space
space
space
 
กุมภาพันธ์ 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
space
space
3 กุมภาพันธ์ 2560
space
space
space

คัมภีร์มหาโกง ตอนที่ 24 เรื่องขี้หอม


แต่งและเขียนเรื่องโดย เซบาสเตียน
28 สิงหาคม 2550
เรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น หากชื่อบุคคล สถานที่หรือเหตุการณ์ตรงกับใคร ทางผู้จัดทำ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
--------------------------------------------------------------
ตอนที่ 24 เรื่องขี้หอม


"ขี้หอม ผมบอกว่าขี้หอมต้องหอมสิ" ผมพูดพร้อมน้ำตาไหลอย่างไม่หยุด
????????






"ครับๆ" อย่าสงสัยผมพูด ครับ อะไร? ไม่มีอะไรหรอกครับ หน้าที่ตำแหน่งของผมทำให้วันทั้งวันต้องพูด ครับ ครับ ครับ ตลอดทั้งวัน เฮอออออออออ........น่าเบื่อ

ผมเบื่อที่ต้องรับฟังความคิดเห็นจากหลายฝ่าย บางครั้งผมต้องฟังคนนู่นนินทาคนนี้ คนนั้นนินทาคนโน่น บางคนมีปัญหาโดนเจ้านายแกล้ง หัวหน้าบางคนโดนลูกน้องตั้งแง่ ผมต้องเป็นที่ปรึกษารับมือปัญหาเหล่านั้นและทำให้ผมภูมิใจในหน้าที่ที่ทำอยู่ มีบางคนนินทาพวกผมว่าชอบจับผิดพนักงาน พวกผมไม่เคยถือสา อย่างน้อยยังภูมิใจที่ใครๆชอบพูดว่าบริษัทจะเจริญได้เพราะพวกผม

ผมไม่ปล่อยให้พวกคุณเดานานว่าผมทำงานอะไร ขอเฉลยเลยครับ ผมทำงานฝ่ายบุคคลและพนักงานทุกคนในบริษัทต้องฝ่าด่านสิบแปดอรหันต์จากพวกผมเสียก่อน อ้อ ผมลืมบอกพวกคุณ ผมชื่อเกรียงไกรครับ เรียกง่ายๆว่าพี่ต่อล่ะกัน หรือเรียกให้สนิทว่าต่อเฉยๆก็ได้ ผมยังไม่อยากสนิทมากถึงขนาดเรียกผมว่าไอ้ต่อนะครับ เดี๋ยวก่อน!....มีคนมา

ขาประจำกำลังเดินมาหาผม

"น้องต่อ"

"อะไรครับพี่มาลี"

"พี่เบื่อมากกกกก รุ่นน้องที่เธอรับเข้ามาใหม่วันทั้งวันเอาแต่แต่งหน้า พี่สอนงานทีไรหันหน้ามาเจอรุ่นน้องที่เอาแต่หยิบกระจกส่องหน้าทุกที ไม่รู้มาทำงานหรือมาประกวดนางสาวไทย เธอว่าเด็กรุ่นใหม่สมัยนี้ไม่รู้หน้าที่เลยเนอะ"

"ครับ ครับ ครับ"

นี้ไงครับตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ ผมเจอแบบนี้ทั้งวันและผมเป็นขาประจำให้พี่มาลีระบายสิ่งที่เก็บไว้ข้างใน ผมว่าบางครั้งพี่แกชอบทำอะไรเวอร์ อย่างน้องใหม่ซีรอกซ์กระดาษพลาดแค่หน้าเดียว พี่แกต้องรีบทิ้งงานมาบ่นให้ผมฟัง ช่วงแรกตอนผมเข้ามาใหม่ ฟังพี่แกพูดนึกว่ามีใครวางระเบิดบริษัทเสียอีก ตอนนี้ผมชินแล้วครับ อย่าไปบอกพี่มาลีว่าผมกำลังนินทาพี่อยู่ ผมอยากระบายบ้างสิไม่งั้นเส้นเลือดในสมองผมระเบิดแน่ ว้า....กลางวันนี้พี่มาลีชวนผมทานข้าว ผมต้องทนฟังพี่แกบ่นอีกแน่


