คิดไว้ว่าจะทำ group หนึ่งที่เขียนถึงงานของตัวเอง แต่ก็ไม่ว่างทำสักที
ฉันเป็นหมีที่ชอบอ่านหนังสือและเขียนหนังสือ
หลงทางไปเรียนอะไรไม่รู้อยู่ตั้งสี่ปีบนดอย
กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็พบว่างานเลี้ยงชีพไม่ได้เกี่ยวกับวุฒิในใบปริญญาเล้ยยย
แปลเอกสารโน่นนี่นั่นอยู่พักใหญ่ๆ ก็โดดมาแปลหนังสือบ้าง
ถึงจะเงินช้า แต่มีความสุขกว่าการแปลโปรแกรมอะรูมิไร้ทีละแสนทีละล้านคาแร็กเตอร์
ซึ่งแรกๆ มันก็สนุกดีอยู่หรอก แต่หลังๆ ทำไปแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเครื่องจักรอย่างไรพิกล แม้ว่าเพื่อนร่วมงานจะดีเหลือเกิน แต่สุดท้ายหมีความอดทนต่ำ+สายตาเสีย ก็ลาออก

ระยะหลังนี้ทำงานสอน พอจะเลี้ยงตัวเองได้โดยไม่ต้องกลั้นใจทำงานที่ไม่ชอบ
งานเอกสารเลยเริ่มถอยห่างได้ รับเฉพาะที่อยากทำและเวลาไม่เร่งรัด
--- ชีวิตมันสั้น เวลามีน้อย ขอทำอะไรที่ชอบดีกว่า

นอกเรื่องอีกแล้วตรู... ว่าแต่โรงโม่คืออะไร

"โรงโม่" คือสถานที่ทำงานแปลของฉัน
โม่ๆ บดๆ ปั่นๆ จนมันออกมาเป็นเรื่องเป็นเล่ม
บางครั้งโรงงานนี้ก็ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ แปลงร่างเป็นจับกังอมตะ
บางครั้งก็ปิดกิจการ ว่างงาน ไม่มีหินหรือข้าวมาส่งให้โม่หรือสี
ต้องไปขายแรงงานซาอุแทนก็มี

โรงโม่นี้แค่อยากเล่าสู่กันฟังว่างานของฉันมีที่มาที่ไปยังไง ก็เท่านั้นเอง
ฉันเป็นเพียงหมีตัวเล็กๆ ในป่าไผ่อันกว้างใหญ่ไพศาล ซึ่งมีทั้งพญามังกรผู้เร้นกาย
พญาเหยี่ยวที่บินสูงเสียดฟ้า มีราชสีห์และพยัคฆ์เดินเพ่นพ่านไปมาเต็มไปหมด
ถือเสียว่าที่เขียนถึงโรงโม่ ไม่ได้มีเจตนาอวดอ้างส่งเสียงคำรามให้ระคายหูผู้ร่วมวนา
ด้วยความรู้และประสบการณ์ยังน้อยนัก เป็นเพียงหิ่งห้อยเมื่อเทียบกับผู้หลักผู้ใหญ่
ซึ่งบ้างก็เป็นแสงเทียน แสงโคม แสงจันทร์ หรือกระทั่งดวงตะวันเจิดจ้า
ถ้ามีผู้รู้กรุณาทักท้วง ชี้แนะในส่วนบกพร่อง ฉันย่อมยินดีและรู้สึกขอบคุณในเมตตาจิตนั้น


ว่างๆ จะมาเล่าต่อ ว่าแต่ละเล่มมันผ่านกระบวนการโม่ยังไง
ที่แน่ๆ -- เล่มแรกไม่ได้มาด้วยเส้น แต่สมัครผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์ เอิ๊ก

Create Date : 28 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 19 พฤษภาคม 2552 2:25:15 น.		13 comments
Counter : Pageviews.
Tweet Add to