Welcome To My Cutie World^^
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2550
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
28 พฤษภาคม 2550
 
All Blogs
 

^^ Taiwan Trip : Jerry for You : Aug 2004 [Part 3]



กลับมาเล่าต่อให้จบแล้วค่า ทริปไต้หวันทริปแรก..
เพราะยังมีทริปอื่นๆจ่อคิว ยังมะได้เล่า
อยากเล่าทริปไต้หวันรอบสองแล้วด้วย มันส์คนละแบบ อิอิ

“..ทริปประวัติศาสตร์ – ไต้หวัน 13-17 สิงหาคม 2547..” [Part 3]

เช้าวันจันทร์ ที่ 16 ส.ค. วันสำคัญที่รอคอย..

..เช้านี้ตื่นสบายๆ เพราะนัด 10 โมง .. ลงลิฟต์ไปทานข้าว รู้ว่า นสพ ถูกกวาดไปเรียบตั้งแต่ ตี 3 ..สุดยอด.แต่ยังพอมีให้พวกเราเก็บกวาดมานิดหน่อย..ลงไปทานคนเดียว มีแม่ลูกเกาหลีมานั่งด้วย ..วันนี้ฟรีสไตล์ เลยจะไม่รู้ใครเป็นกรุ๊ปเราบ้าง คนแม่ถามว่าเหยียนเฉิงซวี่? เราก็ใช่ๆๆ เลยหัวเราะกันบอกว่า we’re family .. เห็นมั้ย พวกเรากลายเป็นครอบครัวใหญ่ไปแล้ว ปลื้มๆๆๆ..

.. นัด 10 โมง วันนี้ไปทัวร์ (กลับบ้านมา พ่อถามว่า ได้ไปพิพิธภัณฑ์ที่ไทเปมั้ย ..มีของที่เอามาจากจีนเยอะ ..ได้ไปที่มือง....มั้ย..แหะๆ พ่อขา สถานที่สำคัญที่ไปคือที่ถ่ายละครค่ะ 555)...ตั้งแถวไปขึ้นรถ ถือธงไทยนำเหมือนไปเข้าค่ายไงไม่รู้ ..

..รถไปจอดข้างถนน พวกเราก็เล็งซ้ายขวา พยายามนึกว่า นี่มันฉากไหนในละครนะ ...ลงไปยืนข้างถนน เห็นบัสคันอื่นอยู่อีกฝั่ง เดินไปถ่ายรูป แต่พวกเราก็ยังยืนข้างรถ ใครมะรู้บอกว่า บ้านคุณชายอยู่แถวนี้ เพราะใกล้สนามบาสที่คุณชายชอบมาเล่น ..พวกเราก็ ยืนบ๊ายบาย หมุนไปรอบทิศ 5555 เผื่อคุณชายจะยืนมองจากบนคอนโดลงมา ...(ต๊องจริงๆ)..รวมกลุ่มถ่ายรูปหมู่ .. วันนี้ใส่แจ็คเก็ตเป็นส่วนใหญ่ ..
.ร้อนมั่กๆ ยังไม่ทันไปไหน ก็เรียกขึ้นรถ บอกว่า ไม่ใช่ตรงนี้ อ้าววววว...



..นั่งรถคันนี้สุดยอดระทึกอะ .... เค้าเลี้ยวรถกลับ แล้วดันเลี้ยวสวนเข้าไปเลนที่มีรถบัสกำลังวิ่งมา กรี๊ดดดดด แบบว่า เพราะเรานั่งหน้าไง เห็นชัดๆว่ารถมันวิ่งมาอะ ..เบรคทันแบบ ห่างนิดเดียวเอง โกรธจังเลย ขับแบบนี้ได้ไง ....อีกที เลี้ยวจะชนคนเดินข้ามถนน (คือเธอก้เดินช้าด้วยหละ) พวกเราก็วี้ดว้ายกันลั่นรถ โดนดุ..อย่าซี้ซั้วตะโกนได้มั้ย ...บ้าอะ...มาดุพวกเราอีก..

..ทีต่อไป พาไปที่ๆเต้าหมิงซื่อโยนสร้อยลงน้ำ แล้วซันไช่ไปควานหา ..แหม พาไปตอนเที่ยงนี่นะ อืม..

..ไม่รู้จริงๆเป็นสถานที่อะไร ก็ไปถ่ายกันบนศาลาที่ 2 คนเคยยืนตัดพ้อต่อว่า แล้วอาซื่อก็ปาสร้อยลงน้ำ .. สาวใจกล้าก็ลงไปลุยในน้ำ มีบางคนทำเป็นควานหาสร้อย 555 (ตั้งแต่ได้ของแถมมา ส่วนมากจะเอาออกมาใส่กันทันที)

..เราไม่ได้ขึ้นไปบนศาลา ขี้เกียจเดิน ร้อนมาก เห็นว่าบนนั้นมีสลักชื่อคู่รกัเต็มไปหมด เลยไม่รู้ว่า เพราะละคร ถึงมีคนมาสลัก หรือ เป็นสถานที่เกี่ยวกับคู่รัก ถึงได้ไปถ่ายที่นี่ .....




ไปยืนตากแดดฟังเรื่องราวชวนปลื้มจากพี่ r (มิเอ่ยชื่อนะคะ คนเดียวกับที่อวยพรคุณชายภาษาจีนบนเวที) พี่บอกว่า บลอนดี้เล่าให้ฟังว่า มีแฟนเคยเอาวันเดือนปีเกิดคุณชายไปดูดวง เค้าบอกว่า ชาติก่อนคุณชายเป็นนักบวช ที่มีสาวกศรัทธาเลื่อมใสมากมาย ชาตินี้ เค้ามาเกิดในอีกรูปแบบหนึ่ง มีคนรักมากมาย ตามอารักขา..แต่ชีวิตต้องผ่านการทดสอบมากมาย...ฟังแล้วขนลุกกลางแดด...เราเชื่ออยู่อย่างว่า ผู้ชายคนนี้เกิดมาพิเศษ ..แม้ว่าจะเกิดมายากจน แต่ก็ได้พิสูจน์ตัวเองมาตลอด....ยังมีความรู้สึกว่า เธอควรได้รับสิ่งดีๆมากกว่านี้ นี่ยังแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ..
(หลังจากนั้น พวกเราพูดกันเล่นๆว่า เรามได้ไปตามดารา แต่เราไป "แสวงบุญ" กันตะหาก 55555)