"น้องต่อจ๊ะ กินไหมพี่ซื้อมาฝาก" พี่มาลียื่นถุงพลาสติกมาให้ ข้างในพอดูออกว่าเป็นอะไร

"อะไรครับพี่"

"องุ่นจ๊ะ พี่ชอบกิน"

"ขอบคุณครับพี่ ผมไม่ค่อยชอบองุ่นสักเท่าไรครับ"

อย่าคิดว่าผมชอบมองโลกในแง่ร้ายนะครับ ที่เล่ามาอย่างน้อยยังแสดงให้เห็นว่าพี่มาลีมีน้ำใจกับผม ว่าแต่พี่แกจะเอาผมไปนินทาเหมือนที่เอาคนอื่นมานินทาผมหรือเปล่า? ช่างมัน หน้าที่ผมต้องรับฟังปัญหาทุกคนที่มาปรึกษาผม เวลาฟังๆๆๆๆบางครั้งผมมักเครียดตามไปด้วย ไม่ต้องห่วงสุดหล่ออย่างผมเลยครับเพราะผมเองมีที่ระบายเหมือนกัน

q (โอ๊ะ).(โอ) p
ผมเอง : "เด่ วันนี้มาแต่หัววันเลยนะ"
น้องนาง : "พี่ต่ออยู่ไหน"
ผมเอง : "ที่บ้าน ถามแบบนี้จะมาหาเหรอ"
น้องนาง : "บ้า พูดอะไรแบบนี้เสียหายหมด พี่ต่อนางมีรุ่นน้องมาเล่นด้วย อยากคุยไหม"
ผมเอง : "สวยเปล่า"
น้องนาง : "เอาเป็นว่าพี่ต่อเห็นชอบแน่ อืม.....อย่าดีกว่าสงสารน้องเค้านางอยากให้น้องเจอแต่สิ่งดีๆ"
ผมเอง : "อ่า พูดแบบนี้ได้ไง มาเลย พี่ชอบหลอกเด็กเอ้ยรู้จักคนเยอะๆ"
น้องนาง : "เดี๋ยวก่อนนะ ให้น้องสวนมนตร์ก่อน"
ผมเอง : "อ่านะ"
น้ององุ่น : "ดีค่ะ"
ผมเอง : "เพื่อนนางหรือเปล่าครับ ชื่ออะไรครับ"
น้ององุ่น : "เพื่อนนางค่ะ ชื่อองุ่นค่ะ"
ผมเอง : "องุ่นหวานหรือองุ่นเปรี้ยว ชิมได้ไหมจ๊ะ"
น้ององุ่น : "ไม่ค่ะ ยังไม่สุกกินไม่ได้ค่ะ"
ผมเอง : "อ่า แบบนี้พี่ชอบ ดูรูปองุ่นได้ไหมครับ"
น้ององุ่น : "ว๊าย พึ่งรู้จักกันเองพี่ แบบนี้เค้าเสียหายหมด"
น้องนาง : "นี้ๆๆ หลอกอะไรรุ่นน้องฉันย่ะ พี่ต่อ น้องเค้ายังเด็กอนาคตยังไกล นางไม่อยากให้น้องเสียอนาคตเพราะพี่นะ"
ผมเอง : "เสียหายอะไร แค่ถามว่าน้องมีสัดส่วนเท่าไร"
น้องนาง : "บอกว่าสวยหน่อย รีบถามเลยนะ ให้น้องเค้าตอบเอง"
น้ององุ่น : "ถามอะไรแบบนี้องุ่นเสียหายแย่ แม่สอนองุ่นว่าห้ามบอกเรื่องส่วนตัว อย่างองุ่นมีสัดส่วน 34-24-35 องุ่นยังไม่เคยบอกใครเลยนะ"
ผมเอง : "อ่า น้ององุ่นร้ายมิใช่เล่น"
น้ององุ่น : "องุ่นพูดเล่นค่ะ องุ่นอ้วนจะตายกำลังลดน้ำหนักอยู่"
น้องนาง : "เรื่องจริงพี่ต่อ น้ององุ่นเป็นดาวคณะด้วยนะ ขนาดนางยังชอบน้องเลย"
ผมเอง : "ยังงี้คู่แข่งเยอะสิ อยากเจอจัง"
น้องนาง : "ถ้ามีน้ององุ่นต้องมีนางด้วย ไม่งั้นนางไม่ยอม"
ผมเอง : "จ้าจ๊ะ ได้เลย"

