Group Blog
 
<<
มีนาคม 2548
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
13 มีนาคม 2548
 
All Blogs
 

. . . เ ที่ ย ง คื น . . .

.........................................................................................................................
.................................................................
................................
...............

.......

......

...

.


“ Happy bird day mee kwarm suk mark mark na. ja fun+d na : ) ”






ไม่มีเสียงพูดที่จะสื่อความหมายออกไป... แต่เป็น sms คาราโอเกะกระท่อนกระแท่น

จากโทรศัพท์รุ่นโบราณที่พิมพ์ไทยไม่ได้

และจากคนพิมพ์ที่ค่อนข้างอ่อนถึงอ่อนมากในเรื่องภาษาที่สองของคนไทย



แต่ก็สื่อความหมายซ้ำซากเหมือนที่เคยพูดให้ฟังหรือบอกให้รู้กับทุกๆคนที่รู้จักและไม่ลืมวันเกิด





ผมเป็นพวกโรคจิตชอบส่งแมสเส็จ ตอนเที่ยงคืนของวันใหม่...

ใครจะฉลองอยู่ที่ไหนสักที่...ใครจะตกใจตื่นขึ้นมาอ่านแล้วบ่นกลางดึก

หรือใครจะมองเห็นตอนตื่นเพื่อเตรียมสำรับอาหารไว้ทำบุญตักบาตรตอนเช้าก็ตามเหอะ...






มันเหมือนคือการแสดงความปรารถนาดีในฐานะที่รู้จักกัน และร่วมอวยพรในวันที่น่าจะพิเศษ

สำหรับคนๆหนึ่งเท่านั้น





ไม่ต้องตอบรับ

ไม่ต้องโทรกลับ ขอแค่ให้รู้ว่ามีคนนึงจำวันเกิดเค้าได้ และพยายามอวยพรเป็นคนแรกเท่านั้นเอง





และแน่นอน...ไม่เคยมีใครโทรกลับ...














ย ก เ ว้ น วั น นั้ น . . .







.......................................................................................................







“.....................................”





เธอตอนที่โทรกลับมา ดูคล้ายจะพยายามแสดงความร่าเริง...

แต่เหมือนกับคนที่ไม่ยอมสบตาแม้อยู่ใกล้ๆ...

เหมือนผมได้กลิ่นความเหงาเจือมาทางเสียงโทรศัพท์


เมื่อเกริ่นถาม และปนมุ่งประเด็นไปที่ความรู้สึกนั้นที่สัมผัส










เ ธ อ ร้ อ ง ไ ห้ . . .








ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาแล้วล่ะ...

รวมถึงกับความอาลัยต่อไม่กี่ชั่วโมงที่เหลือในค่ำคืนที่ตั้งใจว่าจะนอนให้เต็มเหยียด...



ตัวกูทั้งน้านน...ทำให้เรื่องมันยาวมาจนถึงขั้นนี้...

ยิ่งปลอบเธอยิ่งเศร้า...ยิ่งถามเธอยิ่งเหงา








คงปลีกตัวหรือทำอะไรไม่ได้นอกจากรับฟังความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาราวสายน้ำ...




ก่อนที่จะหลับคาโทรศัพท์แล้วจะทำให้เธอยิ่งพาลน้อยใจชีวิตเข้าไปใหญ่







“เ อ า น่ า . . . อ ย่ า คิ ด ม า ก

งั้ น พ รุ่ ง นี้ ป อ ง พ า ไ ป ดู ห นั ง เ เ ล้ ว กั น เ ห อ เ ห อ . . .”





ผมตัดบทด้วยการเอ่ยปากว่าจะพาเธอไปเที่ยวพรุ่งนี้...

ด้วยเพราะมั่นใจในตัวเองอย่างสูง ว่าจะทำให้เธอหายจากความรู้สึกเหงาตรงนี้


ความกลัวที่จะต้องไปดูหนังกับผมสองต่อสอง คงทำให้เธอตัดความเหงาทิ้งไปได้ไม่ยาก...






แต่ผิดคาด...









เ ธ อ ดั น รั บ คำ ช ว น ( เ ล่ น ๆ ) ข อ ง ผ ม . . .



..........................................................................................................

.................................................................

................................

...............

.......

...

..

.





เ ธ อ เ ป็ น ค น ส ว ย น ะ . . .






