Photo Sharing and Video Hosting at PhotobucketPhotobucket - Video and Image Hosting
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
13 พฤศจิกายน 2549
 
All Blogs
 
The Village Album (2006) ภาพถ่ายจากใจ...นานแค่ไหนมิเคยลืม

กำกับโดย: มิตสุฮิโระ มิฮาระ  :นักแสดง: ทัตสุยะ ฟูจิ ,เคน ไคโตะ Photobucket - Video and Image Hosting   
   Photobucket - Video and Image Hosting
 

                    เราทุกคนต่าง มีถิ่นฐานบ้านเกิดกันทุกคน.... และเชื่อแน่ว่า อดีตในวันวานของชีวิตเราต้องมีความผูกพันไม่มากก็น้อยกับถิ่นกำเนิดเหล่านั้น  เคยนึกดูไหมว่า..เราได้ห่างไกลกับความรู้สึกผูกพันกับถิ่นฐานบ้านเกิดมานานแค่ไหน ภาพถ่ายของครอบครัวที่เป็นเหมือนสิ่งที่บันทึกความทรงจำในอดีต ครั้งล่าสุดนั้นเราถ่ายกันไว้เมื่อไหร่.... หนังเรื่องนี้ทำให้เรา ได้คิดถึงสิ่งเหล่านั้น ความผูกพันธ์ของครอบครัว ชุมชน ถิ่นกำเนิด  ....     
               เรื่องเล่าย้อนกลับไปในปี 2003  ที่โตเกียว เมืองที่มีคนหลงทางมากกว่าจำนวนเสาไฟฟ้า  ทากาชิ ก็เป็นหนึ่งในจำนวนคนหนุ่มสาวที่เข้ามาทำงานในเมืองหลวง เค้าทำงานในร้าน คาราโอเกะ  พร้อมกลับ ฝึกงานเป็นผู้ช่วยในกองถ่ายแบบ(ความฝันที่เค้าอยากเป็นคือช่างภาพ)  อยู่มาวันหนึ่ง มีโทรศัพท์ฝากข้อความจากเจ้าหน้าที่เทศบาลหมู่บ้านฮานาตานิ จังหวัดบ้านเกิดของเค้า ข้อความต้องการให้เค้าติดต่อกลับ
       ทากาชิ โทรกลับถึงรู้ว่า ทางหมู่บ้านอยากให้เค้ากลับไปช่วยถ่ายภาพ เพื่อทำอัลบั้มหมู่บ้าน เพราะรัฐบาล ต้องการใช้พื้นที่บริเวณหมู่บ้านก่อสร้างเขื่อนกั้นน้ำ ชาวบ้านและเจ้าหน้าที่จึงอยากเก็บความทรงจำของชุมชนไว้ในอัลบั้มรูปภาพ
       ทากาชิคิดว่าไม่อยากกลับบ้าน(นอก)เลย  เพราะที่นั้นมันช่างไม่มีอะไรน่าสนใจ ..แต่เพราะคานะน้องสาวโทรมาว่าอยากให้กลับมางานครบรอบวันตายของแม่ ทากาชิ จึงตอบตกลง แบบขอไปที ระหว่างทางกลับบ้านในใจเค้ากระหยิ่มว่า ตัวเค้าเนี่ย เป็นช่างภาพฝีมือดีจากเมืองหลวงเลยเชียวนะ(โม้เอาไว้เยอะ)   ตลอดเส้นทางเค้าได้เห็นป้ายประท้วงเรื่องเขื่อน แต่เค้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะคิดว่ายังไงมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวเค้า   พอถึงบ้าน  (ซึ่งเป็นห้องภาพเก่า)เขาได้เจอกับพ่อ..บรรยากาศที่ทั้งคู่เจอกันมันดูมาคุและอึมครึม  (นัยยะว่าความสัมพันธ์ ระหว่างเค้ากับพ่อนั้น มีปัญหากันมานานแล้ว) จนพ่อเค้าต้องเป็นคนเอ่ยปากก่อนว่า " ยืนอยู่ทำไมไปไหว้(อัฐิ)แม่ซะสิ"
          คุณพ่อของทากาชิ(เคนอิจิ) ได้เสนอตัวเป็นช่างภาพของโปรเจ็คนี้และให้ทากาชิเป็นผู้ช่วย เค้าไปรับเงิน ค่าใช้จ่ายจากเจ้าหน้าที่ที่สำนักงาน ดูเค้าจริงจังกับงานนี้มาก พอเจ้าหน้าที่คนนั้น พูดเล่นๆว่า ไอ้รูปคนเฒ่าคนแก่พวกนี้จริงๆแล้วเค้าไม่ชอบเลย  ถ้าเป็นสาวๆอึ๋มๆ เนี่ยคงจะดีกว่า  เคนอิจิ (พ่อของทากาชิ) ถึงกลับฉุนเดินออกมาอย่างรวดเร็วสร้างความมึนงงแก่ เจ้าหน้าที่คนนั้นอย่างยิ่ง  
                                            Photobucket - Video and Image Hosting