ผมใช้อินเตอร์เนตเป็นที่ระบายครับ อย่างน้อยได้รู้จักคนใหม่ๆบ้าง ขอนินทาน้องนางหน่อยครับ ผมไม่ค่อยชอบสักเท่าไร แต่นางเป็นคนคุยสนุกดีผมเคยเห็นรูปด้วยครับ ไม่ค่อยเปก ตอนนี้มีดาวคณะอย่างน้ององุ่นมาคุยด้วย ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิครับจะสวยแค่ไหน ว้า......คืนนี้ผมต้องเอาน้ององุ่นไปฝันแน่ๆเลย 34-24-35 จะหน้าตาอย่างไงหน้อ


.......เช้าวันต่อมา......
เช้านี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ต้องทำงาน ท่องไว้ แจ่มใส แจ่มใส เป็นพนักงานฝ่ายบุคคลต้องอดทน เราต้องเป็นตัวอย่างที่ดีแก่พนักงานอื่น อย่าหาว่าผมนินทาพี่หัวหน้านะครับ บางทีพี่หัวหน้าชอบเวอร์เหมือนพี่มาลีเลย ต้องมาเช้าห้ามสาย ต้องพักเที่ยงตรง เนกไทต้องผูกสวย รองเท้าต้องเงา ห้ามเจ้าชู้ ห้ามกินเหล้า กินข้าวต้องดูสุภาพ พูดจาต้องเพราะ อะไรก็ห้ามๆๆๆ ผมยังสงสัยน่าจะรับพระมาอยู่ฝ่ายบุคคลซะ จะได้ดูน่านับถืออ่า......ไม่เอา ไม่พูด เดี๋ยวตกงาน

"สวัสดีค่ะ"

"ครับ" โอ้วววววว ทันทีที่ผมเงยหน้าผมตกใจเล็กน้อยถึงปานกลาง น้องใหม่มาในชุดน่ารักจังเลย หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"มาติดต่อเรื่องฝึกงาน อาจารย์แนะนำมาค่ะ"

"คร้าาาาบ" ผมรับใบฝึกงานมาทันที นี้ล่ะน้า อยู่ฝ่ายบุคคลบรรเจิดตรงนี้ล่ะ ได้เห็นคนสวยก่อนใคร อุ๊บ ไม่น่าเชื่อน้องชื่อเล่นว่าองุ่น ชื่อน่ารักจังเลย ไม่รู้ว่าน้ององุ่นที่คุยเมื่อคืนจะน่ารักเหมือนน้ององุ่นคนนี้ไหมหนอ

"ผมติดต่อหัวหน้าให้แล้วครับ เชิญชั้น 5 บอกขอพบคุณชุติมาครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

ว้า น้องไปแล้วน่าเสียดายจัง อยู่กับเจ๊โหด ไม่รู้จะโดนจิกโดนกัดอะไรบ้าง น้องน่าอยู่กับผมน้า ผมจะทะนุถนอมอย่างดี

"น้องใหม่มาฝึกงานหรือจ๊ะ น้องต่อ"

นึกว่าเสียงใครที่แท้ขาประจำผมเอง พี่มาลีของผม"ครับ"

"น่ารักซะด้วย รู้นะคิดอะไรอยู่ เดี๋ยวพี่ฟ้องหัวหน้าโทษฐานทำหน้ากาม"

"อะไรพี่ ทำแบบนี้ผมเสียหายหลานแสนนะ"

"พี่ล้อเล่น ไม่ได้คิดก็อย่าร้อนตัวสิ เมื่อวานตอนแยกกับน้องต่อพี่เจอเสื้อน่ารักมากเลย วันนี้ใส่มาให้น้องต่อดู ต่อว่าสวยไหม"

"สวยดีครับ"

"ไม่แพงด้วยนะ ใครเห็นใครๆก็ชอบ"

"ยี่ห้ออะไรครับ เพื่อแนะนำน้องสาวที่บ้าน"

