จากมือสู่กลางใจ




27 มิถุนายน 2551

เย็นวันนั้น เราได้ย้ายจาก ICCU ขึ้นมาบนห้องพัก
อยู่รวมกับผู้ป่วยโรคหัวใจเนื่องจากหมอที่ผ่าตัดเราเป็นหมอผ่าตัดหัวใจ
หมอดึงท่อเดรนน้ำเหลืองซึ่งต่อจากปอดออกข้างหนึ่ง
เพราะสองวันมานี้ เราได้แต่นอนหงายพงาบๆอยู่ พลิกไม่ได้
อาการพงาบๆนี้ น่าจะเรียกว่า หายใจหอบมากกว่า
ซึ่งแน่นอนอยู่แล้ว ปอดหายไปเศษหนึ่งส่วนสี่
อากาศที่ได้น้อยลง จึงต้องการถี่ขึ้น...

หมอสุชาติ หมอมะเร็งเข้ามาคุยกับเรา
จับมือเราแล้วบอกด้วยน้ำเสียงต่ำๆว่า
...หมอคิดว่า หลังจากแผลหายก็ถือว่าหายแล้ว
ไม่ต้องคีโมหรือฉายแสงต่อ...
เพราะผลตรวจ จุดสองจุดข้างขวาไม่ใช่มะเร็ง
ต่อมน้ำเหลืองรอบๆที่เราะออกมาตรวจ...ไม่พบมะเร็ง
แสดงว่ายังไม่มีการกระจายตัวจากก้อน 1.6 cm ก้อนนั้น
เมื่อเรายกก้อนนั้นออกมาแล้ว...ก็น่าจะจบ
...เคสแบบนี้ ตามสถิติทั่วโลกมี 7%
และสถิติในเมืองไทยมี.......2%.......ถือว่าโชคดีมาก
เราเออๆออๆกับหมอไป
แต่ในใจนั้นอดระแวงไม่ได้ว่า เราอาจจะเป็นมาก จนญาติไม่อยากให้รู้

เพื่อนบีบีกลุ่มแรกมาเยี่ยม
มีคุณแม่มด คุณทูน่า คุณBeee คุณกะจิ๋วหลิว
มีคุณออ กับคุณลุงพีได้จัดทำสมุดเซ็นเยี่ยมไว้ให้ด้วย
จากวันนั้น ก็มีทั่น WM webmaster บอร์ดbigbrother
คุณลูกหิน คุณหน่อย คุณแม่มด(อีกหน)
คุณstamp คุณด้วง คุณgranun (แชมป์หมาดๆแข่งดูทีวีมาราธอน)
คุณห้าจิก....สุดหล่อ และอีกหลายๆท่าน
รวมทั้งที่มาเยี่ยมใน bloggang

อยากให้ทุกคนได้รับรู้ว่าป้าวีซาบซึ้งในน้ำใจของทุกท่านมาก
ป้าวีไม่ได้แค่เห็นพวกคุณเปิดประตูห้องเดินเข้ามาเยี่ยม
แต่ป้าวีรู้ว่า..กว่าจะโทรนัดกัน กว่าจะได้วัน กว่าจะออกจากบ้านได้
กว่าจะเดินทาง....ทุกอย่างป้าวีรับไว้ด้วยความซาบซึ้งจริงๆ
มือทุกมือ คำทุกคำ ที่ยื่นเข้ามาปลอบโยน...
มันเป็นอะไรที่...ไม่ทราบจะขอบคุณอย่างไร

ขอบคุณนะคะ








Create Date : 10 กรกฎาคม 2551
Last Update : 9 กรกฎาคม 2553 9:42:10 น. 39 comments
Counter : 357 Pageviews.

 
.....กำลังใจยังมีให้อยู่เสมอ
แม้ไม่เจอก็ยังรักและห่วงหา
ความห่วงใยความคิดถึงยังมีมา
กับสายลมที่พัดพาอยู่รอบกาย.....


โดย: ปลาทูน่าสีชมพู วันที่: 10 กรกฎาคม 2551 เวลา:11:04:53 น.  

 
ทราบข่าวแบบนี้ก็สบายใจขึ้นมากเลยครับป้าวี
อย่างไรก็ต้องดูแลสุขภาพให้ดีต่อไปนะครับ

ผมขอโทษด้วยนะครับที่ไม่มีโอกาสไปเยี่ยมป้าวีได้เลย
รู้สึกเหมือนไม่มีน้ำใจยังไงไม่รู้


โดย: ลุงแอ๊ด วันที่: 10 กรกฎาคม 2551 เวลา:14:35:13 น.  

 
เป็นเพียงมือเล็ก ๆ
ไม่อบอุ่น-เข้มแข็งมากนัก
แต่เปี่ยมความจริงจัง

^_^


โดย: Beee (Beee_bu ) วันที่: 10 กรกฎาคม 2551 เวลา:15:42:28 น.  

 
...

ยินดีด้วยค่ะ ...


โดย: กะจิ๋วหลิว IP: 118.174.91.16 วันที่: 10 กรกฎาคม 2551 เวลา:18:00:28 น.  

 
Believe in yourself.
The only difference between the possible and the inpossible is attitude.
Never forget how awesome you are.

