พฤศจิกายน 2552

1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
ด้วยรักและฆาตกรรม by Clear Ice - phamtom แบบไทยๆ modernๆ
ด้วยรักและฆาตกรรม อ่านตอนอยู่อิตาลี ก็ได้อารมณ์อีกแบบ

เนื่องจากเมื่อเดือนที่แล้ว ได้ข้ามทะเลอ่าวเบงกอล (มั้ง) ไปเมืองที่พัฒนาแล้วกับเขาบ้าง แถมไปคราวนี้ ไปหลายเมือง หลายประเทศ แล้วอยู่นานประมาณ 3 วีค (พอกลับมาเล่นเอาเคล็ดขัดยอกเลย) ก่อนไปก็เลยเตรียมหนังสืออ่านเล่นไปอ่านซัก 2-3 เล่ม (ไม่รวมหนังสือนำเที่ยวนะ) ตอนไปหาซื้อก็ไม่มีเวลาเลือก เลยใช้วิธีหยิบเอาตามชื่อคนเขียนที่มั่นใจว่า จะไม่ไปโกรธเกรี้ยวหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่ต่างแดน ^^"

เลยได้มา 3 เล่มคือ ผู้เสกทรายของปัน ด้วยรักและฆาตกรรม ของ clear ice และ ตามรักล่าหัวใจ ของ เด็กทะเล ซึ่ง 3 เรื่องหลัง มีส่วนคล้ายกันคือหน้าปกมีหน้ากากแบบ phantom (แม้เรื่องหลังจะมีโผล่มานิดนึง ใครเป็นคนออกแบบปกนะ) เรื่องของปัน รู้สึกจะอ่านจบตั้งแต่คืนแรกก่อนที่จะบิน (ก็คืออ่านที่บ้านหลังจากซื้อมาเสร็จที่แหละ) เลยไม่ได้หิ้วไปต่างแดนด้วยกัน ซึ่งเดี๋ยวค่อยมาพูดกันในคราวต่อๆ ไปละกันนะ ^^

เรื่องที่จะพูดวันนี้น่าจะเป็นของ clear ice ก่อน (จะไปแปะใน WWR ก็เขิน เพราะเจ้าตัวก็เล่น WWR แถมคิดว่าน่าจะติมากกว่าชม ^^" เลยมาแปะที่บล็อคดีกว่า)

คำโปรยหลังปก

หากโรงละครปารีสอันหรูหราเป็นจุดมุ่งหมายของเหล่านักร้องโอเปร่า ‘อรุณรุ่งที่อันวาร์’ ละครฟอร์มยักษ์แห่งปีก็เป็นบันไดขั้นสุดท้ายให้เหล่านางเอกจากหลายๆ ค่ายก้าวขึ้นไปถึงฝันเช่นกัน แต่ผู้ที่ได้รับบท ‘ซาร่าห์’ นางเอกของเรื่องนั้นมีเพียงหนึ่งเดียว... และผู้ที่ถูกเลือกก็ไม่ใช่ ‘เธอ’

แต่เพียงไม่นานนัก นางเอกผู้โชคดีที่ได้รับบทซาร่าห์กลับถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยม เธอจึงกลายเป็นตัวเลือกที่ถูกจับตามองอีกครั้ง หากความยินดีที่ควรเกิดกลับกลายเป็นความหวาดผวาเมื่อจดหมายปริศนาพร้อมข้อความ ‘ฉัน ทำ เพื่อ เธอ’ ถูกส่งตรงถึงห้องพัก

ดูท่าว่าคดีฆาตกรรมจะไม่จบลงง่ายๆ ‘เขา’ จึงถูกส่งมาดูแลเธออย่างใกล้ชิดเพื่อตามหาตัวคนร้ายรวมถึงคุ้มครองเธอให้ปลอดภัย

ทว่าคนร้ายไม่ได้หมายเอาชีวิต แต่กลับพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้บทซาร่าห์เป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว ราวกับแฟนทอม... ปีศาจร้ายแห่งโรงอุปรากรที่พยายามผลักดันคริสทีนนักร้องโอเปร่าสาวให้ก้าวขึ้นไปถึงจุดหมายแห่งความฝัน

ถ้าเปรียบเธอคือ ‘คริสทีน’ ส่วนนักสืบหนุ่มผู้คอยคุ้มครองป้องกันเธอคือ ‘ราอูล’ แล้ว ‘ปีศาจร้ายแฟนทอมแห่งอรุณรุ่งที่อันวาร์’ ล่ะ... คือใคร!!


