ความเห็นแตกต่างกันเป็นธรรมชาติของสังคม ถึงอย่างไรก็ไม่ทางขจัดความเห็นที่แตกต่างกันได้ จึงมีแต่ต้องยอมรับ
Group Blog
 
 
มีนาคม 2549
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
8 มีนาคม 2549
 
All Blogs
 
บันทึกพฤษภาทมิฬในมุมมองของคนที่นอนบนถนนราชดำเนิน


เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ผมเข้าร่วมตั้งแต่การชุมนุมครั้งแรกที่ ลานพระรูป วันที่ 19 มีนาคม หรือ เมษายน นี่แหละจำไม่ได้ แต่พรรค ควม. ของชวลิต จัดปราศรัย ต่อต้านใหญ่ มีคนไปฟังมากพอ ๆ พอๆ กับม็อบ สนธิวันที่ 4 ก.พ.นั้นแหละ สัก 3-40,000 คน (ไม่ได้โม้ว่าเป็นแสน แต่ก็เต็มลานพระรูปนั่นแหละ) มีการชุมนุมยืดเยื้อ ต่อที่หน้ารัฐสภา ผมนั่งที่ใกล้ ๆ ประตูรัฐสภาเป็นวัน

คนเริ่ม คือ ชวลิต แต่ จำลอง เป็นคนที่ กล้าบ้าบิ่น

ทีนี้ ต้องว่ากันถึงปฐมเหตุว่าทำไมม็อบจึงมาก

การปฎิวัติของสุจินดา ปี 2534 นั้น เป็นการมาผิดยุคผิดสมัยครับ คนส่วนมาก ไม่เห็นด้วย เพราะเศรษฐกิจกำลังรุ่งเรือง ตลาดหุ้นกำลังเติบโตอย่างมาก "ประเทศไทยกำลังจะกลายเป็นเสือตัวที่ 5" กระแสประชาธิปไตย แผ่ขยายไปทั่วโลกเนื่องจากคอมมิวนิสต์เพิ่งล่มสลาย ทุกอย่างกำลังไปได้สวย อยู่ๆ สุจินดาก็มาปฎิวัติ โดยไม่มีข้ออ้างที่ฟังขึ้น เหมือนฟ้าผ่ากลางแดด ตอนนั้นผมเรียนโท อยู่ที่จุฬ่าฯ ยังไม่เชื่อหูตัวเองเลยว่าจะมีการปฎิวัติในยุคสมัยเช่นนี้ สวนกระแสโลกอย่างรุนแรง

แต่คนส่วนใหญ่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะกำลังทหารนั้น ไม่มีมวลชนที่ไหนจะท้าทายได้ ทุกคนก็หวังว่า ทหารจะคืนอำนาจ คืนประชาธิปไตยโดยเร็ว ก็รอดูรัฐธรรมนูญว่าจะมีความเป็นประชาธิปไตยหรือไม่ คนชั้นกลาง ที่ชีวิตฝากไว้กับการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ รู้สึกไม่มั่นคงกับชีวิต เศรษฐกิจที่มุ่งการส่งออกนั้น หมายถึง การเติบโตต้องพึ่งต่างชาติอย่างเดียว หากโดนคว่ำบาตร ก็ตายกันทั้งประเทศ และประเทศต่างๆ ก็พยายามที่จะคว่ำบาตร ประเทศที่มาจากการปฎวัติอยู่แล้ว นี่คือ ไฟที่สุมขอน รอวันปะทุ แต่ทุกคนก็รอรัฐธรรมนูญ และหวังว่ารัฐธรรมนูญจะออกมาเป็นที่ยอมรับกันได้ และไม่ใช่การสืบทอดอำนาจ

สุจินดา ประกาศว่าจะไม่รับตำแหน่งนายกฯ หลังการเลือกตั้ง แต่ก็เหมือนฟ้าผ่าอย่างรุนแรง "สุจินดาตระบัดสัตย์มารับตำแหน่งนายกฯ" เท่านี้ ไฟที่สุมในหมู่คนชั้น กลาง ก็ระเบิดทันทีครับ