Believe in yourself.
Use the power to make your life whatever you want it to be.


โดย: BPI IP: 125.26.0.70 วันที่: 11 กรกฎาคม 2551 เวลา:1:31:14 น.  

 
ดีใจด้วยค่ะที่ได้ทราบผลจากคุณหมอ



โดย: fulgurant วันที่: 11 กรกฎาคม 2551 เวลา:5:36:09 น.  

 
ในช่วงวันร้ายๆที่เราไม่อยากเจอ
ก็ได้เจอเรื่องดีๆได้เหมือนกันนะครับ
คำว่า "ใจ" นี่ยิ่งใหญ่กว่า
คำว่า "กาย" มากมายจนวัดกันไม่ได้เลย
ผมมองเห็นวันที่กำลังกายลดจนจะถึงขีดตัว E
แต่กำลังใจเกินร้อยก็ในเหตุการณ์นี้

ทานอาหาร
ทานยา
อย่างที่ต้องทานด้วยนะครับ


โดย: chauphya วันที่: 12 กรกฎาคม 2551 เวลา:6:55:02 น.  

 
...

วันนี้ เป็นอย่างไรบ้างคะ ...





โดย: lastmoon วันที่: 13 กรกฎาคม 2551 เวลา:9:01:36 น.  

 
คุณปลาทูน่าสีชมพู


.....กำลังใจพัดมาให้เราได้รับ
มาพร้อมกับความคิดถึงซึ้งเสมอ
ความห่วงใยในสายลมพรมจากเธอ
อย่าให้เพ้อทวงของฝาก....จากสายลม



คุณลุงแอ๊ด

ไม่จำเป็นต้องไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลหรอกค่ะลุง
ทำบุญบาทนึงก็ได้บุญเท่าร้อยบาท
อยู่ที่ใจไงคะ...เนอะ...


นู๋Beee

ขอบคุณบีมากเลยค่ะมาเยี่ยมเกือบทุกวันเลย
อบอุ่นมากค่ะ


คุณกะจิ๋วหลิว

ขอบคุณมากค่ะ



คุณ BPI

เป็นกลอนที่ไพเราะมากค่ะ....ฮึกเหิมมมมม...




คุณfulgurant

มาเยี่ยมหลายครั้งแล้ว ขอบคุณนะคะ
เดี๋ยวหายเจ็บแผลแล้วจะตามไปอ่านเรื่องดอกไม้นะคะ



คุณ Chaupya

ในคืนวันร้ายๆที่ต้องเดินผ่านขวากหนาม
รู้สึกดีจริงๆค่ะ ที่มีมืออีกหลายมือคอยบีบให้กำลังใจ
ขอบคุณนะคะ



คุณ lastmoon

เมื่อค่ำวันพฤหัสที่ผ่านมา เกิดรู้สึกเจ็บแผลมากจากนั้นก็แน่นในซี่โครงด้านซ้าย
เลยนอนเฉยๆ พยายามตั้งสมาธิบังคับความเจ็บนั้นให้น้อยลง
นอนนิ่งอยู่ตั้งแต่ 1 ทุ่ม จน 5 ทุ่มครึ่ง ในที่สุดก็รู้ตัวว่า..ไม่สามารถทนต่อไปได้แล้ว
จึงโทรปลุกคน พาไปโรงพยาบาลเดิม...
เนื่องจากดึกมากแล้ว จึงถูกส่งไปห้องฉุกเฉิน
หมอห้องฉุกเฉินโทร.คุยกับหมอผ่าตัดเจ้าของไข้
แล้วเดินเข้ามาถามว่า...ถ้าเมื่อตอนผ่าตัดวันแรกเจ็บ10 ตอนนี้เจ็บเท่าไหร่
ป้าวีบอก ..8..
หมอกลับมาพร้อมเข็มฉีดยา ป้าวีรีบบอกว่า ไม่อามอร์ฟีน
เพราะได้มาเยอะมากแล้ว...หมอบอกเป็นยาแก้ปวดแรงครึ่งหนึ่งของมอร์ฟีน
ป้าวีโอเค...ฉีดเสร็จชาไปทั้งตัว แต่ไม่หลับ หมอเลยให้ยานอนหลับอีก
ตกลงนอนโรงพยาบาลอีก 2 คืน
ให้ยาตลอด...แผลไม่แห้ง และทำท่าจะอักเสบ
เลยประโคมยาฆ่าเชื้อกันเป็นการใหญ่

วันนี้ดีขึ้นแล้ว และกลับบ้านแล้วค่ะ
แต่ได้ยาเพิ่มมาอีก 3 ชนิด...รวมเป็น 15 ชนิดค่ะ..


โดย: AuntieV วันที่: 13 กรกฎาคม 2551 เวลา:13:38:36 น.  