หากใครได้มาเห็น จะไม่มีใครบอกว่าเธอหน้าตาไม่ดี...จะสวยหรือไม่สวยแล้วแต่คนจะพูด

แต่ถ้าให้ผมพูด ผมจะพูดว่าเธอเป็นคนสวย...





ที่ห้างวันนั้น หากมีใครในที่ทำงานผมมาเห็นเข้า คำอธิบายคงไม่เป็นสิ่งจำเป็น…

ไม่จำเป็นพอๆกับความรู้สึกทึ่งหรือประหลาดใจจนต้องหันมามองผมใหม่อีกครั้ง...






แต่มันคงเป็นความรู้สึกที่น่าตะลึงแกมฉงนพอๆกับสายตาของคนที่เดินสวนไปสวนมาในวันนั้น.










ทำ ไ ป ไ ด้ น ะ ! ! !








[ สื บ ค ว า ม ไ ป ก่ อ น นี้ ]






เธอขับรถมารับผม....แม้ตอนแรกผมจะยืนยันว่าจะนั่งรถเมล์ไปเจอเธอเองก็ตาม

ตอนที่ รถคันหรู เทียบมาที่สะพานลอย..ผมเห็นคนแถวนั้นมองเธอสลับมองผมแล้วส่ายหน้า







ตั ว ผ ม เ อ ง ยั ง ม อ ง เ ห็ น ส า ร รู ป ตั ว เ อ ง

ยื น ม อ ง เ ธ อ เ เล้ ว ส่ า ย ห น้ า . .





..................................................................................................





ใ ห้ พู ด ก็ ไ ม่ อ า ย ป า ก ห ร อ ก น ะ. . .








...ว่าตอนที่รู้จักกันแรกๆ ผมยังแอบปิ๊งเธอเลย...


แล้วก็รีบสลัดความคิดนั้นออกไปจากหัวโดยไว ก่อนที่ความเพ้อฝันจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว...เราแตกต่างกันทุกๆอย่าง

โดยมีเธออยู่ตรงข้างที่ดี แล้วผมอยู่อีกฝั่งตรงข้าม


คิดปลอบใจตัว...ผู้ชายกับผู้หญิงจะรักกัน ไม่จำเป็นว่าต้องมีแค่เรื่องชู้สาว..



ผมเลือกที่จะเป็นเพื่อนที่ดีกับเธอ เหมือนกับที่เธอเลือกให้ก่อนที่ผมจะคิดได้เสียอีก













จ า ก วั น นั้ น จ น วั น นี้ ก็ ผ่ า น s m s ใ น เ ที่ ย ง คื น ที่ ว่ า ม า 7 ค รั้ ง เ เล้ ว . .









.............................................................................................

................................................

.....................

.........

.....

...

...

.




ในรถ เราพูดคุยซักถามสารทุกข์สุขดิบตามประสาคนที่ไม่ค่อยได้เจอกัน...

ดูเธอตอนนี้ไม่มองเห็นความเหงาปรากฏทั้งในน้ำเสียงและแววตา

กลายเป็นผมซะอีกที่ไม่กล้ามองหน้าเธอตรงๆ...กลัวเธอจะรู้ว่าคนที่เธอคิดว่าเป็นเพื่อนคนนี้




กำ ลั ง ป ร ะ ห ม่ า . . .




..

..

..

..

..


“ ป อ ง ยั ง ไ ม่ มี เ เ ฟ น อี ก เ ห ร อ . . . ”





ผมแกล้งทำสีหน้าครุ่นคิด...ยกฝ่ามือสองข้างขึ้นมาตรงหน้าแล้วทำเป็นนับนิ้ว..

เธอหัวเราะเสียงใส... แต่ก็นะ เธอพึ่งถามฉันมาหยกๆเองนะ ถึงจะรู้ว่าเล่นมุขก็เถอะ




รู้อยู่แล้วว่าไม่มีแล้วจะถามทำไม(วะ) เหอๆๆ !!!





ผมไม่กล้าถามต่อถึงแฟนเธอ...คืออันที่จริงก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เคยคุยกับเธอเรื่องแฟนเธอหรอก

เธอเองก็ไม่เคยคุยเรื่องแฟนเธอให้ผมฟังหรอก

แต่ผู้หญิงสวยอย่างเธอจะทนใจแข็งได้นานสักแค่ไหนเชียว

ในเมื่อเธอดึงดูดผู้ชายที่รายล้อมผลัดกันเข้ามาหว่านขนมจีบได้ไม่มีขาดแน่ๆ...