"ยี่ห้อองุ่นจ๊ะ"
ผมงงยี่ห้อนี้จัง ไฉนวันนี้ผมเจอแต่องุ่น

"เออนี้น้องต่อ เมื่อคืนดูละครช่องหนึ่งหรือเปล่า"

"ดูนิดหน่อยครับ"

"น้องว่านิคมเป็นเกย์หรือเปล่า พี่ว่าท่าทางเขาแปลกนะ บางทีทำรายการอาหารดูแกแต๋วยังไงไม่รู้ ได้ข่าวว่าแกมีครอบครัวแล้วด้วย พี่ต้องให้พวกเดียวกันดู"

"พี่พูดอะไรเนี้ย เมื่อกี้ว่าผมบ้ากาม คราวนี้ว่าผมเป็นเกย์อีก"

"พี่ไม่ได้หมายถึงเธอ พี่หมายถึงพี่จะถามคนอื่นชอบร้อนตัวอยู่เรื่อย เอาเหอะน้องว่าดารานิคมเป็นเกย์หรือเปล่า"

"โอ๊ย คุณพี่แต๋วซะขนาดนี้ไม่เรียกเกย์แล้วเรียกว่าอะไรล่ะครับ แหม....ผู้ชายสมัยเนี้ยหวานกรอบหน้ากินเชียวนะเทล"ผมจีบปากจีบคอทำท่าเลียนแบบดาราในทีวี

"ต๊าย...น้องต่ออาการหลุด"

พี่มาลีหัวเราะชอบใจ ผมไม่อยากพูดหรอก หัวหน้าผมชอบให้ฝ่ายบุคคลรักษาภาพลักษณ์ไว้ มีแต่พี่มาลีชอบมาให้ผมหลุดอยู่เรื่อยเลย

"พี่คุยกับน้องต่อสนุกดี พี่มีเรื่องเล่าอย่าบอกใครเชียวนะ น้องต่อรู้จักพี่ภุชไหม"

"รู้จักครับ ไม่ค่อยคุยสักเท่าไร ทำไมหรือครับ" ผมสนใจมากเรื่องที่พี่มาลีมาเล่า

"พี่ไม่อยากพูดน่ะมันอดไม่ได้ วันก่อนพี่เห็นพี่ภุชขโมยหนังสือของที่ทำงานไปใช้"

"จริงเหรอ" ผมทำหน้าตกใจ

"จริงสิ"

"เหมือนกันเลย ผมเห็นพี่ภุชตัดใบชิงโชคในหนังสือพิมพ์ เวลาผมเห็น พี่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่รู้ทำไมเป็นคนแบบนี้"

"มิน่าพี่เจอหนังสือพิมพ์บางฉบับมีรอยโหว่ เจอตัวการแล้ว ไม่รู้จักเผื่อให้คนอื่นอ่าน พึ่งรู้ว่าพี่ภุชงกได้ขนาดนี้ พูดแล้วอย่าหาว่าพี่นินทานะ อย่างพี่คหัฐเหมือนกันทำตัวไม่เหมาะสมกับตำแหน่งเลย บางทีพี่เจอลูกน้องของพี่คหัฐชอบด่าหัวหน้าชอบมองหน้าอกลูกน้อง"

"จริงเหรอพี่ อย่างผมแค่คิดนะไม่กล้าแสดงออกขนาดนั้น"

"เธอจะมารู้อะไร ผู้ชายมันเหมือนกันหมด อยู่ที่ว่าใครเก็บอาการเก่งกว่ากัน พูดแล้วเสียอารมณ์ เสียงานหมด พี่ไปทำงานก่อนนะ"

"ครับ ๆ ๆ ผมจะได้ทำงานต่อเหมือนกัน" ได้เวลาทำงานสักที พี่มาลีชอบมาให้ผมเสียงานอยู่เรื่อยเลย

......ผมนั่งทำงานต่อได้สักพัก.......





