นิยายที่กำลังอัพเดท>ดาราจักรรักลำนำใจ----------------------------------------------------------------------โลกส่วนตัวของคนช่างฝัน

Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2559
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
8 สิงหาคม 2559
 
All Blogs
 
ดาราจักรรักลำนำใจ : เด็กตาสีฟ้าที่ไม่รู้ที่มา



แดดยามเช้าในฤดูหนาวเริ่มสาดแสงกระทบใบไม้และยอดหญ้า ทำให้บรรยากาศที่ขมุกขมัวด้วยม่านหมอกเหนือไร่พิณทิพย์เริ่มสดใสและมีชีวิตชีวา แต่แล้วความสงบที่ใครคนหนึ่งกำลังดื่มด่ำก็ถูกทำลายลง

“นายคมครับ นายคม! คุณพิณครับ!” เสียงตะโกนเรียกของคนงานคนหนึ่งทำให้ร่างสูงของคมเดชชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ เจ้าของไร่วัยสี่สิบกว่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงระเบียงบ้านชั้นบนแล้วเดินมาตรงราวระเบียง

“มีอะไรพงษ์”

“มีเด็กถูกทิ้งที่ริมน้ำแถวแปลงดอกไม้ครับนายคม ตั้งสองคนแน่ะ” พงษ์ตอบเสียงหอบแล้วหยุดหายใจเข้าปอด

“เฮ้ย!” คมเดชร้องอุทานลั่นพลางเบิกตากว้าง “จริงเหรอวะ แน่ใจนะว่าไม่ได้ตาฝาด ผีหรือเปล่า”

“จริงครับนาย พวกเราเข้าไปดูอยู่ แต่ไม่กล้าทำอะไรเพราะไม่รู้ว่ามีที่มาที่ไปยังไง ได้แต่รีบมาบอกนายก่อนว่าจะเอายังไง”

“เหรอ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปดูเดี๋ยวนี้แหละ” คมเดชว่าแล้วหมุนตัวเดินถือแก้วกาแฟตรงไปยังโต๊ะตัวเดิม จังหวะเดียวกับที่ร่างเล็กของสตรีคนหนึ่งเดินออกมา

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณ”

คมเดชวางแก้วก่อนตอบผู้เป็นภรรยา “ไอ้พงษ์บอกว่ามีเด็กถูกทิ้งอยู่ริมน้ำแถวๆ แปลงดอกไม้ พี่จะออกไปดูก่อน”

“ตายจริง!” พิณทิพย์อุทานอย่างตกใจ “ใครกันใจร้ายได้ขนาดนั้น เดี๋ยวพิณไปดูด้วยดีกว่าค่ะ”

“แล้วใครจะดูลูกเราล่ะ” คมเดชเป็นห่วงลูกสาววัยสามขวบที่ยังไม่ตื่นนอน ทำให้อีกฝ่ายนึกขึ้นได้

“ไม่เป็นไรค่ะ พิณจะไปบอกพี่แก้วให้มาดูให้” ว่าแล้วพิณทิพย์ก็เดินลงจากเรือนไม้ตรงไปยังเรือนพักของแม่บ้านที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก ไม่ถึงห้านาทีก็ก้าวเร็วๆ กลับมาที่หน้าบ้านซึ่งคมเดชขับรถออกมารอแล้ว โดยมีพงษ์นั่งอยู่ตรงกระบะท้าย

“ไปกันเถอะค่ะ”

คมเดชขับรถกระบะสี่ประตูออกจากบ้านซึ่งตั้งอยู่กลางไร่ผ่านแปลงผักและทุ่งเลี้ยงวัว จากนั้นเลี้ยวไปยังแปลงดอกไม้ที่อยู่ใกล้ลำธาร เขาจอดรถไว้ริมถนนบนเนิน พงษ์กระโดดลงจากรถแล้วเดินแกมวิ่งนำลงเนินไปยังริมน้ำที่มีคนงานกลุ่มหนึ่งยืนและนั่งจับกลุ่มกันอยู่ แว่วเสียงเด็กร้องไห้ดังมาจนพิณทิพย์หน้าเสีย พอคนงานทั้งหมดเห็นเจ้าของไร่สองสามีภรรยามาก็หันมาถอยออกเผยให้เห็นเด็กสองคนที่อยู่บนเบาะสีขาวมีรอยเปื้อนดิน พิณทิพย์ทรุดนั่งลงกับพื้นทำท่าจะช้อนร่างของทารกแบเบาะที่กำลังร้องไห้อยู่ขึ้นมา แต่เด็กวัยประมาณสามขวบกลับทำท่ากันเอาไว้ราวกับจะปกป้อง