ผมรู้ว่าเธอมีแฟน แล้วปัญหาอะไรบางอย่าง คงทำให้ผมได้มาอยู่ใกล้ๆเธอตรงนี้






“...................................”






“ เ อ า อ ย่ า ง งี้ มั๊ ย . . .”

















“ วั น นี้ เ ร า ม า เ ป็ น เ เ ฟ น กั น วั น นึ ง . . . . ”




..................................................................................................

....................................................

........................

...............

.........

.....

...

..

.





[ ที่ ห้ า ง ]







ที่มุมเงียบๆมุมนึงของร้านอาหารแห่งนึง ดนตรีบทเพลงอะไรไม่ต้องเปิดหรอก..

ทุกเสียงที่ได้ยินไพเราะที่สุดทั้งนั้น ข้าวกลางวันมื้อนี้... ให้ผมกินข้าวเปล่ายังอร่อย!!!

รสเผ็ดของวาซาบิผสมกับความตื้นตันใจทำเอาผมแทบน้ำตาคลอ..





เ ธ อ ทำ อ ย่ า ง ที่ ต ก ล ง ไ ว้ จ ริ ง ๆ ! ! !






ผมลืมความรู้สึกเวลาที่มีคนป้อนข้าวให้กินครั้งสุดท้ายไปแล้ว...



ตอนนั้นผมคงยังจำความไม่ได้...

แต่ตอนนี้ประสาทสัมผัสทั้งหกของผมกำลังดื่มด่ำและซึมซาบกับเวลาปัจจุบัน

นิ้วมือยาวเรียวที่ค่อยๆบรรจงคีบข้าวปั้นให้กิน..กลิ่นหอมจางๆจากผิวกายขาวละเอียด


....ผมแอบมองต้นคอเรียวระหงส์ที่อวดเห็นเมื่อเกล้าผมเอาไว้ลวกๆ ไรผมบางๆสีน้ำตาลอ่อนๆ

เข้ากันดีเหลือเกินกับไหล่บอบบางที่อวดผิวงามลอดจากเสื้อสายเดี่ยวสีชมพู



หลังมื้ออาหารเราเดินดูของตามชั้นต่างๆ...


สองคนแย่งเด็กๆไปถ่ายสติ๊กเกอร์ ผมหลับตายิ้มๆฟังเธอร้องเพลงในตู้คาราโอเกะหยอดเหรียญ

ผมแอบเลือกเพลงที่มีความหมายสื่อ(ส่อ)ไปถึงเรื่องราวของคนที่กำลังแอบรัก...





...ในตอนนึงที่เธอดึงมือผมไปมุมที่เธอสนใจ...ผมเองก็ไม่ได้แสดงทีท่าอาการขัดขืนใดๆ

นอกจากแบมือรับฝ่ามือนุ่มเนียน เลื่อนนิ้วมือช้าๆเข้าไปประสานกับนิ้วงามนั้น..แล้วเกาะกุมเบาๆ







เธอหยุด...แล้วหันมาสบตากับผม..



ผมไม่หลบตาเธออีกแล้ว...ผมยืนนิ่งและจ้องเข้าไปในดวงตางดงามคู่นั้น...













ผ ม รู้ สึ ก ว่ า มื อ ข อ ง เ ร า บี บ กั น เ บ า ๆ . . .







...............................................................................................

....................................................

.......................................

......................

............

......

...

..

.







จำ ไ ม่ ไ ด้ ว่ า กี่ ค รั้ ง . . .










กี่ครั้งในจินตนาการซ้ำซาก ว่าผมได้โอบกอดเอวบางนี้แนบไว้กับแผ่นกายหยาบกระด้าง

จำไม่ได้ว่ากี่ครั้งที่วาดฝันว่าได้บรรจบจูบไปที่ริมฝีปากบางๆ...