"น้องครับ ผมขอเบิกของหน่อย"

เสียงใครเอ่ย ผมเงยหน้าขึ้นมาพี่ภุชนี้เอง พึ่งนินทาปากยังไม่ทันแห้ง อุ๊บ"เบิกอะไรครับพี่"

"เบิกแฟ้มครับ" (ทำเสียงดุ)

ผมคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกพี่ภุชทำหน้าแปลกเหมือนโกรธใครอยู่สักคน ไม่เอาดีกว่าไม่อยากคิดมาก "ได้แล้วครับพี่" ผมยื่นแฟ้มให้พี่ภุชตามหน้าที่

"ขอบใจ" (ทำเสียงดุ)

งานของผมไม่มีอะไรมากครับ นอกจากคัดเลือกบุคคลให้หัวหน้าแต่ล่ะฝ่าย จับผิด ตรวจความเรียบร้อยพนักงาน คอยแจ้งเตือนหากมีพนักงานคนใดมาสาย คิดภาษี จิปาถะ บางครั้งผมต้องรับฟังคนนู่นคนนี้ไม่พอใจเรื่องขึ้นเงินเดือน ไม่รู้ทำอย่างไรผมได้แต่ ครับ ครับ ครับ

วันนี้พี่หัวหน้าชวนผมไปทานข้าวด้วยเห็นพี่บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่มาลีไปทานข้าวกับใคร เวลาไปทานข้าวบางทีคิดมากเหมือนกัน ทำไมร้านอาหารอร่อยถึงหายากจัง เดินก็ไกล บริษัทน่ามีนโยบายมีโรงอาหารในบริษัท

"ขอโทษครับ" ผมเดินสะดุดใครก็ไม่รู้ อ่า....ดารานิคมนี้เอง ตัวจริงอ้วนเหมือนในทีวีเลย

"เป็นอะไรย่ะเทล หลับตาเดินหรือย่ะ"

"เออ..ขอโทษครับ" (จะบอกว่าพี่ตัวใหญ่ก็เกรงใจ)

"เนี้ยเทล วันนี้ฉันจะมาสาธิตทำขนมให้พนักงานแถวนี้ได้รู้จัก อย่าลืมมาชิมขนมของฉันนะย่ะ"

"พี่มาทำขนมอะไรหรือครับ"

"ดีนะที่ถาม นึกว่าเดินชนฉันแล้วทำเฉยเสียอีก ฉันจะทำขนมปังไส้องุ่นย่ะ เป็นรสใหม่เจิดจรัสในวงการเชียวนะเทล"

"ครับ ครับ"

ผมคุยเป็นมารยาทครับ ซวยเลยไม่รู้เดินชนตั้งแต่เมื่อไร เอ๋ ว่าแต่ทำไมพักนี้ผมถูกโฉลกกับองุ่นเหนอ พูดไปพูดมาเดี๋ยวเบื่อเสียก่อน พี่หัวหน้าเรียกผมทานข้าวเพราะมีงานสำคัญอยากให้ผมประชุมแทนพี่หน่อย





สิ่งที่ผมแปลกที่สุดคือในที่ประชุมมีพี่ภุชงและพี่คหัฐมาร่วมประชุมด้วย ทั้งๆที่ผมไม่เคยร่วมประชุมกับพวกพี่เลย ไม่เอา ไม่เอา คิดมากไปมากกว่า แต่ที่น่าแปลกที่สุดพี่คหัฐเอาน้ำองุ่นมาแจก บอกว่าลูกค้าให้มาเยอะกินคนเดียวไม่หมดเลยเอามาแจก

เอ๋ ผมชักเซ็งแล้วสิ อะไรๆก็องุ่น องุ่น เบื่อชัก เครียด สงสัยคืนนี้ต้องขอระบายสักหน่อย

q (โอ๊ะ).(โอ) p
ผมเอง : "นางจ้า วันนี้น้ององุ่นมาหรือเปล่า"
น้องนาง : "ไม่ได้มา ติดใจอะไรน้องเค้า"
ผมเอง : "เปล่าหรอก พอดีพี่ว่ามันมีอะไรแปลกๆ"
น้องนาง : "นางว่าพี่แปลกที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรแปลกมากกว่าพี่แล้ว"
ผมเอง : "อ่านะ"
น้องนาง : "พี่ต่อ คุยกะพี่เป็นเดือนยังไม่เคยรู้จักชื่อจริงพี่เลย"
ผมเอง : "พี่ชื่อสงกรานต์"
น้องนาง : "แสดงว่าพี่เกิดวันสงกรานต์ใช่ปะ"
ผมเอง : "แม่นแล้ว นางชื่อจริงว่าอะไร"
น้องนาง : "มาลีค่ะ"

จบ.......ผมเปิดแชททันที เอ๋ ทำไมต้องชื่อมาลีเหมือนพี่ที่ทำงานด้วยว่ะ หมดอารมณ์คุยเลย



.......เช้าวันต่อมา......

