จงทำสิ่งที่คุณทำได้...ด้วยสิ่งที่คุณมี...ณ จุดที่คุณยืนอยู่ - ธีโอดอร์ รูสเวลท์
Uploaded with ImageShack.us
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
15 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 
ความสุขเล็ก ๆจากการงานเล็ก ๆ







“อาชีพเป็นเพียงเครื่องมืออันหนึ่งที่จะให้อยู่ได้อย่างสะดวกสบายด้วยการมีทรัพย์สมบัติ ฉะนั้นอย่าหวังให้มันมากเกินขอบเขตไปมันจะลามกอีก จะต้องรู้จักแสวงหาอาชีพที่เหมาะสมและพอสมควรที่จะเป็นมนุษย์ที่ดีได้ก็พอแล้ว อาชีพนี้มันก็อยู่ในขอบเขตที่เพียงว่าทำเพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ได้ สำหรับได้สิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์ควรจะได้รับ อาชีพนั้นไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์ควรจะได้รับ เป็นเพียงอุปกรณ์สำหรับให้เราอยู่ได้เพื่อได้สิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์ควรจะได้รับ”

…………..พุทธทาสภิกขุ…………..





ความสุขบางประการเกิดขึ้นจากเรื่องราวที่เราคาดไม่ถึง บางครั้งก็เป็นเรื่องที่ธรรมดาสามัญยิ่ง ไม่ใช่เกิดจากสามารถที่ทำอะไรยิ่งใหญ่ในชีวิตเลย แม้ปัญหาชีวิตประจำวันยังคงหนักอึ้งและยังไม่สามารถผลักให้พ้นไปจากภาระได้

ทว่าบนพื้นที่ของหัวใจก็สามารถพบความสุขเล็กๆนี้ได้ มันเป็นเรื่องที่อาจผ่านเลยไปได้หากไม่ทันได้สังเกต

หลายปีที่ผ่านมาผมทอดทิ้งการเขียนหนังสือไปนานด้วยเหตุผลนานาประการ เหมือนกับว่ามันจะผ่านไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาอีก ผมรู้สึกหวาดกลัวอยู่ลึกๆว่า ความละเอียดอ่อนของจิตใจจะสูญหายไปในคืนวันอันเร่งรีบ ขณะที่รอบๆชีวิตของผมเต็มไปด้วยปัญหา

ในส่วนลึกของหัวใจผมยังถวิลหาการเขียนหนังสือ ยังจดจำถึงความรู้สึกที่เคยมีและเคยทำ ไม่ว่าจะเป็นการเขียนบทกวี เรื่องสั้น นิยายหรือสารคดี มันเป็นความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก

ผมเคยบอกตัวเองไว้ว่าผมต้องการที่จะเขียนหนังสืออีก แต่ก็ปล่อยปละละเลยไม่ได้ลงมือเขียนจริงๆจังๆเสียที ทั้งๆที่ช่วงชีวิตในหลายๆปีที่ผ่านมานี้ผมได้พบเรื่องราวต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องสุขและเรื่องเศร้าเรื่องผิดหวังและสมหวังหลายรสชาติ แต่ทำไมหนอผมจึงไม่สามารถเขียนอะไรออกมาได้เลย

ผมได้มานั่งทบทวนสิ่งต่างๆที่ผ่านมาในชีวิตการเขียนหนังสือของตัวเองอย่างสัตย์ซื่อ ว่าผมต้องการเขียนหนังสือเพื่ออะไรกันแน่

ช่วงเวลาที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ ผมได้แต่ตั้งท่าว่าจะเขียนหนังสืออยู่เป็นเวลานาน หมดเวลาไปกับการจดๆจ้องๆอยู่กับหน้ากระดาษอันว่างเปล่า คิดถึงพล็อตนิยายอันยิ่งใหญ่ ฝันถึงเรื่องสั้นอันแสนวิเศษ หวังผลสำเร็จอันมโหฬาร ดื่มกาแฟแล้วเดินวนเวียนอยู่ในบ้านแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือตัวเดิม

บ่อยครั้งที่ผมรู้สึกว่างโหวงอยู่ภายใน ถามตัวเองว่าควรจะเขียนถึงอะไรดี จะเขียนบทกวี เรื่องสั้น นิยาย ความเรียง สารคดี ผมจะเขียนถึงอะไรดี เขียนถึงเพื่อน เขียนถึงบ้าน เขียนถึงต้นไม้ เขียนถึงเด็กตัวเล็กๆ เขียนถึงหญิงสาว เขียนถึงสังคม ฯลฯ

ผมต้องนั่งรออารมณ์แล้วค่อยเขียนน่ะหรือ? ผมควรจะเขียนถึงสิ่งที่ผมรู้จักหรือเขียนในสิ่งที่ผมรู้สึก อะไรหรือที่ผมปรารถนาที่จะเขียนถึง สิ่งใดหรือที่ผมอยากจะสื่อสารถึงผู้อ่าน ตัวหนังสือของผมหายหน้าไปไหนกันหมด หรือผมรู้สึกเกร็งเกินไปจนเขียนหนังสือไม่ออก

อาจเป็นเพราะว่าผมหยุดการเขียนหนังสือไปนานทีเดียว มันทำให้ผมนึกถึงคำพูดของใครบางคนที่เคยพูดไว้ว่า

“ถ้าเราได้ทำในสิ่งที่เราชอบวันละเล็กละน้อย ในที่สุดผมก็จะได้ทำมันมากขึ้น”

ผมผ่อนคลายตัวเองอีกครั้ง ด้วยการเขียนอะไรง่ายๆและเขียนในสิ่งที่อยากเขียน ผมเขียนบันทึกชีวิตประจำวันไปลงในอินเตอร์เน็ต เป็นวิธีการเขียนแบบเรียบง่ายปราศจากการตกแต่ง เขียนบรรยายไปตามความคิดและความรู้สึกของตน สั้นบ้างยาวบ้างตามแต่อารมณ์ในตอนนั้น เรื่องที่เขียนถึงก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นตามปกติในชีวิตประจำวัน

จากบรรทัดแรกเป็นหลายบรรทัด จากหนึ่งหน้าเป็นหลายหน้า จากหลายหน้าเป็นหลายสิบหลายร้อยหน้า ตัวหนังสือของผมเพิ่มจำนวนขึ้นวันละเล็กละน้อย เวลาผ่านไป…เรื่องที่ผมเขียนเพิ่มจำนวนมากขึ้น ผมเขียนโดยไม่คำนึงว่ามันจะได้รับการตีพิมพ์หรือไม่ ไม่ได้คำนึงถึงว่ามันจะถูกกล่าวถึงหรือไม่

มันช่างเป็นความสุขอันแสนประหลาด ซึ่งมันต่างไปจากความรู้สึกในตอนที่คร่ำเคร่งและคาดหวังแต่จะเขียนเรื่องที่ยิ่งใหญ่ขนาดยาวเท่านั้น

ผมนึกถึงเรื่องที่ท่านพุทธทาสภิกขุพูดถึงความสุขของชาวนากับการขุดดิน เมื่อลงมือจับจอบแล้วขุดลงไปบนดินทีหนึ่ง เมื่อดึงขึ้นมาครั้งหนึ่งก็ถือว่าเป็นความสำเร็จไปเปราะหนึ่ง ทั้งที่นาทั้งแปลงยังไม่สำเร็จเสร็จสิ้น แต่ขอให้จิตใจจดจ่ออยู่กับจอบและก้อนดินที่อยู่ตรงหน้าขณะนั้นอย่างต่อเนื่อง แล้วฝ่าฟันดินไปเรื่อยๆ ทำไปพอใจไปไปจนกว่านาแปลงนั้นจะเสร็จเรียบร้อย

ถ้าหากผมเป็นกรรมกรแห่งถ้อยคำ ในยามนี้ผมก็พบแล้วว่าคำแต่ละคำแต่ละประโยคที่ผมเขียนเป็นตัวหนังสือออกมา แม้จะไม่ใช่เรื่องสั้นอันแสนวิเศษหรือนิยายที่ยิ่งใหญ่ แต่หัวใจของผมก็สามารถมีความสุขจากการงานเล็กๆของตัวเองได้.