..เดินตากแดดกลับรถ เดินไปจนสุดถนน ..รถหาย...เดินกลับมาอีก ก็ไม่มี ฮ่วย อะไรกันนักหนาน้อ บัสเจ็ดเนี่ย.. กว่ารถจะมา เหงื่อท่วม



..จากที่นี่ก้ไปที่ถ่ายเอ็มวี One Meter..ที่เดียวได้หลายฉากเลยล่ะ ทั้งที่วิ่งขึ้นบันได ตรงลานไม้ ตรงที่ยืนบนสามเหลี่ยม พอเห็นที่จริงๆแล้ว เอ นึกว่าบันได้สูง จริงๆเตี้ยๆ .. แต่ถ่ายรุปมาสีสันสดใสดีจังค่ะ เพราะแดดสวยมากๆ (ร้อนนนนนนนนนนนน)



..ถ่ายรูปบนลานไม้แล้วก็ไปตรงยันได รอคิวขึ้นถ่าย...น้าปานมาชวนทำเป็นคุณชายกะนางเอก 55 วิ่งจูงมือกันขึ้นบันได เอาเข้าไปพวกเรา.. 555



.ไปทานข้าวต่อ ร้านนี้ค่อยมีรสชาติหน่อย ไก่อร่อย ผักสดอร่อย และรู้สึกจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่ได้หม่ำที่ไต้หวัน อิอิ

..กลับโรงแรมค่ะ ..ทีแรกเค้าว่าจะพาไปร้าน mia แต่ปรากฏว่า mia มาบริการถึงโรงแรม เข้าโรงแรมไปกรี๊ดกับ stand คุณชาย ผลัดกันถ่ายรูป ขึ้นไปชั้น 3 เค้าเปิดห้องบริการโดยเฉพาะ

..คนมุงเคาน์เตอร์เต็มเลยอะ เข้าไม่ถึง เลยออกมานั่งคอยก่อน มีของพรีเมี่ยมเต็มเลย จากที่จะไม่ซื้อ พอเห็นของปั๊บ ซื้อค่ะซื้อ 5555 .... นั่งเลือกกันว่าจะเอาแบบไหนดี สรุปว่า เอาแบบในเอ็มวีนั่นแหละ น่ารักสุดแล้ว .. ..รวมกันสั่งแล้วส่งนีไปต่อคิวจ่ายเงิน มีการทำข่าวด้วยล่ะ ดังจริงๆเนอะ จริงๆจับจุดลูกค้าได้เป๊ะ คือเอาผู้ชายมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ โดยเฉพาะคนนั้นเป็นคุณชาย ขายดิบขายดี ไม่รู้วันนั้นได้ไปกี่ล้าน เพราะว่า ซื้อกันเกือบทุกคนเลยค่ะ ...



..บ่าย 2 น้องผึ้งแยกไปซ้อมที่สถานที่ก่อน (แต่เอาเข้าจริงมะได้ซ้อม เพราะเวลามะพอ แต่มืออาชีพซะอย่าง ไม่ต้องซ้อมยังทำให้คุณชายจ้องตาไม่กระพริบได้เลย)

..พวกเราได้เสียตังค์แล้วสบายใจ ขึ้นห้องแต่งตัว ...

..แต่งเสร็จ แป่วววววว ลืมเอารองเท้าส้นสูงมา ฮือออออ ... ดีนะ ที่เอารองเท้าแตะหนังสีดำมา ไม่งั้นคงได้ใส่ผ่าซิ่นกับผ้าใบแหงๆ ...แต่งเสร็จแล้วขำตัวเอง เป็นหญิงไทยยุคใหม่ ใส่ชุดไทย สะพายเป้ 555

..ลงมาข้างล่าง เกิดอาการทีเรียกว่า ตัวประหลาดขึ้นมาทันใด เพราะ มีแต่สาวไทยที่แต่งชุดประจำชาติ เพราะชาติอื่น ตอนเช้าแต่งยังไง ตอนเย็นก็ยังอยู่ชุดนั้น 55555 มีแต่หมู่เฮาที่แปลงกายเป็นเจ้านาง เจ้าป้า เพลงผ้ามาเอง 5555

แบบว่า พอพวกเราออกจากลิฟต์มาแต่ละคน จะกรี๊ดกันเอง แต่ละคนงามมมมกันสุดฤทธิ์ ..แหม ไม่รักจริงไม่ทำขนาดนี้หรอกนะคุณชาย อยู่เมืองไทยเคยแต่งซะที่ไหน ประมาณว่า แต่งแล้วจำไว้ ว่าอาจจะมะได้เห็นพวกเราแต่งแบบนี้อีกเลย....เฮ้อ ..คุณชายทำพวกเราเป็นไปได้น๊อ...
(ได้แต่งรอบสอง ประเทศเดิม แต่ปี 06 อิอิ งามกว่าเดิมอี๊กกก)



..เรียบร้อยก็เดินทางไปสถานที่จัดงาน ก่อนถึง มีกรี๊ด เพราะเจอโลเคชั่นหน้าร้านแมคฯ ฉากจบ mg1 ไงคะ ...งานเย็นนี้จัดที่ Taipei City Hall ..มองเห็นตึกTaipei 101ชัดเจน เลยได้ถ่ายรูปก่อน..