"น้องต่อ"

เอาอีกแล้วขาประจำ"ครับ มีอะไรให้รับใช้ครับพี่มาลี"

"ไม่มีอะไรหรอก พี่ซื้อน้ำชามาฝากจ๊ะ"

"ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมชงดื่มที่บ้าน"

"ไม่ต้องหรอก พี่ชงมาให้แล้วนี้ไง"

"ขอโทษครับพี่ ผมไม่ค่อยชอบน้ำชากลิ่นมันแปลกครับ ไม่ค่อยถูกกับผม"

"อ้าวเหรอ เสียดายมาก วันนี้อยากเป็นผู้ดีอังกฤษสักหน่อย เลยมาชวนเธอดื่มน้ำชา ไม่เป็นไร พี่ดื่มชาไปด้วยคุยกับเธอไปด้วยนะ"

"ครับ"

"พูดแล้วอย่าหาว่าพี่นินทานะ บางครั้งพี่เซ็งมากกับรุ่นน้องในทีม ชอบสั่งอย่างทำอย่าง ทำอะไรไม่ค่อยถูกใจพี่สักอย่าง ไม่รู้จบมาได้ไง"

"บางอย่างมันพูดยากครับ ทฤษฎีกับปฏิบัติไม่ค่อยเหมือนกันซักเท่าไร พี่ค่อยๆสอนน้องก็ได้นิครับ"

"ต๊าย...พึ่งเห็นเธอพูดดีวันนี้วันแรก น้องต่อไม่สบายหรือเปล่า"

"พี่ ชอบพูดให้ผมเสียหายอยู่เรื่อย"

"ล้อเล่นจ๊ะ พี่ได้น้องต่อช่วยคลายเครียด ค่อยยังชั่วหน่อย พี่เจอคนนู่นคนนี้ทำอะไรก็ไม่รู้ อย่างน้องริวที่นั่งตรงข้ามพี่เหมือนน้องในทีมพี่เลย วันทั้งวันเอาแต่โทรศัพท์ยังดีนะไม่เอากระจกขึ้นมาส่องด้วย รู้แล้วเหยียบไว้นะ วันก่อนมีผู้หญิงมาบริษัทด่าน้องริวใหญ่เลย หาว่าฟันแล้วทิ้ง"
พี่มาลีทำมือป้องใส่หูผม

"จริงเด่ะพี่? ผมเห็นน้องริวดูเรียบร้อยออก"

"จริงสิ ผู้ชายมันเหมือนกันหมด อยู่ที่ใครเก็บอาการเก่งกว่ากัน"

"พี่เซียนเรื่องแบบนี้มากนะครับ"

"แน่นอน ว่าแต่...เธอชมหรือด่าฉันเนี้ย ไปดีกว่าเดี๋ยวเสียผู้ใหญ่เพราะเธอ"

พี่มาลีขาประจำไปอีกแล้ว สักพักพี่หัวหน้าโทรศัพท์บอกให้ประชุมแทนพี่หน่อย ตัวพี่จะไปหาหมอเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย

ผมเป็นห่วงเหมือนกันว่าพี่หัวหน้าจะเป็นอะไรมากไหม คงไม่เป็นอะไรมากมั้ง ด้วยเหตุนี้ผมจึงเข้าร่วมประชุมแทนพี่หัวหน้า ผมรู้สึกแปลกใจผู้ร่วมประชุมมี น้องริว พี่ชาตรี พี่ชาตบุษย์ พี่พจน์ พี่ภุช ไม่เอา ไม่เอา อย่าคิดมาก เริ่มเครียดอีกล่ะ สงสัยคืนนี้ผมต้องหาที่ระบาย