ดื่มด่ำกับสัมผัสอ่อนนุ่มชุ่มชื้นที่คนเปรียบเปรยไว้เพื่อเอ่ยคำเจรจาเสนาะหู



ผมจำไม่ได้ว่ากี่ครั้งที่ฝันถึงความอวบอิ่มงดงามที่แสนเยืองยั่วสายตาและความรู้สึกโหยกระหาย

กับความอบอุ่นที่แลกผ่านผืนกายจนแทรกฝังเข้าไปจนถึงเนื้อในของวิญญาณ





หากนี่คือความฝัน...ผมเลือกที่จะไม่ขอตื่น..





แต่นี่คือความจริง..จริงจนไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำ

ไม่มีสิ่งใดในโลกที่จะหักใจผมจากความอบอุ่นตรงหน้า..

ไม่มีสิ่งใดในโลกที่จะห้ามความปรารถนาที่พุ่งพล่านราวเปลวคลื่นที่โหมกระหน่ำ

ไม่มีสิ่งใดในโลกที่จะ....


















ตื้ ด ตื้ ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ . . . . .














เ สี ย ง อ ะ ไ ร น่ ะ . . .





ผมอยากจะกระซิบถามเธอข้างๆหู แต่พูดอะไรไม่ได้และไม่มีประโยชน์อะไรจะพูดถึง

ในเมื่อริมฝีปากเรายังแนบชิด...




ราวคำประชด!!!!








เ ห มื อ น เ ธ อ อ่ า น ใ จ ผ ม อ อ ก . . .








เธอขยับร่างบางออกห่างจากรอยกอด เอื้อมมือไปคว้าที่มาของเสียงบนหัวเตียง โทรศัพท์มือถือ

เธอกดปุ่มบนโทรศัพท์สองสามครั้ง

ตอนที่มีแสงลอดสะท้อน.. ผมยังแอบมองเห็นใบหน้าที่งดงามเหมือนทุกครั้ง


แสงจากโทรศัพท์ค่อยๆจางลงไป...ภายในห้องกลับเข้าสู่ความมืดมิดเหมือนสักครู่อีกครั้ง












เ พี ย ง เ เ ต่ บ ร ร ย า ก า ศ ที่ สั ม ผั ส ก ลั บ เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง อ อ ก ไ ป. . . .



..

..

..

..



“............................................”













“ เ ที่ ย ง คื น เ เ ล้ ว ล่ ะ ป อ ง . . .”







..................................................................................................................

..........................................................................

.....................................

...................

...........

......

...

.









เ ที่ ย ง คื น ! ! !



เที่ยงคืน เที่ยงคืน ๆๆๆๆๆ




เหมือนคำพูดวิ่งซ้ำๆซากๆอยู่ในหัว... เที่ยงคืนทำไม เที่ยงคืนแล้วยังไง

เที่ยงคืนแล้วทำไม..







เที่ยงคืนแล้ว....




................................................................................................





ผ ม เ ผ ล อ เ ค่ น หั ว เ ร า ะ อ อ ก ม า เ บ า ๆ . . . เ มื่ อ นึ ก อ อ ก








จริงด้วย ข้อความที่เธอพูดในรถ ถึงข้อตกลงที่ผมไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้ยิน

ข้อความที่ผมไม่มีวันปฏิเสธ..

ข้อความที่เธอมอบให้ จนต้องเผลอหยิกเนื้อตัวเองหลายครั้งในวันนี้ เมื่อคิดว่าฝันไปหรือเปล่า..






แค่วันเดียว... วันเดียวที่เธอกับผมจะเป็นแฟนกัน...

วันเดียววันนั้นมันเพิ่งผ่านไปเมื่อไม่กี่ลมหายใจตะกี้..






อารมณ์นั้นผมรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงแล้วไม่ตาย...

ลมหายใจสุดท้ายก่อนที่วินาทีจะตีสู่วันใหม่..ผมอยากจะกลั้นเก็บมันไว้ให้ขาดใจตายไปเสียดีกว่า


ตอนที่เธอเปิดโคมไฟบนหัวเตียง..












ผ ม หั น ห น้ า ไ ป อี ก ท า ง โ ด ย ไ ม่ ก ล้ า เ เ ม้ จ ะ ม อ ง ก ลั บ ม า . . . .







..................................................................................................................

..........................................................................

.....................................

...................

...........

......

...

.




เ ธ อ ลุ ก ขี้ น ม า โ อ บ ผ ม ไ ว้ จ า ก ข้ า ง ห ลั ง . . .









