กาลที่ 1 กำเนิดมังกรทอง



กาลที่ 1 กำเนิดมังกรทอง


ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย อากาศเย็นยะเยือกในกลางฤดูหนาว พระราชวังใหญ่โตและสวยงามวิจิตรตระการตาของอาณาจักรต้าเฉียน ถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะแลดูขาวโพลนงดงามปานแดนสวรรค์ หลังดวงตะวันลาลับขอบฟ้า ตะเกียงและคบไฟตามตำหนักในและเส้นทางเดินภายในพระราชวังถูกจุดให้แสงสว่างไปทั่ว


โดยเฉพาะอย่างยิ่งในค่ำคืนนี้ ในเขตพระราชฐานชั้นใน ตำหนักใหญ่ชิงเทียนซึ่งเป็นตำหนักของพระอัครมเหสีสว่างไสวไปด้วยคบไฟ รวมทั้งนางกำนัลและขันทีต่างเดินสวนกันอย่างอลหม่าน




ฉับพลันที่ได้ยินเสียงร้องจ้าของเด็กน้อยจากด้านในตำหนัก เสียงต่างๆที่ดังอยู่บริเวณโดยรอบต่างเงียบลงในทันใด และท่ามกลางความโกลาหลและเฝ้ารออย่างใจดใจจ่อของจักรพรรดิเฉียนไป่หลงที่ยืนผงาด รอคอยประสูติกาลของหน่อเนื้อเชื้อมังกรองค์แรก พลันปรากฏรอยแย้มสรวลปนกับเสียงถอนใจอย่างโล่งใจกับการรอคอยที่แสนยาวนาน หลังจากนั้นไม่ถึงอึดใจประตูตำหนักด้านในก็ถูกเปิดออก หัวหน้าขันทีประจำพระองค์รีบถลาเข้ามาคุกเข่ากราบทูลเสียงสั่นอย่างตื้นตัน




“ฝ่าบาท พระอัครมเหสีได้ให้ประสูติพระโอรสพะย่ะค่ะ”




จักรพรรดิผู้งามสง่าก็รีบเร่งเดินเข้าไปภายในตำหนักเร็วปานสายลมพัด พอผ่านพ้นจากม่านสีทองระยับที่ห้อยจากยาวเพดานจรดพื้น ขันทีและนางกำนัลที่เดินตามเสด็จต่างได้แต่ยั้งกายรอที่ด้านนอกเท่านั้น




เมื่อดำเนินถึงภายในจนมองเห็นพระแท่นบรรทมสีทองขนาดใหญ่ พระวรกายของจักรพรรดิในชุดคลุมสีทองอร่ามล้ำค่าค่อยๆนั่งลง แววตาจับจ้องไปยังหญิงงามเฉิดฉายดังนางหงส์ที่ได้เอนกายบรรทมอย่างเหนื่อยอ่อนจากการให้ประสูติพระโอรส พลันกระพริบลืมตาอันประดับด้วยแพขนตาดกหนาทำให้ยิ่งขับให้ดวงตางามซึ้งทอดมองไปยังจักรพรรดิ ราชันต์มังกรผู้ครอบครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล และยังเป็นเฉียนของหัวใจของพระอัครมเหสีอย่างนางไม่มีเสื่อมคลายทุกลมหายใจ




“เยี่ยนเอ๋อร์ ลำบากเจ้าแล้ว”




“ฝ่าบาท อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเพคะ”




“เจ้าได้ให้ของขวัญอันล้ำค่าแก่เราแล้ว เราจะให้ชื่อแก่เขาว่า เฉียนเทียนหลง โอรสของเราจะมังกรทองคนต่อไปของอาณาจักรเฉียนอันยิ่งใหญ่”




อาณาจักรต้าเฉียนเป็นอาณาจักรใหญ่ เป็นแคว้นโบราณที่อยู่มาตั้งแต่ยุคชุนชิว มีขนาดใหญ่โตที่สุดและเข้มแข็งที่สุด แวดล้อมด้วยอาณาจักรใหญ่เล็กล้อมรอบ โดยมีอาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองรองจากอาณาจักรนี้ก็เห็นจะมีแคว้นเว่ยที่มีชายแดนติดกันทางด้านทิศเหนือ แคว้นจ้าวอยู่ทางด้านตะวันออก และแคว้นเยี่ยนอยู่ด้านตะวันตก ทั้งสี่แคว้นนี้ยังมีความพยายามที่จะขยายอาณาเขตของแคว้นตนมิขาด จึงมีการรุกล้ำและก่อสงครามกันไม่ได้หยุดในทุกสมัย จนมาถึงสมัยองค์จักรพรรดิ์ไป๋หลงแห่งแคว้นเฉียน ผู้มีความปรีชาสามารถทั้งด้านการปกครองและด้านการศึก ทำให้สามารถขยายอาณาเขตได้กว้างใกลมากกว่าสมัยของจักรพรรดิ์องค์ใดของราชวงศ์ต้าเฉียน แคว้นข้างเคียงทั้งหลายต่างเข้ามาอยู่ใต้การปกครองและส่งราชบรรณาการมามิได้ขาด ผู้เฒ่าผู้แก่ในอาณาจักรนี้ถึงกับสอนลูกสั่งหลานถึงความอุดมสมบูรณ์ กว้างใหญ่ไพศาลของอาณาจักรต้าเฉียนอย่างลำพองใจว่าหากปล่อยนกอินทรีขึ้นฟ้า ต่อให้นกอินทรีตัวนั้นโบยบินเป็นเวลาครึ่งเดือนก็ยังไม่สามารถบินพ้นอาณาเขตของอาณาจักรต้าเฉียนได้



 







Create Date : 18 สิงหาคม 2554
Last Update : 18 สิงหาคม 2554 9:48:15 น.
Counter : 233 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

genomee
Location :
ขอนแก่น  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



จริงๆ แล้วเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่งานอดิเรกกลับชอบอ่านนิยายมากกว่าอ่านเปเปอร์ ชอบวาดรูปมากกว่าทำแล็ป และชอบแอบอู้มาลองเขียนนิยายบ้างเวลาเบื่อๆ ^^

***ลิขสิทธิ์งานเขียนในบล็อกเป็นของผู้เขียนตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่ากรณีใด ๆ ก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน
สิงหาคม 2554

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31