เรื่องเล่าเดินทางไปอเมริกา.....จบบท
โย้ เจ้าขวัญมาเเล้วละไม่ได้มาอัพเสียนานตอนที่เเล้วเจ้าขวัญบอกว่าจะถ่ายรูปกระเป๋าที่ใส่ของมาให้ดู
เเต่เจ้าขวัญลืมถ่ายอ่ะกะว่ามาถึงอเมริกาเเล้วจะถ่ายเอาไว้เเล้วค่อยเก็บของ เเต่ว่ามันเหนื่อยอ่ะเลยลืมไปเลยกะว่ารีบจัดให้เสร็จๆไปจะได้นอนอ่ะ เเหะๆ
ต้องขออภัยจริงๆ


ตอนนี้จะเป็นเกี่ยวกับตอนที่เจ้าขวัญเดินทางไปอเมริกาว่าการเดินทางเป็นยังไงต้องเจออะไรบ้าง ซึ่งจะเป็นตอนสุดท้ายของบล็อก"ฝันไกลอยากไปเรียนอเมริกา"นะคะ
ต่อไปจะขึ้นเรื่องที่เกี่ยวกับเจ้าขวัญอยู่ในอเมริกาเเล้ว ฟิ้ว~ ตื่นเต้นๆ



ตอนที่ 1

เอาละหลังจากที่เจ้าขวัญจัดกระเป๋าเสร็จจนนาทีสุดท้ายเวลา 18.00 น.ก็เดินทางออกจากบ้านไปถึงสนามบิน 20.00 รอพี่เอเจนซี่เเปปนึงพี่ๆก็มาถึง
พอมาถึงปุปพี่เอเจนซี่บอกเจ้าขวัญว่าเดียวจะมีคนเดินทางไปด้วยเขาจะไปลงที่บอสตัน เจ้าขวัญก็ตกใจ อ้าวอยู่ๆก็มีเพื่อนร่วมเดินทางซะงั้น
จะทำไงดีอ่ะ ไม่รู้จักกันด้วยเเถมอายุมากกว่าอีก ไม่กังวลเรื่องต้องเดินทางคนเดียวเลย เเบบว่าไปต่างประเทศบ่อยจนชินเเล้วอ่ะ เเต่ดันกังวลกลัวเข้ากันไม่ได้อ่ะนะ
เเต่พอเจอเเล้วโอเคได้สบายมาก จากนั้นก็เอากระเป๋าไปเอาตั๋วเครื่องบินที่ปริ๊นมาไปเช็คอินที่หน้าเคาเตอร์สรุปกระเป๋าเดินทางเจ้าขวัญน้ำหนักเกินอ่ะ 555
ใบนึง 24 โล อีกใบ 26 กิโล เเบบว่าพี่คะขอได้ไหม เเต่พี่เขาไม่ให้อ่ะ โฮๆ เลยต้องไปจัดกระเป๋าใหม่สุดท้ายก็ผ่าน กระเป๋าเดินทาง 2 ใบที่โหลดลงเครื่องก็บอก
ที่เคาเตอร์ให้พี่เขาโหลดทรูไปถึงที่สนามบินปลายทางเลยจะได้ไม่ต้องไปเช็คอินใหม่ตอนต่อเครื่องที่เกาหลีให้ยุ่งยาก เสร็จเเล้วก็เดินเข้าไปด้านในสนามบินเลยผ่านด่านต่างๆนาๆ
กว่าขะไปถึงgateที่เจ้าขวัญจะไปขึ้นเครื่องบินก็เหลือเวลาอีกเเค่ชั่วโมงเดียวเอง(เครื่องขึ้น 23.45) เเบบว่าเดินไกลมากกว่าจะถึงนี้เมื่อยเลย เพราะเจ้าขวัญเเบกกระเป๋าขึ้นเครื่องไปอีก 2 ใบ
ใบนึงมีทั้งเสื้อผ้าสำรอง เอกสารเพื่อตม.ที่อเมริกาขอดูอีกเป็นปึกๆ หนังสือ 1 เล่ม ยาเเก้เมา ยาประจำตัว กระเป๋าสตางค์ อื่นๆที่จำเป็นต้องใช้ เเล้วก็อีกใบนึงเป็นกระเป๋าโน๊ตบุ๊ค
เรียกว่าเเบกเป็นอีบ้าหอบฟางเลย พอไปถึงgate ก็เริ่มหาที่นั่งทันที่ทั้งที่ไปก่อนเวลาตั้งเยอะเเต่ก็เเทบไม่มีที่นั่งเเล้วเพราะที่นั่งน้อยมาก เเบบว่าคนมาหลังๆนี้ต้องยืนอย่างเดียวเเย่มากเลย
ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนเกาหลีกับคนไทยเสียมากที่เดินทางไปเที่ยวบินนี้ พอรอๆไปสักพักก็มีเจ้าหน้าที่ประกาศให่เตรียมขึ้นเครื่องได้เเล้ว คนเกาหลีนี่กรู่กันเข้าไปเเบบกลัวตกเครื่องบินเรอะ
ไม่ต้องรีบก็ได้ เจ้าขวัญเลยนั่งรอไปก่อนเข้ากันไปเกือบหมดเเล้วค่อยไปเข้าเเถวตามเข้าไป....