 
เขียนถึงพี่จิ๋ว แต่แอบอ่านด้วย :P

โอ๊วววว ยาเยอะมากมายเลยค่ะ กินแทนข้าวไปเลย *-*
แต่พี่วีพยายามหน่อยนะคะ ทานยาแล้วพักผ่อนเยอะ ๆ อย่าลุกมานั่งหน้าจอพิมพ์เยอะมากนะคะ เดี๋ยวหัวเราะมาก ยิ้มมาก ใช้นิ้วพิมพ์มาก ๆ แล้วแผลอักเสบได้

พักผ่อนให้แผลหายดีก่องก้อด้ายค่ะ นู๋รอด้ายยย

แวะมาทักทายวันอาทิตย์สดใสค่ะ


โดย: นู๋ Beee เองค่ะ (Beee_bu ) วันที่: 13 กรกฎาคม 2551 เวลา:17:07:58 น.  

 
. . .

มาป้วนเปี้ยนๆ คอยเอาใจช่วยจ้า
ขอให้แผลหายเร็วๆน้า. . .

ป้าวีสู้ๆ...

. . .







โดย: loykratong วันที่: 13 กรกฎาคม 2551 เวลา:19:14:51 น.  

 
I'm thinking of you and
remembering the good times and
the sad times we've shared
with our own apecial kind of closeness.


โดย: BPI IP: 125.26.0.162 วันที่: 14 กรกฎาคม 2551 เวลา:1:27:02 น.  

 
80714 1900

จะทานยากี่เม็ด กี่ชนิด
ก็ขอให้ป้าวีหายป่วยในเร็ววันนะครับ
ตอนนี้ก็ขอให้แผลไม่ติดเชื้อ
และแห้งสนิท

แล้วจะแวะมาเยี่ยมใหม่ครับ

เมื่อวันอาทิตย์ ที่ 13
ผมได้ทำบุญมาและได้แบ่งบุญส่วนหนึ่งให้เจ้ากรรมฯของป้าวี
ฝากโมทนาด้วยครับ
ผมขอให้ป้าวีได้ลาภอันประเสริฐ ก็คือ
"อโรคา ปรมลาภาภา ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ"


โดย: zoomzero IP: 124.120.8.199 วันที่: 14 กรกฎาคม 2551 เวลา:19:07:41 น.  

 
80717 - 1700

บ่ายแก่ๆอย่างนี้
ออกไปสูดอากาศใต้ต้นไม้ดีมั๊ยครับคุณป้าวี
ถ้าอยากไป จะมาจูงมือเดินกันนะ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.23.179 วันที่: 17 กรกฎาคม 2551 เวลา:17:05:21 น.  

 
THA 080718 + 1319

วันนี้เห็นรูปทะเลดำแล้ว ใจคอไม่ดีเลย
คุณป้าวีต้องสู้ต่อไปด้วยกันครับ
ผมจะทำบุญแล้วส่งไปเจรจากับเจ้ากรรมฯของคุณป้าวีบ่อยๆ
หวังว่าเขาคงเข้าใจคำว่า ปล่อยวาง
ขอให้แผลแห้งและหายไวไวครับ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.251.64 วันที่: 18 กรกฎาคม 2551 เวลา:13:24:26 น.  

 
THA 080719 + 1550

ดื่มน้ำพืชผักไปกี่ขนานแล้วครับ?
วันนี้ผมได้ไปทำบุญมาแล้ว
คนก็ยังแน่นวัดอยู่เลย
ไม่รู้ว่าคนเชื่อว่าศาสนาจะพาเราไปสู่แดนสงบ
หรือเพราะต้องการมาสะสมบุญกันไว้สำหรับภพหน้า
หรือว่าด้วยเหตุผลอื่นๆ
ฝากโมทนาบุญด้วยกันนะครับ
บุญนี้เป็นเจตนาที่เกิดจากการอยากต่ออายุพุทธศาสนา
และหาหนทางแห่งความเย็นใจในวันข้างหน้า
ขอให้ส่วนหนึ่งของกุศลจิตอันบริสุทธิ์ที่ข้าพเจ้าได้กระทำในครั้งนี้
โปรดบันดาลให้คุณป้าวีสามารถผ่านพ้นเรื่องร้ายๆนี้ไปได้ด้วยเทอญ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.4.183 วันที่: 19 กรกฎาคม 2551 เวลา:16:05:01 น.  

 
THA 080722 + 1111

แผลยังไม่แห้งอีก วันศุกร์นี้ก็น่าจะแห้งได้แล้วมั๊ง?
แล้วยังไอแรงๆอยู่หรือเปล่า?
พอปอดขยายเพิ่มพื้นที่ได้มาก
ก็น่าจะไอน้อยลงแล้วหละ
ขอให้สดชื่นทุกวันนะครับ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.14.19 วันที่: 22 กรกฎาคม 2551 เวลา:11:16:09 น.  

 
THA 080724 +0525

ฟ้ายังมืดอยู่เลยครับตอนนี้
มองไปนอกหน้าต่างก็ยังเห็นอะไรไม่ชัดเจน
บนฟ้าก็มองอะไรไม่เห็น
เมฆมากมายมาบดบังแสงดาวจนเหมือนอยู้ใต้หลังคาขนาดใหญ่
แต่อีกไม่ถึงชั่วโมง....
เราก็จะมองเห็นสิ่งต่างๆได้ชัดเจนขึ้น
ฟ้าที่สดใสกำลังจะมา

ขอให้คุณป้าวีแข็งแรงสดชื่นนะครับ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.0.196 วันที่: 24 กรกฎาคม 2551 เวลา:5:30:08 น.  

