เสาผุกับดอกไม้ไร้ชื่อ


ฉันคิดว่าภาพนี้สวยดี
แต่เมื่ออัดภาพออกมาให้เพื่อนร่วมงานดู
ฉันก็ได้ยินประโยคที่ว่า
“ภาพอย่างนี้ก็ยังถ่ายมาด้วย”

ไม่รู้หรอกว่าจะมีคนสะเทือนใจบ้างหรือเปล่า
แต่ฉันก็พยายามทำความเข้าใจเสมอมา

ตาใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

ในผืนดินรกร้างข้างบ้านของเจ้าของคำพูด
เสาไม้ผุพังถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างไร้ค่า
มีเพียงการปลอบขวัญจากไม้เลื้อยต่ำต้อย
ผลิดอกให้ชื่นชม

ไม้ใหญ่เคยยืนต้นแผ่ร่มเงา
ออกดอกออกผลอยู่สูงเหนือพื้นดิน
ถูกตัดโค่น ไสเกลา
เนื้อไม้ปราศจากเปลือกปกป้อง
เปล่าเปลือยรับสัมผัสอากาศหนาวร้อน
จากทรงกระบอกถูกตัดเฉือนครั้งแล้วครั้งเล่า
กว่าได้ได้รูปทรงเหลี่ยมถูกใจ

การเจริญเติบโตหยุดยั้งลง
ไม่อาจสร้างใบหรือออกดอก
จากคอยปกป้องเป็นที่พึ่งพิงของสัตว์น้อยใหญ่
เปลี่ยนมาเป็นองค์ประกอบของสิ่งก่อสร้าง
ถูกซื้อขายด้วยเงินตรา
และราคาไม้ก็สูงขึ้นทุกที

จนถึงวันที่ถูกทอดทิ้ง
ผู้คนเลิกสนใจไยดี
ความเจ็บปวดจากตะปูที่ตอกตรึงเลือนหาย
ไม้ท่อนคำนึงถึงวันมากประโยชน์
เปลี่ยวเหงาต่อความว่างเปล่าในชีวิต

ไม้เลื้อยค่อยๆ คืบคลานเกี่ยวพัน
อดีตต้นไม้จึงรำลึกรู้
ประโยชน์ในการเป็นที่พึ่งพิงของตนยังไม่หมดสิ้น
คอยเฝ้ามองใบอ่อนขยายเป็นใบใหญ่
ฟังเสียงลมกระซิบทำดนตรีใบไม้

เสาไม้และไม้เลื้อยมีความฝันใฝ่ร่วมกัน
เถาไม้กระหวัดรัดรึง
ผลิแย้มดอกน้อยบอบบาง

เสาผุพังออกดอกออกใบได้
ทั้งที่ไร้ชีวิต


เพรางาย มณีโชติ
๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๐




Create Date : 23 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 23 พฤศจิกายน 2550 12:21:33 น.
Counter : 468 Pageviews.

4 comments
  
แวะมาเยี่ยมค่ะคุณงาย ดูแลรักษาสุขภาพนะคะ
โดย: pataramin วันที่: 23 พฤศจิกายน 2550 เวลา:16:12:18 น.
  
มุมมองของคนมองภาพต่างกัน ความสวยงามของภาพที่เกิดขึ้น
ในความรู้สึกเลยต่างกันด้วย ถ้าภาพๆนั้นมีความหมายกับเรา
นั่นก็เพียงพอที่เราจะ "บันทึก" เอาไว้แล้วละครับ


ไม่ได้เปลี่ยนบล็อกใหม่ให้แสดงเป็นหน้าแรกเหรอครับ ผมเลยนึกว่า
ไม่ได้อัพบล็อกนะเนี่ย
โดย: ST.Exsodus วันที่: 24 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:35:46 น.
  
ติดใจบทร้อยกรอง ร้อยใจของคุณเพรางายเลยเขามาดูอีก อ่านแล้วก็ขนลุกอีกแล้วค่ะ รักเรื่องท่อนไม้นี่จริง ๆ ค่ะ สดใสก็ชอบรูปถ่ายแบบนี้ค่ะ แต่ไม่มีความสามารถที่จะบรรยายได้เท่าค่ะ
โดย: วันสดใส วันที่: 27 กันยายน 2554 เวลา:21:58:47 น.
  
ดอกไม้นี้ชื่อ "จิงจ้อขาว" ครับ
ขึ้นอยู่ตามริมทาง หรือที่รกร้างทั่วไป
คือเป็นที่ของเขาแหละครับ
แต่สำหรับเรามันเป็นริมทางและที่รกร้าง
โดย: Nagano วันที่: 29 กันยายน 2554 เวลา:1:12:07 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

เพรางาย
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คนที่กำลังไล่ตามความฝัน ท่ามกลางความผกผันของวันเวลา
พฤศจิกายน 2550

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30