         การถ่ายภาพได้เริ่มในวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่ได้นำรถมารับสองพ่อลูก ... เคนอิจิ ปฏิเสธ ที่จะขึ้นรถ ขอเดินเท้าจะดีกว่า สร้างความมึนงงให้แก่ ทากาชิ  เค้าจึงเดินแบบหน้า บูดๆ และ เดินห่างๆตามหลังเคนอิจิ ระหว่างทาง เคนอิจิเดินผ่านชาวบ้านต่างทักทายกันและกันไปตลอดทาง ..พอมาถึงครอบครัวแรกซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่ ทุกคนดูตื่นเต้น กับการถ่ายภาพ ครั้งนี้ เคนอิจิเข้าไปจัดท่าทางโดยให้คุณตาวางหลานไว้ที่ตัก ให้ทุกคนยิ้ม เสร็จจากการถ่ายทุกครั้งก็จะโค้งคำนับพร้อมกล่าวขอบคุณชาวบ้าน เคนอิจิจริงจังกับงานนี้มาก ผิดกับ ทากาชิ ที่มองเป็นเรื่องน่าเบื่อ และเห็นกล้องคู่กายที่พ่อใช้มันช่างโบราณอะไรอย่างงี้....
               ทากาชิพยายามบอกพ่อว่า ทำไมไม่ใช้รถในการเดินทาง จะได้ทำงานได้มีประสิทธิภาพ พ่อถามกลับว่า อะไรมีประสิทธิภาพ ..... ทากาชิถึงกลับอึ้ง เค้าจึงโทรศัพท์ไปบอกที่ทำงานทันที ว่า ถ้ามีงานอะไรก็บอกได้ทันที(ในใจคงอยากจะกลับ โตเกียวเร็วๆ)
       การถ่ายภาพของสองพ่อลูก เป็นไปอย่างเรื่อยๆ ชาวบ้าน ที่เค้าไปถ่าย ต่างดีใจและพยายามนำสัตว์เลี้ยง พืชผักที่ตน ใช้เลี้ยงชีพมาเป็นส่วนหนึ่งของภาพ (ทุกคนคงอยากให้เก็บความทรงจำในผืนแผ่นดินที่ตนใช้กินอยู่มาหลายชั่วอายุคนเอาไว้)
 Photobucket - Video and Image Hosting       
  Photobucket - Video and Image Hosting  Photobucket - Video and Image Hosting 

          มาถึงบ้านหลังนึงที่อยู่บนหุบเขา ในบ้านมีเพียง คุณยาย แก่ๆท่านนึง ชื่อคุณยาย ฮามาโมโต(แก่มั่กมาก) เธอขอบคุณที่ เคนอิจิมาถ่ายรูปให้ถึงบนเขา....พอถึงเวลาถ่ายรูป ซึ่งก็มีเพียงคุณยายคนเดียวเท่านั้น... (คุณยายฉีกยิ้มมือสองข้างถือรูปสามีและลูกชายไว้แน่นน่ารักมาก)
        หลังจากถ่ายเสร็จ คุณยายก็ เอาอาหาร มาเลี้ยง เธอก็เปรยว่า"ไม่รู้เวรกรรมอะไรที่ทำให้ชั้นอายุยืนจนคนอื่นๆตายไปหมดแล้ว"  "ที่อยู่ได้ก็เพราะผืนแผ่นดินนี่แหละที่ล่อเลี้ยงชีวิตชั้น (ประมาณว่าเก็บผักเก็บผลไม้ที่ปลูกไว้กินเลี้ยงชีวิต) แล้วเธอก็เอารูปสมัยก่อนมาอวด (เป็นรูปครอบครัวเธอที่เคนอิจิเคยถ่ายไว้ให้) พร้อมทั้งฮัมเพลงสมัยก่อน .....แววตาเธอดูมีชิตชีวาเมื่อได้ย้อนกลับไปในอดีต........
     แต่ทากาชิไม่ได้อินอะไรกับคุณยายเลย  ....เสียงโทรศัพท์ของทากาชิดังขึ้น เสียงตามสายบอกว่ามีงานรอเค้าที่โตเกียว เค้าลุกขึ้นคุยอย่างไร้มารยาท เคนอิจิไม่พอใจลูกชายอย่างแรงเข้ามาหยิบมือถือเค้าทิ้ง พร้อมชกทากาชิ  ทากาชิ เหลืออดเลยชกกลับ พ่อลูกเลยฟัดกันพลันวัน จนเจ้าหน้าที่ที่มาด้วยต้องมาห้าม
    ดูเหมือนการถ่ายภาพงานนี้ ท่าจะไปไม่รอด ทากาชิ ไม่อยากทำงานร่วมกับเคนอิจิ ...และระหว่างรองานวันพิธีครบรอบวันตายของแม่ ..... ทากาชิ ได้มีโอกาสได้เจอเพื่อนเก่า ที่รักถิ่นกำเนิด...ได้พบวิถีชีวิตของเด็กๆ ที่เค้าเองก็เคยสัมผัสมาแล้ว และที่สำคัญ เค้าเพิ่งได้ทราบว่า จริงๆแล้ว ..แรกทีเดียวทางเจ้าหน้าที่ได้ลองติดต่อช่างภาพมาจากโตเกียวหลายราย แต่ทุกรายไม่มีใครยอมมาเพราะมันเป็นงานเล็กๆ  ....พอรู้ถึงหูพ่อของทากาชิ เคนอิจิ ออกตัวขอรับหน้าที่เป็นช่างภาพเอง..พร้อมทั้ง ขอร้องให้โทรตาม ทากาชิมาช่วยด้วยเค้าด้วย..
    ทากาชิจึงยอมกลับมาทำงานกับพ่ออีกครั้ง...
    สองพ่อลูกออกเดินทางไปด้วยกันอีกครั้ง ....เค้าเดินตามหลังพ่อเหมือนเคยแต่ระยะห่างของเค้ากับพ่อใกล้กันมากกว่าครั้งก่อนๆ...ครั้งนี้เค้าเต็มใจที่จะเป็นลูกมือให้พ่ออย่างเต็มใจ
หลังจากถ่ายเสร็จก็คำนับพร้อมกล่าวคำขอบคุณ เหมือนพ่อของเค้า..... เคนอิจิ ได้บอกลูกชายว่า.. "จำไว้นะ ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนก็ตาม  อย่าลืมว่าจุดเริ่มต้นของเรามาจากหมู่บ้านนี้"และ มีฉากนึง เค้าพูดถึงต้นไม้ และภาพถ่าย..."อีกร้อยปี มันก็ยังอยู่ และมันจะทำให้เรามีความสุขเมื่อเราได้มองมัน"
 