ผมไม่กล้าพูดอะไร...กลัวว่าเสียงสั่นครือจะส่งผ่านถึงเธอผ่านแผ่นหลัง

ว่าตอนนี้สองไหล่ที่เธอกอดอยู่ กำลังแบกความหดหู่ที่หลีกไม่พ้นจากความจริง...


ใบหน้างดงามซบลงอยู่ที่บ่า...








“. . . . ป อ ง จำ ที่ เ ร า คุ ย กั น ไ ด้ ไ ห ม ค ะ ? ? ? ”





ผมยังคงไม่มีคำพูดใดหลุดจากปาก และลำคอแห้งผากเพื่อรับคำเธอ...

คำสัญญาที่เพิ่งจบไป...คำสัญญาที่ปาฏิหาริย์ครั้งไหนๆในชีวิตก็ไม่เทียบเท่า













“ ต อ น นี้ เ ที่ ย ง คื น เ เ ล้ ว . . . วั น ที่ เ ร า ต ก ล ง ว่ า เ ป็ น เ เ ฟ น กั น วั น นึ ง .















. . . . เ เ ล ะ มั น ก็ เ พิ่ ง ผ่ า น ไ ป . . .”











































“ ป อ ง รั บ โ อ เ ว อ ร์ ไ ท ม์ ไ ห ม จ๊ ะ ! ! ! ! ”








…

เอิ๊กๆ


standby="Loading Microsoft Windows Media Player components..." VIEWASTEXT>






















 

Create Date : 13 มีนาคม 2548
42 comments
Last Update : 22 กรกฎาคม 2548 17:34:33 น.
Counter : 414 Pageviews.

 

สุดท้ายก็ จบอย่างมีความสุข

ป อ ง รั บ โ อ เ ว อ ร์ ไ ท ม์ ไ ห ม จ๊ ะ ! ! ! ! ”
อิอิ ^_^ เขียนได้น่าลุ้นมาก นึกว่าจะอกหัก

 

โดย: อยู่ไกลบ้าน IP: 210.214.115.213 13 มีนาคม 2548 23:07:19 น.  

 

อุแม่เจ้า...หักมุมอีกแย้ว...

ลุ้น..อยู่ตั้งนาน..

เฮ้อ...

 

โดย: ยัยบี๋ 13 มีนาคม 2548 23:15:41 น.  

 

ตกลงรับมั๊ยจ๊ะ ^^ ...

 

โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) 13 มีนาคม 2548 23:59:19 น.  

 

ท่าทางจะรายได้ดีนะ

 

โดย: หัวใจสีม่วง 14 มีนาคม 2548 0:03:12 น.  

 

โถน้องกู.....

 

โดย: หมี่เป็ดสิวะ! IP: 203.113.76.73 14 มีนาคม 2548 0:45:32 น.  

 

7ครั้ง.....แล้วหรือนี่ที่ได้รับs m s นี้อ่า...........








(มั่วนิ่ม......จ้า......)iuiuiu^^~*

 

โดย: fun-dee-kha ...ภาษาเกะโด้ยยย... (Sary ) 14 มีนาคม 2548 0:53:07 น.  

 

555 งัวเงียๆมาอ่าน หักมุมจนได้สิน่า

 

โดย: โลกส่วนตัว 14 มีนาคม 2548 1:15:47 น.  

 


หักมุมตามเคย....สไตล์ปิงปองงงเค้าล่ะเนี่ย

ตัดอารมณ์บรรเจิดของคนดูได้อย่างเลือดเย็นเจงๆ เหอ เหอ

 

โดย: ซีบวก IP: 128.180.49.225 14 มีนาคม 2548 1:22:38 น.  

 

ตกลงรับมั้ยคะ โอทีน่ะ

 

โดย: ชมทะเล 14 มีนาคม 2548 1:54:37 น.  

 

งานประจำไม่มี ฟรีแลนซ์ไม่รอด...



เมื่อไหร่จะได้ทำโอทีล่ะน้าาา เอิ๊กๆๆ

 

โดย: ปิงปองงง 14 มีนาคม 2548 2:28:29 น.  

 

5555
แม๊.. ทำไมเราแอบคิดอะไรทะลึ่งๆนะ

 

โดย: ชมทะเล 14 มีนาคม 2548 3:28:08 น.  

