Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2554
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
13 มิถุนายน 2554
 
All Blogs
 
(นักศึกษาป.โท)...เหนื่อยและท้อ ต้องรอไปจนเมื่อไหร่...



เป็นนักศึกษาป.โทมาก็นานพอสมควร เข้าเทอมที่ 3 แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกแค่ปีเดียว (2 เทอม เทอม 3และ 4) ก็จะกลายเป็นมหาบัณฑิต แต่ทุกอย่างมันไม่ง่ายอย่างนั้น

ก่อนจะจบทุกคนจะต้องทำงานวิจัย 1 เรื่อง เหมือนตอนป.ตรีทำปริญญานิพนธ์หรือโปรเจ็กนั่นล่ะค่ะ ปัญหามันก็อยู่ตรงนี้แหละ เครียดอีกแล้ว เป็นอย่างที่เคยเป็น แต่ครั้งนี้เหมือนมันจะหนักหนามากกว่า เสนอหัวข้อไป3ครั้ง ไม่ผ่านเลยซะที จนตอนนี้ต้องคิดใหม่เป็นหัวข้อที่ 4 แล้ว ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรดี รู้สึกว่ามันตันไปหมด คิดไม่ออก ทำไม่ได้ รู้สึกว่าเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยมาก

ตอนทำโปรเจ็กจบตอนป.ตรี ก็เหนื่อยและเครียดมากๆ กว่าจะผ่านมาได้ ต้องล้มหมอนนอนเสื่ออยู่หลายรอบ แต่มันก็มีปัญหาช่วงปลาย ในระหว่างการดำเนินงาน แต่ครั้งนี้แค่เริ่มก็เป็นปัญหาซะแล้ว กดดันด้วยอาจารย์ ด้วยความไม่รู้ และเวลาที่น้อยนิด เครียดจนไม่รู้จะทำอะไร เครียดจนคิดอะไรไม่ออก เครียดจนไม่รับรู้อะไรซะแล้ว คนรอบข้างพยายามยื่นมือเข้ามาช่วย แม้บางคนจะช่วยไม่ได้แต่ก็ยังให้กำลังใจ แป๋วขอบคุณจริงๆ ขอบคุณมากๆ แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งมีคนเข้ามาช่วยมากเท่าไหร่ ช่วยคิดมากเท่าไหร่ แป๋วกลับยิ่งรู้สึกแย่มากเท่านั้น ไม่สิ ดีใจนะที่มีคนช่วยคิด ช่วยเป็นกำลังใจ อยู่ข้างๆ แต่ตอนนี้เหมือนแป๋วไม่ฉลาดเอาซะเลย อะไรๆ ก็ไม่ได้ อะไรๆ ก็ไม่เป็น บางเรื่องที่ดูจะเหมือนง่าย แต่ก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน จะทำอะไร

เครียด เครียดมาก เครียดที่สุด

==================================================
ก่อนจะพิมพ์บล็อกนี้นั่งร้องไห้ เพราะเครียดมาตั้งแต่ 2 ทุ่มได้มั้ง แต่พอพิมพ์เสร็จก้รู้สึกดีขึ้น คงเหมือนได้ระบายออกมา ขอบคุณบ้านหลังน้อยที่แม้จะไม่ค่อยได้สนใจ แต่มีปัญหาเมื่อไหร่ก็ยังรับฟังเสมอ




Create Date : 13 มิถุนายน 2554
Last Update : 13 มิถุนายน 2554 22:57:21 น. 7 comments
Counter : 638 Pageviews.

 
ของผมล่อเข้าไปปีที่ 5 แล้วครับ น่าจะเป็นรุ่นสุดท้ายด้วยที่เค้าให้เรียนได้ 5 ปี

ผมเสนอหัวข้อครั้งเดียวผ่านตั้งแต่ปี 2 เทอม 1 ตอนปลายเทอม จนบัดนี้ สิ่งที่ทำไว้ตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้ ผ่านไปเกือบ 2 ปี ยังเท่าเดิม คือเสนอหัวข้อที่มันยุ่งยากและใช้ทุนมากไปนิด (ไม่ได้พึงสังวรณ์กระเป๋าตัวเองเลย) จะเริ่มๆ แต่มันก็ยังไม่มีแรงใจจะเริ่มซักที ออกจะท้อนิด ๆ แล้วด้วย แต่เสียดายเกรดที่อุตส่าห์เรียน เสียดายเงินที่อุตส่าห์หาไปจ่ายค่าเทอม เสียดายเวลาที่เสียไปไม่ได้หางานที่มั่นคงทำเพราะกะว่าจะหางานหลังจากจบโท ก็เลยท้อไม่ได้ ต้องสู้ต่อไป

เป็นกำลังใจให้ครับ สู้ๆ


โดย: DarthTrowa วันที่: 13 มิถุนายน 2554 เวลา:22:53:35 น.  

 
เหอะๆ ผมน่ะจบเอาปีทีี 4 ครับ
ต้องผ่าน 2 ด่านอรหันต์ คือ Compre และ TOEFL
ที่ช้าเพราะตัวหลังนี่แหล่ะครับ กว่าจะปีนป่ายถึงเกณฑ์ที่กำหนด 555


โดย: 9oak วันที่: 13 มิถุนายน 2554 เวลา:23:01:37 น.  