ตอนที่ 2


พอขึ้นเครื่องปุปก็เดินมองหาที่นั่งเอ...อยู่ไหนหว้า อ่ะ เจอเเล้วนี้ไงข้างทางเดินด้วยดีจัง(ที่จริงเเจ้งที่เคาเตอร์ไว้เเล้วขอเป็นที่นั่งริมทางเดิน) จากนั้นก็เอากระเป๋าเก็บบนที่เก็บของด้านบน
เเละรอเครื่องขึ้น นั่งๆรอไปสัก 20 นาทีเครื่องบินก็เริ่มเหินฟ้าท้าลม สันหงึกๆกงักๆ เป็นยายเเกไปเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันที่เดินทางอากาศไม่ดีละมั้งกว่าเครื่องบินจะเข้าที่ก็ใช้เวลาอยู่นานพอสำควรเลย
เจ้าขวัญก็เลยเกิดอาการเหมือนจะเมาเครื่องเเบบว่ามันรู้สึกตืออยากอาเจียนอยู่กลางหน้าอก เเต่ไม่ยอมกินอย่าเเก้เมา ก็นั่งไปเกาหลีเเค่ 5 ชั่วโมงเองอ่ะไม่อยากกิน (เเต่สุดท้ายก็มาคิดรู้งี้กินไปก็ดี)
ก็เลยต้องนั่งทรมานตัวเองไปซะอย่างนั้น พอเครื่องขึ้นมาได้สักพักใหญ่ๆ พี่ๆเเอร์ก็เริ่มเดินมาเเจกขนมแจกน้ำ จากนั้นก็นอน หลับๆตื่นๆตลอดเพราะมันรู้สึกไม่ดี บางที่ก็ตื่นเพราะรู้สึกเมื่อยก้นมาก
บางที่ก็ตื่นพี่เเอร์เรียกให้มารัดเข็มขัดเพราะอากาศข้างนอกเเปลปวนบ้างเเล้วก็ตื่นขึ้นมากินข้าวเช้า