---------------------------------




สวัสดีครับทุก ๆ ท่าน

ช่วงนี้ผมไม่มีของใหม่มาอัพบล็อกสด ๆ กันเลย
เพราะต้องดูช่างกำลังซ่อมแซมบ้าน
หลายวันที่ผ่านมานี้ การงานเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยดี
ได้ช่างมืออาชีพมาทำงาน
ส่วนช่างที่ทำเพราะยังชีพก็ให้กลายเป็นผู้ช่วย
ทุกวันดูการทำงานของช่างด้วยความสุขและสบายใจมากขึ้น
และในขณะเดียวกันก็ทำงานของตัวเองไปด้วย

ส่วนบล็อกคือ "ของเล่นทางใจ" ก็ใช้ของเก่าอัพไปก่อน
แต่ก็ขอบคุณทุกๆคลิกที่เข้ามาอ่าน
ไม่จะอ่านออกเสียงหรืออ่านเงียบ ๆ ก็ตามที



Create Date : 15 มิถุนายน 2553
Last Update : 15 มิถุนายน 2553 5:59:58 น. 48 comments
Counter : 1097 Pageviews.

 
สวัสดีค่ะ

สบายดีน่ะค่ะลุงโดม

ไม่ได้แวะมานาน

ช่วงก่อนฝึกงานหนักมากค่ะ

ดูแลสุขภาพด้วยน่ะค่ะ



โดย: เบญจวรรณ IP: 61.7.231.200 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:13:20:01 น.




ห่างไกล ไม่ห่างกัน 19


สวัสดีค่ะคุณโดม

สองวันนี้คุณโดมคงจะยุ่งมาก

ได้อ่าน "หักหอกเป็นดอกไม้" ในขวัญเรือนฉบับล่าสุดแล้วค่ะ

ดังคำของพระไพศาล วิสาโล ช่วงนั้นมีไฟเผาในใจจริงๆ ค่ะ แต่ก็พยายามราๆ ไฟ ไม่ให้มันโหมกระพือจนไหม้ตัวเอง บางวันก็หันหนีสื่อทีวี วิทยุไป แต่ก็ทำไม่ได้นาน จำเป็นจริงๆ ที่จะต้องรับรู้ เพื่อการดำเนินชีวิตประจำวัน

แล้วมันก็ผ่านไป ประเทศไทยผ่านตรงนั้นมาได้แล้ว แต่ไม่รู้ว่า ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหรือไม่ คงทำได้อย่างเดียวคือเตรียมตัว และใจ ส่วนความทรงจำที่เลวร้าย หรือบาดแผลในใจ ของใครหลายคน คงต้องอาศัยเวลาเป็นเครื่องเยียวยาค่ะ

รอคุณโดมกลับมาพูดคุยกันในเรื่องการทำงานให้มีความสุขนะคะ เชื่อว่าหลายๆ คนน่าจะอยากอ่านด้วยเหมือนกัน




โดย: ฝนดอกไม้ IP: 124.122.70.26 วันที่: 14 มิถุนายน 2553 เวลา:23:40:29 น.





โดย: พ่อพเยีย วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:6:04:04 น.  

 
สวัสดีจ้ะหลานเบญจ์

นานมากแล้วนะที่เราไม่ได้คุยกัน
ไม่น่าเชื่อว่านี่เรารู้จักกันตั้งแต่หลานยังเรียนอยู่ชั้นมอสี่หรือมอห้านะ

นี่หลานจบพยาบาลแล้วใช่ไหม ?
ขอให้สุขสมหวังทุกประการ

สวัสดีครับคุณฝนดอกไม้

เรื่องนี้ผมเขียนไว้ตั้งแต่ตอนที่ผมเพิ่งกลับมาเขียนหนังสือใหม่ๆ เมื่อราวๆ 7-8หรือ 9 ปีที่แล้ว

ไม่มั่นใจว่ากี่ปีแน่

แต่เริ่มกลับมาเขียนหนังสือใหม่ ๆอีกครั้งหลังจากเลิกเขียนไปหลายปี

ก็ค่อยๆเตาะแตะๆ จนแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ

แต่ถึงอย่างไรการฝึกฝนการเขียนหรือการทำอย่างสม่ำเสมอเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับการเขียนหนังสือ

เรื่องนี้อาจจะไม่ตรงประเด็นกับการทำงานอย่างมีความสุขเสียทีเดียว
แต่ทว่า...ก็ถือว่ามีความสุขอยู่ในเรื่องที่เขียนด้วยก็แล้วกัน

ขอให้มีกำลังใจและมีความสุขในการทำงานทุกชนิด

แม้ล้างจาน ถูบ้านก็เป็นงานที่หาความสุขได้นะครับ

ทุกวันนี้ผมปัดฝุ่น ถูบ้านวันละมากกว่าหนึ่งครั้ง ยังมีความสุขได้เลย


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:6:13:07 น.  

 
หวัดดีค่ะ
ถ้าเราได้ทำงานในสิ่งที่เราชอบ เราก้อจะมีความสุขกับมันค่ะ
ทุกวันนี้ขวัญก้อมีความสุขกับงานที่ทำนะคะ


โดย: kwan_3023 วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:7:49:20 น.  

 
“ถ้าเราได้ทำในสิ่งที่เราชอบวันละเล็กละน้อย ในที่สุดผมก็จะได้ทำมันมากขึ้น”

เชื่อแล้วว่าจริง
หมายถึงกับตัวเองนะ

และก็เชื่อว่า
การงานที่ไม่ได้เอาเงินเป็นตัวตั้ง
ก็ทำให้เราผ่อนคลายและเป็นการงานแห่งความสุขอย่างแท้จริง

(ก็เหมือนพ่อพเยียนั่นแหละ ไม่ได้ปฏิเสธเรื่องเงินหรือรายได้ คือ...ต้องดูว่าเป็นงานอะไรด้วย ถ้าเป็นงานเพื่อการยังชีพ อันนั้นละไว้ในอีกเงื่อนไขหนึ่งค่ะ)


โดย: หนอนฯ IP: 10.20.3.30, 202.28.180.202 วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:10:00:47 น.  

 


โดย: หาแฟนตัวเป็นเกลียว วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:10:33:33 น.  

 
สวัสดี..ค่ะ..
แวะมาทักทายค่ะ


โดย: neenika วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:10:46:31 น.  

 

เน๊าะพี่โดม
ถ้าได้ช่างมืออาชีพแล้วงานง่ายขึ้นเยอะเลยล่ะคะ


โดย: อุ้มสี วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:13:42:04 น.  

 
ความรักเป็นสิ่งมหัศจรรย์

เมื่อมีความรัก...