พล.อ.ชวลิต เริ่มจัดชุมนุมครั้งแรกที่ผมว่า 19 เมษายน และก็นัดใหม่ วันที่ 1-7 พฤษภาคม (ระหว่างนี้มีม็อบชุมนุมที่หน้ารัฐสภาหลายวัน และ ร.ต. ฉลาด วรฉัตร ก็อดข้าวประท้วง) ถึงตรงนี้ จำลองก็ฉวยโอกาสขึ้นมาประกาศอดข้าวจนตาย เพื่อให้สุจินดาลาออก ม็อบก็เพิ่มขึ้นลดลงตามเวลา เพราะคนเข้าชุมนุมคือ คนชั้นกลางที่มีงานทำทั่วกรุงเทพฯ ตอนเช้าม็อบก็ลดลง ตอนดึกก็เพิ่มขึ้นมากมาย หลังเลิกงานแล้ว นี่คือ เอกลักษณ์ของคนชั้นกลาง

Note: มีม็อบที่เป็นสันติอโศกมาเพื่อช่วยจำลองประมาณ 30,000-40,000 คน พวกนี้อยู่ประจำ

แต่สุจินดาก็ไม่สนใจ ม็อบก็ทำอะไรไม่ได้ จำลองอดข้าวมาได้ 7 วัน ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ เพราะหากอดต่อไปก็ตายเปล่า ก็เลยหาทางลง โดยขอมติจากม็อบสันติอโศกว่าให้เลิกอดข้าวดีหรือไม่ ม็อบเหล่านี้มาเพราะจำลอง ก็ต้องพร้อมใจกันโหวตให้เลิกอยู่แล้ว แล้วก็นัดชุมนุมใหม่วันที่ 17 พ.ค. 34 ผมไปตั้งแต่สองทุ่ม พอสักห้าทุ่ม ม็อบสันติอโศกราวๆ ห้าหมื่นคนก็เคลื่อนไปที่สะพานผ่านฟ้า พวกคนชั้นกลางทั้งหลายก็รอดูท่าทีที่สนามหลวง (เพราะม็อบไม่ได้เป็นเนื้อเดียวกัน เพราะนี่คืองานสามัคคีชุมนุม)

น้องๆ เด็กรามฯ ทั้งหลายที่อยู่ข้างๆ ผม กลุ่มใหญ่ก็จะไปด้วย ผมเลยห้ามว่า เมื่อเช้าผมเห็น น.ต. ประสงค์ สุ่นศิริ อยู่หน้าเต้นท์ จำลอง ผมเดาได้ว่า "ต้องมีการทำให้เกิดการนองเลือดไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่ง เพราะไม่อย่างนั้นก็ไม่ชนะ ลำพังม็อบ ไม่มีทางทำอะไรรัฐบาลได้ มันต้องเผา ต้องทำให้คนตาย รัฐบาลจึงจะสูญเสียความชอบธรรม และถูกต่างชาติกดดัน" แต่ผมบอกน้องๆ ว่า เรารู้ทันว่า ผู้นำม็อบต้องการ "เลือดสังเวย" เราจะเป็น "ทหารกล้าสังเวยให้พวกเขาหรือไม่" ถ้าอยากเป็น ก็ไปได้ แต่หากแค่เป็นแนวร่วม ก็รออยู่ข้างหลัง ให้ "คนของพรรคพลังธรรม เขาเสียสละของเขาเอง" น้องๆ เลยไม่ไป รออยู่จนมั่นใจว่าไม่มีอะไร ห้าทุ่มจึงไปกัน
---
ผมก็นั่งอยู่ที่หน้าเทเวศทร์ประกันภัย ถึงตีสี่ ก็ได้ยินเสียงวุ่นวายหน้าสะพานผ่านฟ้าตลอด แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนๆ ผมเด็กโทจุฬาฯ ทั้งนั้น สิบกว่าคน ก็ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรบ้าง เพราะกองหน้าโพกหัวดำ เป็นแนวหน้าบุกมาแต่ต้น