 
THA 080725 +0927

ครบ 1 เดือนแล้วนะครับที่คุณป้าวีได้เข้ารับการผ่าตัดครั้งสำคัญ
แผลภายนอกควรจะแห้งได้แล้ว ใช่หรือเปล่าครับ?
ถ้ายังไม่แห้งก็ต้องดูแลกันดีๆแล้วหละ
อย่าประมาท เดี๋ยวแผลอาจจะติดเชื้อ
ไม่ได้แช่งนะครับ

บังเอิญผมเป็นคนชอบมองโลกในร้ายไว้ก่อน
เป็นเพราะสายอาชีพที่ทำมานานหลายปี
เจอแต่คำว่า bug ซึ่งไม่ได้หมายถึงแมลงจริงๆ
เพราะมันหมายถึงปัญหาหรือสิ่งอันตรายในโปรแกรมที่เราต้องหาให้เจอ
ต้องสืบให้ได้ว่าต้นเหตุอยู่ที่ไหน ทำไมผลถึงเป็นแบบนี้
ถ้าแก้แล้ว ปัญหานี้จบหรือยัง?
มันจะผ่านไปสู่การพัฒนาขั้นต่อไปได้หรือเปล่า?
เขียนอะไรมาถ้าอ่านไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรครับ
คนวงการซอฟท์แวร์ก็คุยภาษาพิลึกๆแบบนี้แหละครับ
แต่ถ้าแปลออก....ก็....นั่นแหละที่อยากบอกครับ
หวังดีครับ ไม่ได้หวังร้าย
ช่วงนี้อย่าเพิ่งเอาผมไปอยู่ฝ่ายผู้ร้ายเลยนะครับ
คุกในอินเตอร์เน็ทนี่น่ากลัว
ศาลตัดสินเร็วมาก แถมไม่มีทนายอีก (ชักจะไปกันใหญ่)

ตอนนี้ร่างกายอ่อนแอ
จิตใจอย่าหล่นวูบตามลงไปด้วยนะครับ
ถ้าไม่ไหวก็ลองตั้งธาตุ สร้างสมาธิกันใหม่
เอาแบบที่ทำง่ายๆ กำหนดลมหายใจอย่างที่คุณป้าวีเคยทำนั้น ผมว่าดีแล้ว
ไม่ต้องทำอะไรที่ยากๆหรือทรมานให้ตัวเองต้องมานั่งนานๆ หรือขาดการพักผ่อน
ทำบุญ ทำทาน ทำอะไรก็ได้ให้ใจสบาย เบิกบาน

วันนี้ผมมาขอแบ่งปันความเจ็บปวดทางกายนะครับ
ของดให้กำลังใจ(แค่วันนี้)
อยากให้คุณป้าวีผลิตกำลังใจขึ้นมาใช้เองจากวัสดุธรรมชาติรอบๆตัว(เป็นวิทยาศาสตร์จัง)
เรียกว่าอะไรดีนะ อ๋อ...ไบโอกำลังใจ ไร้สารพิษ


เบิกบานและเข้มแข็งไว้นะครับ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.3.211 วันที่: 25 กรกฎาคม 2551 เวลา:9:44:49 น.  

 
THA 080727 + 1450

มาส่งกำลังใจใส่ฝ่ามือเล็กๆของคุณป้าวีครับ
ขอให้ความรู้สึกนี้แล่นผ่านฝ่ามือ
ไปสู่ส่วนที่สึกหรอและอ่อนแอ นะ

เวลาที่เจ็บป่วยมากจริงๆ
ก็บอกกันบ้างนะครับ?
พักผ่อนและออกกำลังกายเบาๆด้วยครับ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.5.87 วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:14:58:15 น.  

 
สองวันนี้..บ่อน้ำตาตื้นมาก
ใจรอคอยวันจันทร์เรื่องผลการตรวจเนื้อเยื่อ
วันเสาร์ไปทำแผลที่ไทยนครินทร์
พยาบาลบอก...กลับไปให้หมอดูเหอะ...
ข้างในมันเป็นโพรง...หนูมองเห็นไหมที่หมอเย็บแผลไว้ด้วย
ต้องกรีดแผลใหม่เหรอ ?...หนูไม่รู้ แต่ไปให้หมอดูเถอะ..
โห...ใจสั่นระริกเลย....กลืนก้อนที่มาจุกๆอยู่ที่คอก็ไม่ลง

มันอะไรกันนักหนาเนี่ย.....ไม่จบไม่สิ้น...น้ำตาไหลลงคอเลย

เช้าวันอาทิตย์รีบไปรพ.กรุงเทพแต่เช้า
หมอเห็นหน้าจูงมือเข้าห้องเลย ไม่รอแฟ้มประวัติ
หมอดูแผลแล้วบอก สองวันมาหาผมทีไหวมั๊ย...ผมจะทำเองแล้ว

(แต่ยังไม่ได้บอกว่าจะกรีดใหม่....)


ปล.ไม่ต้องมาแบ่งความเจ็บปวดรวดร้าวอะไรหรอก....สีทนได้!...ตัวเองน่ะยังเจ็บไม่พอเรอะ
อย่างไรก็ตาม...ความเห็นอกเห็นใจที่ได้..มีค่าล้นเหลือจริงๆ


โดย: AuntieV วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:20:10:07 น.  