q (โอ๊ะ).(โอ) p
น้องนาง : "มาเล่นแต่หัววันนะพี่ชาย"
ผมเอง : "อืม พี่รู้สึกเครียดอ่า"
น้องนาง : "โอ๋.........อย่าเครียดน้าาาา วันนี้นางมาพาน้ององุ่นมาเล่นด้วยล่ะ"
ผมเอง : "เปลี่ยนชื่อน้ององุ่นเป็นชื่ออื่นได้ไหม"
น้องนาง : "พี่ต่อเป็นอะไรค่ะ ไม่สบายหรือเปล่า"
ผมเอง : "เออๆๆๆ ช่างมันเถอะ ขอคุยกะน้ององุ่นหน่อยนะ"
น้องนาง : "น้ององุ่นค่ะ"
ผมเอง : "พี่ต่อ จีบน้องได้ไหม"
น้ององุ่น : "พึ่งคุยกันครั้งสองครั้งเอง ยังไม่รู้จักกันสักหน่อย"
ผมเอง : "ทำไงถึงรู้จักน้องได้มากกว่านี้"
น้ององุ่น : "คุยเรื่องส่วนตัวมั้ง "
ผมเอง : "น้ององุ่นชอบกินอะไร"
น้ององุ่น : "ถามอะไร เดี๋ยวอ้วน องุ่นชอบทานองุ่นค่ะ พี่ต่อล่ะ"
ผมเอง : "พี่ชอบกินทุกอย่าง องุ่นพี่ก็ชอบกิน" (ตอแหล)
น้ององุ่น : "ทะลึ่งจัง พี่ต่อชอบสีอะไร"
ผมเอง : "พี่ชอบสีกา น้ององุ่นชอบสีอะไร"
น้ององุ่น : "สีชาค่ะ องุ่นว่าสีแปลกดี ออกน้ำตาลเหลือง"

จบ.......ผมเปิดแชททันที เอ๋ ทำไมต้องสีชาด้วยว่ะ สีชมพู่ สีเหลือง สีน้ำตาลไม่ได้เหรอ ผมเซ็ง




.......เช้าวันต่อมา......
ผมนอนไม่ค่อยหลับเลยเหมือนมีอะไรมากดดัน พยายามไม่คิดมันอดคิดไม่ได้

"ต่ออยู่นี้เองเดินหาตั้งนาน"

อ่า เสียงนี้ไม่ใช่เสียงขาประจำครับ แต่เป็นเสียงแพรวสาวประชาสัมพันธ์ประจำบริษัท
"มีอะไรหรือแพรว"

"จะถามเรื่องภาษีให้ส่งได้ถึงวันไหน เราจะได้กะเวลาถูก"

"ไม่เกินสิ้นเดือนนี้ อย่าช้านะ เดี๋ยวโดนปรับ"

"ได้ เราถามอะไรนายหน่อย ตุ้มหูที่ซื้อมาสวยไหม ให้ต่อดูเป็นคนแรกในบริษัทเลยนะ"

"สวยดี ลายแปลกดีนะ"
ผมยื่นมือไปจับตุ้มหูแพรว

"เราชอบเพราะแปลกไง คนขายบอกว่าได้ไอเดียจากพวงองุ่น"

:( ผมเริ่มเซ็งมากแล้วขึ้นแล้ว "ไปไหนก็ไปเลย ต่อรำคาญ"

"ต่อเป็นอะไร เครียดมากไปหรือเปล่า ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้นะ"

"เออ....เราขอโทษพักนี้เรารู้สึกเครียดมาก"

"อย่าหักโหมสิ มีอะไรปรึกษาเราได้"

"ไม่เป็นไร ขอบใจ" ผมเดินหนีแพรวไปเลย ไม่อยากคิดมาก ไม่อยากทักใครอีกแล้ว รู้สึกแพรวใส่กระโปรงสีชาด้วย ไม่เอา ไม่เอา อย่าคิดมาก

"พี่ต่อๆ พี่มาลีเรียกให้ไปหาที่ห้องน้ำหญิง" เสียงเพื่อนร่วมงานที่อยู่ใกล้ผม

อะไรฟะ ทำไมต้องไปห้องน้ำหญิงด้วย กูเป็นผู้ชายนะโว้ย เวร....ไปก็ไปว่ะ ผมเดินไปยังห้องน้ำหญิง สงสัยพี่มาลีมีเรื่องสำคัญมั้งต้องไปคุยที่ห้องน้ำ ผมเดินไปถึงเห็นผู้หญิงกลุ่มใหญ่กำลังยืนมุงกันหน้าห้องน้ำ และมีผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดแม่บ้าน เอ๋.....ผมไม่คุ้นหน้าเลย