สักตีสี่ (เช้าวันที่ 18 พ.ค.) ผมก็อาสาเพื่อนๆ ว่าไปดูให้ (เห็นมีคนโดนยิงหรือตีหัวไม่ทราบ โดนหามไปตั้งแต่เที่ยงคืนครึ่ง) ก็ข้ามสะพานผ่านฟ้าไปคนเดียว เห็นรถดับเพลิงโดนเผาพินาศ 2 คน รถตำรวจหรือรถเก๋ง โดนเผาสัก 30 คัน เห็นคนโพกหัวกำลังเผาโรงพักผ่านฟ้า อยู่ๆ ก็มีเสียงปืนรัว ผมกับน้องๆ โพกหัวดำต้องวิ่ง ปีนกำแพงรั้วบ้านคนแถวนั้นไปหลบ (เข้าใจว่าคลังอาวุธในโรงพักโดนเผาลูกปืนระเบิด) เจ้าของบ้านตะโกนเสียงหลงว่า อย่าเผาบ้านเขา ๆ ผมแค่หลบภัย สักครู่ก็ปีนออกมา แล้วเดินไปทาง ถนนราชดำเนินนอก เห็นทหารตั้งกองจำนวนมาก กำลังเดินมา ผมก็เลยตัดสินใจเดินกลับมาหาเพื่อนๆ ที่หน้าเทเวศทร์ประกันภัย หากไม่กลับมาคาดว่าอาจโดนลูกหลงไปเรียบร้อยแล้ว

สักตีห้าครึ่งขบวนทหารก็มาถึงสะพานผ่านฟ้าพร้อมเสียงปืนกลสนั่นฟ้า (ยิงขึ้นฟ้าหากยิงมาที่ม็อบคงตายหลายพัน แต่อาจมีทหารบ้าๆ บางคน หันกระบอกลง ใครจะรู้ครับยามนั้น ก็เลยมีคนโดนบ้างแต่ไม่มาก ในเช้าวันที่ 18 พ.ค.) พอทหารมาถึงผ่านฟ้า ผู้นำม็อบก็ประกาศว่า ให้ม็อบนั่งอยู่เฉยๆ อย่าวิ่ง เพราะหากนั่งเฉยๆ ทหารก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องเอาคนมายกออก พอทหารถึงสะพานผ่านฟ้ายิงปืนขู่จนหนำใจ ม็อบที่นั่งหน้าชักรวนเร เพราะโดนน้ำคล้ำจากคลองฉีดใส่ แต่พวกนั่งหลังห่างมาสัก 50 เมตร แบบผมไม่โดน พวกนั่งหลังไม่ลุก พวกนั่งหน้าลุก พวกนั่งหลังก็ตะโกนให้นั่งลง พร้อมกัน (คนสักห้าหมื่น) ม็อบด้านหน้าก็นั่งลง ทหารก็ลุกคืบหน้าไม่ได้ เพราะม็อบไม่ตกใจแล้ว ม็อบก้มหน้ากับพื้นหลบน้ำคล่ำ อย่างเดียว

เมื่อม็อบไม่ตกใจ ทหาร 1 กองพัน สัก 500-1000 คน เทียบกับม็อบ 50,000 คน ก็หมดความหมาย ลุกคืบหน้าไม่ได้ คน 500 คนเข้ามากลางคน 50,000 คน ก็โดนกลืน ทหารก็เลยลุกคืบหน้าได้สัก 20 เมตรก็หยุด ทหารก็ยิงปืนขึ้นฟ้าขู่ ม็อบก็เอาขวดน้ำพสาสติก เคาะกับพื้นถนนสู้ (คือที่มาของเสียงดนตรีในเพลง ราชดำเนินของแอ็ด คาราบาว ผมจำทำนองได้ติดตาติดใจ เพราะเคาะเองกับมือ) แล้วม็อบก็ร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี ลุกขึ้นยืนตรง ทหารก็จำต้องหยุดยิง พอเพลงจบ ก็ยิงใหม่

ผมจำได้แม่นยำว่า ตอนราวหกโมง เสียงระฆังจากวัดภูเขาทองของพระทำวัตรเช้าก็ดังเหง่งหง่าง เสียดลึกเข้าไปในจิตใจของทุกคน ผมรู้สึกขึ้นว่า ทั้งม็อบทั้งทหารนิ่งเงียบ ความตึงเครียดก็คลายลงตั้งแต่นาทีนั้น ใครจะสังเกตุหรือไม่ผมไม่ทราบ แต่ผมอยู่ตรงนั้น เวลานั้น นาทีนั้น ผมได้ยิน และรู้สึกอย่างนั้น ระฆังนั้นช่วยอย่างมาก โดยทื่ทุกคนอาจไม่รู้ตัว มันดังหลายนาที เข้าใจว่า พระท่านก็คงไม่ได้ตั้งใจ แต่ทำตามปกติของท่าน แต่มันมาตรงเวลา ตรงจังหวะพอดี