ตอนที่ 3


กว่าจะถึงเกาหลีก็ 7 โมงเช้า(ของเกาหลี) พอเครื่องบินออกปุปก็รีบออกจากเครื่องทันที เดินไปตามป้ายของสนามบินที่เขียนว่าtranfer เดินไปเรื่อยจนเจอห้องที่เเยกออกมาหน่อย
ก็เดินๆตามเขาไปเเล้วก็เอาpassportกับborading pass ที่จะบินไปseattleออกมาให้จนท.เขาดู ผ่านตรงนั้นเเล้วก็ต้องไปผ่านด่านตรวจของก่อนอีกรอบนึงถึงจะเข้าไปได้
ตอนนั้นก็ง่วงมากเเบบว่าอยากหาที่นอนเลยรีบเดินหาป้ายที่เป็นที่พักสำหรับคนมารอเปลี่ยนเครื่องบิน พอไปถึงพระเจ้าที่นั่งเยอะเเยะมากมาย เเต่คุณฝรั่งเนี้ยสิจัดเต็มจัดกันไปคนละ 2 ตัวเเล้วอั๋วจะนอนไงเนี้ย
ไม่มีเพื่อที่ให้คนอื่นเลยบางคนงี้กายเท่าชี้ฟ้าเชียว เหอะๆอนาจ ง่วงเเต่ไม่มีที่ให้นอนเลยไปหาที่นั่งเจอโต๊ะตัวเล็กๆตัวนึงเลยไปนั่งเเล้วก็ควักเอาโน๊ตบุ๊คไปติดต่อหาเเม่ว่ามาถึงเกาหลีเเล้ว
เสร็จก็ว่าจะนอนฟุบอยู่ตรงนั้นเเต่ไม่ไว้นั่งมาตั้งหลายชั่วโมงเเล้วปวดก้นเเถมปวดหลังอีก เอาว่ะไปเเก้ง่วงหน่อยเลยไปเดินเล่นรอบสนามบิน สนามบินไม่ได้ใหญ่โตอะไรเเต่ยาวเหมือนของไทย ส่วนพวกร้านขายของมีเยอะเเต่มีซ้ำๆกันไปไม่หลากหลายเลยไม่ได้ซื้ออะไร
ร้านอาหารก็มีส่วนใหญ่เป็นอาหารเกาหลี อาหารญี่ปุ่นเเต่พวกเคเอฟซีกับเบอร์เกอร์คิงก็มีเเต่เป็นร้ายเล็กๆเท่านั้น
ของที่ขายอยู่ในสนามบินจะติดราคาเป็นเงินวอน เเต่สามารถจ่ายเป็นเงินดอลล่าได้ไม่ต้องไปเเลก เเค่บอกพนักงานเเล้วเขาจะคำนวนเป็นเงินดอลให้
อาหารด้านในก็ไม่ได้เเพงอะไรราคาพอๆกับที่ไทยอ่าคะ เดินเล่นไปสักพักใหญ่ๆ ชักเริ่มรู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะเดินไปหลับไปอยู่เเล้ว
ตอนนั้นเกือบ 10 โมงเเล้วคิดว่าคนที่มานอนตอนเช้าๆคงเรื่มไปกันเเล้วเลยเดินกลับไปที่เดิมเเล้วก็โชคดีได้เก้าอี้นอนตัวใหญ่มาครองเป็นที่เรียบร้อย
นนั้นทั้งวันเลยครองอยู่เเต่เเถวนั้นถ้าหิวหรืออยากเข้าห้องน้ำก็ฝากของไว้กับคนที่มาด้วยกันเเปปนึงเเล้วก็นั่งๆนอนๆอยู่เเถวนั้น
มันก็เบื่อนะเเต่ถ้าลุกไปเลยกลับออกมาก็คงไม่มีที่ให้นอนเท่าไรเพราะคนก็มาเข้าๆออกๆกันอยู่เรื่อย บางที่เบื่อมากๆก็เอาโน๊ตบุ๊คออกมาเล่น
ความเร็วใช้ได้ไม่มีปัญหาอะไรเเต่ดันไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เลยคุยกับครอบครัวเอาทางเฟสบุ๊คเเทน จนถึง4โมงเย็นพี่ที่มาด้วยกันต้องไปเเล้วเพราะไปลงกันคนละที่
ไฟล์พี่เขาจะออกเเล้วเลยต้องลากัน ส่วนเจ้าขวัญยังต้องรอไปอีก 2-3ชั่วโมงเครื่องถึงจะขึ้น พอถึงเวลาก็ไปนั่งรอที่gateจนเขาเรียกขึ้นเครื่อง
ขึ้นเครื่องปุปรีบเอายาเเก้เมามากินทันทีเลยเห็นว่ากินก่อนขึ้นเครื่อง 1 ชั่วโมง เเต่กะกินบนเครื่องพอเครื่องขึ้นปุปรอสักพักจะได้กินข้าวกินขนมก่อนเเล้วค่อยหลับ
เเต่ที่ไหนได้กินไปเเค่ 20 นาทีก็ง่วงตาจะปิดอยู่เเล้ว คิดในใจยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยหิวอดทนไปก่อน กว่าจะได้กินเนี้ยเเทบจะหลับค่าอาหาร555