“ฉันไม่ทำอะไรน้องเธอหรอกจ้ะ อย่ากลัวนะหนูน้อย” พิณทิพย์เอ่ยเสียงอ่อนโยน แล้วจึงค่อยๆ ช้อนร่างทารกขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้คนโตยอมแต่โดยดี ทว่ายังมองตามทารกน้อยตาไม่กะพริบ พิณทิพย์ย่นคิ้วเมื่อเห็นนัยน์ตาสีฟ้าแปลกเหมือนกับไม่ใช่คนไทย เช่นเดียวกับทารกในอ้อมกอดที่หยุดร้องไห้แล้วลืมตาจนเห็นนัยน์ตาสีฟ้าเช่นเดียวกัน

“ตอนแรกพวกผมก็ว่าจะลองอุ้มมาปลอบ แต่คนพี่หวงผมก็เลยปล่อยไว้” คนงานคนหนึ่งพูดขึ้น

“ผู้ชายหรือผู้หญิง” คมเดชถามลอยๆ โดยไม่เจาะจง ขณะมองเด็กที่ยังนั่งอยู่บนเบาะก่อนจะขยับไปใกล้เพื่อผูกมิตร “หนู...มาหาลุงมา ลุงไม่ทำอะไรหรอก”

“คนเล็กเป็นผู้หญิง คนโตเป็นผู้ชายครับ”

“แล้วดูรอบๆ หรือยังว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือเปล่า” คมเดชถามขึ้นอีก เมื่อเห็นว่าเด็กชายคลายท่าทางกลัวลงไปจึงยกขึ้นมาอุ้ม

“พวกผมแยกกันออกตรวจดูจนทั่วบริเวณแล้วครับ ไม่เห็นใครเลย”

คมเดชนิ่วหน้าอย่างประหลาดใจ เขาหันไปมองพิณทิพย์ก็เห็นฝ่ายนั้นโยกเด็กในอ้อมแขนไปมาเบาๆ “พ่อแม่หนูอยู่ไหน บอกลุงซิ” เขายกตัวเด็กชายนัยน์ตาประหลาดขึ้นมาถาม แต่ไม่มีการตอบรับจากร่างเล็กนอกจากมองไปยังเด็กทารก

“โถ...ดูสิคะ น่าตาน่ารักน่าชัง เหมือนเด็กฝรั่งเลย ส่วนคนพี่ก็ท่าทางรักและหวงน้องเชียว มองไม่วางตาเลย” พิณทิพย์เอ่ยอย่างเอ็นดูแกมสงสาร

“แปลกนะครับ ก่อนที่นายคมจะมาเด็กคนนี้พูดกับน้องเป็นภาษาอะไรก็ไม่รู้ จะว่าฝรั่งเอามาทิ้งแต่แถวหมู่บ้านเราก็ไม่มีใครมีผัวฝรั่งเลย หรือถ้าจะทิ้งก็ทำไมไม่ทิ้งอยู่ฝั่งโน้น” คนพูดชี้ไปยังริมลำธารฝั่งตรงข้ามที่อยู่ไกลออกไป

“หรือว่าจะเป็นมนุษย์ต่างดาว” คนหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังก่อนจะหัวเราะออกมา “ดูสิ...ตาก็เป็นสีฟ้า ผิวก็ขาวราวกับหยวก ที่สำคัญพูดภาษาแปลกๆ”

“เหลวไหล!” คมเดชเอ็ดให้คนงานที่มักจะมีความคะนองปาก “มนุษย์ต่างดาวที่ไหนจะขนลูกข้ามกาแล็กซี่มาทิ้งที่โลก กว่าจะมาถึงก็กลายเป็นปุ๋ยไปหมดแล้ว”

“แล้วเราจะเอายังไงดีคะ” พิณทิพย์ไม่สนใจประเด็นอื่นนอกจากความห่วงใยในตัวเด็ก

“พี่ว่าเราแจ้งตำรวจก่อนดีกว่า”