***********

เรื่องย่อๆ แบบย่อเอง น่าจะสปอยด์นะ

ขวัญข้าว นางเอกสาวผู้ซึ่งเป็นตัวเก็งที่จะได้รับเลือกเล่นละครฟอร์มยักษ์ ได้เข้าไปขอคำปรึกษาจากสำนักงานนักสืบที่พระเอกทำงานอยู่ ซึ่งพระเอกเคยเป็นคนรักเก่าของนางเอก แต่เนื่องจากความไม่เข้าใจกันบางอย่าง ทำให้ต้องเลิกรากันไป นางเอกกำลังเผชิญหน้าอยู่กับแฟนท่อม ผู้ซึ่งจะกำจัดทุกคนที่ขวางทางเพื่อทำให้นางเอกได้รับบทนำในละครฟอร์มยักษ์นั้น แล้วแฟนท่อมจะเป็นใคร ก็ไปหาอ่านเอานะจ๊ะ

-------------------------------

เนื้อเรื่อง พล็อต แบบนี้ ตามปกติก็เป็นเรื่องฆาตกรรมที่เราก็จะอ่านไปทายไปว่าใครหนอที่เป็นฆาตกร คนเขียนก็จะโปรยๆ clue ลงไปในเรื่องอย่างประปรายแล้วหาใบไม้มาบังๆ ไว้โดยใส่อะไรบางอย่างที่ใหญ่ๆ สะดุดและเตะตาคนอ่านมาหลอกเราไว้ จะได้หลงทาง ทีนี้พอเฉลย คนอ่านอย่างเราๆ ก็จะ surprise เมื่อพบว่า ฆาตกรไม่ใช่คนที่เราทาย แล้วเราก็จะพลิกไปอ่านใหม่แล้วพบว่า เออ มันก็มี clue นะ แต่เราไม่เซ้นส์เอง

ไอ้ข้างบนนี่เป็นมาตรฐานของนิยายฆาตกรรมที่คนอ่านควรได้รับ พอมาเปรียบกับเรื่องนี้ของ clear ice แล้ว รุ้งว่ามันก็ตอบโจทย์ได้ระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ทั้งหมด คืออย่างน้อยรุ้งว่ามันจะจูงใจให้รุ้งย้อนกลับไปหา clue อีกรอบน้อยไปหน่อย แต่ว่ามันก็ไม่ได้ทำให้ความสมบูรณ์ของพล็อตมันหายไป มันก็สมบูรณ์ทุกประการด้วยตัวมันเอง ซึ่งนิยายปกติที่ดีมันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น เพราะงั้นสำหรับเรื่องนี้รุ้งจะไม่พูดเรื่อง elelment อะไรอีก เพราะมันเบๆ มากๆ ในนิยายเรื่องหนึ่ง (แม้ว่าในสมัยนี้ นิยายพิกลพิการจะออกมาเยอะก็ตาม)

อันนี้ดูจะเป็นความรู้สึกของรุ้งเองเยอะไปหน่อยและไม่มีหลักการมา support เท่าไหร่นัก รุ้งว่าสไตล์ของ clear ice ดูเป็นนิยาย play safe ไปหน่อย การกระชากอารมณ์เลยดูน้อยไปนิด รุ้งสารภาพว่าอ่านงานของ clear ice น้อยเพราะเหตุผลนี้ด้วย ตอนลองไปดูตามแผงหนังสือ นิยาของ clear ice จะมี 2 แบบ คือ นิยายแบบกุ๊กๆ กิ๊กๆ หรือรักอย่างเดียว กับอีกอันนึงก็คือ นิยายแบบหนักๆ ฆาตกรรม อะไรประมาณนี้ ซึ่งรุ้งได้อ่านเรื่องแบบรักๆ มากกว่า ไม่เคยอ่านนิยายหนักๆ ของ clear ice เลย นิยายด้วยรักและฆาตกรรม เรื่องนี้ดูจะเป็น combination ของทั้ง 2 แบบ คือมีทั้งฆาตกรรม แต่ก็รักๆ ด้วย แต่ไม่ว่าเรื่องจะเป็นแบบไหน สไตล์ของ clear ice ก็จะเหมือนกันไปหมด เวลารัก ก็ไม่รักสุด เวลาเรื่องหนักๆ ก็ไม่ทำให้รู้สึกโหวงๆ ตกเหว มันไม่กระชากอารมณ์เท่าไหร่ คือมันแตะๆ ใน level ของอารมณ์นั้น แต่ก็ไม่ลงลึก ความดีของมันก็คือ มันไม่เสี่ยงกับการทำให้เรื่องเสีย เรื่องมันก็จะพยุงตัวมันไปได้เรื่อยๆ แต่ในขณะเดียวกัน รุ้งว่าถ้า clear ice เขียนหนังสือมาได้หลายเล่มขนาดนี้ การ play safe เป็นอะไรที่ดูย่ำอยู่กับที่ไปแล้ว รุ้ง expect อะไรที่มากกว่านี้