สักสามโมงเช้า ก็หิวข้าวเลยพากันกลับ (ม็อบคนชั้นกลางไม่ได้กินข้าวที่ม็อบสันติอโศกเอามาแจก ซื้อหากินเอง น้ำแพงมากกว่าปกติถึงสองเท่า) นัดเพื่อนว่าบ่ายสองจะมาใหม่ ได้ข่าวว่าเขาจับจำลองไปตั้งแต่สามโมงเย็น ผมไม่ได้นอนมาทั้งคืน ก็ไปนอน กลับมาอีกที โดนกั้นอยู่ที่ ถนนหลานหลวง มีน้องๆ โพกหัวดำบอกว่า จำลองโดนจับไปแล้ว ชวลิต โดนกักบริเวณ ผู้นำม็อบ หนีชุลมุล นั่นคือ วันที่ 18 พ.ค. ตอนสี่โมงครึ่ง เมื่อโดนกัก ม็อบคนชั้นกลางที่กลับมาจากอาบน้ำอาบท่า ได้เวลาเย็นก็พากันออกมาอีก ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ผมเห็นมีคนนั่งอยู่ที่กลางถนนหลานหลวงสัก 30-40 คน ก็เลยไปนั่งด้วย ไม่มีผู้นำม็อบ เพราะหนีไปหมดแล้ว น้องๆ โพกหัวดำ ก็เล่าให้ฟังว่า เกิดอะไรขึ้นบ้างตอนกลางวัน สักครึ่งชั่วโมง ก็มีคนมานั่งตรงนั้นเป็นร้อยๆ สักชั่วโมงหนึ่ง ก็มีมานั่งเป็นพัน (คือม็อบที่กระจัดกระจายไปตามที่ต่างๆ เพราะโดนไล่จากสะพานผ่านฟ้า) ที่นี้ จากไม่มีม็อบ ตรงนั้นก็กลายเป็นนิวเคลียสขึ้นมาทันที ผู้นำม็อบตามธรรมชาติที่เกิดขึ้นตรงนั้น ก็พาเดินอ้อมไปตามถนนจักรพรรดิพงศ์ คนก็เพิ่มขึ้นจำนวนมาก จากที่ต่างๆ ก็มารวมกันได้ กลายเป็นม็อบขนาดมหึมา ไร้ผู้นำไร้การจัดตั้ง เป็น "ม็อบอย่างสมบูรณ์ตามทฤษฎี" พอดีผมเห็นรถดับเพลิงโดนเผาที่สถานีดับเพลิงผ่านฟ้า เห็นมีม็อบกำลังเข็นรถดับเพลิงอีกคันออกจากโรงรถมาเผา ก็เลยเดินมาดูไม่ได้ตามม็อบกลุ่มใหญ่ไปที่สนามหลวง ก็เลยติดอยู่ตรงนั้น สองทุ่มเลยขึ้นไปบนภูเขาทอง
-----
วันหลังน้องๆ ที่หอเดียวกันมาเล่าให้ฟังว่า ม็อบกลุ่มนี้ ถึงสนามหลวงก็เผาดะไม่เลือก เผากองฉลาก เผารถเมล์ ยึดรถเมล์พุ่งเข้าชนทหาร ก็โดนยิงสวน ม็อบยิ่งเห็นเพื่อนตายยิ่งบ้าคลั่ง คืนวันที่ 18 ถึงเช้าวันที่ 19 พ.ค. ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีการฆ่ากันตายหมู่ทั้งคืน สักเที่ยงคืนผมกลับมาหอพักที่ซอยกิ่งเพชร ก็เห็นตำรวจหน่วยไล่ล่า (ของ พล.ต.อ. วิโรจน์ เปาอินทร์) ขึ้นซุ่มยิงบริเวณโรงเรียนกิ่งเพชร ทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้า ผมได้ยินเสียงปืนดังทั้งคืน ไม่รู้ว่าหนึ่งนัด คือหนึ่งชีวิต หรือ ยิงขึ้นฟ้า น้องๆ เด็กวิศวะจุฬาฯที่หอผมก็เอาก้อนหินขว้างตำรวจหน่วยไล่ล่า ตำรวจก็ตามมากระแทกประตูหอจะเปิดให้ได้ โชคดีที่ประตูไม่เปิด ผมคิดในใจว่าหากผมมีปืน ผมก็คงยิงตำรวจด้วยอารมณ์โกรธ และคงโดนยิงตายไปแล้ว โชคดีที่ยังมีสติดีกันอยู่ไม่ยอมเปิดประตู

