การเดินทางของความรัก 12
.....
.......
.........
ผมหายหน้าไปจากพื้นที่แห่งนี้เป็นเวลานานหลายวัน ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีเวลาที่จะมาเขียนเรื่องราวต่างๆหรอก แต่เป็นเพราะ...
...ผ ม ไ ม่ ก ล้ า...
ผมเฝ้าถามตัวเองอยู่ตลอดเวลา ว่าผมควรจะทำอย่างไรกับการเดินทางครั้งนี้...ผมควรจะเดินต่อไป หรือ
ห ยุ ด เ ดิ น แ ต่ เ พี ย ง เ ท่ า นี้
และผมกลัวคำตอบจากเสียงลึกๆในใจ...
ผมไม่กล้ารับฟังคำตอบนั้น...และหากต้องเป็นเช่นนั้นจริง ผมคงต้องปวดร้าวไม่น้อยเลย

หลายคนอาจจะมองจากภายนอกว่าผมเป็นปกติดี แต่นั้นเป็นเพียงแค่หน้ากากที่ผมใส่ไว้เพื่อปกปิดความรู้สึกตัวเองที่ผมไม่ต้องการให้ใครรับรู้มัน เพราะผมเองก็ไม่อยากรับรู้มันเช่นกัน...ผมเก็บความรู้สึกและคำตอบนั้นไว้ ไม่อยากให้มันเป็นจริง...ผมยังอยากเดินต่อไปบนเส้นทางสายนี้...แต่ในเมื่อต้องเผชิญกับทางตันเบื้องหน้า ผมคงไม่สามารถฝ่ามันไปได้อีกแล้ว ผมจึงต้องหยุดเดิน..และไขว่คว้าหาหนทางที่จะออกไปจากเส้นทางนี้...

จนมาถึงเมื่อวานนี้...
หลังจากที่คุณได้รับตุ๊กตาตัวนั้นพร้อมกับการ์ดในวันวาเลนไทน์...ผมไม่รู้ว่าคุณจะรู้สึกอย่างไรที่ผมทำอย่างนี้...ผมรู้แค่ว่าผมอยากทำมันให้คุณ ผลของการกระทำนั้นจึงเป็นสิ่งที่คุณตัดสินใจ...คุณสามารถโยนมันลงถังขยะได้ในทันที หรือคุณอาจให้คนอื่นต่อไป แต่ผมก็เฝ้าภาวนาว่าให้คุณเก็ยมันไว้...เพื่ออย่างน้อยคุณจะได้รู้ว่า ยังมีคนๆหนึ่งที่เฝ้ามองคุณอยู่ห่างๆและยังหวังอยากให้คุณมีความสุขมากกว่าใครๆ...เพราะเพียงแค่ภาพของคุณ ก็ทำให้ผมมีควสามสุขแล้ว...ทว่าเมื่อวานนี้...ภาพของคุณยังเป็นเช่นเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...เหมือนคุณจะไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น...ไม่เป็นไรหรอก...เพราะเพียงแค่การเป็นผู้ให้ ก็ทำให้ผมสุขแล้ว...ผมไม่สนใจผลลัพธ์มันหรอก...แค่เพียงได้พบคุณ..ผมก็พอใจแล้ว...

แต่ไม่รู้ทำไม...ผมจึงอ่อนไหวไปกับเสียงเพลงที่ผมฟัง...แล้วคิดถึงคุณขึ้นมา...น้ำตาไหลริน...ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม...

และไม่รู้ทำไม...หลายวันที่ผ่านมา..ผมฝันถึงแต่คุณคนเดียว....ภาพในความฝันคือความสุขที่ผมไม่อยากตื่นขึ้นมารับรู้ความจริงที่จะเกิดขึ้นต่อไป...ผมอยากหลับฝันอยู่อย่างนั้นไปตลอด...ความฝันมันช่างต่างจากชีวิตจริงอันโหดร้าย เมื่อคืนนี้ผมฝันถึงคุณ..ฝันว่าเราได้พูดคุยกันอย่างสนิทสนม...เราไปเที่ยวด้วยกัน...ผมได้แต่ยิ้มอยู่ในความฝันที่มีคุณอยู่ข้างกายตลอดเวลา...แต่แล้วผมต้องตื่น...มาพบกับความจริงที่จะดำเนินต่อไปในไม่ช้านี้..เวลาของผมมีอีกไม่มากแล้ว...และผมกำลังเผชิญกับความจริง ความรู้สึกและความเจ็บปวด ผมพยายามจะยอมรับทุกๆความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้...ผมจะอดทนกับความเป็นไปของเส้นทางสายนี้...แม้ว่าเส้นทางสายนี้จะเป็นการเดินทางเพียงลำพังของผม โดยมีเส้นทางของคุณเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกัน ผมได้แต่เฝ้ามองคุณอยู่บนเส้นทางสายนี้ แม้จะห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือถึง แต่ทว่ามันช่างแสนไกลจากความรู้สึกที่มี...เส้นทางที่เราเดินสวนกันตลอดเวลาแห่งนี้...ผมได้เพียงแต่แอบมองคุณอยู่ห่างๆเท่านั้นเอง...

หากคุณเคยฟังเพลงนี้..คุณคงเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของผมตอนนี้...