  สุขภาพของเคนอิจิ แย่ลง เรื่อยๆ ทากาชิจึงปฎิเสธงานที่กรุงโตเกียว เพื่อจะได้อยู่กับพ่อ(มันเพิ่งเริ่มคิดได้)....และเค้าก็มีโอกาสได้รู้ความรู้สึกของพ่อที่มีต่อเค้า ...จากปากเจ้าหน้าที่ในหมู่บ้านคนหนึ่งว่า ..".รู้ไหมว่า พ่อของทากาชิ น่ะภูมิใจในตัวนายมาก เมาทีไรคุยโม้ว่าทากาชิเป็นช่างภาพที่เก่ง(ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น....) และจริงๆในอดีต เคนอิจิ เป็นช่างภาพฝีมือดี จนได้ไปทำงานหนังสือพิมพ์ที่โตเกียวมาแล้ว แต่เพราะแม่ของทากาชิสุขภาพไม่ดีเค้าเลยตัดใจมาอยู่ที่นี่..(ยอมสละสิ่งที่ตัวเองรักเพื่อครอบครัวและคนรัก) ภาพย้อนอดีตเข้ามาในหัว ทากาชิ ใช่แล้ว...คนที่สอนให้เค้าถ่ายภาพคนแรกก็คือพ่อของเค้า และกล้องที่ใช้สอนก็คือกล้องเก่าๆ ตัวนั้น ทากาชิถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่..
     เคนอิจิต้องนอนที่โรงพยาบาล... เค้าจึงได้ฝากงานภาพที่จะถ่ายใบสุดท้ายให้ ทากาชิ เป็นผู้จัดการ โดยได้บอกเคล็ดวิชาว่า" อย่าลืมนะเวลาถ่ายภาพให้มองที่ตาของผู้ถูกถ่าย และต้องถ่ายมันด้วยใจ"...ทากาชิ รับหน้าที่ไปอย่างเต็มใจ..แต่ไอ้ภาพที่ถ่ายออกมาไหงกลับดูแข็งกระด้างไร้ชีวิต ชีวา.. เมื่อเทียบกับรูปถ่ายของพ่อของเค้า...
     ตรงนี้เองที่ทำให้ ทากาชิ เข้าใจว่าสิ่งที่พ่อเค้าได้ทำ..พ่อทำด้วยใจ ให้ชุมชนที่พ่อรัก ...ให้ผืนแผ่นดิน..ที่พ่อใช้ทำมาหากิน..ให้กับชาวบ้านที่เปรียบเสมือน ญาติพี่น้อง...  ทากาชิ จึงกลับไปขอร้อง เคนอิจิว่า ภาพสุดท้ายเค้าจะถ่ายไม่ได้ ...ถ้าขาดพ่อ
                                                          Photobucket - Video and Image Hosting                                                          