ฟังดูอาจจะเข้าใจยากเพราะรุ้งยังนึกคำอธิบายที่ชัดเจนออกมาไม่ได้ จะพูดไงดี สมมติว่าตีเส้น 1 เส้น แล้วจุดตรงกลางคือ ศุนย์ ฝั่งซ้ายคือความสุขคะแนนเต็ม 10 ฝั่งซ้ายคือความเศร้า (หรือความผิดหวัง อารมณ์อะไรก็ได้ในทางลบ) ให้คะแนนเต็ม 10 เหมือนกัน (หรือ -10) เรื่องรักๆ ของ clear ice ก็จะรักได้เยอะสุด อยู่แค่ 5 ในขณะเรื่องฆาตกรรมเยอะสุดก็อยู่แค่ 5 เช่นกัน อารมณ์ของความสุขๆ กะความเศร้าๆ เลยไม่ได้ให้ความรู้สึกต่างกันมากเท่าไหร่นัก

รุ้งว่านักเขียนสมัยใหม่นี่ เขียนสู้นักเขียนสมัยเก่าไม่ได้ก็ตรงนี้เนี่ยแหละ การกระชากอารมณ์มีน้อยมาก การที่รุ้งจะอ่านนิยายแล้วรู้สึกปลื้ม สุขใจมีความสุขยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป 3 วัน 7 วัน หรือเศร้าสลดเสียใจ คาใจ ผิดหวังไป 3 วัน 7 วัน หาได้ยากในเรื่องนิยายใหม่ๆ รุ้งไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หรือเป็น norm ใหม่ของนิยายที่ถ้าหากเขียนอะไรที่ emotional เกินไปจะดูไม่ interlectual รึเปล่า? หรือว่าประสบการณ์ชีวิตของนักเขียนน้อยเกิน หรือเป็นเพราะสำนักพิมพ์???? อันนี้ก็บอกได้ยาก แต่ที่แน่ๆ รุ้งว่ารุ้งก็รออยู่ว่ามีเรื่องไหนที่จะหลุดออกมาจากกรอบอันนี้

เอ่อ พูดนอกเรื่องเกิน ^^" กลับมาคุยในเรื่องนิยายต่อ ในนิยายเรื่องนี้ มีหลายฉากที่ต่างอารมณ์ เช่น ตอนรักๆ ของพระเอกและนางเอก ฉากตื้นเต้นเร้าอารมณ์ ฉากเศร้า เป็นพล็อตเรื่องที่ท้าทายความสามารถของนักเขียนมากๆ แต่ด้วยสไตล์ของ clear ice อารมณ์ในแต่ละฉาก แตกต่างกันไม่เกิน 3-4 คะแนน ^^" เพราะงั้น รุ้งเลยไม่ค่อยรู้สึกแตกต่างในเชิงอารมณ์เท่าไหร่นัก แม้แต่ตอนจบที่ความจะช็อกความรู้สึก มันก็ช็อกไม่ออกเหมือนกัน

แต่ในขณะเดียวกัน มาคิดอีกแบบ เรื่องนี้ถือว่ามองผ่านความคิดของพระเอก หรือว่าพระเอกมันเฉื่อยๆ ชาๆ ก็เลยทำให้อารมณ์เรื่องมันไม่พีค แต่มุมมองแบบ limited omniscience ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับเรื่องแนวนี้ กำลังคิดว่าถ้าเรื่องนี้มองผ่านมุมมองของนางเอก อารมณ์ของเรื่องที่ monotone อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้

คิดไปก็นะ หรือว่าเราเป็นคนเรื่องมากเองหว่า -__-"

สรุปๆ แนะนำให้อ่าน เรื่องนี้สนุก ที่เขียนติเยอะกว่าเพราะเจ้าของบล็อกโรคจิตเอง



Create Date : 09 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2552 21:46:24 น.
Counter : 692 Pageviews.