ทุกๆลมหายใจเต็มไปด้วยความสุข ความหวัง และกำลังใจ

ไม่น่าเชื่อเลย...

หัวใจฉันพองโตอีกครั้ง

เหมือนเพิ่งพบรักใหม่กับคนรักคนเดิม

ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาร่วม 25 ปี


โดย: แก้วเจียระไนย IP: 124.122.196.60 วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:18:06:15 น.  

 
หนูเพิ่งอ่านหนังสือ นกทุกตัวมีฟ้าให้บิน จบ
รู้สึกว่าหนูคงต้องอยู่กับความจริงและให้เวลากัีบความฝันให้มากมากเลยค่ะ
หนูก็อยากเป็นนักเขียนนะค่ะ
แต่พอจับปากกาแล้วมโนภาพเห็นหมดแต่ไม่รู้จะเริ่มเขียนยังไงค่ะ
ช่วยแนะนะด้วยนะค่ะ


โดย: เงาจันทร์ IP: 113.53.98.159 วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:18:07:40 น.  

 
สวัสดีครับทุกๆท่าน


ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นท์

วันนี้เจ้าของบล็อกเหนื่อยเล็กน้อยกับการดูช่างซ่อมบ้าน

ใกล้จะเสร็จเรียบร้อยเข้ามาแล้ว
เหลือทาสีห้องนอน และอุดรูรั่วซึมหลังคาเล็กน้อยก็เสร็จแล้ว

มีเวลาแล้วจะเข้ามาคุยเป็นตัวหนังสือนะครับ

เอาเพลง ศรัทธา ของ โป่ง หินเหล็กไฟ มาให้ฟังกัน

เนื้อเพลงและเสียงร้องมีพลังดี สำหรับคนที่มีความฝันที่จะทำอะไร

แต่ไม่ต้องดูมิวสิควิดีโอก็ได้




โดย: พ่อพเยีย วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:18:48:37 น.  

 
อ่านเรื่องนี้แล้วมีความสุขจังเลยครับ..
เพลงศรัทธา เพลงผมเลยนะครับพี่โดม
ตอนนี้กำลังจะปลูกกล้วยครับ ถางหญ้าเสร็จ ไปจองต้นกล้วยไว้แล้ว
เหลือแต่คนงาน
ยังไม่ว่างไปถ่ายรูปบ้านพี่เลยครับ แต่จะหาเวลาไป


โดย: แก้มหอม IP: 203.172.208.153 วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:19:56:12 น.  

 
สวัสดีครับ มาอ่านบล็อกนี้ ได้สัจธรรมชีวิต มาอีกและ ขอบคุรเนื้อหาดีๆๆครับ


โดย: ชายเอ ทุ่งรังสิต วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:20:31:45 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่โดม เน็ตที่บ้าน
เสียอยู่หลายวันเลยไม่ได้
มาที่บล็อกพี่โดมเลย

ขวัญเรือนเล่มใหม่มีอีก
คอลัมภ์ที่ลงรูปพี่โดมด้วย
ส่วนเรื่องคุณเฟิง อ่านแล้ว
เข้าใจเลยค่ะ เข้าใจทั้ง
2คน และพอจะนึกภาพออก
เพราะจำได้ว่าพี่โดมลงรูป
คุณเฟิงที่บล๊อกแล้วด้วย
และดูเหมือนคุณเฟิงก็เข้ามาเมนต์ที่บล๊อกพี่โดมด้วย

ปรายนึกว่าพี่โดมซ่อมบ้าน
เสร็จเรียบร้อยแล้วเสียอีก

ป.ล.ปรายชอบคำว่ากรรมกร
แห่งถ้อยคำที่สุดเลยค่ะ...



โดย: ปราย IP: 118.173.238.119 วันที่: 15 มิถุนายน 2553 เวลา:21:04:33 น.  

 


ของเล่นทางใจ
คือความสุขเล็กๆด้วยสิ
งานเขียนกับตัวตน คงไม่หนีห่างกันสักเท่าไร


โดย: .. IP: 112.142.5.70 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:3:57:38 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับพี่โดม

งานซ่อมแซมบ้าน
การคุมช่างสร้างบ้าน
เป็นงานทีเ่หนื่อยมากจริงๆครับ
เพราะบ่อยครั้งช่างก็ทำงานไปตามหน้าที่
แต่เราต้องการบ้านที่ทำออกมาอย่างตั้งใจ









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:5:56:24 น.  

 
สวัสดีแก้มหอม

เรื่องปลูกต้นกล้วย คิดถึงพี่โชควังน้ำเขียว หรือเจ้าของ "สวนลุงโชค" ซึ่งมีพื้นที่ 100 กว่าไร่

พี่โชคเคยบอกว่า นึกอะไรไม่ออกปลูกกล้วยไว้ก่อน
ถูกต้องแล้วที่ปลูกกล้วย เพราะกล้วยจะทำให้พื้นดินชุ่มชื้นและเก็บน้ำไว้ในฤดูแล้ง

แล้วต่อๆมาค่อยลงอย่างอื่น
รอให้เสร็จธุระก่อนคงจะมีโอกาสได้ไปช่วยปลูกต้นไม้ในพื้นที่ของแก้มหอม

เปลี่ยนใจหรือยังที่บอกว่าจะเว้นที่ไว้ให้เราไว้ปลูกต้นไม้น่ะ

เรายังมีความรู้สึกอยากปลูกต้นไม้ไม่คลายจาง


สวัสดีจ้ะหนูปราย

นึกว่าหายหน้าไปไหน
ช่วงนี้เขียนกลอนส่งไปที่ขวัญเรือนอีกหรือเปล่า

เขียนไปเรื่อยๆอย่าหยุดนะ เขียนไปเดี๋ยวก็เก่งไปเองแหละ

เรื่องซ่อมบ้านก็เหลืออีกเล็กๆน้อยๆ ใกล้จะเสร็จแล้วหละ

สวัสดีครับคุณสองจุด

เด็กผู้ชายอาจจะชอบเล่นรถยนต์ เล่นปืน ฯลฯ

เด็กผู้หญิงชอบเล่นตุ๊กตา
แต่ผู้ใหญ่บางคนก็มีของเล่นแตกต่างกันไป
ส่วนของผู้ใหญ่นั้นมักเป็น"ของเล่นทางใจ"

อันที่จริงคำว่าของเล่นทางใจนี้ ผมไม่ได้คิดเองหรอก ผมจำมาจากอ่านหนังสือท่านพุทธทาสภิกขุ

มีบางคนเคยว่าผมเสียเวลาไปกับบล็อกไปทำไม ไม่เห็นมีประโยชน์อะไร เสียเวลาเปล่าๆ

ผมย้อนเขาไปว่า ใครชอบทำอะไรก็ทำไปไม่ว่ากัน
บางคนชอบดูฟุตบอล,บางคนชอบตั้งวงดื่มเหล้า,บางคนชอบไปเที่ยวร้านคาราโอเกะ ฯลฯ

ทุกคนมีเวลาเท่ากันวันละ 24 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับว่าจะเอาเวลาไปทำอะไร

สำหรับผมเคยเปรียบว่า..การเขียนบล็อกของผมก็เหมือนพวกที่ชอบร้องคาโอเกะนั่นแหละครับ

เพียงแต่ไม่ได้ร้องตามเนื้อเพลงที่ขึ้นมาหน้าจอ
แต่เราเขียนในสิ่งที่อยากเขียน เล่าเรื่องที่อยากเล่า

