Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2556
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
5 สิงหาคม 2556
 
All Blogs
 
บันทึกถึงพ่อ



ผ่านไปเกือบ 3 อาทิตย์แล้วนะ ที่พ่อจากไป บางครั้งยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ พยายามปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นมาซะที พ่อจะได้กลับมา แต่ความจริงแล้วก็รู้ล่ะ ว่าพ่อกลับมาไม่ได้อีกแล้ว

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 ตอน 8 โมงกว่า แม่โทรมาบอกว่าพ่อเข้าโรงบาล ก้ตกใจนะ แต่ในใจคิดว่าพ่อต้องประสบอุบัติเหตุอะไรซักอย่าง ไม่น่าจะป่วย เพราะพ่อเป็นคนดื่มเหล้า เมาแล้วชอบขับรถ แต่ก้เห็นพ่อแข็งแรงมาตลอด ไม่ค่อยเจ็บป่วย เลยไม่คิดว่าพ่อจะป่วยจนต้องเข้าโรงบาล เลยถามแม่ว่า พ่อเป็นอะไร แม่บอกร่างกายด้านขวา ชา ไม่มีมีแรง ขยับไม่ได้ ส่งโรงบาลที่บ้าน แล้วเค้าก็ส่งต่อเข้ามหาราชทันที

วันนั้นเป็นพฤหัส ก็ยังต้องทำงาน มีสอนอีกด้วย ใจก็พะวง กังวลไปสารพัด ก้รีบเคลียร์งานต่างๆ ให้เรียบร้อย แต่กว่าจะเสร็จทุกอย่าง ก็บ่าย3 กว่าไปแล้ว ขับรถจากสุรินทร์เข้าโคราช ยังไงก็ไปไม่ทัน 6 โมงเย็น หมอให้พ่ออยู่ห้องรวม เพราะต้องดูแลอย่างใกล้ชิด ก้เลยให้เข้าเยี่ยมได้ถึงแค่ 6 โมงเย็น ยังไงก็ขับรถไปไม่ทันเยี่ยมพ่ออยู่ดี ก็เลยกลับบ้านก่อน ตั้งใจว่าเช้าวันศุกร์ค่อยไปเยี่ยมพ่อ

เช้าวันศุกร์ก้พาแม่ น้อง ป้า ไปเยี่ยมพ่อที่รพ.มหาราช แต่ตอนไปถึงพ่อไม่รู้สึกตัวแล้ว หมอบอกว่าเส้นเลือดในสมองแตกเมื่อคืน เลือดออกไปทั่วสมองแล้ว วึ่งวันพฤหัสที่พาพ่อส่งโรงบาล พ่อยังรู้สึกตัว ร่างกายด้านซ้ายยังใช้งานได้ปกติ แต่หมอไม่ได้รักษาอะไรให้แค่น้ำเกลืออย่างเดียวแล้วบอกว่าให้นอนรอดูอาการ

น้องบอกว่าตอนที่น้องไปถึง พ่อก็ยังรู้สึกตัวปกติ ด้านขวาไม่มีแรงก้จริง แต่ข้างซ้ายยังขยับได้ เรี่ยวแรงเยอะ แต่ก็พูดไม่ได้ ระหว่างนั้นพ่อก้พยายามเอามือข้างซ้ายมาขับแขนจับมือข้างขวาอยู่ตลอดเวลา คงจะหงุดหงิดตัวเองที่ทำไม่ขยับไม่ได้ เพราะปกติพ่อเป็นคนอยู่นิ่งๆ ไม่ได้ ทำนู่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา สายตาก็มองที่นาฬิกาตลอด จนแม่ถามว่าดูนาฬิกาทำไม อยากกลับบ้านเหรอ พ่อก็พยักหน้า