เดินเข้าไปแล้ว ต้องเดินกลับออกมา เพราะข้างในยังไม่เรียบร้อย พวกเราก็ออกมายืนคอย นั่งคอย จัดแถวกันเป็นระเบียบหน้าตึก ... รอ คุย จนเมื่อย หิวแล้วด้วยอะ

..รออยู่ครึ่งชั่วโมงได้มั้งคะ ..ถึงเวลาเข้าไปเสียที พี่เล็กไปจัดการรับบัตรให้ก่อนแล้ว (ตอนแรกเค้าบอกว่า บัตรเข้างานคือ คูปองเล็กๆที่มาในซองของแถมอัลบั้ม ให้รวบรวมครบ 4 อันก็เข้างานนี้ได้ แต่ว่าจริงๆไม่ต้องใช้) เดินแถวขึ้นข้างบนชั้น 2 พี่เล็กแจกบัตรที่นั่ง .. ดูเลขแล้วแทบไม่เชื่อสายตา..ได้แถวที่ 9 ที่นั่ง 16 กรี๊ดดดดด ใกล้ใช้ได้เลยยยยย...พวกเราได้นั่งโซนเดียวกันแหมด แต่ไม่ติดกันค่ะ กระจายไป 7-10 คนละบล๊อค (ในโรงหนังจะแบ่งเป็น 5 บล็อก) เรานั่งบล๊อคกลางเลย

..ข้างใน จะมีลูกโป่งสีฟ้า-น้ำเงิน ผูกเป็นพวงๆ (ลูกโป่งก็ทำมาเพื่องานนี้ เขียน Jerry For You เก็บมา 1 ใบ ที่ระลึก) บนเวทีมีเปียโนตั้งอยู่หลังนึง ทีแรกจิ้นว่าเป็นคุณชายเล่นป่าวน๊อ..

..เค้าฉายอี้กงฉือไปเรื่อยๆ ..เห็นญี่ปุ่นแต่งกิโมโนด้วยค่ะ แต่เค้าขึ้นแสดงกันทุกคนอะ

..พวกคนจีนจะมีคำพูดแสดงพลังกัน เสียงดัง แต่เราพูดกันมะได้ ..พวกเราเลยซ้อมของพวกเรามั่ง เบาๆ ..อิอิ

..สรุปว่า มื้อนี้มะมีข้าวให้กิน ไม่ได้เอาขวดน้ำติดมาด้วย เพราะนึกว่ามีข้าวเย็นไง -_-! หิวข้าว ...หิวน้ำด้วยยยย

..เฟนนี่มาแล้ว แสดงว่า คุณชายมาแล้ว เดินออกมาดูสถานการณ์ ก็มีแฟนเอาของขวัญไปฝากให้คุณชาย ..พวกเราก็มีของขวัญให้แฟนนี่ แต่ไม่รู้เธอจะรู้ป่าวว่าชิ้นนั้นเป็นของเธอ



..ทุ่มครึ่ง ...งานเริ่ม คุณชายมาแล้ว กรี๊ดดดดดดดดดดดดด....เสื้อเชิ้ตขาวที่เห็นจนคุ้นตากับกางเกงสีออกน้ำตาลกากี (มะเคยเห็น) น่ารักอะ เดินออกมาทักทายแฟนๆ กรี๊ดดดดด....เริ่มทักเป็นภาษาต่างๆ ยังไม่ทักสาวไทยเลย ..สาวไทยทักเองก็ได้ พี่สายตะโกน “เจอรี่ – สะ-หวัด-ดี-ค่า!!” ..เท่านั้นดู คุณชายเขินไงไม่รู้ เธอหัวเราะ
“อ้อ สวัสดีค่า..”
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...

จากนั้นก็ ..ฟังไม่รู้เรื่อง ต้องทีล่าม 3 ภาษา อังกฤษ / เกาหลี / อินโด (รึเปล่า) น่าจะมีไทยเนอะ ..ขอโทษ จำไม่ได้จริงๆว่าเธอพูดอะไรบ้าง ..บอกตรงๆนะคะ เมื่ออยู่ตรงนั้น เหมือนจะจำได้ แต่ออกมาแล้ว จำได้แค่ “คุณชายน่ารัก” เท่านั้นเอง ..

..ชอบงานนี้จังเลย คุณชายดูแฮปปี้มากๆ ร่าเริงเหมือนเด็กๆ ..เดินไปนั่งที่มุมซ้าย ชอบจังเลยค่ะ เพราะที่วาดภาพไว้ก่อนไป เราคิดว่าจะฟอร์มอลกว่านี้ แต่นี้ไม่เลย สบายๆ ทั้งเราและเธอ ...

เคยบอกหลายคนไว้ว่า อย่าคาดหวัง แล้วจะสมหวัง ...งานนี้ ใช่เลย

border=0>


เริ่มการแสดง ชาติแรก น่าจะไต้หวันนะคะ ที่ใส่หัวแดงๆ เป็นการแสดงพื้นเมือง น่ารักดีค่ะ แต่ว่า พิธีกรมัวชวนเธอคุย มัวแต่คุยอะ การแสดงจบพอดี ...

ชาติต่อไป ..ญี่ปุ่นค่ะ ..คุณชายพูดภาษาญี่ปุ่นได้อะ สนุกเธอซิ่คะ ...ได้ยินเธอพูด Hi! (ไฮ่) น่าร๊ากกก..ขำจริงๆตอนเค้าจะร้องพลงหลิงชิงหยี่ แต่เป็นเวอร์ชั่นญี่ปุ่น เธอลุกไปยืนทำเป็นจะดูโพยด้วย แต่ว่าเค้าร้องเป็นภาษาญี่ปุ่น แป่วววว...เพล้งงงง.....แต่ในที่สุดเธอก็ได้ร้องจนได้ตอนท่อนฮุคค่ะ ก็ร้องภาษาจีนอะ พวกเราก็ช่วยร้องด้วย ..

..การแสดงนานอะค่ะ (ทำมั้ย พวกเราถึงได้เป็นพวก ..เค้าบอก 5 นาที พวกเราก็พยายามตัดทอนให้ได้ใน 5 นาที ...อิอิ คนอื่นเค้า 20 นาทียังมี) แล้วเค้าก็มีพูดอวยพรเรียงตัว ....