ไม่มีเสียงแต่เป็นตัวหนังสือ

ไม่ถูกใจใครก็ไม่เป็นไร,ถ้าไปถูกใจใครบ้างก็ถือว่าเป็นเรื่องวิเศษ

แค่ได้ย่อรูปลงไป เขียนลงไป คลิกเสร็จเรียบร้อยก็มีความสุขแล้ว

ส่วนจะมีเสียงปรบมือหรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้ว

แต่ถ้าจะมีเสียงคอมเม้นต์เปาะแปะบ้างก็ถือว่ามีความสุขเพิ่มขึ้นไปอีก

สวัสดีครับกะว่าก๋า

การซ่อมแซมบ้านในช่วงแรกผมเหนื่อยและรู้สึกยุ่งยากมาก

แตถึงวันนี้ ได้ช่างเข้ามาช่วยอีกคน ก็เบาใจขึ้น

ถ้าไม่มีอะไรสะดุดก็คงเรียบร้อยภายในไม่กี่วันนี้แล้ว






โดย: พ่อพเยีย วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:7:00:51 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่โดม ปรายเขียน
กลอนส่งไป 2 ครั้งค่ะรอ
อยู่เกือบ 2 เดือนกว่าจะได้ลง บอกตามตรงตอนแรก
เริ่มถอดใจค่ะ คิดว่าเราคง
ไม่มีฝีมือ คงไม่ใช่ทางของ
เรา แต่พอได้เห็นบทกลอน
ของตัวเองลงปุ๊ป ไม่รู้พลังใจมาจากไหน จากที่ถอดใจ
ไปแล้วก็กลับมามีพลังอีก
ครั้ง...

เขียนไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เก่ง
อืม...ปรายก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ ความฝันต่อไป
ก็คงจะเป็นการเขียนเรื่องสั้น...

แพรวเล่มใหม่มีบทสัมภาษณ์คุณวาณิชด้วยค่ะ
แต่ที่ชอบที่สุดคือสัมภาษณ์
คุณตู่นพพลกับคุณปรียานุช
อ่านแล้วชอบอยู่ประโยคนึง

คุณตู่บอกว่า จะรักใครก็จงรักไป เพราะความรักไม่ใช่เรื่องที่จะสอนกันได้ ต้องเจอด้วยตัวเองเท่านั้น
ความรักระหว่างคน 2 คน
ไม่มีใครตอบโต้ได้หรอกว่ามันคืออะไร ออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เขียนก็ไม่ได้...



โดย: ปราย IP: 118.172.187.224 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:8:16:00 น.  

 
ขอสมัครเป็นแฟนคลับอย่างเปิดเผยนะคะ

จากที่ซุ่มอ่านเงียบๆมานาน

ตั้งแต่ที่พ่อพเยียเริ่มเขียนบล็อคครั้งแรก...จนถึงขณะนี้

อยากบอกว่าติดตามมาตลอด

ตามติดทุกวัน

จนนับเป็น "ของเล่นทางใจ" ได้แล้วเหมือนกัน


โดย: แก้วเจียระไนย IP: 192.168.51.74, 58.136.74.244 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:11:39:04 น.  

 



สวัสดีค่ะพี่โดม
เพิ่งอ่าน 'หักหอกเป็นดอกไม้' จบ สะดุดใจที่ได้ยินชื่อนี้แต่แรกแล้ว แทบไม่คุ้นใจเอาซะเลย (หอกกับดอกไม้มันเกี่ยวกันมั้ยเนี่ย) มันเหมือนในเรื่องร้าย ๆ มีเรื่องดีซ่อนอยู่ หรือเปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดี พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ไปในทำนองนั้นหรือเปล่า??
แล้วก็เดาเรื่องไม่ค่อยได้ว่าจะยังไง แต่พอได้อ่านแล้วชอบความรู้สึกที่เล่าค่ะ จากความรู้สึกขุ่นใจในทีแรก พอรู้ตัว เปลี่ยนความคิดด้วยการเอาใจเขาใส่ใจเรา เรื่องร้ายกลายเป็นดี ได้เพื่อน ได้มิตรภาพ ได้ใจดี ๆ มาแทน ชอบความรู้สึกจริงใจในการพูดคำว่าขอโทษหรือขอบคุณ ความจริงคือความงามแบบนี้นี่เอง เชื่อมโยงมาเรื่องใหญ่ ๆ กับคนหลาย ๆ คน หลาย ๆ ความคิดกับวิกฤตการเมืองที่เพิ่งเกิดสด ๆ ร้อน ๆ ดูเหมือนบรรยากาศคลายจางจากความขุ่นเคืองลงบ้าง ที่ต้องติดตามกันต่อไปก็ได้แต่หวังไปในทางที่ดีเพราะเราก็เชื่อในมิตรภาพและความรักที่เหมือนดอกไม้ที่พร้อมจะเบ่งบานโดยไม่ต้องพึ่งฤดูกาลใด ๆ (ประโยคทองของคาลิล ยิบรานนั่นล่ะค่ะ แหะ แหะ ประมาณนี้แหละ) สุดท้ายอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับการดูแลใจเราก่อน การให้อภัยคนนี่พูดได้ แต่เวลาปฏิบัติจริงก็เอาการเหมือนกัน คงต้องลดอัตตาลงเยอะ ๆ ตัวคงจะเบาขึ้น

เห็นด้วยค่ะกับข้อคิดในเรื่องความสุขจากการที่ได้ทำสิ่งที่ชอบวันละเล็กละน้อยนี้ด้วยค่ะ
อย่างเขียนบล็อกนี่ ไม่ได้ตังค์ แล้วก็มีความสุขในแต่ละวัน
อ่านงานดี ๆ คนอื่นเขาในบล็อก ก็ของฟรี มีความสุขอีกนั่นแหละ
ยามซื้อหนังแผ่น หนังสือ เสียตังค์ ก็ยังมีความสุขอีก
เลยเชื่อหมดใจค่ะว่า ทำอะไรที่ชอบมันมีแต่ได้มากกว่า..
ขอบคุณค่ะ :)



--
ขออนุญาตฝากข่าวถึงคุณฝนดอกไม้นิดนึงค่ะว่า
กรุณาเช็คข้อความหลังไมค์ด้วยนะคะ
ขอบคุณค่ะ :)




โดย: ภูเพยีย วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:13:25:54 น.  

 
รู้สึกว่างโหวงภายใน

เป็นบ่อยเหมือนกันค่ะ

เขาว่ามักเกิดกับพวกอารมณ์ติสต์... แต่คิดว่าทุกคนเป็นอารมณ์นี้ได้ ตราบที่ยังเป็นมนุษย์

ของเล่นทางใจ เล่นบ่อยก็ผูกพันนะคะ


โดย: Love At First Click วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:16:19:35 น.  