"น้องต่อมาพอดีเลย" พี่มาลีหันมาเจอผม

"มีอะไรหรือครับ"

"เรื่องมันแย่มากสิน้องต่อ เดี๋ยวก่อนขอแนะนำแม่บ้านคนใหม่จ๊ะ ชื่อป้านาง นี้น้องต่อสุดหล่อประจำฝ่ายบุคคล" พี่มาลีแนะนำผมกับแม่บ้านคนใหม่

อะไรเนี้ย ทำไมต้องชื่อนางเหมือนในแชทเลย ผมชักเครียดจนทนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ผมทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา
"น้องต่อเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมร้องไห้"

"เปล่าครับ พี่มีอะไรจะคุยครับ"

"น้องต่อร้องไห้ทำไม พี่แค่บอกแม่บ้านว่าถ้าอยากเบิกของอะไรให้เบิกกับน้องต่อ ใครที่ไหนไม่รู้ชั่วช้ามากเลย ห้องน้ำเสียแล้วยังเข้าอีกแถมถ่ายหนักด้วย ดูสิเหม็นไปหมดเลย"

ผมยังร้องไห้ไม่หยุด ตอนนี้สมองผมจะระเบิดอยู่แล้ว ผมฟังคำว่าชั่วช้าเป็นชั่วชาอีก เวร

"น้องต่อไม่สบายไปพักผ่อนเหอะ ห้องน้ำขี้เหม็นมากเลย น้องต่อว่าไหม"

"ไม่เหม็น ไม่เหม็น" ผมตะโกนอย่างสุดเสียง

"น้องต่อเป็นอะไรไป ไม่เหม็นได้ไง กลิ่นแรงขนาดนี้"

"ขี้หอม ขี้หอม" ผมดิ้นไปมาแบบไม่ยอมพี่มาลี "ผมชอบขี้ ขึ้หอม ขี้หอม"


----------- บทสรุป -------------

น้องต่อไม่เข้าโรงพยาบาลบ้าก็ต้องเป็นคนที่ไม่กล้าติอะไรเลยในชีวิต

หากคุณเจอใครสักคนไม่เคยด่าใคร ชิมอาหารห่วยยังชมว่าอร่อย ผลิตสิ่งของธรรมดายังชมว่าสุดเจ๋งหรือแม้แต่ขี้ยังชมว่าหอม

ไม่ต้องแปลกใจ ที่พวกเขาเป็นแบบนี้เพราะโดนแบบนี้เอง


* ขอออกตัวก่อนครับ ผมไม่ได้ขี้นินทาอย่างในเรื่อง ผมโดนคล้ายแบบนี้แต่ของผมแรงกว่านี้เยอะในช่วงที่ผมทำงานในธนาคารไทยพาณิชย์ SCB ติดตามเรื่องราวของผมได้ในหลังม่านประวัติศาสตร์ *

เอ๊ะ ผมไม่ได้ร้อนตัวนะ อ่า......

-------------------------------------------------------------------------

ผมอยากได้เงินเพื่อมาต่อยอดผลงานอื่นต่อ เคยเขียนบทความนี้มานาน 10 ปี ผมไม่เคยเปิดบัญชีดูว่ามีใครโอนเงินมาให้หรือใหม่ ตอนนี้จะทำใหม่และเขียนเพิ่มเติมอีกครั้ง เลขบัญชีนี้เป็นเลขบัญชีใหม่ครับ หากผู้อ่านสนับสนุนผลงาน ผมยินดีมากหรืออยากอ่านฟรี ผมยินดีเช่นกันครับ

แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคารกสิรกรไทย / Kasikorn Bank (KBank)
สาขา จักรวรรดิ / Jaggrawud Branch
เลขที่บัญชี / Account Number : 051-250-1842
ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ / MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ





Create Date : 03 กุมภาพันธ์ 2560
Last Update : 3 กุมภาพันธ์ 2560 15:43:33 น. 0 comments
Counter : 319 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
space

สมาชิกหมายเลข 3672884
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






space
space
[Add สมาชิกหมายเลข 3672884's blog to your web]
space
space
space
space
space