ชาติอะไรต่อไปล่ะ ลืมแย้ว..เล่ารวมๆนะคะ เอาของเราก่อนดีกว่า ...จริงๆก่อนเริ่มงาน ก็ไม่แน่ใจว่า จะได้ขึ้นไปมอบของให้เธอเองหรือเปล่า แต่ก็จะเตรียมว่าต้องพูดอะไร จะอธิบายเรื่องของขวัญ ไปให้พี่สายช่วยคิดคำพูด ขอให้พี่เล็กแปล พี่เล็กมะยอมแปลให้อะ ..เลยคิดว่า เอาฟะ ไปพูดเอาดาบหน้าแล้วกัน (ถ้าได้พูด) เพราะฉะนั้น โน สคริปต์ฮ่ะ
..ตอนแรกเราไม่มี information เลยว่า ของขวัญจะมอบตอนไหน เลยอาศัยดูประเทศก่อนหน้าเรา ว่าเค้าแสดงเสร็จก็มอบของตอนท้าย ...

ตอนนั้นประเทศอะไรไม่รู้กำลังแสดง เค้าก็มาตามให้ผึ้งไปเตรียมตัว .. ลุกตามผึ้งไปด้วย แล้วก็ชวนนี+กลอย ให้ช่วยกันถือของขวัญ เพราะของเราหลายชิ้น แล้วน้าปานก็ตามมาด้วย



..เข้าไปยืนหลังเวที ใจเต้นตึ้กๆ ..เลยอดดูของฮ่องกง .. อ้อ ของเกาหลีร้อง I believe ...แล้วก็ฮ่องกง แสดงต่อ ที่ขำกลิ้งนั่นแหละค่ะ เรายืนกันหลังม่าน เลยไม่เห็น แต่เห็นแว้บ ตอนคุณชายวิ่งเอาขวดน้ำไปให้คนแสดง..555 ..เห็นเธอแว้บๆ อีก ดูเธอซนอะ อยากเล่นกับเค้าด้วยล่ะซี่...
ยืนแอบดูจนจะจบ ถึงเห็นว่าเค้ามาทีวีให้ดูตรงคอนโทรล แป่ววว..อดดูช็อตน่ารักไปตั้งเกือบครึ่ง ช.ม.แน่ะ...
..พวกเราข้างหลัง 6 คน ซักซ้อมกันก่อนว่า ทำอะไรก่อนหลัง ใครทำอะไร ...

..และแล้วก็ถึงเวลา ....พี่ r ออกไปพูดก่อน โดยผึ้งออกไปยืนกลางเวทีแล้ว ... มีช็อตน่ารัก ..พี่เค้าปากพูด แต่มือที่ถือโพย สั่นเห็นๆ ..คุณชายเห็น เธอรีบลุกไปทำท่าจะช่วยถือ กรี๊ดดดด น่ารักเชียว .. พี่เค้าพูดต่อได้ แต่มือยังสั่นค่ะ 555..

ขอบคุณภาพจากน้าปาน


...คำพูดดีมากๆเลย เริ่มด้วยขอบคุณแม่คุณชาย ที่อบรมลูกได้เพอร์เฟ็คท์ (คนกรี๊ด) ขอบคุณคุณชายที่ทำให้พวกเราได้เจอสิ่งดีๆ ..ขอบคุณผู้จัดทุกฝ่าย รวมทั้งต้นสังกัดคือฟู่หลง +โซนี่
..จากนั้นก็อวยพรให้คุณชายอัลบั้มประสบความสำเร็จ

..ปิดท้ายด้วย รำอวยพร เพื่ออวยพรให้คุณชายและทุกคนในที่นี้ โชคดี..

..เริ่มรำอวยพรของน้องผึ้ง ....

..สวยมากๆค่ะ ลงตัวสวยงามไปหมดทั้งน้องผึ้ง ชุดและท่ารำอันอ่อนช้อย งดงามจริงๆค่ะ ..

..ทั้งฮอลล์เงียบ คุณชายเองก็นั่งจ้องตาแบบไม่ละสายตา ..เธอไม่เคยเห็นมาก่อนแน่ๆ ดีใจจริงๆ ที่ได้มีโอกาสนำเสนอวัฒนธรรมไทยให้เธอและทุกประเทศได้ชม

..ยืนดูสลับทั้งผึ้งและคุณชาย เพราะอยากรู้ว่าเธอมีปฏิกิริยายังไงกับการแสดงของเรา ...เห็นสายตาเธอแล้วปลื้มค่ะ น้องผึ้งรำสวยจริงๆ ..คุณชายนั่งมองตลอด พิธีกรหันมาคุย เธอก็คุยแบบไม่มองหน้า....ใกล้จบ ผึ้งหยิบพานดอกไม้ เริ่มโปรย ใกล้เธอเข้า ไปเรื่อยๆ เริ่มมีเสียงจากคนดู (คงเดากันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ) ผึ้งเข้าไปหน้าคุณชายแล้วมอบพวงมาลัยที่ทำจากดินหอม ...เราเห็นตอนเธอรับ แบมือออกสองมือเลย รับแล้วเธอยกขึ้นมาดมด้วยค่ะ กรี๊ดดดดดด...

..ยังไม่ทันตั้งตัว เสียงพวกเราก็ดังกระหึ่มขึ้น (คุณชายตกใจ ..เราเองก็ตกใจ 555)

“Sawasdee Ka Jerry - We Support You – เรา รัก คุณ – See You in Bangkok!”

..เธอยกมือไหว้ "สวัสดีค่า" ( -__-' ง่า ลืมสอนให้พูดคำอื่น)

yeahhh…ได้แสดงพลังต่อหน้าเธอแล้ว ...พวกเราบนเวทีก็พูดด้วยค่ะ ..ช่วงที่บอก เรา-รัก-คุณ เราทำท่าประกอบด้วยค่ะ (เอ๊ะ ในคอนเสิร์ตนี้น่าทำเหมือนกันนะ) คือ ชี้ตัวเรา แล้วกุมหัวใจ – เลียนแบบเธอ แล้วก็ชี้ไปที่เธอ..

..จากนั้นก็ ...คิวเราเอง ..ของขวัญที่เตรียมไปมอบให้เธอ ทะนุถนอมยิ่งกว่าของส่วนตัว หอบหิ้วขึ้นรถลงเรือด้วยตัวเองอยู่ 3 วัน ...