 
สวัสดีครับทุกๆท่าน

ดูช่างทาสีไป ช่วยทาเหล็กดัดริมหน้าต่างเล็กน้อย
มึนทินเน่อร์เล็กน้อย

เลยหยุดมาเข้าบล็อก
พรุ่งนี้งานก็คงเสร็จเรียบร้อยแล้ว

งานซ่อมบ้านเสร็จแล้วยังต้อจัดของอีก
ทำให้เพลินไปเลย
แต่ยังไงก็อดแว้บเข้าบล็อกไม่ได้

สวัสดีจ้ะคุณแก้วเจียรนะไนย

คุ้นๆสงสัยจะเป็นแฟน(ค)ลับตัวจริงเสียงจริง

เชิญจ้ะ อยากจะเขียนอะไรก็เชิญมาเขียนตามสบายเลยจ้า

สวัสดีครับภูเพยีย

แหมเขียนชมซะเขินเลย แต่จริงๆก็ชอบฟังคำชมน่ะ แปลกจริงๆ ฟังไม่เบื่อสักที

กลัวคนปรู๊ฟผิดจาก หักหอก เป็น หอกหัก
ถ้าเป็นอย่างนั้นความหมายยิ่งไกลไปใหญ่


สวัสดีครับรักแรกคลิก

ผูกพันหรือไม่ผุกพันก็ไม่รู้...แต่พ่อพเยียน่ะไม่ห่างบล็อกมาหลายปีแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะลาจะเลิกไปเมื่อไรเลย


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:16:43:12 น.  

 
สวัสดีจ้ะหนูปราย

ข้ามคอมเม้นต์ของหนูมาได้ ไงเนี่ยะ !

ดีใจทุกครั้งที่ได้รับรู้ว่ามีคนอยากเขียนหนังสือ
เขียน เลย เชียร์ !

เรื่องความรัก ไม่อยากออกความเห็น
เพราะไม่สันทัด กรณีในเรื่องนี้
พูดไปก็เกรงจะพูดอะไรออกไปผิดๆ
นั่นแหละเจอเองจึงจะรู้


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:16:54:27 น.  

 
สวัสดีค่ะ..
หลังกลับจากทัวร์พระราชวังสนามจันทร์ นครปฐม
อ้อมแอ้มเจอกางเกง 2 ตัว เอว 52 และ56 นิ้วค่ะ

กะจะซื้อมาฝากน้องๆที่ทำงาน..
เพราะสงสารคนตัวใหญ่ หากางเกงสวมยาก
เห็นแล้วดีใจ รีบซื้อทันทีค่ะ
ปรากฎว่าน้องที่ทำงานใส่ไม่ได้..
เพราะ...ตัวมันเล็กเกินไป ติดตะขอไม่ได้ค่ะ
เลยมีความคิดขึ้นมาว่า..
จะยกให้ฟรีๆ..คนละ 1 ตัว..
สำหรับเพื่อนสมาชิกbloggang..(^^)
ที่สวมกุงเกงนี้ได้หรือคนรู้จักที่สวมได้
เพียงแต่ถ่ายรูปคนๆนั้นมาให้ดู
ปิดหน้าตาก็ได้ ถ้าไม่อยากเปิดเผย
และคิดความดีที่จะทำเพื่อในหลวงมา 1 อย่าง
แล้วอ้อมแอ้มจะพิจารณารูปร่างและความดีนั้น
จัดส่งกุงเกงให้ถึงบ้านเชียวค่ะ..!
ไม่กำหนดระยะเวลานะค่ะ
ถ้ามีมากกว่า 2 คนจะกลับไปซื้อกุงเกงให้ใหม่ค่ะ
ช่วยๆกันหาคนที่จะสวมกุงเกงด้วยนะค่ะ


โดย: อ้อมแอ้มเจ้าค่ะ (คนผ่านทางมาเจอ ) วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:17:20:50 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่โดม ปรายจะงอน
พี่โดม ดีมั้ยเนี่ย...?

ขอบคุณนะคะพี่โดมที่เชียร์ บางทีปรายเชียร์ตัวเองอยู่
คนเดียวก็เงียบเหงาเกิน

ส่วนเรื่องรัก ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรเพราะเวลาที่ปราย
คิดที่จะทำอย่างโน้นอย่างนี้
สุดท้ายก็ทำไม่ได้ซักอย่าง
แค่คิดจะตัดใจ ก็กลับกลาย
เป็นว่ารักเค้ามากขึ้นทุกวัน



โดย: ปราย IP: 118.172.180.9 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:20:12:27 น.  

 
ตอนนี้พื้นที่หัวใจ มีความสุขกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ ก็คือ ได้ปลูกต้นไม้ทีละต้นตามที่คุณโดมแนะนำ เวลาฝนตกตื่นเช้ามาสดชื่นมากเพราะเปิดประตูไปจะได้กลิ่นดอกไม้ที่ปลูกไว้ ชั่งมีความสุขซะเหลือเกิน ความสุขอีกอย่างก็คือ ได้อ่านบล็อกต่างๆ ชอบบมากที่สุดก็บล็อกคุณโดมกับบล็อกคุณภู เชียงดาว เพราะสิ่งที่คุณโดมนำเสนอ สามารถนำมาปรับใช้กับชีวิตได้จริง


โดย: nop IP: 222.123.170.107 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:22:11:10 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณโดม
ขอบคุณมากๆ ค่ะ สำหรับคำแนะนำ และกำลังใจ

ขอคิดเข้าข้างตัวเองว่า เอนทรี่นี้ คุณโดมเอามาลงใหม่เพื่อฝนดอกไม้อ่านโดยเฉพาะ แต่ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆ ก็ได้รู้สึกดีๆ ไปกับข้อความเหล่านี้ได้ ความจริงมันยังคงใหม่เสมอ

เชื่อว่า การเขียนต้องอาศัยการฝึกเขียนบ่อยๆ และจะพยายามทำให้ได้ค่ะ ไม่ให้เสียแรงคนให้กำลังใจทุกท่านเลยนะคะ
............
ฝากข้อความถึงคุณภูเพยีย
เข้ามาเจอคุณภูเพยียฝากหลังไมค์ คิดว่าตัวเองไปทำอะไรไว้หรือเปล่า้น้อ รีบวิ่งไปอ่าน และไปคอมเม้นท์ที่บล๊อกคุณภูเพยียแล้วนะคะ ดีใจที่ได้พูดคุยกันจริงๆ ค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ จะพยายามทำบล๊อกให้คุึณได้เข้ามาพูดคุยกันนะคะ แต่จริงๆ แล้ว ฝนดอกไม้ ไปคุยที่บล๊อกคุณภูเพยีย กับบล๊อกคุณโดม จะสะดวกมากๆๆๆๆ ค่า อิอิ


โดย: ฝนดอกไม้ IP: 124.122.107.225 วันที่: 16 มิถุนายน 2553 เวลา:23:28:14 น.  

 
พี่โดมครับ
ที่ไร่ยังว่างครับ
ตามที่คุยกัน
ยังเหมือนเดิม
ตอนนี้ผมจ้างคนมาถางหญ้า มันรกอีกแล้ว
ยกให้คนที่นับถือไปสองคน ผอ.สมชายกับผอ.เอก ยกให้สร้างบ้านพักนะครับ แต่ไม่ยกที่ให้...
ที่จะได้มีบ้านพัก เวลาเค้าไม่มา ผมจะได้เปิดให้เช่า...อิอิ
ที่เยอะแยะครับ ขึ้นไปข้างบนแล้วมันกว้าง สร้างหลังเล็กๆได้สิบกว่าหลังโน่นแหละ
สบายดีนะครับพี่ ยังไม่ได้ไปถ่ายรูปให้เลย


โดย: แก้มหอม IP: 203.172.208.153 วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:2:32:22 น.  