 



อ่านแล้วยิ้มค่ะ
อยากให้คนมีความสุข แม้แต่เรื่องอ่านเล่น(หรือเปล่า)

มาสวัสดีค่ะ

 

โดย: Poison_Rose 14 มีนาคม 2548 6:12:40 น.  

 

เหะเหะ....

 

โดย: prncess 14 มีนาคม 2548 7:40:56 น.  

 

ฉากจบสวยแหะ..

อิจฉา..ตาร้อน...

หึๆๆๆ >_<

 

โดย: รู้สึกแปลก 14 มีนาคม 2548 9:02:47 น.  

 

รับโอทีรึเปล่าอ้ะ

ถ้ารับ..แล้วไงต่อ

เขียนให้จบจิ

เหอ เหอ

 

โดย: มะนิก 14 มีนาคม 2548 9:33:06 น.  

 

เที่ยงคืนก็แล้วนอนไม่หลับ
ตีหนึ่งก็แล้วนอนไม่หลับ
ตีสองก็แล้ว นอนไม่หลับ

กว่าจะหลับได้ เกือบตี 3 เฮ่อออออออออ

 

โดย: น.ส.มารร้าย 14 มีนาคม 2548 10:08:48 น.  

 

อิอิ ........

 

โดย: เชอเบทส้ม 14 มีนาคม 2548 10:59:32 น.  

 




โอที ไม่ต้องทำแล้วหละ


พั ก ร้ อ น เ ล ย ล ะ กั น ปิงปองงง



ป.ล. นางเอกสวยทุกตอนเลยนะ สเป็คเพอร์เฟ็ค แบบนี้นี่เอง . . . . . . . . เอิ๊กๆๆๆ

 

โดย: มัชฌิมา 14 มีนาคม 2548 13:31:13 น.  

 

แวะมาขอบคุณที่ไปส่งกำลังใจให้
อ่านบ๊อกปองวันนี้แล้ว..

กลับออกไปด้วยรอยยิ้ม..

ขอบใจนะปอง

 

โดย: สามัญชนผู้น่ารัก 14 มีนาคม 2548 15:32:39 น.  

 

แปลกดี เรากลับชอบที่จะส่งmsgตอนเกือบๆเที่ยงคืนของวันเกิดมากกว่า

แบบว่า อยากเป็นคนสุดท้ายอะ ^ ^ ..

 

โดย: คนสวย (ทำใจได้ ) 14 มีนาคม 2548 16:20:37 น.  

 

เก็บ Msg ตอนเที่ยงคืนไว้เหมือนกันค่ะ
เป็น Msg Happy Birthday ด้วย..
ไม่เคยคิดจะลบ

แม้มันจะทำให้เจ็บแค่ไหน..
ก็ยังอ่านอยู่ทุกคืน

//เศร้า

 

โดย: ดวงดาวในบ่อน้ำ 14 มีนาคม 2548 16:42:15 น.  

 

คือว่า...
ฉากก่อนเที่ยงคืนกะฉากโอทีอ้ะ... หายไปไหน
แบบว่าอยากอ่านสองฉากนั้นเป็นพิเศษอ้ะ หุหุ

 

โดย: กาน้ำชากะเชี่ยนหมาก 14 มีนาคม 2548 18:48:15 น.  

 

- - อ่ะนะพี่

 

โดย: neaq IP: 203.121.130.38 14 มีนาคม 2548 18:57:02 น.  

 

เข้ามาอ่านค่ะ

เรื่องแต่งหรือเรื่องจริงคะนี่

ขอให้เป็นเรื่องแต่งละกัน

จะได้ไม่โหดร้ายกับคุณปิงปองง เกินไปนะคะ

เอ...หรือว่า ...จะดีกับคุณ...

 

โดย: รักดี 14 มีนาคม 2548 19:38:40 น.  

 


จะเอาฉากจบจริงๆ หง่ะ แล้วไงต่ออ่า มาเล่าต่อจิก๊ะ ^^

 

โดย: แก้วการะบุหนิง 14 มีนาคม 2548 19:51:16 น.  

 

แวะมาฟังเพลงอีกครั้งคะ ..
เหมือนคนเมาเหล้าเลย ..
อิ ..อิ ..เจ้าของBloGเมาม่ายคะ

 

โดย: หนี่หนีหนี้ 14 มีนาคม 2548 20:32:18 น.  

 

อิ..อิ..ลุ้นแทบตกเก้าอี้....