 
THA 080728 + 0900

อ่าน 8 บรรทัดแรก
น้ำตาเอ่อขึ้นมาปริ่มๆ (มาแนวตุ๊ดหลุดแต็บหล่น ซะงั๊น)

พอมาเจอ 2 บรรทัด ก่อนจบ
ต้องร้อง "จ๊าก!" เก็บอาการสุภาพบุรุษสุดวณิพกไม่อยู่
คนป่วยอะไรนะ ปากคมกริบ ไม่เคยพบเห็นเป็นเช่นฉะนี้

ทำไมหมู่นี่มีแต่คนบอกว่า "ไม่ต้อง" มายุ่งหลายคนจังเลย
อย่างน้อย ที่บ้านก็ 2 คนแล้วหละครับ

ถึงจะห้ามตอนนี้ก็คงไม่ได้แล้วหละครับ
คำว่า "เพื่อน" กับคำว่า "มิตรภาพ"
เมื่อมีให้ใครไปแล้ว ก็คงลบทิ้งไม่ได้ง่ายๆ
แม้เขาจะไม่เคยทำอะไรให้เรา
หรือเขาจะทำอะไรให้(หรือ ไว้)กับเรามากมาย ก็ตาม
ความรู้สึกที่ต้องสุขหรือทุกข์ร่วมกัน มันเปลี่ยนไปได้ยากครับ (สำหรับผม)

กลับมาโหมดเดิมต่อดีกว่า
ทำไปทำมา จะออกแนวคนโฉดคนโหดคนหื่น เหมือนสมัยก่อนอีกแล้ว

ผมว่างานเข้าแน่ๆ
เพราะคำว่าข้างในเป็นโพรง
ก็แปลว่าสารพัดสารอินทรีย์ หรืออนินทรีย์
มันคงเข้าไปขอพักอยู่บริเวณแผลเรียบร้อยแล้วหละครับ
30 - 40 วัน ก็อยู่กับความเจ็บปวดมาได้
แล้วอีก 10 วันทำไมจะทนไม่ได้หละครับ
กำลังใจ ผมมีให้อีกเยอะครับ

เฮ้อ....ผ่ากันไป จ่ายตังค์กันไปตั้งหลายสตางค์
เพิ่งจะมาอยากทำแผลแบบมืออาชีพกันวันนี้หรือคุณหมอ
ทีนี้ก็ได้นั่งรถออกจากบ้านทุกๆ 2 วันเลย
ดีนะที่เขาลดราคาน้ำมันไว้ให้ล่วงหน้า

เรื่องใหญ่กว่าก็คือการไปฟังผลวันจันทร์นี่แหละ
งานนี้เราก็ต้องผ่านมันไปด้วยกันให้ได้
ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร
มันก็มีเส้นทางของมัน
คงจะหนี้ความจริงไปไหนไม่ได้ (ถึงจะบอกว่า อยาก reset ใหม่)
เขาบัญชาให้เราเดินเส้นทางไหน
เราก็ต้องเดินเส้นทางนั้นให้ได้หละครับ
ผมไม่สามารถบังคับใจคุณป้าวีให้เข้มแข็งไม่ได้
คุณป้าวีต้องฮึดสู้มันเองให้ได้
การแพทย์สมัยดีไม่ได้โลว์เทคฯเหมือน 30 ปี ที่แล้วนี่ครับ
คิดที่ละสเต็ปนะครับ
คิดเยอะๆ แต่คิดเรื่องดีๆ

ย้อนกลับมาอ่านคอมเมนท์ของคุณป้าวีอีกรอบ
ก็ต้องร้อง "จ๊าก" อีกที
ใครมาอ่าน เขาจะคิดว่าผมเอาเรื่องอะไรมาเล่าให้คุณป้าวีฟังอีกแน่ๆ
ช่วงนี้ ขา(หล่น)ลง จริงๆ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.4.12 วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:9:29:21 น.  

 
THA 080729 + 0610

มารอลุ้นว่าผลการตรวจจะเป็นอย่างไรบ้าง
ขอส่งความห่วงใย
จากกลางใจ
สู่กลางฝ่ามือ
อีกครั้ง

เรื่องของผมเองก็หนักหนาทั้งกายและใจ
เหมือนไม่มีทางแก้ไขให้ดีขึ้นหรือให้ดีเท่าเดิมได้อีก
แต่ก็ต้องก้าวเดิน และอยู่กับมันไปจนสุดปลายทางชีวิต
เพราะคิดว่าคนทำดีน่าจะได้อะไรที่ดีๆปลอบใจกันบ้าง


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.4.233 วันที่: 29 กรกฎาคม 2551 เวลา:6:14:14 น.  

 





โดย: AuntieV วันที่: 5 สิงหาคม 2551 เวลา:8:25:50 น.  