 
สวัสดีจ้ะหนูปราย

ต้นมะนาวที่ปลูกไว้โตไปถึงไหนแล้ว
และโครงการรีสอร์ทของหนูไปถึงไหนแล้ว
เล่าให้ฟังบ้างสิ


สวัสดีคุณ nop

ดีใจที่คุณปลูกต้นไม้แล้ว
เห็นไหมล่ะ....สิ่งใดที่ทำแล้วมีความสุขมักไม่ค่อยได้เงิน (ฮ่า ฮ่า) เช่นการปลุกต้นไม้เป็นต้น

บ้านของภู เชียงดาวอยู่ในบรรยากาศที่สวยงามมาก
ผมเคยไปนอนมาแล้ว


สวัสดีครับคุณฝนดอกไม้

คุณไม่ต้องเกร็งเพราะว่ารับปากกับใครไว้แล้วจะต้องทำสิ่งนั้น

เช่นจะเขียนหนังสือเพราะว่าเคยพูดว่าอยากเขียน แต่ผ่านไปสักระยะหนึ่ง ไม่ได้เขียนออกมา ก็เกรงว่าจะผิดสัญญา

ปล่อยไปตามสบายดีกว่า ถ้าจะเขียนก็เพราะอยากเขียนนั่นแหละครับ

เรื่องการเขียนบล็อกนี่ก็เหมือนกัน ถ้าจริตไม่ต้องจริงๆ ก็อาจจะทำได้สักพักหนึ่งแล้วก็เลิกราไป

มีบล็อกร้างในบล็อกแก๊งไม่ใช่น้อยครับ

แต่ของอย่างนี้ไม่ทำก็ไม่รู้ว่าเราชอบขนาดไหน
บางคนไม่ต้องทำก็สามารถประเิมินตัวเองได้ว่า ไม่ได้ชอบมากถึงขนาดต้องทำบล็อกเป็นของตัวเอง

บล็อกเป็นเพียงอุปกรณ์ในการฝึกเขียนอย่างหนึ่งเท่านั้น

แต่จริงๆถ้าอยากเขียนจริงๆไม่ต้องเขียนลงบล็อกก็ได้

บางคนเขียนบล็อกเพราะต้องการให้คนเข้ามาคุยเยอะๆ มีคนเข้ามาทักทาย พอไม่มีคนเข้ามาคุยหรือคนเข้ามาน้อย ก็ถอยหนีห่างไป เลิกราไป


แต่ถ้าเรารักจริงกับการเขียนหนังสือ เขียนเพราะปรารถนาภายในของเราอย่างแท้จริง

รับรองว่าไม่วันหนึ่งวันใดคุณต้องมีผลงานเป็นงานเขียนแน่

ส่วนจะเป็นผลงานแบบไหนนั้น นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง


เริ่มที่เขียนเพราะอยากเขียน - เขียนในสิ่งที่เรารู้สึก เรารู้จัก และรู้จริง

หรืออะไรก็ได้ที่อยากเขียน - ขอให้มีความสุขกับการเขียนนะครับ


สวัสดีแก้มหอม

ขอบคุณสำหรับพื้นที่ๆจะยกให้สำหรับปลูกต้นไม้

พร้อมเมื่อไรก็จะได้ไปดำเนินการต่อทันที
เพียงแต่ยังตอบไม่ได้ว่าเมื่อไร

ซ่อมแซมบ้านคิดว่าถ้าไม่มีอะไรสะดุดคงเสร็จเรียบร้อยในวันนี้

เรื่องถ่ายรูปต้นไม้ที่เราปลูกไว้
ว่างเมื่อไรก็ถ่ายมาให้ดูบ้าง ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร
ทุกวันนี้มองเห็นอยู่ในจินตนาการจากที่เด็กๆเล่าให้ฟัง



โดย: พ่อพเยีย วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:7:16:21 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่โดม ไม่คิดว่า
พี่โดมจะจำได้เรื่องรีสอร์ท
แต่ขอตอบเรื่องมะนาวก่อน
555..^^..

หลังจากวันนั้นที่มีพายุเข้า
ฝนก็ตกโหมกระหน่ำแล้วสิ่ง
ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ...
ลูกมะนาวแสนรักก็หลุดร่วง
โบยบินไปจากต้น หลังจาก
นั้นต้นมะนาวก็ไม่มีลูกอีก
เลยค่ะ ...

ส่วนเรื่องรีสอร์ทจำได้ว่าเคย
คุยกับพี่โดมนานมากแล้ว
ตอนนั้นยังเป็นช่วงเพ้อๆฝันๆยังไม่จริงจังเท่าไหร่
เพราะรู้สึกหมดแรง แต่ก็ได้
แรงใจจากเรื่องอุ่นรักป่าฝน
ที่พี่สาวนางเอกเป็นเจ้าของ
รีสอร์ท (ไม่รู้ว่าพี่โดมอ่านหรือยังนิยายอุ่นรักป่าฝน?)

วันอาทิตย์นี้จะไปลงต้นไม้
แล้วค่ะ แต่คงสร้างปีหน้า
น่าจะเดือนมกราคมรอให้ดินแน่นแล้วก็รอต้นไม้โต...

หลายวันที่ผ่านมาปรายนั่งคิดไปถึงเรื่องบั้นปลายชีวิต
บางทีถ้าปรายอายุ 40 อาจจะขายทุกอย่างทิ้งแล้วไป
อยู่ภาคใต้ เพราะที่นั่นมีสิ่งที่ปรายชอบหลายอย่าง น้ำตก ภูเขา ทะเล วัฒนธรรม อาหารการกิน...





โดย: ปราย IP: 118.172.186.4 วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:8:05:10 น.  

 
อ่าน"ความสุขเล็กๆ จากการงานเล็กๆ" ของพี่โดมแล้ว คิดถึงตัวเองเลยครับ เช่นเดียวกับเพลง "ศรัทธา" ทุกครั้งที่ได้ฟังเหมือนได้รับพลังในการดำเนินชีวิตต่อไป

"วันก่อนเห็นหนังสือเรื่องสั้น ของพี่แก้มหอม ในร้านซีเอ็ด ยังไม่ได้หยิบติดมือมา แต่คราวหน้าคงไม่พลาดครับ"


โดย: ดอกหญ้า บนทางดิน วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:13:10:28 น.  

 
อยากบอกว่าเมื่อวัยเยาว์

เคยมีผลงานขีดๆเขียนๆลงหนังสืออยู่บ้างเหมือนกัน

แต่ก็ร้างรามือมานานแสนนาน...(นานจริงๆนะ)

คนข้างกายก็เชียร์แล้วเชียร์อีก

บอกให้เริ่มจากเขียนบล็อกก่อนก็ได้

เค้าบอกว่าสอนให้นกบินไม่ใช่สอนให้ช้างบินสักหน่อย

ตอนนี้เริ่มรู้สึกคล้อยตาม

เริ่มมีแรงฮึด...เหมือนมีแรงปรารถนาภายใน...

แต่ยังไม่อาจหาญสร้างบล็อกของตัวเองหรอกนะ

ขออาศัยซ้อมมือที่บล็อกพ่อพเยียนี่แหละ

จะเริ่มเขียนในสิ่งที่เรารู้สึก ที่เรารู้จัก และรู้จริง

เพื่อจะได้เขียนอย่างมีความสุข

และมีความสุขกับการเขียน

ตามที่พ่อพเยียบอกไง...

ว่าแต่ตอนนี้ ต้องขอตัวไปเขียนงานวิชาการก่อน

"คู่มือปฏิบัติงาน" มีกำหนดส่งสิ้นเดือนนี้แล้วค่ะ ^__^



โดย: แก้วเจียระไนย IP: 192.168.51.74, 58.136.74.244 วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:13:15:56 น.  