6 comments
  
ก่อนอื่นต้องขอบคุณรุ้งมากๆ นะคะที่หยิบเรื่องด้วยรักและฆาตกรรมมาอ่านและรีวิว ^^

อ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้ค่ะ มีคนจับได้ด้วย แหะๆ ^^"

จริงๆ แล้วนักเขียนไม่ควรจะอธิบายงานของตัวเอง แต่ในบล็อกถือว่าคุยกันนะคะ

สำหรับเรื่อง "ด้วยรักและฆาตกรรม" เป็นแนวสืบสวน-สอบสวนเล่มที่ 2 ของไอซ์ค่ะ เรื่องแรกคือ "สืบหัวใจ...ไขคดีเลือด" ((เรื่อง "คำให้การจากศพในห้องใต้ดิน" เป็น drame thriller ส่วน "ปมปริศนาฮาเร็ม" เป็นปริศนาอิงประวัติศาสตร์นะคะ ก็งงนิดหน่อยว่า ทำไมถึงบอกว่านิยายของไอซ์ในตลาดมี "รักอย่างเดียว" กับ "สืบสวน" ถ้าจะบอกว่า มี "ท่องเที่ยว" ยังจะเยอะเสียกว่าค่ะ ^^" ถ้า "รักอย่างเดียว" ก็มีเรื่องเดียวจริงๆ คือ "Only Love...ขอแค่ความรัก"))

ตลอดเวลาที่เขียนงาน ไอซ์ไม่ได้เล่นอยู่ใน comfort zone ของตัวเอง พยายามหาอะไรใส่ลงไปในเรื่องด้วย ความรู้สึกดี...ที่เรียกว่ารัก เป็นกลุ่มนิยายรัก แต่ไอซ์ไม่ได้อยากเขียนนิยายที่มีแต่ความรัก และถ้าดูสไตล์หนังสือที่ไอซ์อ่าน ไอซ์ก็อ่านนิยายรักน้อยมาก

ปัญหาที่ได้พบมาตลอดคือ คนอ่านของไอซ์จะแยกความคิดเห็นเป็นสองกลุ่ม

- อยากให้มีฉากท่องเที่ยว / ฆาตกรรม / สาระ ฯลฯ เยอะกว่านี้
- อยากให้มีฉากรักมากกว่านี้

ตอนเขียน "สืบหัวใจ...ไขคดีเลือด" ได้รับ feedback จากนักอ่านแจ่มใสมาเยอะมากกว่า อยากให้มีฉากหวานๆ อยากให้มีฉากรักมากกว่านั้น บก.ก็บอกว่าอยากให้มีฉากกุ๊กกิ๊กเยอะๆ

พอตอนเขียน "ด้วยรักและฆาตกรรม" ก็เลยลองพยายามปรับดูใหม่ ความตั้งใจของไอซ์คืออยากเขียนแนวฆาตกรรม แต่ด้วยความที่มีนักอ่านคาดหวังว่าจะมี "ความรัก" ((ก็มันอยู่ในชุด ความรู้สึกดี...ที่เรียกว่ารัก ฮา)) จึงมาพบกันตรงกลางที่ว่า ไอซ์จะเขียนให้บาลานซ์กันอย่างละครึ่งค่ะ

จะเรียกว่า play safe ได้ไหม ... อืม...ไม่รู้สิคะ ไอซ์ก็ยังไม่เคยรู้สึกว่าผลงานชิ้นไหน safe สำหรับตัวเองเลย ฮา การที่พยายามบาลานซ์ทุกอย่างอาจจะทำให้ไม่ไปทางไหนสุดๆ สักทาง แต่ความตั้งใจก็คือ อยากให้คนส่วนใหญ่อ่านนิยายเล่มนี้ได้อย่างสนุก ... คนที่อยากอ่านฆาตกรรมก็มีคดีฆาตกรรม คนที่อยากอ่านฉากหวานๆ ก็มีตรงนั้นด้วย