 
THA 080806 + 1756

ขึ้นเดือนใหม่แล้วนะครับ
เดือนแห่งคุณแม่
แผลแห้งหรือยังครับ?
เวลาไอยังเจ็บร้องโอยๆอีกหรือเปล่า?
อยากไปเยี่ยมนะครับ แต่คงเป็นเรื่องที่ทำไม่ได้ง่ายๆ

blog นี้ เดินหน้าไปหลาย entries แล้วนะครับ
ถ้าจับมือกันจริงๆตอนนี้ก็ต้องแยกกันไปล้างมือกันแป็บหนึ่งดีมั๊ยครับ
แล้วรีบมาจับมือกันใหม่ (ล้อเล่นครับ)
จับแบบนี้แหละเอากาวซุบเปอร์กลูมาทาเลยดีมั๊ยครับ

ผมอยากหาสูตรอาหารบำรุงเลือดและเซลล์ที่สูญเสียไป
แต่ก็กลัวว่าจะได้ร้ายมากกว่าดี แนะนำมั่วๆแบบเขาเล่าว่า ยิ่งไม่ชอบ
เพราะถ้าทานอาหารพิศดารเข้าไปอาจไปกระตุ้นเซลล์ตัวร้ายให้ออกมาอาละวาดก็ได้
อย่างไรก็ขยันไปเสียสตางค์ให้หมอบ่อยๆ อย่าใจเย็นหรือรักษาอะไรเองนะครับ
ถือเสียว่าเป็นการเสียภาษีหรือไปทัวร์โรงพยาบาลแพ็คเกจที่แพงที่สุดในชีวิตก็แล้วกัน

ผมเชื่อว่ากำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ
ไม่ว่ามันจะมาจากมิตรหรือศัตรู
ก็อย่างที่ป้าวีเขียนไว้
มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่แปลกประหลาด
พร้อมที่จะทำร้ายกันและพร้อมที่จะช่วยเหลือกันโดยไม่ลังเล

วันนี้ผมขอแถมอีกนิด
ศัตรูที่ทำดีออกนอกหน้าราวดอกทานตะวัน
ก็มีสู้มิตรทีแอบยิ้มมุมปากให้ในมุมเงียบสงบ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.121.247.185 วันที่: 6 สิงหาคม 2551 เวลา:18:13:42 น.  

 
THA 080810 +0725

เมื่อวันที่ 8 เดือน 8 ปี 2008
ผมน่าจะมาอวยพรหรือตั้งจิตอธิษฐาน
ให้ป้าวีหายป่วยแบบไม่มีอะไรกลับมาทำร้ายร่างกายได้อีก
แต่ก็ลืมสถานที่ตรงนี้ไปเลยครับ
ถ้าย้อนเวลาได้ก็จะขออวยพรแบบนั้นนะครับ

ขอบคุณครับที่ติงเรื่องคอมเมนท์ข้างบน ช่วง 2 บรรทัดสุดท้าย
ถ้าจะถามว่า ผมว่าหรือประชดใครหรือเปล่า?
ต้องขอตอบแบบเอาสีข้างถูกำแพงปูนว่า
"ผมว่าครับ ว่าแรงด้วย"
แต่ผมว่าตัวเองครับ

เพราะเมื่อตอนเข้ามาเล่นเน็ทใหม่
บางคนเราก็ไม่ชอบ บางคนเราอยากให้ออกไปจากบอร์ดที่เราเล่นอยู่
แต่ผมก็ยังโพสต์คุยสนุกสนานกับคนพวกนี้
แม้วันเกิดก็ยังทำท่าทางอวยพรซะเหมือนญาติสนิท
ในทางกลับกันคนที่เขาแสนจะระอากับคนอย่างผม
เขาก็ยังมาทำดีกับเรา ซึ่งอาจจะเป็นเพราะเขาเป็นคนดีจริงๆ
หรือคิดดีจริงๆในตอนนั้น
แต่พอมาถึงวันนี้
พอเขาบอกว่า ฉันเกลียดเธอมานานแล้ว
ตอนนี้แหละที่ผมต้องร้องว่า อ้าว...นึกว่าเราเป็นสหายสนิทคู่คิดคู่ฮากันเสียอีก

นี่แหละครับวิถีและความสัมพันธ์ของคน
1 ชั่วโมง ไม่รู้จักกัน
1 ชั่วโมง เป็นมิตร
อีก 1 ชั่วโมง เป็นศัตรู
และอีก 1 นาที อาจจะมาช่วยชีวิตเราก็ได้

มองโลกแง่ดีไว้ประมาณ 80%
และเผื่อใจในแง่ร้ายไว้อีก 20%
ผมคิดแบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะดีหรือเปล่า?

ขอให้แผลป้าวีหายสนิทในเร็ววันด้วยครับ
มาจับมือกัน เดินผ่านพายุไปด้วยกัน


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.10.56 วันที่: 10 สิงหาคม 2551 เวลา:7:37:39 น.  

 


โดย: AuntieV วันที่: 12 สิงหาคม 2551 เวลา:7:44:12 น.  

