มิถุนายน 2555

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
26
27
28
29
30
 
พักหัวใจ ไปเป็นรูมเซอร์วิส

มันเป็นเช้าวันหนึ่งในฤดูร้อนปลายเดือนมีนาคม   ชายหนุ่มผิวขาวรูปร่างสมส่วนจนเกือบท้วม   ผมนั้นตัดสั้นจัดทรงแหลมตามสมัยนิยมเดินฮัมเพลงมาอย่างอารมณ์ดี  และเพราะชุดนักศึกษาที่ใส่มานั้นก็ยิ่งเพิ่มความหล่อเหลาสะอาดสะอ้านอยู่ไม่น้อย

   เบื้องหน้าของย่างก้าวนั้นคือท่าน้ำเก่าแก่  แลสิ่งปลูกสร้างทั้งหลายในอาณาบริเวณ  ก็ล้วนเป็นมรดกตกทอดมาแต่สมัยล่าอาณานิคมของชาติตะวันตกแทบทั้งสิ้น

  เมื่อแรกเข้ามาในตรอกนี้  ตรงปากทางซึ่งติดกับถนนธานีศิวิไลว์นั้น  เป็นหมู่อาคารสมัยใหม่ ของโรงเรียนเซนท์นิโคลัส  ซึ่งบดบังอดีตอันรุ่งเรืองบริเวณริมแม่น้ำเสียสิ้น    ส่วนด้านขวาก็เป็นร้านขายงานฝีมือซึ่งหลังคาของตัวตึกทำอย่างโบสถ์ในวัดพุทธมีช่อฟ้าใบระกากระเบื้องนั้นก็เล่นระดับสลับสียั่วล้อกับตึกฝรั่งที่รายล้อมอยู่ 

 เขามาหยุดอยู่ตรงหน้าอาคารครึ่งไม้ครึ่งปูนทาสีดำออกเขียวขี้ม้าเข้มถัดออกไปเป็นต้นโพธิ์ใหญ่ร่มครึ้ม   ตรงโคนต้นนั้นโอบมัดด้วยผ้าหลากสีหลายผืนมีตุ๊กตาบริวารวางเรียงรายอยู่เกือบร้อย   แลเพราะเวลาเช่นนั้น   ซึ่งพระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นหมู่เมฆด้วยแล้วย่อมทำให้เกิดความรู้สึกวังเวงได้ไม่ยาก   ยังดีเมื่อมาถึงทางเข้าตัวตึกก็มองเห็นศาลท้าวมหาพรหมเข้าพอดี   และผู้คนซึ่งผ่านไปมาบริเวณนั้น  ก่อนผ่านศาลนี้ไปมีอยู่ไม่น้อยที่หยุดพนมมือไหว้เสียก่อนแล้วจึงเดินทางต่อไป เช่นเดียวกับชายหนุ่ม   เขาตั้งจิตอธิษฐานทั้งพนมมืออยู่สักครู่ก่อนที่ลมอ่อน ๆ วูบหนึ่งพัดมากระทบตัวให้เขาลืมตาขึ้น

  สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือกองดอกปีบ  วางเรียงกันเป็นรูปลูกศรให้เดินเลี้ยวกลับ  หากแต่เขามิได้ใส่ใจด้วยจุดหมายปลายทางของเขาคือห้องห้องหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอาคารสูงที่อยู่เบื้องหลังลึกเข้าไปจากตึกสีดำนี้  เขาเดินลัดมาถึงถนนทางเข้าตึกใหญ่สองข้างทางเรียงรายด้วยต้นปีบที่โคนต้นเป็นแนวต้นแก้วและไม้ประดับอื่น ๆซึ่งปลูกเป็นทางยาวไว้คู่กัน  สายลมพัดผ่านให้ต้นปีบพลิ้วไหวจนดอกค่อย ๆ ร่วงลงมาเหมือนปุยหิมะ  สร้างความสุนทรีย์ให้ก้าวย่างของชายหนุ่มเป็นอย่างยิ่ง