วันนั้นพ่อยังดูปกติดี ยังรู้สึกตัว แต่พอวันต่อมา วันที่แป๋วไปหา พ่อไม่รู้สึกตัวแล้ว เรียกยังไงพ่อก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง หมอบอกว่า จากที่เส้นเลือดในสมองตีบ มันก็แตกเมื่อคืน ตอนนี้เลือดออกกระจายไปทั่วสมอง มีให้เลือก2ทางคือ ปล่อยให้เป็นเจ้าชายนิทราหรือผ่าตัดสมอง ซึ่งผ่าตัดก็ไม่รับประกันว่าจะฟื้นกลับมา เพราะร่างกายทรุดเร็วมาก ทุกคนในครอบครัวลงความเห็นตรงกันว่าให้ผ่า อย่างน้อยก็น่าจะดีกว่าปล่อยให้พ่อนอนเฉยๆ แบบไม่รู้สึกตัว และพ่อก็เคยพูดไว้ว่า ถ้าพ่อต้องเป็นอัมพฤกษ์ อัมพาต เดินไม่ได้ พ่อกลั้นใจตายดีกว่า ทำใจยอมรับไม่ได้ ทุกคนก็เลยยินยอมให้ผ่า

พ่อผ่าตัดสมองตอนประมาณ 16.30 ของวันที่ 19 กรกฎาคม 2556 ตอนนั้นแป๋วก็ไม่ได้รอพ่อที่หน้าห้องผ่าตัดอีกแล้ว จำเป็นต้องกลับบ้าน (บ้านกับในเมืองโคราชห่างกันเกือบร้อยกิโล) น้องก็โทรมาส่งข่าวเป็นระยะ จน 6 โมงเย็นก็ผ่าตัดเสร็จ แป๋วกลับถึงโรงบาลตอนหกโมงกว่า ก็ไม่ทันขึ้นไปดูพ่ออีกแล้ว หมอให้งดเยี่ยม ก้เลยบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เจอกัน

คืนนั้นนอนค้างบ้านอาในโคราช นอนกัน 3 คนกับแม่กับน้อง ตอนประมาณตี 5 พร้อมใจกันตื่นโดยไม่มีใครปลุกใคร พยายามนอนต่อก็นอนไม่หลับ หกโมงแม่ลุกอาบน้ำ บอกว่ารีบไปโรงบาลกันดีกว่า เค้ายังไม่ให้เข้าเยี่ยม (ให้เข้าเยี่ยม 11 โมง) ไปนั่งรอใต้ตึกก็ได้ อาบน้ำแต่งตัว กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย ไปถึงโรงบาลก้เกือบสิบโมง ส่งแม่กับป้าให้เดินไปก่อน แป๋วกับน้องก็ไปวนหาที่จอดรถ เพราะมหาราชคนเยอะทุกวัน รถก็เยอะหาที่จอดรถยาก แล้วอยู่ๆ แม่ก็โทรมาตาม บอกให้รีบไป ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงเวลาเยี่ยม กว่าจะจะหาที่จอดได้ จอดรถได้ก็รีวิ่งจากตึกจอดรถ ไปตึกที่พ่ออยู่ วิ่งขึ้นบันไดไปชั้น5 ระหว่างทางเจออาเดินร้องไห้ลงมา แทจะหมดแรงวิ่งต่อ อาบอกว่ารีบขึ้นไปเถอะ

ขึ้นไปถึง เห็นแม่ร้องไห้อยู่หน้าห้อง หมอเดินมาบอกว่าจะปั๊มหัวใจรอบ2ต่ออีก 5 นาทีนะคะ ตอนนั้นเบลอไปหมดแล้ว กอดกับแม่กับน้องร้องไห้อยู่หน้าห้อง เพราะรู้ว่าต่อให้หมอปั้มหัวใจแค่ไหนพ่อก็ไม่มีทางกลับมาอยู่ด้วยกันอีกแล้ว ซักพักหมอก็เดินมาบอกว่าปั๊มหัวใจไม่ขึ้นแล้ว ให้ญาติเข้าไปดูได้ ก็เดินตามกันเข้าไปในห้อง ร้องไห้ กอดพ่อ กราบพ่อเสร็จ ก็บอกตัวเองว่ามัวแต่ร้องไห้ไม่ได้ ยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ กอดแม่ กอดน้อง ให้น้องอยู่กับแม่ แล้วเอามือถือทั้งหมด ของพ่อ ของแม่ มาไว้กับตัวเอง โทรบอกคนที่พอจะออก รีบติดต่อเดินเรื่อง ทำนู่นทำนี่ เพื่อพาพ่อกลับบ้าน ไม่มีเวลาให้ร้องไห้ ฟูมฟายเสียใจ