ยังไม่มองหน้าคุณชายเลย ...อยู่ต่อหน้าเธอแล้ว ..เปิดกล่อง ..กล่องใหญ่ ฝาก็ใหญ่ ไม่รู้จะถือเองยังไง ..พอเปิดแล้ว ก็ยื่นฝากล่องไปให้เธอ ... ก็ยังยืนงง ...หุหุ ..เด๋วมีดุ ...เรายื่นฝากล่องไปสะกิดแขนเธออีกที ..“อื้อ!” ยังไปทำสายตาดุเธออีกอะ ประมาณว่า... ช่วยถือหน่อยได้ป่าวน้อง

ขอบคุณภาพจากน้าปานค่ะ


..คนในฮอลล์เริ่มเฮ..... เธอรู้ตัว “Oh! Sorry..” แล้วรับฝากล่องไปถือแต่โดยดี เธอก็ขำ มีหัวเราะด้วย..อิอิ


ดูหน้าเธอซิ่คะ กำลังคิกคักขำตัวเอง ที่อยู่ดีดีก็โดนดุ แถมโดนใช้ให้ถือของ

..เก็บไว้เป็นความภูมิใจส่วนตัว ว่า ครั้งนึง ได้มีโอกาส “ใช้งาน” คุณชาย ^-^


..เราอวยพรเธอแบบสดๆ .."ของขวัญพิเศษจากแฟนชาวไทย มอบให้คุณ ขอให้ประสบความสำเร็จกับอัลบั้ม..Blaaaaaaaa....$#2*@^&5..."



อึ้ง...เล่นมองหน้าอยู่อย่างนั้น ไม่สติแตกก็บุญแล้ว .. สายตาเธอจริงๆใจมากๆ เธอมองยิ้มๆ ลุ้นๆว่าจะพูดอะไรต่อ ...

..ขอให้อัลบั้มขายได้ 1 million..2 millions ..3 millions ..four..five ..six ..seven..more more more….(ทำท่าประกอบ วนมือขึ้นไปเรื่อยๆ) ฮ่วย...อย่าทำหน้าขำอย่างนั้นซิ่คุณชาย ...นึกอะไรไม่ออกแล้ว ณ ตอนนั้น...เบลอสนิท..


..ทีแรกจะอธิบายว่า ของที่ให้มีความหมายยังไง ไม่เอาแล้ว ..สติไม่อยู่กะตัวแล้ว ..แค่บอกเธอว่า เป็นตุ๊กตาแบบไทยๆ ..พิธีกรให้หันออกให้คนในฮอลล์ดูด้วย คนฮือฮา...สวยนี่นา..



..ชิ้นต่อไป เป็นของแม่คุณชาย ..เรายื่นให้เธอบอกว่า For your mom…คุณชายทำตาโตแบบ..ประหลาดใจ ตาเป็นประกายมากๆ ดูสายตาเธอแล้ว แบบว่า..เธอประทับใจอะค่ะ ..คนในฮอลล์กรี๊ด เพราะเป็นประเทศแรกที่มอบของให้แม่เธอด้วย ....

(ในวีดีโอ ขำกันกลิ้ง เพราะพอบอกเธอว่า for your mom ..เธอรับไปอย่างรวดเร็วมากกกก แซวเธอว่าเหมือนเด็กได้ของขวัญถูกใจ รีบเอาไปจากมือ ทิ้งเรายืนงงๆ เอ เมื่อกี๊ของยังอยู่ในมือชั้นนี่นา คงอยากเอาไปอวดหม่าม๊า...ของกี่ชิ้นให้ไป ถือเองหมดแบบว่า ของชั้น ห้ามใครแตะ)



เราบอกคุณชายว่า ให้ดูแลแม่ดีๆนะคะ..เธอยิ้ม ขอบคุณ..จริงๆเธอก็ยิ้มตลอดเวลาเลยค่ะ ...

..ต่อไป นียื่นให้ซองข้อความให้ บอกว่าเป็นข้อความจาก Thai fans… รับไป ขอบคุณ..
แล้วก็กล่องเสื้อแจ็คเก็ต ..(ตามรูป) เราเปิดกล่อง หยิบเสื้อออกมาคลี่ให้เธอดูเลย คนกรี๊ด (เสื้อของพวกเรามีแต่คนชอบค่ะ) เธอตาเป็นประกาย...ข้างล่างบอกว่า เธออ้าปาก ตอนเราคลี่โชว์ให้ดู ..เรารู้แต่ว่าเธอยิ้มกว้างตลอด ชอบสายตาเธอจังเลย ..เป็นคนปิดความรู้สึกไม่มิดจริงๆ ดีใจก็รู้ว่าดีใจ ..

เรายื่นให้เธอบอกว่า Jerry ..For You… เธอก็ขอบคุณ xie xie....อยู่บนนั้น ได้ยินเธอพูดอยู่คำเดียวนี่ล่ะค่ะ...

..เราพูดว่า and the last one… คือน้าปานกับผ้าขาวม้า 1 ตั้ง ...ได้ยินแฟนๆตะโกนอะไรไม่รู้ มารู้ทีหลังว่า เค้าบอกว่า ใส่เลยๆ ..น้าปานคลี่มาผืนนึง พับครึ่ง เราดูทีแรก มันสั้นไปป่าวคะนี่ ..แต่ปรากฎสามารถพันรอบเอวบางๆ ของเธอได้พอดี ... น่ารักมากๆเลยค่ะ คุณชายกับผ้าขาวม้าคาดพุง ..
..เสร็จพิธี เธอก็จับมือเรียงตัว ..เธอจะขอบคุณทุกคนค่ะ ..
...สติแตกลงจากเวทีอีกแล้ว ...

..ลงมา เจ้าอิ๋มถามว่า พี่ปิ๊บเล่นมุขอะไรบนเวทีอะ ที่ more more more ..เออ ไม่รู้อะ เบลอ ...
แก้วถามว่า ตอนเธอเห็นเสื้อทำหน้าไง ...อืมม เอ่ออออ ไม่รู้อะ......แล้วตอนของขวัญล่ะ ...ไม่รู้อะ 55555 จำมะได้จริงๆ คือรู้ว่าเธอยิ้มตลอด เท่านั้น ....เชื่อแล้วว่า ที่มีคนบอกว่าอย่าได้มองตาเธอ มีอันสมองไม่สั่งงานได้...เรื่องจริง..