“ น้องครับ น้องครับ “  เสียงหนึ่งดังมาจากเบื้องหลัง  เมื่อมองเห็นได้ถนัดจึงรู้ว่าเป็นผู้ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสถานที่นี้นั่นเอง ชายหนุ่มคิดในใจว่าตน คงลืมแลกบัตรเข้าสถานที่กระมัง

 

 

 

“ มีอะไรครับ “ ชายหนุ่มตอบรับด้วยคำถาม

 

“ น้องนักศึกษาถ้ามาติดต่อฝึกงานต้องเข้ามาทางเข้าพนักงานครับ “ เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบตอบด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู

 

“ ขอบคุณครับ  แล้วพี่รู้ได้ไงครับว่าผมมาติดต่อฝึกงาน “  ชายหนุ่มถามทั้งที่ยิ้มด้วยความขวยเขินจนตาทั้งข้างหยิบหยีเป็นรูปสระอิ

 

“ อ๋อ ไม่มีแขกของโรงแรมมาไหว้พระพรหมท่าน แต่เช้ายังงี้หรอกครับ เดี๋ยวน้องเดินกลับไปตรงสามแยกนั่นแล้วเลี้ยวซ้ายนะครับ จะเห็นพวกพี่ ๆ พนักงานเดินกันอยู่แล้วขึ้นไปชั้นสอง ติดต่อ เอช อาร์* นะครับ “  เจ้าหน้าที่ตอบพร้อมชี้ทางให้ชายหนุ่ม

 

เขาขอบคุณเจ้าหน้าที่อีกครั้งแล้วเดินไปตามทางนั้น  เมื่อมองพระพักตร์ของท้าวมหาพรหมส่วนทิศตะวันตกที่ชายหนุ่มเห็นอยู่นี้  ชายหนุ่มเตือนตัวเองว่าคิดไปเองว่าท่านยิ้มอย่างขำขัน  เสียงหนึ่งสะท้อนอยู่ในหัว (  เราบอกเจ้าแล้วนะ ไอ้ลูกช้าง  )

 

ชายหนุ่มเดินมาถึงตรงทางแยกเดินตามผู้คนที่เขาคิดว่าเป็นพนักงานของโรงแรมซึ่งเป็นจุดหมายนี้  ถนนหลังโรงแรมเป็นถนนที่เล็กมากจนรถวิ่งได้ทางเดียวและไม่มีทางเท้าเสียด้วย  จึงต้องคอยระวังหลังมิใหถูกรถเฉี่ยวชนเอาได้  เบื้องหน้าที่ร่มครึ้มด้วยเงาไม้ช่างแตกต่างเหลือเกินกับลานคอนกรีตที่เหยียบย่างอยู่เวลานี้  ขวามือนั้นเป็นกำแพงสูงอย่างที่รู้สึกได้ว่าเหมือนกำแพงคุกเพราะมีรั้วลวดหนามขึงอยู่ด้านบนหลายเส้นทีเดียว  และเบื้องหน้าของเขาคือตึกใหญ่สีขาวสูงสิบกว่าชั้น  ทันทีที่ผ่านประตูทางเข้าพนักงานเข้ามา  เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

 

“ ติดต่อไรจ๊ะ แลกบัตรก่อนลูก “  เจ้าของเสียงนั้นแม้เป็นหญิงแต่ก็เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงอำนาจพอสมควร ชายหนุ่มยื่นเอกสารและแจ้งจุดประสงค์แก่เจ้าหน้าที่หญิงสูงวัยแล้ว เธอบอกให้เขาขึ้นมายังชั้นสอง  เพื่อรับทราบรายละเอียดต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




Create Date : 25 มิถุนายน 2555
Last Update : 28 มิถุนายน 2555 23:15:05 น.
Counter : 2164 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Yeonsan
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]