ก็ยังเรียกได้ว่า ไอซ์ยังคงทดลองงานของตัวเองไปเรื่อยๆ ค่ะ หาความพอดีระหว่างสิ่งที่ตัวเองอยากเสนอจริงๆ กับความต้องการ "ส่วนใหญ่" ของนักอ่านของแจ่มใสด้วย

ดีใจนะคะที่ยังบอกว่าเรื่องนี้สนุก ^^
โดย: Clear Ice วันที่: 10 พฤศจิกายน 2552 เวลา:7:48:29 น.
  
การเขียนเรื่องดรามาติกเป็นสิ่งที่เหนื่อยมาก ๆ รุ้งยี้ เพราะอารมณ์อะไรที่เกิดกะตัวละคร ก็เกิดกะคนเขียนด้วย

อีกอย่างหนึ่งคือ การเขียนเรื่องโดยเปลือยอารมณ์ (ซึ่งนำไปสู่การกระชากอารมณ์) ก็เป็นการเปลือยตัวตนของคนเขียนด้วย แบบมีปมมีแผลอะไร ก็อ่านออกกันในหนังสือนี่แหละ มันมีสองกรณีคือคนเขียนไม่รู้ตัว เลยเขียนได้สุด กับคนเขียนรู้ตัว แต่คนเรายิ่งรู้ตัวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่ค่อยแน่ใจว่าจะคายออกมาดีหรือเปล่า

ประมาณนี้ละมัง
โดย: ลวิตร์ วันที่: 10 พฤศจิกายน 2552 เวลา:8:12:58 น.
  
เพิ่งเห็นว่า ก็อปมาไม่หมด ((พิมพ์ใน notepad ^^"))

....

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับบล็อกนี้นะคะ เป็นกระจกสะท้อนได้อย่างดี ไม่กล้าสัญญาว่าเล่มต่อไปจะ "สุด" กว่านี้ไหม เพราะยังมีปัจจัยหลายข้อที่ไอซ์จะต้องคิดก่อนจะเขียนผลงานแต่ละเรื่อง สารภาพว่าตอนนี้ก็กำลัง contemplate อะไรหลายๆ อย่างอยู่ค่ะ

....


อ่านของปันแล้ว ... พยักหน้าเลย แต่ไม่ขอบอกนะว่า อยู่ในข้อไหน แหะๆๆๆๆ ^^"
โดย: Clear Ice วันที่: 10 พฤศจิกายน 2552 เวลา:8:38:30 น.
  
clear ice - อ่านรีวิวตัวเองใหม่แล้วก็เขิน เพราะว่ามันแตะตัวเรื่องไม่เยอะ แต่พูดอะไรที่ abstract เยอะมากๆ ^^" ขอบอกก่อนว่า ที่บอกว่านิยาย clear ice เป็นรัก กะ เรื่องหนักๆ เพราะว่าในหัวรุ้ง แบ่งนิยายเป็นประมาณ เรื่องที่มีเมนหลักๆเป็นเรื่องรักๆ เรื่อง tregidy เรื่องสืบสวน เรื่องผี อะไรประมาณนี้ เพราะงั้น เรื่องท่องเที่ยวสำหรับรุ้ง ถ้ามันเป็นเรื่องรักๆ ปนการท่องเที่ยว รุ้งจะเรียกมันว่าเรื่องรักๆ (หรือน้ำเน่า) ในทันที ^^" เลยทำให้เข้าใจผิดเลย

ปกติรุ้งไม่ค่อยถกกับคนเขียนในเรื่องนิยายเหมือนกัน เลยคิดว่าคงไม่พูดอะไรต่อในตัวเรื่องมากมาย เพราะถกไปถกมาก็จะกลายเป็นถกในประเด็นที่คุยกับคนเขียน ไม่ได้ถกในประเด็นของสารที่ได้รับจากงานเขียนไป ไอ้ด้านบนเป็นสารที่รุ้งได้รับจากหนังสือ แต่ถ้าคุยต่อในประเด็นที่คุณ Ice มาถกกัน ก็ถ้ามาลองมองว่า นิยายเรื่องนี้ต้องการจะตอบโจทย์คนอ่านซึ่งเป็น multi-purpose มันก็เป็นที่เข้าใจได้ เพราะเรื่องนี้ก็ตอบโจทย์ได้ทุกฝ่ายจริงๆ ถือว่าประสบความสำหร็จในมุมมองนี้

