***Let'S Go tO ThE BloG***

ดูละครแล้วย้อนดูตัว

ปกติเราไม่เคยดูทีวีเลยนะ ตอนอยุ่ไทยเนี่ย ดูทีวีครั้งสุดท้ายคือตอน ม ต้น แล้วหายไปเลย จนกระทั่งมีเรื่องนางบาปก็ได้มาดูอีกที แล้วก็เลิกดูไป

พอมาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง ด้วยความที่คิดถึงเมืองไทย เราก็ไปสมัครเวบที่ไว้ดูรายการต่างๆที่เมืองไทย ( กรำ ตอนเค้าให้ดูฟรีก็ไม่รู้จักดู มาดูตอนเค้าเก็บตังค์เนี่ยนะ ) เล่นดูไปจนจบหลายเรื่องละ อิอิ

ตอนนี้ติดเรื่องกาษานาคามากเลยล่ะ เราเคยอ่านตอนที่ยังเป็นตอนๆในสกุลไทยนะ แต่ตอนนั้นมาอ่านตอนปลายๆแล้ว ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนัก แถมพอใกล้จบก็ดันมีเหตุให้ไม่ได้อ่าน ก็เลยไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่พอได้มาดูเวอร์ชั่นละคร เราเลยตั้งใจไว้ล่ะว่าจะไปซื้อมาอ่านอีกทีแน่ๆ

ดูแล้วเศร้าเนอะ เมนยากมากเลยที่จะจินตนาการออกว่ามันจะเสียใจแค่ไหน กับการที่ต้องพลัดพรากจากกคนที่เรารักตลอดกาล จริงๆเรื่องนี้เป็นการสอนให้เราไม่ยึดติดนะ แต่ด้วยความที่เรายังเป็นมนุษย์ปุถุชน เราก็อดคิดไม่ได้แหละว่าถ้าเราต้องจากๆคนที่เรารัก เราจะทำใจได้แค่ไหน

เรื่องนี้ทำให้เรานึกถึงเรื่องๆนึง คงไม่มีใครคิดถึงหรอกมั้งตอนที่ดูละครน่ะ เรื่องกามนิต- วาสิษฐี ไง แปลกเนาะที่ดันมานึกถึงเรื่องนี้

ปกติคนส่วนใหญ่ก็มักจะอ่านถึงภาคพื้นดิน ซึ่งเป็นฉบับที่เค้าบังคับอ่านตอนมัธยม แต่ด้วยความที่เราเรียนด้านภาษา เราเลยโดนบังคับให้มาอ่านภาคสวรรค์ด้วย เป็นตอนที่ทั้งสองไปจุติบนสวรรค์ และสุดท้ายก็เข้าสู่นิพพานกันไปทั้งคู่ คนส่วนใหญ่จะบ่นบอกว่าอ่านไม่รู้เรื่องและไม่สนุกเท่าภาคพื้นดิน แต่เรากลับรู้สึกว่านี่เป็นตอนที่เราชอบมากเป็นพิเศษเลยล่ะ อ่านแล้วรู้สึกบอกไม่ถูกน่ะ แต่ช่วงวินาทีที่ทั้งสองหลุดจากทุกสิ่งทุกอย่างแล้วล่องลอยอยู่ในจักรวาล แล้วกามนิต (มั้ง) ก็เข้าสู่นิพพานไปก่อน โดยไม่ทิ้งร่องรอยหรือตัวตนในสามภพอีก ทิ้งให้วาสิษฐีอยู่เพียงลำพังก่อนจะเข้าสู่นิพพานตามไป เชื่อมั๊ยว่าเราขนลุก เพราอะไรเหรอ ไม่รู้สิเราตอบไม่ได้

คงกลัวการสาปสูญไปจากทุกสิ่งทุกอย่างมั้ง

แต่กลัวที่สุดคือการรับรู้ว่าคนที่เรารักไม่มีตัวตนหรือแม้แต่จิตวิญญาณให้เราจับต้องและสัมผัสอีกแล้ว หายไปราวกับหมอกควันที่ละลายหายไป ตรงนี้อาจจะต่างจากในเรื่องนิดหน่อย คือเรื่องนี้มันกลับทำให้เราคิดถึงความตายและการพลัดพรากมากกว่าจะคิดถึงการเข้าถึงนิพพานน่ะสิ !!

การเลิกราหรือจากกัน อย่างน้อยเราก็ยังรับรู้ได้ว่าเค้ายังมีตัวตน ยังยืนอยู่บนผืนดินและใต้แผ่นฟ้าเดียวกัน แต่การที่เค้าตายจากไปหรือไปในที่ๆไม่มีใครไปถึงมันทำให้เราใจหายกว่านะ

กลับมาที่กาษา นาคา เรื่องนี้ทำให้เรารู้สึกไม่ต่างกัน จากคนที่เคยรักเคยห่วงใยใกลชิดกันทุกวารวัน กลับต้องห่างจากกันโดยที่ไม่มีวันได้ครองคู่กันอีก ไม่ว่าจะเรียกร้องอย่างไรก็ตาม

เศร้านะ ....


ขอคารวะทุกคนที่สามารถยืนหยัดรับการพรากจากชั่วนิรันดร์ได้




 

Create Date : 02 มิถุนายน 2550
0 comments
Last Update : 2 มิถุนายน 2550 5:34:03 น.
Counter : 236 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


petite_poochi
Location :
กรุงเทพฯ United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เพียงคุณคลิกเข้ามายล เดี๊ยนก็แอบนิยมคุณอยู่ในใจ(เพราะไม่คิดว่าจะมีใครหลวมตัวเข้ามา)
Group Blog
 
 
มิถุนายน 2550
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
2 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add petite_poochi's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.