นั่นคือประสบการณ์ตรงของผม

พล.ต. จำลองเป็นแค่ผู้นำคนหนึ่งในม็อบ แต่ไม่ใช่หัวหน้าม็อบ จำลองไม่ได้สร้างม็อบขึ้นมา แต่ม็อบสร้างจำลองขึ้นมา และผมที่เข้าร่วมตลอด ก็ไม่เคยคิดว่าจำลองเป็นผู้นำม็อบ แต่เป็นแค่หนึ่งในแกนนำม็อบ คนชั้นกลางที่เข้าร่วม ไม่ได้เป็นเนื้อเดียวกันที่จำลองจะชี้นำได้ตลอดและจำลองไม่ได้ชักนำคนเหล่านี้มา จำลองชี้นำได้แต่กลุ่มสันติอโศก ผู้นำม็อบโดนม็อบกดดันให้ต้องนำต่อไป เพราะทุกคนต้องการเอาสุจินดาออกไป ไม่ให้สืบทอดอำนาจคณะ รสช. ประชาชนไม่ต้องการประชาธิปไตยครึ่งใบ แบบ "ยุค พล.อ.เปรม " ที่ผ่านมาก่อนหน้านั้นห้าปี เขาต้องการประชาธิปไตยเต็มใบ

แต่ทักษิณมาจากประชาชน ประชาชนเป็นคนเลือกเองกับมือ ผมอยู่ในม็อบพฤษภาทมิฬตลอด ไม่ได้อยู่ประมาณ 10 ชั่วโมงเท่านั้น (ดูเหมือนผมจะเจ้าเล่ห์พอที่จะรู้ว่า จะเกิดนองเลือดเมื่อไหร่ มันเป็นสัญชาติญาณ) ผมสู้เพื่อให้ได้ประชาธิปไตยสมบูรณ์ที่ประชาชนมีสิทธิเลือกรัฐบาลของเขา และเราก็ได้ "สิ่งที่เราต่อสู้มาหมดแล้ว" ที่เหลือเป็นแค่การชิงอำนาจ ของคนบางกลุ่ม ที่ไม่ยอมเคารพกติกา ที่คนอื่นแลกมาด้วยเลือด

พฤษภาทมิฬมีบทเรียนอย่างหนึ่งคือ การโกหกนั้น ได้ผลครั้งแรก เมื่อคนจับได้ก็ไม่เชื่ออีกต่อไป รัฐบาลสุจินดาโกหกเรื่องจำนวนม็อบ ต่อมาคนไม่เชื่อรัฐบาลอีก แม้จะพูดจริงคนก็ไม่เชื่ออีก ทีแรกม็อบพูดจริง ตอนหลังโกหกคนก็พร้อมที่จะเชื่อ แต่ม็อบไล่ทักษิณทำตรงกันข้าม คือ สื่อพยายามโกหกชาวบ้าน คนก็เลยไม่ค่อยเชื่อถือสื่ออีก ก็หันไปหาข้อมูลจริงตามเว็บไซต์ ความน่าเชื่อถือของสื่อยุคนี้เลยลดน้อยลง มีการพยายามชี้นำมวลชน แต่ยุคอินเตอร์เน็ตผู้คนสามารถเสวนากันได้ตามเว็บไซต์ เมื่อมีการเสวนากัน ความจริงก็ปรากฎ การกล่าวหา ปลุกระดม ให้ข้อมูลด้านเดียว จะชี้นำมวลชนไม่ได้อีกต่อไป หากคุณไม่สามารถถกเหตุผล ชนะได้ตามเว็บบอร์ดต่างๆ มีแต่คำพูดปลุกระดม คุณเอาชนะปัญญาชนส่วนใหญ่ของประเทศไม่ได้หรอกครับ จูงใจได้แต่พวกที่เชื่ออย่างนั้นอยู่แล้ว คือพวกเกลียดทักษิณอยู่แล้ว เพราะสนับสนุนฝ่ายอื่น หรือกลุ่มขาประจำเป็นต้น คนกลางๆ เขาไม่ได้เหไปด้วย