จบประโยคของคมเดชเด็กทารกในอ้อมแขนของพิณทิพย์ก็ร้องไห้จ้าขึ้นมา ส่วนเด็กชายก็ดิ้นรนราวกับจะให้พ้นจากการโอบอุ้มของคมเดช

“เอ๊า! อย่าดิ้นสิหนู ใจเย็นๆ น้องไม่เป็นอะไรหรอก”

“สงสัยสองพี่น้องนี่จะไม่ชอบตำรวจแฮะ” พงษ์พูดกลั้วหัวเราะ

เสียงร้องไห้จนดูเหมือนจะขาดใจทำให้พิณทิพย์หน้าเสีย พลันก็นึกถึงชะตากรรมของเด็กน้อยทั้งสอง หลังจากตำรวจรับตัวไปเด็กก็ต้องถูกส่งตัวไปยังสถานสงเคราะห์ ถ้าโชคดีก็อาจมีคนมีฐานะและมีเมตตารับไปเลี้ยงดู แต่ถ้าไม่มีก็คงต้องอยู่ในสถานสงเคราะห์ไปตลอด พิณทิพย์เงยหน้ามองสามีแล้วบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังและสายตาแน่วแน่

“คุณคะ พิณว่า พิณจะรับเด็กทั้งสองคนนี้เป็นลูกบุญธรรมของเราค่ะ”


************************




Create Date : 08 สิงหาคม 2559
Last Update : 8 สิงหาคม 2559 14:53:11 น. 0 comments
Counter : 784 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

รัณณา
Location :
ศรีสะเกษ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [?]




เมื่อสาวป่าไม้เป็นนักเขียน

ชื่อเล่น นาง ค่ะ

รัณณา มาจากคำอ่าน รัน = run หรือ ran แปลว่าวิ่ง นา ก็คือท้องนา ^ ^

รัณณา ก็เลยมีความหมายแบบกวนๆ ว่า วิ่งไปบนท้องนา รัณณา เป็นนามปากกาของนักเขียนที่ทุกอณูของจิตวิญญาณและความรู้สึกมีความเป็น นักอนุรักษ์พงไพร เป็นผู้ที่มุ่งหวังเก็บเกี่ยวความสุขจากความคงอยู่ของธรรมชาติ และหวังการก่อเกิดงานเขียนที่กลั่นกรองจากประสบการณ์และจินตนาการที่ผุดพราวขึ้นทุกย่างก้าวที่เยื้องกราย...


โลกของรัณณา พระเอกหรือนางเอกส่วนใหญ่แล้วเป็นคนหล่อ สวย ดี น่ารัก มีเหตุผล(บ้าง) นั่นเพราะว่าคนเขียนอยากให้โลกนี้มีแต่คนดีๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะว่าคนเขียนมีความสุขกับความคิดฝันโดยไม่ได้หวังจะทำร้ายใคร เนื่องจากความเป็นจริงที่พบเจอก็เหนื่อยล้ามากพออยู่แล้ว ส่วนตัวร้ายก็สร้างมาเพื่อความบันเทิงหรืออาจให้ข้อคิดเล็กน้อยบ้างตามแต่ช่วงนั้นจะพบเจอกับอะไรที่กระแทกใจ

หวังว่านิยายของรัณณาคงสร้างความสุขให้คนที่คิดเหมือนกันบ้างนะคะ

ติดตามสาวป่าไม้ใจรักเขียนได้ที่เฟสบุ้ค
รัณณา ริมธาร
ยินดีต้อนรับสู่บ้าน รัณณา

ผลงานในรูปแบบ e-book

นิยายที่ได้แรงบันดาลใจมาจากชีวิตการทำงานบนดอยแห่งหนึ่งในภาคเหนือ

แรงบันดาลใจจากการไปเที่ยวบาหลีก่อให้เกิดให้นิยายเรื่อง ณ ดารันหัวใจฉันมีเพียงเธอ

เลือดรักชาติจากคนงานบนดอยคนหนึ่งเป็นที่มาของนิยายใต้แสงเมคา



Code Calendar
จากใจนักเขียน
งานเขียนในเวบนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียน ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย ห้ามคัดลอก ดัดแปลง เผยแพร่ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นอาจมีความผิด ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

ฟังเพลงเพราะๆ

New Comments
Friends' blogs
[Add รัณณา's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.