ตั้งแต่วันที่พ่อจากไปจนถึงวันนี้ ยังต้องทำเรื่องนู่นนี่อยู่ตลอด ไปนู่นมานี่ จัดการอะไรต่ออะไรหลายอย่าง ถามว่าเหนื่อยมั้ยก็เหนื่อยนะ เหนื่อยมาก ล้าทั้งใจ เหนื่อยทั้งกาย แต่ก็หยุดไม่ได้ คิดว่าตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ ทำหน้าที่ของลูกคนนึงได้อย่างเต็มที่แล้วล่ะ แค่เสียดายตรงที่ เรายังไม่ได้เจอกัน พูดคุยกันก่อนที่พ่อจะจากไปเลยเท่านั้นเอง

ได้แต่หวังว่าพ่อจะมีความสุขอยู่ตรงไหนซักที่ในโลกอีกใบ อยากให้พ่อหมดห่วง หลับให้สบาย แป๋วเชื่อว่าทุกคนที่พ่อรักและรักพ่อ เข้มแข็งและอยู่ได้ และต่างหวังให้พ่อมีความสุข

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ส่วนหนึ่งจากหนังสืออนุสรณ์งานพระราชทานเพลิงศพของพ่อ

แด่…พ่อที่รัก

มาไม่ทัน ดูใจ ได้พบหน้า
พ่อด่วนมา จากลูกไป ไม่รอก่อน
เรียกน้ำตา พาเศร้าใจ ให้อาวรณ์
สุดทอดถอน อาลัยพ่อ คลอน้ำตา
จากกันแล้ว จากกันไกล ไม่หวนกลับ
พ่อลาลับ ลาลูกไป ให้ห่วงหา
จำใจต้อง พ่ายแพ้ แก่โชคชะตา
ที่นำพา พ่อจากไป ไม่หวนคืน
บอกลาพ่อ ต่อไป ใจต้องสู้
ลูกต้องอยู่ ให้ได้ แม้ใจฝืน
พ่อที่รัก จากไป ไม่หวนคืน
สุดกล้ำกลืน แต่ต้องสู้ อยู่ต่อไป
แม้วันนี้ ไม่มีพ่อ อยู่เคียงข้าง
แม้จะร้าง ร่างกายพ่อ อยู่ใกล้ใกล้
แต่ลูกรู้ พ่อยังอยู่ ตรงที่ใจ
ห่างเพียงกาย ใจยังอยู่ คู่ผูกพัน
ทุกคำสอน จะจดจำ นำพาไว้
ประพฤติตาม ยึดถือไป ให้คงมั่น
หลับเถิดนะ ไม่ต้องห่วง แม้สักวัน
แม่ลูกนั้น รักพ่อ สุดหัวใจ
…………………………………………………………………………


ปกติแล้วบ้านเราแสดงความรักต่อกันไม่บ่อย ไม่บอกรัก ไม่กอด ไม่หอม แต่ก็รับรู้ได้เสมอว่าเรารักกันมากแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้นพ่อก็เป็นที่ปรึกษาที่ดีเสมอ เวลามีปัญหาอะไรเราก็จะมานั่งคุยกัน ปรึกษากัน ทำการบ้านไม่ได้ก็ต้องถามพ่อ คิดงานไม่ออกก็ต้องถามพ่อ พอวันนี้ต้องมาเขียนบันทึกถึงพ่อ บอกตรงๆ ว่าไม่รู้จะเขียนอะไรดี ทั้งๆ ที่มีเรื่องราวมากมายอยากจะพูด อยากจะคุย อยากเล่า อยากบอกเหมือนที่เคยเป็นมา ตอนนี้คงทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว พ่อบอกเสมอว่าต้องเข้มแข็ง พ่อเป็นฮีโร่และเป็นตัวอย่างที่ดีในหลายๆ เรื่อง พ่อสอนให้เรียนรู้ในการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคนอื่น พ่อทำให้เข้าใจถึงการทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ตั้งแต่จำความได้พ่อก็ทำเพื่อส่วนรวมมาโดยตลอด ในความเสียใจวันนี้ก็ยังดีใจที่เห็นว่ามีคนรักพ่อมากมาย ดีใจที่พ่อเป็นที่รักของหลายๆ คน หลับให้สบายนะคะ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วล่ะ แป๋วคิดว่าเราสามคนแม่ลูกเข้มแข็งมากพอ เพราะเรารับรู้ได้ว่าพ่อยังอยู่ข้างๆ เราไม่ได้ไปไหน ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อให้มา ทุกคำสั่งสอนลูกจะจดจำไว้ตลอดไป