ป อ ง รั บ โ อ เ ว อ ร์ ไ ท ม์ ไ ห ม จ๊ ะ

ไหนๆๆ เที่ยงคืนแล้ว..แหมถึงเช้าก็ได้หลายอยู่นะ......

 

โดย: Nree (Nree ) 14 มีนาคม 2548 21:26:40 น.  

 

ปิงปองง จ๊ะ


. . . นี่ก็เลยเที่ยงคืนมานานโขแระ . . พักผ่อนนะจ๊ะ เป็นห่วง เอิ๊กๆๆ

 

โดย: มัชฌิมา 15 มีนาคม 2548 1:17:09 น.  

 


จบโรแมนซ์จังเลยค่ะ .. คิดไปซะไกลเลย ^^" คิดค่า OT + on call + surcharge ให้สะใจเลยนะคะ .. (เอ่อ ติดเรทไหมเนี่ยฉัน) .. แต่ชอบค่ะ .. เรื่องจริงหรือเปล่าคะคุณปอง .. อิอิ

 

โดย: chirala (chirala ) 15 มีนาคม 2548 5:42:07 น.  

 

อร๊าย
ขอให้ได้กัน

 

โดย: v i r t u a l IP: 203.154.97.196 15 มีนาคม 2548 10:47:05 น.  

 

โอ้ยยยย

ลุ้นจนหัวใจจะวายแหน่ะค่ะ

เอิ๊กๆๆๆๆๆๆๆ

 

โดย: ~nawo~ 15 มีนาคม 2548 14:10:23 น.  

 

กำลังอ่านเพลินๆ จบซะแล้ว ... เอ่อ... แล้วเรื่องโอที
รับหรือไม่รับล่ะคะ อิอิ :P

 

โดย: ตะกร้าหวายสีขาว 15 มีนาคม 2548 19:47:32 น.  

 

ตอนแรกนึกว่าเรื่องยาว อ่านแล้วก็หนาว ๆ ร้อน ๆ แทนปอง
แหะ แหะ
แต่จบทวิสต์สะน่ารักม๊าก ๆ เล้ยยยยย

แล้วจะแวะมาอ่านอีกนะคะ

 

โดย: พรายทราย 15 มีนาคม 2548 20:32:59 น.  

 


น่ารักดีจัง

 

โดย: Big Spender 15 มีนาคม 2548 20:53:34 น.  

 

พักผ่อนมากๆนะคะ
ทำโอทีบ่อยๆไม่ดีต่อสุขภาพ

 

โดย: ชมทะเล 30 มีนาคม 2548 2:31:59 น.  

 

โถ พระเอกของลิ้นจี่ฯ
...
อิอิๆ เพิ่งเคยเข้ามาอ่านค่า ..
เช๊ย เชย..^^""


 

โดย: * ลิ้ น จี่ ก ร ะ ป๋ อ ง * 14 เมษายน 2548 4:25:59 น.  

 

อารมณ์นั้นผมรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงแล้วไม่ตาย

แม๋...........ชอบจริงคำนี้ ช่างบรรยายได้ เห็นภาพครับ

 

โดย: Romeo7th 26 เมษายน 2548 22:36:26 น.  

 

เพิ่งได้เข้ามาค่ะ .. เขียนได้น่าอ่านมากเลยอ่ะ ..

 

โดย: JANii ~~ 16 พฤษภาคม 2548 22:49:35 น.  

 


เข้ามาช่วยลุ้น ตกลงรับทำโอที รึเปล่าคะเนี่ย

เขียนได้น่ารักจัง

 

โดย: Black Tulip 29 พฤษภาคม 2548 7:57:12 น.  

 

น่าหวาดเสียวมั่กมากกกกกกกกกกกก

 

โดย: ตุ๊กตาไล่เหงา IP: 203.209.125.138 8 มิถุนายน 2548 3:25:21 น.  

 

ลุ้นแทบตายยยยยย 555555

 

โดย: น.ส.มารร้าย 24 มิถุนายน 2548 7:36:52 น.  

 

อุ อุ ..... ขยัน ๆ หน่อย อิ อิ

 

โดย: 24/07 IP: 61.90.93.112 24 กรกฎาคม 2548 23:00:29 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ปิงปองงง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]










Friends' blogs
[Add ปิงปองงง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.