--------------------------------------------------
มุม : Playground


หากใครคนนึงมีคำถาม ซักวันคุณอยากจะพบใคร
คำตอบในใจคือใครที่คุณต้องการ
เธอคือคนที่ดีพร้อม ใครๆต่างพากันชอบเธอ
เธอคือคำตอบที่ทุกหัวใจใฝ่ฝัน

และฉันเป็นคนที่ประทับใจเธอเช่นกัน
แต่ฉันก็ไม่กล้าที่จะพูดไป
ได้แต่ยิ้มให้เธอเบาๆ อยู่ในมุมที่เธอไม่สนใจ
แอบมองดูเธอไกลๆ อย่างนี้ต่อไป

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้
ก็พอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆ ในความหวังดี
แค่ได้ชอบเธออยู่ตอนนี้ ก็ถือเป็นโชคชะตาดีๆ
ที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเธอ

หากเราใกล้กันมากกว่านี้ สักวันมันอาจจะไม่ดี
บางสิ่งในใจฉันอาจทำเธอลำบาก ก็ปล่อยเธอลอยอยู่บนฟ้า
ขอมองดูเธอจากพื้นดิน แค่เพียงได้เห็นเธอฉันก็สุขใจแล้ว

แม้ฉันเป็นคนที่ประทับใจเธอเช่นกัน
แต่ฉันก็ไม่กล้าที่จะพูดไป
ได้แต่ยิ้มให้เธอเบาๆ อยู่ในมุมที่เธอไม่สนใจ
แอบมองดูเธอไกลๆ อย่างนี้ต่อไป

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้
ก็พอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆ ในความหวังดี
แค่ได้ชอบเธออยู่ตอนนี้ ก็ถือเป็นโชคชะตาดีๆ
ที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเธอ

และถ้าวันนึงเธอเหนื่อยล้าจากเรื่องต่างๆ
จนเธอรู้สึกว่าโลกนี้เหมือนกับไม่เหลือใคร
โปรดจงรู้..เอาไว้
ว่าโลกนี้ยังมีความห่วงใย จากมุมเล็กๆตรงนี้เสมอ

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้
ก็พอแล้วไม่มีเงื่อนไขใดๆ ในความหวังดี
แค่ได้ชอบเธออยู่ตอนนี้ ก็ถือเป็นโชคชะตาดีๆ
ที่คนอย่างฉันได้เกิดมาพบกับเธอ

ได้แอบมองเธอข้างเดียวอยู่ที่มุมนี้ก็พอแล้ว
ไม่มีเงื่อนไขใดๆ ในความหวังดี เพราะเรื่องดีๆที่มีตอนนี้
กับการได้รู้ว่าเธอคนนี้ได้มีความสุข แค่เพียงเท่านี้ฉันก็อุ่นใจ
--------------------------------------------------


ผมชอบเพลงนี้จัง เพราะมันช่างตรงกับความจริงที่เกิดขึ้นกับผมตอนนี้...มันทำให้ผมยิ้มได้ ร้องไห้ได้ไปพร้อมๆกัน และแม้ว่าผมจะต้องพบเจอกับอะไรบ้างในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ผมจะพยายามยอมรับและเรียนรู้
ที่จะอยู่กับมันให้ได้ และจะเก็บมันไว้ในลิ้นชักแห่งความทรงจำของผมซึ่งอยู่ในส่วนลึกภายในจิตใจ เป็นความทรงจำสีจางๆ
ที่ผมจะสามารถยิ้มกับมันได้ทุกครั้งที่หยิบมันขึ้นมาเคียงแนบใจ...

โชคชะตาลิขิตให้คนสองคนมาพบกันนั้น ถือได้ว่าเป็นโชคดีแล้ว
แต่หากโชคชะตาจะนำพาให้คนสองคนได้ใกล้กันมากกว่านี้ นั่นคือโชคอย่างที่สุด
แม้จะไม่เป็นเช่นนั้น..ก็ไม่เป็นไร..
อย่างน้อยที่สุด เราควรมีความสุขกับการได้แอบชื่นชมใครบางคนอยู่ในใจ
และอยากให้คนๆนั้นมีความสุขเสมอไป...
เพราะนั่นคือ สุขที่สุดของการเป็นคนๆนี้ตลอดไป...

แม้ไม่เคยรับรู้
แม้ไม่เคยสนใจ
แม้ไม่เคยมองเห็น
แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับ
การที่เราสองคนได้มีโอกาสมาพบและรู้จักกัน
แม้จะในฐานะคนแปลกหน้าก็ตาม
สิ่งหนึ่งที่สำคัญเสมอ
ก็ คื อ..คุ ณ...
ผู้ซึ่งทำให้ผมคนนี้หวั่นไหวเสมอ
ทุกครั้งที่ได้พบเจอ...
เหมือนกับว่าโลกใบนี้จะหยุดนิ่งตลอดกาล...
และผมอยากจะให้มันเป็นเช่นนั้นตราบนิจนิรันดร์...





Create Date : 17 กุมภาพันธ์ 2550
Last Update : 17 กุมภาพันธ์ 2550 11:51:57 น.
Counter : 171 Pageviews.

1 comments
  
ที่ใดมีรัก, ที่นั่นย่อมมีรัก ^^
โดย: ดาริกามณี วันที่: 17 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:12:18:16 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Passepartout
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คนธรรมดาคนหนึ่งบนโลกใบนี้ ซึ่งกำลังก้าวข้ามผ่านกาลเวลา เพื่อไปสู่อนาคต...

พยายามเข้าใจกับคำว่า "ตราบใดที่มีรัก..ย่อมมีหวัง"
กุมภาพันธ์ 2550

 
 
 
 
2
3
4
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
20
21
22
23
24
25
26
27
28
 
 
All Blog