รักพ่อมาก
แป๋ว แป้ง




Create Date : 05 สิงหาคม 2556
Last Update : 5 สิงหาคม 2556 10:31:48 น. 6 comments
Counter : 880 Pageviews.

 

ป้าเชิญนางฟ้า...มาอวยพรวันเกิดค่ะ
ขอให้พบแต่สิ่งดีๆ คนที่ดีมีจิตใจดี
เหตุการณ์ดีๆสุขภาพที่แข็งแรง
รวมทั้งความรัก
ที่ดีที่สุดในชีวิตนะคะ




โดย: ป้าหู้เองจ่ะ (fifty-four ) วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:0:08:19 น.  

 


Happy Birthday
มีความสุขมักมากนะคะ


โดย: ลงสะพาน...เลี้ยวขวา วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:8:12:20 น.  

 
ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ
เหมือนพ่อเราเลย ไม่มีโอกาสได้ดูแลท่าน แต่ท่านเสียไปนานแล้วค่ะ

สุขสันต์ว้นเกิดค่ะ
ขอให้มีความสุขมากๆ
ต่อไปนั้ขอให้พบแต่สื่งดีๆนะคะ


โดย: pantawan วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:8:12:53 น.  

 
ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ
เหมือนพ่อเราเลย ไม่มีโอกาสได้ดูแลท่าน แต่ท่านเสียไปนานแล้วค่ะ

สุขสันต์ว้นเกิดค่ะ
ขอให้มีความสุขมากๆ
ต่อไปนั้ขอให้พบแต่สื่งดีๆนะคะ


โดย: pantawan วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:8:12:54 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: ประกายพรึก วันที่: 11 สิงหาคม 2556 เวลา:9:17:51 น.  

 



สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๗ จ๊ะนู๋แป๊ว


โดย: ดอกฝิ่นในสายลมหนาว วันที่: 1 มกราคม 2557 เวลา:8:15:57 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

nupaew
Location :
นครราชสีมา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]












...ก็แค่ผู้หญิงขี้เหงาคนหนึ่ง...
ที่หลายๆ คนที่รู้จักมองว่า
ไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงซักเท่าไหร่
ทำไมก็ไม่รู้
ทั้งๆ ที่เราก็ว่าเราเป็นผู้หญิงสุดๆ แล้วนะ
(ตรงไหนอ่ะ)
ก็แค่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่
ซุ่มซ่ามนิดหน่อย
พูดจาตรงไปซักนิด ฯลฯ มันก็แค่นี้เอง
ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึงนี่แหละ จริงป่ะ





...ก็แค่ผู้หญิง...
ที่ร้องไห้ง่ายๆ กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ดูหนังโศก ฟังเพลงซึ้ง อ่านหนังสือเศร้า
มันก็เคล้ากับน้ำตาได้ซะทุกครั้ง
เป็นผู้หญิงที่อ่อนไหว
(อยู่ลึกๆ จนไม่ค่อยมีใครมองเห็น)
ใจดี(อันนี้เรื่องจริงนะ)
แต่ถ้าทำให้เสียใจ ก็ฝังใจชั่วชีวิต
(ไม่ได้โอเว่อ แต่มันคือเรื่องจริงที่สุดแล้ว)



New Comments
Friends' blogs
[Add nupaew's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.