ตอนที่ 4

กินเสร็จก็นอนสิหนังท้องตึงหนังตามันหยอนอยู่เเล้วก็หลับไปทันที่เลย ก็เเม้อีกตั้ง 10 ชั่วโมงกว่าจะถึง
วันนั้นตอนที่อยู่เครื่องบินก็เหมือนเคย กิน นอน เล่นเกม ตลอดเเล้วยิ่งกินยาเเก้เมาไปสบาย~ ถึงเวลากินมันก็ไม่รู้สึกง่วง
เเต่พออยู่เฉยๆเมื่อไรเมันง่วงต้องหลับทันที 555 เเบบนี้เรือยกว่านิ่งเป็นหลับขยับป็นกินอ่าเนอะ
จน 12.30 ก็บินไปถึงสนามบิน seattle เป็นที่เรียบร้อยเดินทางปลอดภัยดี ฮิ้ว~~~
ไปถึงสนามบินเเล้วกธรีบกระโจน(เวอร์) ออกจากเครื่องบินเลย เเบบว่ากลัวต้องไปรอต่อเเถวคนเยอะเดียวรอนาน
เดินไปลงบรรไดเลื่อนไปมีเจ้าหน้าที่ค่อยตะโกนบอกทางใครเป็นvisiterใครเป็นcitizenต้องไปช่องไหนเราก็ไปกัน
เจ้าขวัญโชคดีที่รีบเดินมาเร็วๆเกือบจะเป็น 5 คนเเรกเลยที่เดินไปถึง immigrationก่อนเลยไม่ต้องรอนานเท่าไร
ระหว่างนั้นก็มีเจ้าหน้าที่เดินมาช่วยดูบอกใครถือวีซ่านักเรียนให้เตรียมเอาเอกสารออกมาให้พร้อม พอถึงคิวก็ยืนเอกสารให้เจ้าหน้าที่ตม.ไปตรวจ
อยากพูดอีกเจ้าขวัญโชคดีอีกเเล้วเห็นหลายคนโดนถามเยอะมากเเต่เจ้าขวัญเจอเเค่คำถามเดียวคือมาทำอะไร ก็บอกไปว่ามาเรียนเเล้วก็เรียนที่ไหนเเค่นั้น เขาก็ปั้มๆให้ผ่านเลย ง่ายๆ
จากนั้นก็เดินไปเอากระเป๋า ได้ปุป(กว่าจะได้หนัก) ก็เดินไปตรงทางออกจะมีเจ้าหน้าที่ยืนอยู่รอตามคิวเเล้วก็ยืนใบที่เราต้องเขียนบนเครื่องบินให้เจ้าหน้าที่เขา ใครเห็นว่าไม่ผ่านก็ต้องเดินตรวจกระเป๋า
เเต่เจ้าขวัญก็ผ่านมาชิวๆอีกนั้นเเหละไม่โดนตรวจเหมือนคนอื่นเลย เเต่ถึงโดนตรวจก็ไม่มีอะไรมีเเต่ของใช้ส่วนตัวเเต่มันก็ดีกับประวัติด้วยเพื่อครั้งหน้าจะได้ไม่โดนค้นกระเป๋า
จากนั้นเดินไปหน่อยมองไปทางซ้ายมือจะมีเจ้าหน้าที่ค่อยรับกระเป๋าส่งไปที่สายพานอีกรอบมันจะส่งกระเป๋าเดินทางเราไปอีกตึกนึงของสนามบินให้เพราะเราต้องนั่งรถไฟไปอีกต่อนึง
พอถึงเเล้วก็ลงจากรถไฟเเล้วไปเอากระเป๋าที่ส่งต่อมาอีกครั้งเป็นอันจบ เเต่กว่าเจ้าขวัญจะได้ออกจากสนามบินก็เกือบ 2 โมงเเล้วเพราะดันหาคนที่มารับไม่เจอ
เเต่สุดท้ายก็เจออ่านะนึกว่าต้องเป็นเด็กหลงในseattle ซะเเล้ว 555


จบเเล้วคะ อ่านเเล้วอาจงงๆน่าเบื่อนิดหน่อย เพราะมันยาวมากเจ้าขวัญเลยเขียนไปตามที่คิดนะคะ เเถมพิมพ์เกือบเสร็จเเระดันไปกดปุ่มผิดเลยต้องมานั่งพิมพ์ใหม่เกือบหมดเลยเซงไปเลย



Create Date : 19 กันยายน 2554
Last Update : 28 กันยายน 2554 12:49:17 น.
Counter : 723 Pageviews.

3 comments
  
แปลกนะ ตอนนั้นเครื่องผมไม่ค่อยหลับ มัวแต่ดูหนังฟังเพลง แต่พอลงจากเครื่องปุ๊บจะรู้สึกง่วงมากๆ
โดย: ablaze357 วันที่: 19 กันยายน 2554 เวลา:6:58:47 น.
  
สู้ ๆ ครับผม
โดย: เบนซ์ครับ IP: 101.109.4.212 วันที่: 21 กันยายน 2554 เวลา:23:00:09 น.
  
ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน ... ฉันมีความสุขมากที่จะอ่านบทความนี้ .. ขอบคุณสำหรับการให้เรามีข้อมูลดี Fantastic เดินผ่าน ฉันขอขอบคุณที่โพสต์นี้HP Air compressor
โดย: Black Friday Delonghi Coffee (watseo ) วันที่: 25 กันยายน 2554 เวลา:18:20:57 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

หมูกระป๋องจะลงสนาม
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



กันยายน 2554

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30