เอาเป็นว่าขอบคุณเหมือนกันละกันที่เห็นว่าบล็อคนี้สามารถสะท้อนอะไรได้ (แอบเขิน) จริงๆ รุ้งไม่ค่อยกล้ารีวิวอะไรมากมาย เพราะว่ารุ้งว่ารุ้งเป็นคนที่จับผิดเก่งนะ เวลาที่รีวิวนิยายใดใด รุ้งจะถนัดกับการติมากกว่าการชม และก็กลัวจะบั่นทอนกำลังใจคนเขียน ซึ่งคาดว่าคงมีการบั่นไปแล้วหลายต่อหลายคน แต่เอมจริงๆ ของรุ้งก็คือไม่มีอะไร ต่อให้นิยายดีมากแค่ไหนรุ้งก็ติได้ เพราะติเก่ง ^^" เอาเป็นว่าเป็นกำลังใจในนิยายเล่มต่อๆ ไปละกันค่ะ

ปันๆ - เข้าใจปันเหมือนกันนะ เพราะรุ้งไม่ชอบเขียนก็เพราะเหตุผลนี้ด้วยสิ แต่ก็นะ ในฐานะนักอ่าน ก็อยากจะมีอารมณ์ร่วมกับนักเขียนเหมือนกัน เหมือนกับนักเขียนปล่อยอารมณ์มากแค่ไหน นักอ่านก็ sick กับอารมณ์นั้นไปด้วยเหมือนกัน fully release ก็ fully receive เหมือนกันนา รุ้งว่ามันก็เท่าๆ กันนะ ^^"

กำลังคิดว่าจะรีวิวผู้เสกทราย แต่คิดไปคิดมา จะรีวิวดีไหมหนอ ^^" 5555

โดย: รุ้ง (peiNing ) วันที่: 10 พฤศจิกายน 2552 เวลา:20:43:42 น.
  
เล่มนี้ยังไม่ได้อ่านน่ะค่ะ ปกติติดตามงานของ clear ice เฉพาะที่ไม่ใช่แนวสืบๆหรือ จินตนาการอ่ะค่ะ
แต่เห็นริวิวบอกว่า มีแนวรักๆ มาผสมด้วย
เลยว่าจะซื้อมาอ่านค่ะ
แต่สำหรับเรื่องที่ผ่านๆมา ของ clear ice
เราว่าเขาเขียนเรื่องได้บรรยากาศดีค่ะ พวกแนวท่องเที่ยว หรือฉากต่างประเทศอ่ะ รักก็รักแบบกระจุ๋มกระจิ๋มดี ไม่เลี่ยน

โดย: MIKIkaa วันที่: 14 พฤศจิกายน 2552 เวลา:16:36:32 น.
  








โดย: teansri วันที่: 20 ธันวาคม 2552 เวลา:23:54:46 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

peiNing
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 38 คน [?]



เป็นเด็กกรุงเทพแท้ๆ แต่อยู่บ้านนอกของกรุงเทพน่ะนะ ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษนอกจากแกล้งสัตว์เลี้ยงที่บ้าน นั่นคือนกฮู้ผู้มีอายุ 10 ปีได้ (นกแก่มีหนวด) (แต่ตอนนี้ในที่สุดนกฮู้ก็จากไปอย่างสงบ ไม่รู้อายุรวมเท่าไรแต่มาอยู่ที่บ้านได้ 11 ปี ขอไว้อาลัยปู่ฮู้ ขอให้ไปสู่สุขคตินะ T^T)

ขอชี้แจงอีกอย่าง ชื่อ peiNing นี้ เป็นชื่อที่พี่กะน้องใช้ร่วมกันสองคน ดังนั้นอย่างงว่าเดี๋ยวก็แทนตัวว่ารุ้งบ้างหนิงบ้าง ก็มันคนละคนนิ (รุ้งน่ะคนพี่ หนิงน่ะคนน้อง)

FB สำหรับคนชอบงานเขียน peiNing ค่ะ

FB สำหรับคนชอบบทความสอนห้องเรียนนิยายค่ะ