 
สวัสดีจ้ะหนูปราย

เรื่องทำรีสอร์ทไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะจ๊ะ จะได้ลืมง่าย ๆ

อย่าลืมถ้าวันไหนรีสอร์ทเสร็จแล้วบอกบ้างนะ
เวลาไปแถวๆนครสวรรค์จะได้แวะไปพักบ้าง

แหมนิยายเรื่อง อุ่นรักป่าฝน นี่สร้างแรงบันดาลใจได้เยี่ยมจริงๆ
เพราะนางเอกเป็นเจ้าของรีสอร์ทนี่เอง ถึงอยากได้เป็นเจ้าของรีสอร์ท



สวัสดีครับคุณดอกหญ้า บนทางดิน

แก้มหอม รายนั้นเขาหายใจเป็นเรื่องสั้นครับ ถ้าไปเที่ยวแถวดอยวาวีเชิยแวะไปเที่ยวหาเขาได้นะ
ผมไปดอยวาวีครั้งแรกและประทับใจก็เพราะได้พบแก้มหอมนี่แหละ


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:18:43:36 น.  

 
สวัสดีจ้ะคุณแก้วเจียระไนย

มีสุภาษิตเกี่ยวกับความรักมาฝากคุณนะ

คือ "ความรักที่แท้ย่อมใหม่และสดเสมอ"

ขอให้มีความสุขกับทุกสิ่งที่ทำตลอดไป


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:18:45:26 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่โดม แอบขำตรง
ที่พี่โดมบอกว่าเรื่องทำรีสอร์ทไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะจ๊ะ
จะได้ลืมง่ายๆ...ปรายก็นึกว่าพี่โดมลืมไปแล้วจริงๆ

ถ้ารีสอร์ทเสร็จเมื่อไหร่
ปรายจะบอกพี่โดมนะคะ
ไม่เกิน 2 ปี คงเสร็จสมบูรณ์
แต่ถ้าร้านกาแฟเสร็จก่อน
ก็คงเปิดแล้วล่ะค่ะ เรื่องราย
ได้คงว่ากันที่หลัง ขอทำฝัน
ให้เป็นจริงก่อน เพราะที่ทำ
ก็ไม่ได้กะว่าจะรวยแค่อยาก
ทำสิ่งที่รักและรู้ว่าทำได้
และที่สำคัญคือความสุข
กับสิ่งที่ฝันมานาน...

ทั้งนิยายและคนเขียนเป็น
แรงบันดาลใจเท่าๆกันค่ะ

นอนหลับฝันดีนะคะพี่โดม
ไม่รู้ว่าช่างที่ซ่อมบ้านพี่โดม
ยังเป็นคนเก่าอยู่หรือเปล่า
แต่เดาว่าคงไม่ใช่...




โดย: ปราย IP: 118.172.182.177 วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:20:04:02 น.  

 

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆจ้า..
(*-*)


โดย: zawadio (khonmanrak ) วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:20:18:25 น.  

 
สวัสดียามดึกค่ะ ไม่ได้แวะมาซะนานแต่ทุกครั้งที่แวะมาก้อได้รับความสุขกลับไปทุกครั้ง ดีจังที่มีบทความดีๆให้อ่าน คนเขียนน่ารักๆให้พูดคุยด้วย....รู้จักกะว่าก๋าผ่านบทสัมภาษณ์ในสกุลไทยค่ะ..ฝากสวัสดีด้วยนะคะ


โดย: รอนร้าว IP: 124.120.211.85 วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:22:57:21 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณโดม

ขอบคุณมากค่ะ สำหรับข้อความที่ให้กำลังใจ และให้ความสบายใจ

เป็นความจริงที่ว่า ของบางอย่าง ไม่ทำไม่รู้จริงๆ เคยฝันอยากมีร้านหนังสือ ก็ได้ทำแล้ว แต่ชีวิตจริง ไม่เหมือนที่ฝันไว้ มันมีรายละเอียดอีกมากมายในความจริงนั้น

และถ้าเราจริงกับการเขียน เราก็จะมีงานเขียนจริงๆ ออกมาในวันหนึ่ง ไม่ว่ามันจะเป็นรูปแบบใดก็ตาม

"งานเขียนเป็นแรงงานของความรัก" มีครูท่านหนึ่งเคยบอกไว้ค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ


โดย: ฝนดอกไม้ IP: 124.122.71.25 วันที่: 17 มิถุนายน 2553 เวลา:23:45:31 น.  

 
แวะมาทักทายกันยามดึกค่ะ ชอบบทความข้างบนนี้เพราะโดนใจมาก...ก


โดย: บินหลาแสนสวย IP: 118.173.183.253 วันที่: 18 มิถุนายน 2553 เวลา:1:51:57 น.  

 
สวัสดียามเช้าตรู่ครับทุกๆท่าน

วันนี้...เป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อยเสียทีสำหรับการซ่อมแซมบ้านอันยาวนาน ไม่ได้นับว่ากี่เดือน

รายการท้ายสุดคืออุดรอยรั่วซึมของหลังคาห้องนอน

ต้องทำนั่งร้านใหญ่โต เมื่อคืนฝนตกลงมาปรากฏว่าไม่ซึมแล้ว

สีสันภายในสวยงาม ภายนอกก็ปล่อยให้มันเก่าไปตามสภาพไปก่อน

มีเงินค่อยว่ากันใหม่

ต่อจากนี้ก็ต้องเริ่มจัดข้าวข้องสัมภาระในบ้านให้เรียบร้อย หลังจากอยู่แบบรกๆมานานนับเดือน

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ ขอไม่ตอบนะครับ

เพราะต้องรีบไปจัดการกับเรื่องขยะที่ต้องทิ้งในเช้าวันนี้


แล้วค่อยคุยกันใหม่...


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 18 มิถุนายน 2553 เวลา:5:57:25 น.  

 
ปีกหัวใจ บินไกล กว่าปีกนก


โดย: ดอกหญ้าสีม่วง IP: 114.128.110.109 วันที่: 18 มิถุนายน 2553 เวลา:13:24:18 น.  

 



พ่อพเยียคะ
เชื่อแล้วค่ะว่า "ความรักที่แท้ย่อมใหม่และสดเสมอ"

ดีใจจัง
งานซ่อมแซมบ้านเสร็จสิ้นเสียที
ต่อไปก็เป็นงานจัดเก็บข้าวของให้เข้าที่ซินะ
งานนี้อาศัยช่างคงไม่ได้แล้ว
สมาชิกในบ้านคงต้องจัดการกันเอง

ข้าวของบางอย่าง...
ที่รกบ้านตั้งใจจะทิ้งอยู่แล้ว
ก็ได้โอกาสทิ้งซะที

ของบางอย่าง...
ที่เก็บเพราะความเสียดาย
ทั้งที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์แล้ว
ก็ตัดใจทิ้งไปซะ

ของบางอย่าง...
เป็นของสะสม
ที่เป็นของเล่นทางใจอีกอย่างนึง
ก็จัดเก็บเป็นของตกแต่งบ้านไปในตัว

ของบางอย่าง...
ไม่มีราคาค่างวดอะไร
แต่มีคุณค่าทางจิตใจ
ก็จัดเก็บเข้ากล่อง เข้าแฟ้ม
หรือเก็บใส่ลิ้นชักให้เรียบร้อย

ช่วงวันหยุดนี้
ขอให้เพลิดเพลินและมีความสุข
กับการจัดเก็บบ้านนะคะ

ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ ^__^



โดย: แก้วเจียระไนย IP: 124.122.193.3 วันที่: 18 มิถุนายน 2553 เวลา:17:02:10 น.  

