กลับมาแล้ว...
....
นี่ผมหายไปกี่เดือนนี่..จากพื้นที่แห่งนี้
เหมือนว่าจะนานอยู่ไม่น้อย
แต่รู้ไหม...ที่ผมหายไปนานนี้ ผมยังไม่ลืมคุณเลย
ยังมีแอบคิดถึงอยู่บ้าง แว๊บๆขึ้นมาเป็นครั้งคราว
ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่เมื่อใดก็ตามที่มีอะไรให้นึกถึง
ผมก็ยังมีภาพคุณปรากฎขึ้นมาเสมอ...
และผมไม่รู้จะเป็นไปอีกนานแค่ไหน...
ทว่า...หากมันไม่ทุกข์จนทุรนทุราย ผมก็ขอมีภาพนี้ต่อไป

หลายเดือนนี้ มีสิ่งมากมายเกิดขึ้นกับตัวผม
ผมเรียนจบแล้ว..ไปสมัครงานก็หลายบริษัท
แต่ไม่มีที่ไหนตอบรับผมเลย แม้ว่าเรื่องเกรดจะไม่เป็นปัญหาเลยสักนิด
แต่ผมไม่แน่ใจว่าทำไม..ผมจึงไม่ได้งานสักที
งานแรกที่สัมภาษณ์ก็น่ากลัวไม่น้อย เพราะสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษ และทดสอบทักษะสื่อสารภาษาอังกฤษอื่นๆ
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้...เขาตอบรับช้าไป...หลังจากที่ผมตอบตกลงรับงานที่ทำปัจจุบันนี้แล้ว
อีกครึ่งหนึ่งที่ผมไปสมัครงานที่บริษัทค้าน้ำมันรายใหญ่แห่งหนึ่ง
เขาไม่รับผมและบอกกับผมว่าไม่น่ามาสมัครทำงาน น่าไปเรียนต่อเป็นอาจารย์ ...
ผมไม่รู้ว่านี่คือคำปฏิเสธที่สร้างให้ฟังดูดี หรือเพราะเขาคิดแบบนั้นจริงๆ จึงแนะนำทางทีดีกว่าให้ผม...
ทว่า อะไรก็ตามแต่ มันก็ผ่านมาแล้ว .. ตอนนั้นที่เขาปฏิเสธ
แน่นอนว่าผมเสียใจ...และกล้าสารภาพว่าแอบน้ำตาซึมตอนอยู่บนรถเมล์
แสนเหนื่อยและท้อมาก...แต่ก็ต้องเดินต่อไป...
ได้แต่อดทน และรอเวลา ให้เป็นวันของเรา
เหมือนกับว่าสิ่งต่างๆได้ถูกกำหนดมาแล้ว ให้ผมต้องผ่านพ้นมัน
และผมก็ต้องเกี่ยวพันกับใครอีกคน ซึ่งเป็นช่วงสั้นๆ ไม่ถึงเดือน
เรารู้จักกันโดยบังเอิญ...มาเร็ว ไปไว และฉาบฉวย
เนื่องด้วยเราคุยกันได้อย่างถูกคอ...และเราต่างก็ เหงาและไม่มีใคร เหมือนกัน
มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะเกิดอาการ หลง
จนบางครั้งก็ลืมไปว่า มีพบก็ต้องมีจาก
แน่นอน...เราคุยกันได้ไม่ถึงเดือน...
เขาก็จากไป โดยที่ผมไม่มีโอกาสได้รับรู้สาเหตุ
แม้ในวันสุดท้าย เขาทำให้ผมได้พอรู้ว่า
เขาแค่ต้องการเล่นๆ ฆ่าเวลา และเพื่อการบริหารเสน่ห์ของเขา
แต่เขาไม่รู้ว่าผม เริ่มจินตนาการไปไกลพอควร
สุดท้าย..ผมอกหัก...และแน่นอนว่า ผมเสียใจ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ผมร้องไห้ ฟูมฟาย และไม่ต้องการอยู่คนเดียว
ผมเสียใจอยู่หลายวัน ซึมเศร้าอยู่นาน กว่าจะกลับมาสบายดีได้ดั่งเดิม
แต่ทว่า...ผมก็ยังลืมเขาไม่ได้เช่นกัน...โดยไม่รู้สาเหตุ
เหมือนกับว่าผมจะไม่เข็ด...แต่ผมก็ขยาดกับความสัมพันธ์พอควร
จนทำให้ผมรู้สึกว่า ไม่อยากคบใคร ไม่ต้องการสานสัมพันธ์กับผู้ใดอีก
เพราะผมไม่อยากเจ็บ ไม่อยากคิดถึง และหวงหา..
แม้จะรู้ว่าอาจจะทำไม่ได้ เพราะผมก็เป็นแค่มนุษย์คนนึง
ที่ยังมีอารมณ์และความรู้สึกเสมอ
....
จนถึงวันนี้ ชีวิตผมอาจจะเริ่มลงตัว
ผมได้งานทำ ที่ค่อนข้างพอใจกับตัวเองในตอนนี้
ผมก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป้นอย่างไร
และผมต้องก้าวผ่านสิ่งใดอีกหรือไม่
แม้ว่าผมจะคิดว่าไม่สามารถ..แต่ก็ต้องพยายามผ่านมันไปให้ได้





Create Date : 16 มิถุนายน 2550
Last Update : 16 มิถุนายน 2550 20:57:46 น.
Counter : 143 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Passepartout
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คนธรรมดาคนหนึ่งบนโลกใบนี้ ซึ่งกำลังก้าวข้ามผ่านกาลเวลา เพื่อไปสู่อนาคต...

พยายามเข้าใจกับคำว่า "ตราบใดที่มีรัก..ย่อมมีหวัง"
มิถุนายน 2550

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
17
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
16 มิถุนายน 2550
All Blog