 
แวะมาทักทายและเป็นกำลังใจให้นะค่ะ...



โดย: จุลิจอมซน วันที่: 13 มิถุนายน 2554 เวลา:23:27:57 น.  

 
สวัสดีค่า วันนี้มาแนวขอความช่วยเหลือค่ะ
ช่วยเข้าไปตามลิงค์นี้

http://www.my3space.com/activity/writestory/read-story.php?id=36

แล้วกดปุ่ม vote ให้หน่อยนะคะ
เห็นแก่นัก(หัด)เขียน ตัวน้อยๆ (ไปหมด) คนนี้ด้วยนะคะ
ขอบคุณมากๆเลยค่า^__^


โดย: dayydream_m วันที่: 14 มิถุนายน 2554 เวลา:3:23:27 น.  

 
เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ เดี๋ยวเสนอผ่านแล้วก็จะสบาย อดทนอีกไม่นานก็จบแล้ว^^


โดย: พี่นีล IP: 115.87.113.200 วันที่: 19 กรกฎาคม 2554 เวลา:11:39:30 น.  

 
เออ ผมก็เข้า เทอมที่ 4 แล้วเหมือนกัน เทอมนี้ยังไงยังไง ก็ต้องเอาให้จบล่ะ ไม่อยากต่อปี 5

ยังไงก็สู้ๆล่ะกัน จากอดีตที่ผ่านมาทำให้รู้ว่า ถ้าเครียดแล้ว มัวไปเครียดกะมันอยู่ มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

สู้รีบหาทางแก้ไขปัญหาของเราดีกว่า เพราะสุดท้ายก็จะมีแต่ตัวเราเท่านั้นที่แก้ปัญหาของเราเองได้ แต่ถ้าเราให้คนอื่นเห็นอ่อนแอแล้วให้เค้าสงสารเรา

สุดท้ายตัวเราจะยิ่งโหยหาให้คนอื่นมาปลอบใจเราอีกตอนที่เรามีปัญหา เพราะเราจะรู้สึกเหมือนว่าเรารู้สึกดีที่มีคนมาปลอบโยนเรา ทีนี้เราก็จะอยู่สู้ปัญหาเองคนเดียวไม่ได้ ทำแบบนี้บ่อยๆ จนเคยชินมันจะเป็น นิสัย เหมือนคนติดกาแฟน่ะแหละ

พยายามให้เต็มที่ไปเลย ได้แค่ไหนแค่นั้น ถ้าพยายามแล้ว ไม่ต้องไปเสียใจกับมัน ไม่ต้องหันหลังกลับไปมอง

การเรียนมันไม่ลำบากขนาดนั้นหรอกครับ คนที่เคยทำงานมาแล้วจะรู้ว่า เรียนนี่มันสบายที่สุดแล้ว

ขอแค่อย่าอ่อนแอ ก็พอพยายามยืนขึ้นด้วยตัวเองให้ได้ อย่าไปเสียน้ำตาให้กับความผิดหวัง พยายามเข้านะครับ ยิ้มๆ เข้าไว้แล้วโลกจะสดใสเอง

เฮอะๆ... จริงๆที่เข้ามาก็ว่าจะถามว่าที่ไปดู defy ที่ mall งามของหมดทุกร้านเลยหรอครับ (เข้ามาก็เจอเรื่องเศร้าเลย) แล้วได้ถามมั้ยครับว่า ของจะมาอีกเมือ่ไหร่ อยากได้เหมือนกัน แต่ไม่อยากไปห้างอื่น มันไกลอ่ะครับ


โดย: อักษรย่อ ก. (อักษรย่อ ก. ) วันที่: 19 กรกฎาคม 2554 เวลา:13:58:50 น.  

 
เหนื่อยด้วยยคน


โดย: 555 IP: 10.226.73.55, 203.185.133.16 วันที่: 25 เมษายน 2555 เวลา:19:01:41 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

nupaew
Location :
นครราชสีมา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]












...ก็แค่ผู้หญิงขี้เหงาคนหนึ่ง...
ที่หลายๆ คนที่รู้จักมองว่า
ไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงซักเท่าไหร่
ทำไมก็ไม่รู้
ทั้งๆ ที่เราก็ว่าเราเป็นผู้หญิงสุดๆ แล้วนะ
(ตรงไหนอ่ะ)
ก็แค่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่
ซุ่มซ่ามนิดหน่อย
พูดจาตรงไปซักนิด ฯลฯ มันก็แค่นี้เอง
ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึงนี่แหละ จริงป่ะ





...ก็แค่ผู้หญิง...
ที่ร้องไห้ง่ายๆ กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ดูหนังโศก ฟังเพลงซึ้ง อ่านหนังสือเศร้า
มันก็เคล้ากับน้ำตาได้ซะทุกครั้ง
เป็นผู้หญิงที่อ่อนไหว
(อยู่ลึกๆ จนไม่ค่อยมีใครมองเห็น)
ใจดี(อันนี้เรื่องจริงนะ)
แต่ถ้าทำให้เสียใจ ก็ฝังใจชั่วชีวิต
(ไม่ได้โอเว่อ แต่มันคือเรื่องจริงที่สุดแล้ว)



New Comments
Friends' blogs
[Add nupaew's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.