การจะเอาชนะทางการเมือง ต้องเอาชนะกันที่ระดับปรัชญาแนวคิดกันก่อน ซึ่งรัฐบาลสุจินดาขาดตั้งแต่ต้น แต่กรณีทักษิณ พวกม็อบต่างๆ ขาดความชอบธรรมต้องแต่ต้น มีแต่การปลุกระดม โกหกพกลม กล่าวหาเลื่อนลอย ผู้นำแต่ละคนต่างก็มี "Hidden Agenda" หาใช่พลังบริสุทธ์อะไรไม่ พวกนี้จะแพ้ภัยไปเอง

ยุคอินเตอร์เน็ต สื่อไม่ได้ผูกขาดข้อมูล ข้อมูลไหลเวียนได้อย่างเสรี การชี้นำสังคม ต้องมาจากความถูกต้อง ไม่ใช่ถูกใจ พยายามหลอกมหาชน มันทำไม่ได้หรอกครับ




Create Date : 08 มีนาคม 2549
Last Update : 8 มีนาคม 2549 22:18:46 น. 6 comments
Counter : 155 Pageviews.

 
จำรองพาคนไปตายเพื่อประโยชน์ตัวเอง ยุให้ปฏิวัตแล้วไม่ออกหน้า พอปฏิวัตได้ จะเป็นนายก เลยนำประชาชน ไปประท้วงเพื่อตัวเอง สร้างความวุ่นวายให้กับประเทศชาติ จนระคายเคืองเบื้องยุคลบาท จึงโดนเรียกเข้าเฝ้าถึงยุติได้ ขอให้พี่น้องประชาชน พิจารณาบุคคล คนนี้ที่ชื่อจำรอง ว่าควรจะทำเช่นไรกับมันดี


โดย: ประชาชน IP: 203.146.253.106 วันที่: 8 มีนาคม 2549 เวลา:7:56:36 น.  

 
อ้าว

ขึ้นต้นด้วยมะลิซ้อน พอแต่ใบอ่อนเป็นมะลิลา ไปซะได้




โดย: IP: 203.144.217.231 วันที่: 8 มีนาคม 2549 เวลา:10:01:56 น.  

 
เค้าว่างั้น


โดย: . IP: 203.146.253.106 วันที่: 8 มีนาคม 2549 เวลา:11:46:41 น.  

 
ผู้นำแต่ละคนต่างก็มี "Hidden Agenda" หาใช่พลังบริสุทธ์อะไรไม่ พวกนี้จะแพ้ภัยไปเอง
. .
. .
อยากให้แพ้ภัยตัวเองไวๆ กว่านี้จัง


โดย: D.K.H.N. วันที่: 8 มีนาคม 2549 เวลา:15:26:32 น.  

 
เ้พิ่งเ้ข้ามาอ่านครับ อืม ได้เห็นอีกด้าน ของเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ




โดย: ผ่านมาดูครับ (ชื่อนี้ไม่ซ้ำใครแล้วมั้ง ) วันที่: 23 มีนาคม 2549 เวลา:20:22:03 น.  

 
เพิ่งจะเข้ามาอ่านนี่แหละครับ เห็นภาพชัดเจน เข้าใจในสถานการณ์ค่อนข้างดีมาก อันที่จริง ถ้าสื่อไม่โน้มเอียง ไม่อคติ ผมคิดว่า เบื้องหลังของคนกลุ่มที่กำลังสร้างความร้าวฉาน อยู่ในขณะนี้ คงมีการตีแผ่กันอย่างกว้างขาวง ผมอยากเห็นคนไทยที่กำลังติดตามเหตุกาณ์ที่เกิดขึ้นด้วยใจเป็นกลาง ด้วยความเข้าใจ คิดช้าๆ ใจเย็นๆ เดี๋ยวจะเห็นภาพทั้งหมดเอง


โดย: Big-jo IP: 124.121.31.228 วันที่: 27 พฤษภาคม 2549 เวลา:20:00:32 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ประชาชน(ไทย)
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




= "https://www.bloggang.com/data/close2heaven/picture/1128808498.gif"; document.images[0].width =169; document.images[0].height =137
Friends' blogs
[Add ประชาชน(ไทย)'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.