 
ซ่อมบ้านไปเมื่อตุลาที่แล้ว ทำห้องเก็บของ เชื่อมั๊ยคะว่าทั้งที่ทิ้งและบริจาคไปแล้วมากมาย ในห้องเก็บของก้อยังเต็มเหมือนเดิม เก็บของทิ้งนี่เหนื่อยแทบขาดใจเลยค่ะ จนป่านนี้ยังไม่หายเหนื่อยขอให้เพลิดเพลินนะคะ


โดย: รอนร้าว IP: 124.120.78.103 วันที่: 18 มิถุนายน 2553 เวลา:23:10:34 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณโดม
ขออนุญาตใช้พื้นที่บล็อกคุณโดม ชวนไปดูงานที่น่าชมสักหนึ่งงานนะคะ
พอดีวันนี้แวะไปห้างแฟชั่นไอส์แลนด์ ถ.รามอินทรา กม.9 ได้ไปเจอ "งานแสดงผลงานศิลปะจีน ชุดมหัศจรรย์ศิลปะจิ๋ว" เป็นภาพวาดบนงาช้าง และบนเส้นผม ต้องใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องดู จึงจะเห็น จิ๋วจริงๆ ค่ะ มีชิ้นงานที่มาแสดงถึงหกสิบชิ้น ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนเลย นับว่าเป็นโอกาส ใครจะพลาดใช่มั้ยค่ะ เขาจะจัดถึงสิ้นเดือนมิถุนายน 53

ถ้าคุณโดม หรือใครที่อยู่กรุงเทพฯ แล้วมีเวลา และชอบดูงานประเภทนี้ ก็เชิญได้นะคะ น้องคนจัดเขาไม่ได้ประชาสัมพันธ์เท่าใดนัก แต่เขามีเก็บค่าเข้าชมคนละแปดสิบบาทค่ะ ถ้าเด็กๆ อยากชม แต่ไม่มีเงิน เขาก็ให้เข้าฟรีๆ ขอแค่อยากจะดูจริงๆ เท่านั้น ขนาดฝนดอกไม้มีน้องไปด้วย เขาให้เข้าฟรีหนึ่งคน น้องเขายังไม่เข้าเลย งานศิลปะเป็นงานที่บังคับให้ชอบไม่ได้จริงๆ ค่ะ

มีภาพเจ้าแม่กวนอิม ที่วาดลงบนเส้นผม ตอนแรกที่ดู เรามองไม่เห็นนะคะ แต่คนพาชม เขาส่องแล้วบอกว่าเห็น เราก็เลยต้องลองใหม่สองรอบ ถึงจะได้เห็น แต่ก็แอบคิดในใจว่า ถ้ามีบุญก็ขอให้ได้เห็น จริงๆ แล้วก็ต้องเห็นค่ะ แต่เราอาจจะดูกล้องผิดวิธีไปหน่อย อ้อ น้องเขาให้เราถ่ายรูปได้ค่ะ แต่พอดีไม่ได้พกกล้องไป เสียดายจัง เอาไว้วันหลังจะไปอีก จัดถึงสิ้นเดือนค่ะ

ดูแล้วก็ได้คิดว่า งานยากขนาดนี้ ยังไม่พ้นความมานะพยายามของมนุษย์ได้เลยนะคะ
คนเรานี่ทำอะไรได้ทุกอย่างเลย สุดแต่ใครจะทำหรือไม่ทำเท่านั้น
คนที่นำมาแสดง เขาเล่าให้ฟังว่า คนวาดเขาป่วย จึงทำงานที่ไม่ต้องออกแรงมากนัก แต่งานนี้ ใช้ความพยายามสูงมาก เราจึงคิดว่า เขาต้องเป็นคนที่เข้มแข็งมากทีเดียว ที่ทำงานเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ น่านับถือในความพยายามของเขาจริงๆ ค่ะ

“เราไม่ได้ดูแค่ภาพ แต่เราเห็นถึงความมานะพยายามของมนุษย์คนหนึ่ง”

ขอบคุณค่ะ


โดย: ฝนดอกไม้ IP: 124.122.131.37 วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:0:36:49 น.  

 
รักแท้ ฟังแล้วปลื้มแทนคนที่ได้รับ
คุณเป็นคุณพ่อที่น่ารักมาก ฉันอ่านblogก่อนๆ มองเห็นความรักในครอบครัวคุณ และสิ่งดีๆจากแฟนคลับ
การทำblogเป็นเรื่องสาธารณะ มีเพื่อนมาทักมากมาย คุณไม่ไขว้เขวหรือนอกลู่นอกทางเลย
ฉันคงผูกพันกับของเล่นทางใจของคุณแล้วสิ


โดย: ฉันเอง IP: 114.128.44.75 วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:10:53:48 น.  

 
ถ้าไม่บังเอิญที่ปุ่มโทรศัพท์ไปติดที่เบอร์โทร.ของพ่อพเยียระหว่างประชุมที่โรงเรียนหนูแป้งในวันนี้ (แปลกแต่จริง)

ก็คงไม่รู้ว่า

ทั้งพ่อพเยียและแม่พเยีย กำลังไปเลือกหาซื้อผ้าม่านที่จตุจักร เพื่อมาตกแต่งบ้านหลังเดิมให้ดูชื่นบานหลังซ่อมแซมบ้านเสร็จ

แค่เพียงรู้ ก็รู้สึกยินดีและปลื้มใจ ที่ได้เห็นครอบครัวเล็ก ๆ แต่อบอุ่นนั้นกำลังช่วยกันตกแต่งรวงรังของชีวิตคู่กว่า 25 ปีให้มีชีวิตชีวาเพิ่มขึ้นและมากยิ่งกว่าเดิม (อิจฉาจังค่ะ : ^_^)

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการจัดแต่งบ้านนะคะ

ยังระลึกถึงพี่ทั้งสองคนและหนูพเยียด้วย





โดย: หนอนฯ IP: 61.90.85.254 วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:18:33:24 น.  

 


โดย: คนเดินดิน (หน้าใหม่อยากกรอบ ) วันที่: 8 สิงหาคม 2554 เวลา:8:12:29 น.  

 


โดย: คนเดินดิน (หน้าใหม่อยากกรอบ ) วันที่: 12 สิงหาคม 2554 เวลา:2:42:17 น.  

 


โดย: SassymOn วันที่: 29 พฤศจิกายน 2554 เวลา:2:08:32 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พ่อพเยีย
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]







ด้วยความยินดี...
หากมีผู้ใดละเมิด
โดยนำภาพถ่าย,บทความ
หรือข้อเขียนต่างๆ
ใน Blog นี้ไปใช้
ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใด
สามารถทำได้เลยทันที
โดยไม่ต้องขออนุญาต
เป็นลายลักษณ์อักษร

เว้นเสียแต่ว่า…
ถ้านำไปพิมพ์จำหน่าย
กรุณาจ่ายค่าลิขสิทธิ์ด้วย

อ่านเรื่องของ "ปะการัง" ที่นี่



โหลดเพลง คลิปวีดีโอ นิยาย การ์ตูน


www.buzzidea.tv
Friends' blogs
[Add พ่อพเยีย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.