..เพราะว่า เวลาเราพูดกับเธอ เธอจะมองลึกไปในตาของเรา...ตาของเธอ.. ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสวย ใสแป๋วเหมือนเด็กไม่มีผิด...เธอจะตั้งใจฟังทุกคำพูดของเรา (เราก็ตั้งใจจะพูด แต่..โอ๊ย...มาฟ่างเตี้ยนใส่เราทำไมค๊า ..มันก็ลืมหมดเลยซิ่ค๊า)

..จำมะได้แล้วว่าใครขึ้นต่อ ..คร่าวๆนะคะ อินโด ก็ออกมาระบำพื้นเมือง จบแล้วก็มีสาวงามชุดประจำชาติ ออกมามอบของขวัญ เค้าใส่ถุงเป็นคล้ายตะกร้าสาน หยิบหมวกพื้นเมืองออกมา เชียร์ให้คุณชายใส่ เธอก็ใส่ .. น่ารักมากๆ หล่อเหมือนแขก เขินซิ่คะ 555...เค้ามอบเสื้อพื้นเมืองด้วยค่ะ แล้วอะไรอีกมะรู้ ..

อเมริกามีไปไม่กี่คน ขึ้นไปร้องเพลง Small World ...อืมใช่ เธอคนเดียว ทำให้โลกเล็กลงจริงๆ ข้ามน้ำข้ามทะเลมารวมกันได้ในที่นี้...แสดงง่ายๆแต่น่ารักดีค่ะ
..ของไต้หวันอีกทีมหนึ่ง ขึ้นไปเดี่ยวเปียโน เพราะมากกกกกกกกกกกกก คุณชายสนใจมากๆ เธอบอกว่าก็หัดเล่นอยู่นะ แต่ว่า มือเค้าแข็ง ยังเล่นไม่ดี ...เธอมอบของนิดหน่อยให้คุณชาย

เอ๊ะ ประเทศอะไรนะ ที่ให้ลูกหมา(เหมือนสมุดโน้ต) แล้วเธอบอกว่า รู้แล้วว่าลูกหมา .. เธอโดนแซวว่าว่าชื่อเจอรี่ เธอทำหน้าแบบ ฮึ่มมมม..

..แคนาดา ไปเยอะกว่า ถือธงขึ้นไปด้วย เค้าเปิด vcr ฉายภาพพวกเค้าทำกิจกรรม เพลงประกอบเพราะมาก เกี่ยวกับการเดินทางมาเพื่อคนที่รัก..ตรงเป๊ะ... คุณชายยืนมองแล้วร้องตามไปด้วยตอนท่อนฮุค น่ารักจริงๆ...ทีมนี้มีสาวน้อยขี้อายมาด้วย ตลกดีค่ะ เธออายม้วนมุดหาแม่ตลอด คุณชายจะเล่นด้วย ก็เขินม้วน 5555 คุณชายเจอคู่แข่งขี้อายแล้วน๊า...



สาวน้อยคนนี้เล่นเปียโนด้วยค่ะ คุณชายก็เดินไปยืนมองใกล้ๆ ...เล่นได้น่ารักค่ะ จบเพลง สาวน้อยยังอายม้วน คุณชายขำใหญ่เลยบอกว่า very shy (พอกับคุณแหละน่า) แล้วก็มอบตุ๊กตา น่าจะเป็นกวางมูสนะคะ เห็นมีเขา ..เดินกลับไปที่ เค้าก็อวยพรเธอต่อ



..ที่นี่หรือเปล่า ที่ชมเธอ แล้วเธอก้มหัวรับบอกว่า It’s my honered ..คนกรี๊ดดดดดดดดดดด เพราะเธอสำเนียงชัดมากกกกก คือทุกครั้งที่เธอพูดภาษาอังกฤษ หรือภาษาอื่น คนจะกรี๊ดชอบใจ ชอบฟังเธอพูดอะค่ะ..

ทีมงานมาตามให้หาคนไปพูดกับสื่อหน่อย จริงๆก็ไปถ่ายวีดีโอ ตรงหน้างาน ก็ออกไป 4 คน ก็พูดประโยคเดียวที่พูดให้เธอฟังพร้อมกันนั่นแหละ

กลับเข้ามา ทันได้ยินเสียง “ฮึ่มม!!” เฮ้ย เสียงคุณชายเหรอ ...55555 กรี๊ดดดดดดดด เธอดุแฟนๆ แก้วบอกว่า เธอพูดอะไรมะรู้ แล้วก็ ห่าวๆๆ แฟนๆก็เลียนแบบ ห่าวๆๆๆ เธอเลยหันมาดุ ...น่าร๊ากกกกกก มีคนว่า เธอดุเป็นด้วยเหรอ....

หมดการแสดง .. มีช้อตนึง กรี๊ดมาก เราได้ยินเสียงใครหว่าแหลมๆ ..ยังงงว่า เสียงใครอะ เฮ้ย เสียงคุณชาย 555 คือ แฟนชั้น 2 เรียก เจอรี่...เสียงแหลม ...เธอก็เสียงแหลมกลับไป “ก็อยู่ตรงนี้ไง!” 5555 ตลกมากๆๆๆๆๆ เธอตลกอะ ..ขี้เล่นมากๆ ..
บนเวที เธอดูสบายๆ เล่นกับแฟน แซวแฟน แซวตัวเอง เสียดาย ฟังมะออก แต่แค่นั่งมองก็เพลินแล้วค่ะ

..ทีนี้ เธอบอกเองว่า เธออยากถ่ายรูปกับทุกคน ทุกประเทศ ....พวกเราก็ดีใจ ซับมัน เติมแป้ง 555 หันไปเห็นสาวญี่ปุ่นก็เติมเหมือนกาน.....แล้วเธอก็หายไปหลังเวที ครู่ใหญ่....