 
ตอนแรกว่าจะอ่านและทำหน้าที่รับรู้อย่างเดียว
แต่ก็ให้อดเป็นห่วงความรู้สึกที่แสนเปราะบางของคุณเสียไม่ได้
การที่เราต้องมานั่งคัดกรองว่า..
คนนั้น รู้สึกดีกับเราจริงๆรึเปล่า
คนนี้ คิดอย่างไรกับเรา
มันเสียพลังงานในการสร้างสรรค์กรรมดีไปตั้งเยอะ

ยกตัวอย่าง ตัวป้าวีเอง
ทำไมป้าวีจะรู้ ว่าใครรักมาก รักน้อย รักตามมารยาท
แต่ป้าวีไม่สนเลย..ว่าเมื่อร้อยวันที่แล้วเขาเกลียดป้าวี
ขอเพียงวันนี้ เขายิ้มให้ป้าวี...ก็โอแล้ว
พรุ่งนี้เขาจะกลับไปเกลียดใหม่ มันก็เรื่องของเขา

เรากำลังทำอะไรคิดอะไรอยู่ ก็ทำของเราต่อไปอย่างนั้น
ถ้าเรามั่นใจในการกระทำของเรา ว่ามีเหตุมีผลที่เหมาะสมแล้ว

.."การให้อภัยเป็นกิจของคนกล้าหาญ "...(เช่นเดียวกับการเอ่ยปากขอโทษ!)

http://old.storythai.com/user/dragonv/2565620/0




โดย: AuntieV วันที่: 12 สิงหาคม 2551 เวลา:21:08:08 น.  

 
THA 80820 +1125

มาถึงวันนี้ เราก็ยังจะผ่านไปเรื่อยๆนะครับ
ไม่ว่ามันจะนานเท่าไหร่ ก็ต้องลุกขึ้นก้าวเดินนะครับ

ดีใจที่ทราบว่า แผลก็หายดีแล้ว
และเรื่องโรคเฉพาะสตรีเพศก็อยู่ในการควบคุมในขั้นดี
ที่เป็นห่วงก็คงเป็นเรื่องการเคลื่อนตัว
เพราะถ้านั่งๆนอนๆมากๆเลือดลมก็อาจจะไม่ค่อยได้หมุนเวียน
แต่ครั้นจะออกไปทำกิจกรรมนอกบ้านก็ต้องระวังหกล้มลื่น
เพราะตอนนี้หน้าฝน สนามหญ้าอาจเป็นสนามแหยะไปก็ได้
น่าจะหาซื้อลู่เดินออกกำลังกาย (ถ้าในบ้านมีบริเวณให้มันเขมือบพื้นที่ นะครับ)

อาหารเสริมก็เลือกทานพอประมาณนะครับ
ของแพงใช่ว่าจะดีเสมอไป
อย่างโบราณว่า ลางเนื้อชอบลางยา
โรคของเรา ยีนส์ของเรา อาจจะไม่ชอบอาหารเสริมแบบนั้นๆก็ได้
ลองดูได้นี่ครับ ถ้าร่างกายไม่อ่อนแอลงหรือวิงเวียนศีรษะก็น่าจะใช้ได้
ผมเชื่อเรื่องทางสายกลาง
เพราะเราคงจะไม่ทานยาแก้หวัดวันละซอง (เท่าที่หมอให้มา)
เรายังคงต้องแบ่งเป็นมื้อๆ แถมต้องดูว่าท้องเรา
เขาจะทำลายตัวยาตอนไหน ถ้าทำลายตอนท้องว่าง
เขาก็จะให้เราทานหลังอาหาร
ถ้ามีฤทธิกัดกระเพาะเขาก็ให้ทานหลังอาหารทันที
ทานผักผลไม้ผสมปนเปชนิดไปเรื่อยๆน่าจะดีกว่า
ซื้อผลไม่แพงๆมาทานแต่เพียงอย่างเดียว

ไปอ่าน entry spiderman 3 มาอีกรอบแล้วนะครับ
ได้ปรัชญาชีวิตหลายข้อดี
อย่างหนึ่งก็คือ คนดีหรือคนไม่ดีก็ต้องมีวันสิ้นหวังหมดหวังด้วยกันทั้งนั้น
คนที่ทำให้เราต้องขึ้นหรือลงไม่ใช่คนอื่น แต่อยู่ที่ตัวเราเองจะถอยหรือก้าวต่อไป
เราควบคุมคนอื่นไม่ได้
เหมือนที่ป้าวีบอกผมว่าคนเราโง่ฉลาดไม่เท่ากัน ถ้าเขาคิดได้เขาก็ไม่ทำแบบนั้น
เรามัวแต่ไปเสียใจว่าทำไมเขาทำกับตัวเขาเองแบบนั้น
ทำไมเขาทำกับคนอื่นแบบโน้น
และทำไมเขาทำกับเราแบบนี้
ก็เพราะเขาเป็นเขา และเราเป็นเรา
เรามองและติดต่อแต่สวนดีของเขาดีกว่า
ถ้าผมทำอะไรไม่เข้าท่าก็ช่วยเตือนกันด้วย
ถึงอายุจะหนีกันไม่เท่าไหร่ แต่ผมก็นับถือป้าวีมากครับ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.13.73 วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:11:40:49 น.  

 
เมื่อวานไปโรงพยาบาล หมอนัดตรวจเลือดหาสารบ่งชี้มะเร็ง
ผลไม่พบค่ะ...แต่ไปพบว่า การทำงานของตับไม่สมบูรณ์
หมอบอกอาจเป็นผลจาก ยาสลบที่ใช้ในการผ่าตัด
หมอให้เวลาตับอีก 4 อาทิตย์ มาไปเจาะเลือดตรวจกันใหม่
คราวนี้เรื่องตับถี่ยิบ...