      สองพ่อลูกจึงถ่ายภาพสุดท้ายด้วยกัน ครั้งนี้ ทากาชิและเคนอิจิ  เดินไปด้วยกัน(ทากาชิไม่ได้เดินตามหลังอีกต่อไป) ถึงแม้ต้องไปถ่ายกันที่ภูเขา ทากาชิ ก็ยินดีแบกพ่อของเค้าขึ้นไปเพื่อถ่ายรูปสุดท้ายอย่างไม่ย่อท้อ ขากลับ พ่อได้แวะให้ทากาชิดูจุดที่เห็น วิวหมู่บ้านได้มากที่สุด  พร้อมชี้ให้ดูต้น ซากุระ ที่แม่ของทากาชิชอบ ...ทากาชิเค้าได้เห็นวิถีชีวิตที่เรียบง่าย สงบ สวยงาม ที่เขามองข้ามไป ..ตลอดมา เสียงเพลงบอกเวลาแว่วมาแต่ไกลเพลงนี้เค้าได้ยินมาตั้งแต่เด็กแต่ไม่เคยสนใจมันเลยจนมาวันนี้
    หลังจากเสร็จงาน ทากาชิก็กลับโตเกียว..เคนอิจิสุขภาพไม่สู้ดีนัก จึงเป็นหน้าที่ของ คานะที่จะดูแล  วันนึง ทากาชิ พาพี่สาว (โนริโกะ)กลับมาพร้อมหลานสาว.. โนริโกะโผเข้ากอดพ่อพร้อมขอโทษกับสิ่งที่ตนได้ทำลงไป(ที่ไปแต่งงานโดยไม่ฟังคำทัดทานจากพ่อ)...ทากาชิ บอกเคนอิจิว่า เค้าจะมาถ่ายรูป...เพราะอัลบั้มยังขาดอยู่อีกหนึ่งรูปและภาพสุดท้ายในชีวิตของเคนอิจิ คือ ภาพครอบครัวของเค้านั้นเอง......

   Photobucket - Video and Image HostingPhotobucket - Video and Image Hosting

             ดูจบแล้วอยากกลับบ้านนอกจัง....คิดถึงพ่อแม่ญาติพี่น้อง ...หมาตัวโปรด...เพื่อนๆแถวบ้าน .... พอมานึกถึงเรื่อง ภาพของคนในครอบครัวที่ถ่ายร่วมกัน...ครั้งสุดท้ายนี่มันเมื่อไหร่น้าาา โห....มันตั้งแต่เราเป็นเด็กเลยนะเนี่ย..นี่ถ้าไม่สนใจเราคงไม่คิดถึงเรื่องนี้เลย  ถึงแม้ว่าไอ้เรื่องรูปถ่ายมันจะเป็นสิ่งเล็กน้อยสำหรับบางคน
แต่อย่าลืมว่าพอเรารื้อกลับมาดูทีไร... เรื่องราวในอดีตของเรา... . ก็ย้อนมากลับมาให้เราได้หวนคิดเสมอ....................... แล้วนี่ถ้าเราไม่ใส่ใจจะบันทึกช่วงเวลาประทับใจกับครอบครัวไว้ .....พอเวลาผ่านไปอย่ามาเสียดายที่ไม่ได้เก็บความทรงจำเอาไว้นะ....ว่าแล้วไปชวนคนที่บ้านถ่ายรูปเก็บไว้ดีกว่า..

.

****The Village Album ได้ตระเวนสร้างความซาบซึ้งประทับใจให้ผู้ชมตามเทศกาลหนังต่างๆ ไปแล้วมากมายหลายแห่ง ในจำนวนนั้นมีเทศกาลภาพยนตร์กรุงเทพฯ และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเซี่ยงไฮ้รวมอยู่ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เซี่ยงไฮ้นั้น หนังสามารถคว้ารางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมมาครองได้สำเร็จ อีกทั้งการแสดงที่โดดเด่นของทัตสุยะ ฟูจิ ยังส่งผลให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมอีกด้วย
Photobucket - Video and Image Hosting


Create Date : 13 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2549 17:10:53 น. 2 comments
Counter : 2677 Pageviews.

 
ตั้งใจว่าจะไปดูแน่นอนค่ะ



โดย: renton_renton วันที่: 13 พฤศจิกายน 2549 เวลา:7:06:20 น.  

 
หาเช่าดูไม่ได้เลยล่ะครับ เรื่องนี้

แวะมาเยี่ยมบ้างนา


โดย: YoiChi_KunG วันที่: 3 มกราคม 2551 เวลา:15:38:17 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

หิมาลายาบูเก้
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add หิมาลายาบูเก้'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.