..แฟนนี่เดินออกมาตกลงกับแฟนๆว่า ห้ามลุกจากที ถ้าลุก จะยุติทันที พวกเราโอเค...เธอเดินออกมาอีกที รู้สึกว่า สีหน้าเธอเปลี่ยนไปนิดหน่อย ... มีอะไรแน่ๆ ..สรุปคือ ให้เธอเดินถ่ายกับแต่ละบล็อค เธอนั่งข้างหน้าสุด แล้วถ่ายย้อนขึ้นมา ..

..เลยรู้ว่า คงเป็นไปไม่ได้ ที่จะให้ถ่ายแต่ละประเทศ ก็ไม่ว่าอะไร มองเธอเดินไปถ่ายกับแต่ละบล้อค แต่ว่า หลังๆเธอนั่งตรงกลางทางเดิน คนก็รุมพรึ่บ ..เห็นเลยว่าเธอพยายามทำมือบอกแฟนๆให้นั่งลงๆ เงียบๆ ..เธอพยามยามทำดีที่สุดแล้วเพื่อพวกเรา เธอรู้ว่า ถ้าวุ่นวาย ก็จะอดทันที รักคุณชายจังเลย เธอห่วงแฟนๆเสมอ ...

..เธอกลับไปบนเวที ให้พวกชั้น 2 ลงมาถ่ายข้างบนเวที ตอนนั้นก็ไม่รู้ใครเป็นใครแล้วค่ะ แต่รู้จากสีหน้าเธอได้ชัดเจนว่าเธอไม่สบายใจ ...เพราะหน้าไม่ยิ้มเลย เม้มปากด้วย ..เห็นเธอทำมือบอกพวกที่ไปออกหน้าเวทีเพื่อถ่ายรูปเธอ เธอทำมือบอกให้กลับไปนั่งที่ ..

...ฮือ เธอห่วงแฟนๆตลอดเวลาจริงๆ..ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณชาย อย่ากังวลเลย พวกเราไม่ว่าอะไรคุณเลยซักนิด เรารู้ว่าคุณทำดีที่สุดแล้ว และก็เข้าใจทีมงานด้วยว่า ยังไงเสีย ความปลอดภัยของเธอต้องมาอันดับหนึ่ง



ถ่ายรูปเสร็จ ก็..จบงาน คุณชายกล่าวขอบคุณ พูดประมาณว่า ขอให้เก็บความสุขนี้ไว้ ..มีการบอกว่าจะจัดงานทุกปี ปีหน้าใครไม่มาโทรตามนะ..(จำมะได้แล้วค่ะ) โบกมือร่ำลา บ๊ายบาย ..เธอเดินเข้าเวทีแบบไม่อยากจะเข้า....

จบงานที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยความทรงจำ ระหว่างพวกเราและเธอ

3 ชั่วโมงเต็มๆ ...เป็นงานที่มีความสุข เป็นงานในฝัน ที่มีแค่เธอและพวกเรา ไม่มีนักข่าว ไม่มีการ์ด เป็นกันเอง เหมือนเพื่อนๆ มาพบปะสังสรรค์ ..เธอบอกว่า อยากให้จัดทุกปี แล้วคราวหน้าเธอจะเตรียมการแสดงมาด้วย....ขอให้มีวันนั้นจริงๆนะคะ พวกเราจะรอค่ะ



..ยืนยันได้ว่า เธอซับน้ำตาบ่อยๆ เหมือนเธอจะทำเป็นเช็ดตา เช็ดจมูก สูดจมูกฟืดๆ แต่ดูรู้ว่า ...เธอร้องไห้ ..แต่เราไม่มีน้ำตาเลย มันปลื้ม หัวใจพองโตจนไม่สามารถบรรยายได้มากกว่า

..จบงานก็มีจับหางบัตร ชิงโปสเตอร์ ไม่มีพวกเราเลย

..ออกมาหน้างานเจอบลอนดี้ ให้แจ็คเก็ตเธอ เธอร้องไห้ใหญ่เลยเข้ามากอด ....บลอนดี้น่ารักมากๆ อำนวยความสะดวกให้พวกเราบัสเจ็ดตลอด
..แล้วก็ตามหาซินซิน +แครี่ มอบแจ็คเก็ตให้

ขึ้นรถกลับโรงแรม หิวสุดๆ ..ถึงปั๊บ เดินไป 7-11 หาของกิน
รวมตัวกันที่ล้อบบี้ก่อน ฟังว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นกี่โมง เพราะเราไปไฟลท์เช้า

คืนนั้น แทบไม่ได้นอน เพราะต้องเก็บของและจัดการแจกจ่ายของแถมอัลบั้มไปตามกระเป๋าต่างๆ (ขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันหอบหิ้วมานะคะ) นับไปนับมา ทำไมขาด ปวดหัวจริงๆกว่าจะลงตัว เก็บของ หม่ำมาม่าไปด้วย ..น้าปานโทรมาบอกให้เปิดทีวีมีข่าวเมื่อวาน แต่ทีวีที่ห้องเปิดมะได้ เลยวิ่งไปดูห้องน้าปาน .. กลับห้อง

ได้นอนตอนตี 3 มั้งคะ เพราะว่านั่งเมาท์กันพอสมควรกับแก้ว .. ..บางคนลงไปหาอะไรกินข้างนอก โอ้ยมะไหวอะ ตาจะลืมไม่ขึ้น......หมดไปอีก 1 วัน ที่แสนประทับใจ



17 ส.ค.47
ตื่นตามนาฬิกาปลุก ตอนตี 5 ...นอนเล่นแป๊บนึง แล้วต้องลุก เพราะไม่งั้นอาจหลับยาว

ลงไปเจอข้างล่าง 6 โมง ก็ลงไปก่อนเวลา เจอจอยซ์ลงมาคอยส่งพวกเรา น่ารักมาก เธออุตส่าห์ตื่นเช้ามาคอยส่งอะ ...ใส่แจ็คเก็ตสีฟ้าด้วย ....6 โมงเป๊ง รถบัสปิดประตู เคลื่อนออก เฮ้ยยยย คนยังไม่ครบ จอยซ์ต้องรีบวิ่งไปบอก เจรจากับคนขับ เฮ่อ ตาคนนี้ มีเรื่องให้ชมเชยตั้งแต่วันแรกถึงวันสุดท้าย ..เค้าจะเลทให้ 10 นาที ..ต้องขอบคุณจอยซ์ที่อำนวยความสะดวก และช่วยเหลือพวกเราดีมากๆ เป็นเพือนที่น่ารักมากๆ ....รถเคลื่อนขบวน ล่ำลา....

