอด การไปรักษาตามที่ต่างๆ แต่ยายไม่ชอบโรงพยาบาล
ยายเน้นรักษาด้วยวิธีบ้านๆ ยาสมุนไพร จนถึงวันที่ยายจากไปด้วยอายุ 56 ปี
รู้สึกว่าอายุยายก็เยอะเหมือนกันเนอะ

จนประมาณม.5 ตาก็ป่วยเป็นโรคมะเร็งตับเหมือนกับยาย
ตาเลือกจะรักษาด้วยหมอแผนปัจจุบัน ยอมรักษาในโรงพยาบาล เข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น
ลูกๆ หลานๆ ก็ผลัดกันไปเฝ้าจนรู้สึกว่าโรงพยาบาลเป็นบ้านหลังที่สองไปเลย
เราเองก็เดินทางเสิงสาง(โคราช)-ละหานทราย(บุรีรัมย์)ทุกอาิทิตย์เพื่อไปเฝ้าตา
ใช้ชีวิตกันแบบนี้อยู่เป็นปี แล้วตาก็จากไปด้วยอายุ 62 ปี
ตอนนั้นเราอยู่ม.6 อายุ 17 ปีแล้ว ก็ยังคิดอยู่ว่าตาอายุเยอะแล้ว

จนล่าสุด น้าที่เพิ่งจากไปด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหารด้วยอายุแค่ 49 ปี
รู้สึกเลยว่าน้ามีอายุอยู่ได้น้อยจัง เวลาที่อยู่บนโลกนี้มันสั้นจัง มีเวลาให้ทำใจกันน้อยมาก
ตรวจเจอกลางเดือนกรกฏา ต้นสิงหาก็ผ่าตัด หลังจากนั้นร่างกายก็ทรุดลงเรื่อยๆ
ถึงใจจะสู้ แต่ร่างกายไม่ไหวแล้ว สุดท้ายน้าก็จากพวกเราไป

ทำให้มองย้อนมาถึงพ่อกับแม่ ปีนี้พ่ออายุ 54 แม่ก็ 50 แล้ว
เมื่อเทียบกับตอนที่ยายจากไปมันใกล้กันมากแล้วนะ แต่เรารู้สึกว่าพ่อกับแม่ยังอายุน้อยอยู่เลย
แต่ที่สำคัญเลยก็คือ ใจมันเริ่มกลัว เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่ยายเริ่มป่วย
ยายแข็งแรงมาตลอด แล้วอยู่ๆ ก็ตรวจเจอเโรคร้าย
ตอนนี้เร่งให้พ่อกับแม่ไปตรวจให้ระเอียดถึงจะตรวจสุขภาพทุกปีอยู่แล้วก็เถอะ
กลัว กลัวจริงๆ ว่าอะไรๆ มันจะสายไปไม่ทันการณ์




Create Date : 26 กันยายน 2555
Last Update : 26 กันยายน 2555 18:04:21 น. 0 comments
Counter : 1080 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

nupaew
Location :
นครราชสีมา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]












...ก็แค่ผู้หญิงขี้เหงาคนหนึ่ง...
ที่หลายๆ คนที่รู้จักมองว่า
ไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงซักเท่าไหร่
ทำไมก็ไม่รู้
ทั้งๆ ที่เราก็ว่าเราเป็นผู้หญิงสุดๆ แล้วนะ
(ตรงไหนอ่ะ)
ก็แค่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่
ซุ่มซ่ามนิดหน่อย
พูดจาตรงไปซักนิด ฯลฯ มันก็แค่นี้เอง
ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึงนี่แหละ จริงป่ะ





...ก็แค่ผู้หญิง...
ที่ร้องไห้ง่ายๆ กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ดูหนังโศก ฟังเพลงซึ้ง อ่านหนังสือเศร้า
มันก็เคล้ากับน้ำตาได้ซะทุกครั้ง
เป็นผู้หญิงที่อ่อนไหว
(อยู่ลึกๆ จนไม่ค่อยมีใครมองเห็น)
ใจดี(อันนี้เรื่องจริงนะ)
แต่ถ้าทำให้เสียใจ ก็ฝังใจชั่วชีวิต
(ไม่ได้โอเว่อ แต่มันคือเรื่องจริงที่สุดแล้ว)



New Comments
Friends' blogs
[Add nupaew's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.