เช้านี้ฟ้าหม่นๆ มีฝนปรอยๆ เรารู้สึกดีไงไม่รู้ เหมือนเธอส่งเราด้วยสายฝนอะ (ก็เธอมากับสายฝนทุกครั้งนี่นา) ระหว่างทางไปสนามบินก็จะเห็นป้ายเถาหยวนไปเรื่อยๆ อยากกลับไปจัง

เครื่องบินขึ้นปั๊บ...ไม่รู้น้ำตามาจากไหน ไหลไม่หยุด ....ความรู้สึกตอนนั้นคือ กว่าเราจะมาหาคุณถึงบ้านนี่ไม่ใช่ง่ายๆ เจอปัญหา อุปสรรคมาไม่รู้เท่าไหร่ แต่เราก็มาจนได้ ..รักคุณจริงๆนะคะ

..หันไปดูพี่หน่อย อ้าวกำลังหยิบทิชชู สรุป 2 คนนั่งร้องไห้กันไม่หยุด
..พอจะหยุดๆ นึกถึงเธอขึ้นมาทีไร มันก็ไหลออกมาทุกที ...
จนไม่ได้การละ หยิบกล้องขึ้นมาเปิดดู พอเห็นหน้าเธอเริ่มยิ้มออก นั่งขำกัน 2 คนกับพี่หน่อย ...เอ สติดีหรือเปล่าเนี่ยเรา เด๋วหัวเราะ เด๋วร้องไห้ 555

...ผ่านพ้น สิ้นสุด กับ dream trip ของพวกเรา ...
..แค่ประโยคเดียวที่สิงคโปร์ของเธอ “see you in taiwan” ทำให้เราที่ไม่คิดว่าจะไป ก็ได้ไปจนได้
..ขอบคุณทีมงานทุกคน ที่เหนื่อยยาก จัดงานนี้ขึ้นมาได้ แม้จะมีปัญหาบ้าง แต่พวกเรารู้ว่าพวกคุณทำเต็มที่ ...ทำด้วยใจรักล้วนๆ
..ขอบคุณฟู่หลง + โซนี่ไต้หวัน ที่ดำเนินงานจัดงานทั้หมดขึ้นมา
..ขอบคุณ NBBBS + เพื่อนๆต่างชาติทุกคน ที่เป็นมิตรที่ดีต่อกัน เพราะเราพูดภาษาเดียวกัน คือ Jerry’s language

..กราบขอบพระคุณพี่เล็ก สุดยอดผู้นำของพวกเรา นึกไม่ออกว่า ถ้าไม่ใช่พี่เล็ก แล้วจะเป็นใคร ..
ทริปหน้าเอาใหม่นะพี่ 555555 (ขอบคุณที่บีบคอหนูว่าต้องไป ...พี่ช่างรู้ใจหนูจริงๆ ถ้าหนูพูดว่า จะไม่ไปๆ นั่นแหละคือจะได้ไป ...)
ขอบคุณผู้ร่วมทริปทุกท่าน ที่ช่วยเหลือกันอย่างดีตั้งแต่ก่อนไปและระหว่างการเดินทาง ประทับใจมากๆ ...แม้ว่า จะมีปัญหา ไม่ว่าจะตั๋วหาย ของหาย แต่ก็ผ่านมันมาได้ ..จะไม่ลืมที่ไปยืนเมื่อย ยืนร้อน หิวข้าว หิวน้ำ นั่งตากแดด หน้ามัน นั่งรถมาราธอน นอนวันละไม่กี่ชั่วโมง และได้แสดงพลังแฟนชาวไทยให้เธอรับรู้ .....ทริปทรหดทริปนี้ รับรองว่า ไม่มีวันลืม

...ขอบคุณ คุณชาย เพราะคุณ ทำให้พวกเรามีวันที่สวยงามด้วยกัน

..เพราะคุณ ทำให้คนต่างชาติ ต่างภาษา มารวมตัวกันได้ โดยไม่มีเส้นแบ่ง เรารวมกันเป็นหนึ่ง ...

..ก็เพราะคุณคนเดียวนะ...เหยียน เฉิง ซวี่...







 

Create Date : 28 พฤษภาคม 2550
5 comments
Last Update : 21 มิถุนายน 2550 14:52:05 น.
Counter : 761 Pageviews.

 

ขอบคุณสำหรับเรื่องน่ารักของบอสค่ะ
คุณปิ๊บเล่าได้สนุกมาก ทำให้คนอ่านเห็นภาพชัดเจนเหมือนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วย อ่านซ้ำกี่ครั้งก็ไม่มีเบื่อ ไม่รู้ว่าตัวเองจะได้มีโอกาสแบบนี้บ้างหรือเปล่า

 

โดย: mo2003 IP: 125.25.58.114 28 พฤษภาคม 2550 20:09:25 น.  

 

เก็บทุก SHOT จริงๆค่ะพี่ pip

ชอบค่ะชอบ

 

โดย: ปุ๋ย IP: 124.120.3.188 7 มกราคม 2551 21:11:50 น.  

 

อ่านแล้วมีแต่รอยยิ้มค่ะ

 

โดย: oopip (Oh_my_ip) IP: 124.121.195.186 3 มีนาคม 2551 16:37:58 น.  

 

คิดถึงอะพี่ คิดถึงคุณชาย คิคิ

 

โดย: littlere IP: 117.47.16.216 4 มีนาคม 2551 14:30:07 น.  

 

อ่านแล้วอยากร้องไห้จังเลยค่ะ คิดถึงคุณชายจัง ไม่รู้จะมาเมืองไทยอีกเมื่อไรT-T
ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีดีแบบนี้ค่ะ อ่านแล้วหายคิดถึงไปได้หน่อยนึงT-T

 

โดย: DD IP: 125.27.41.195 2 มกราคม 2553 0:04:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


cutie bunny
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]




Friends' blogs
[Add cutie bunny's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.