ไม่ต้องถอนใจ เหนื่อยแทนหรอกนะคะ
...อะไรจะเป็นไป ก็ให้มันเป็นไป..

ตัวคุณซูมเองก็ดูแลตัวเองให้ดีขึ้น ๆนะคะ
อย่าพอใจแค่ทรงตัว


โดย: AuntieV วันที่: 22 สิงหาคม 2551 เวลา:7:59:38 น.  

 
วันนี้มาจับมือกันอีกครั้งครับ

เหนื่อยแทนครับ
ห้ามไม่ได้หรอก คนมันจิตอ่อน(แอ)
อะไรจะมากมายแบบนี้
เรื่องเอไป บีมา
บียังไม่ไป ซีกบดีก็จูงมือเข้ามา
แถมเอทำท่าหันหลังมามองยิ้มๆ เหมือนจะบอกว่าเดี๋ยวเจอกันอีกทีนะตัวเอง

ผมห่วงแต่เรื่อง "เครียดแบบไม่รู้ตัว" นะครับ
เพราะผมเองก็เป็นแบบนั้น
เมื่อก่อนปวดหลัง เราได้ทำอะไรมากมาย ได้ทำงานทุกวัน (7 วันเลยครับ)
มีเรื่องพิลึกพิลั่น ได้คุยกับมนุษย์สุดขั่วสุดเดช
เจอปัญหาหรือเรื่องงี่เง่าจนหัวเราะไป 3 วัน 3 คืนก็มี
แต่พอเราไม่ได้ทำงาน ก็จะเริ่มเป็นแผ่นเสียงตกร่อง
1-2 เดือน ยังเป็นเรื่องใหม่ๆให้ทำ
พอเลยไปแล้วต้องหาอย่างอื่นทำครับ
โดยเฉพาะคน คนเป็นๆนี่แหละ บำบัดอะไรให้เราดีนัก (อย่าคิดลึกนะครับ)
คนที่เราได้คุยได้เจอนี่แหละ ทำให้เราดีใจ เสียใจ หัวเราะ ร้องไห้ ออกมา
การได้หัวเราะหรือร้องไห้เรื่องของคนอื่นเป็นยาวิเศษนะครับ
เพราะเราไม่ต้องจำหรือต้องหาทางแก้ไข
แต่ถ้าหัวเราะร้องไห้เพราะตัวเรา อาจจะไม่ฮาตอนหลังๆ
มันจะมีเส้นบางๆของจิตใจอยู่เส้นหนึ่งครับ
คือเส้นไม่รู้สึกอะไรถ้าจะพูดเรื่องว่าเราไม่สบาย
ต้องก้าวข้ามเส้นนี้ไปให้ได้
เพราะคนเรามักไม่ค่อยอยากเล่าแล้วเล่าอีกว่า ฉันไม่สบาย แต่ฉันโอเค
เลยพยายามไม่พูดเรื่องป่วยนี้ แต่ข้างยังครุ่นคิด
อย่างผมนี้ ผมตัดเพื่อนทิ้งไป 50 กว่าคนทันที เพราะไม่อยากตอบคำถาม
ยิ่งบางช่วง ปีศาจดำเข้าสิง อยู่ๆก็เกิดอิจฉาเพื่อนว่า
ทำไมเขาไม่ป่วยบ้าง
อดหลับอดนอน ทั้งกินทั้งเที่ยวทั้งดื่ม
ขับรถก็ประมาทสุดๆ เรียนหนังสือก็งั๊นๆ
เรื่องทางบ้านก็ไม่เห็นเขารับผิดชอบอะไรนักหนาเลย
แต่ทำไมเขาอยู่สุขสบาย
ดีมั๊ยครับป่วยกาย แล้วยังมาป่วยจิตอีก มองอะไรก็อคติไปหมด
เริ่มแอบทำอะไรเพี้ยนๆ
สุดท้ายก็ขึ้นไปยืนเล่นบนขอบตึก
โชคดีว่าผ่านวันแบบนั้นมาได้เพราะ พระธรรม แท้ๆ

ห่วงเรื่องอาหารเสริมต่างๆที่ทานเข้าไปนะครับ
โดยเฉพาะเรื่องเคโรติน
สารแปลกใหม่อื่นที่เกิดมาไม่เคยทานก็น่าเป็นห่วง
ทานเข้าไป ตับกับไตก็ออกแรงทำงานมากไปด้วย
ขอให้เลือกแต่ของที่เหมาะที่ควร และทานแค่จำเป็นนะครับ

ผมจะพยายาม "ผอม" ให้ได้นะครับ
หลังจะได้ไม่ทำงานหนักเกินไป


โดย: chauphya วันที่: 22 สิงหาคม 2551 เวลา:13:34:07 น.  

 
ขอบคุณมากนะคะ


โดย: ป้าวี IP: 124.120.213.45 วันที่: 26 สิงหาคม 2551 เวลา:22:45:07 น.  

 
มาจับมือให้กำลังใจเหมือนเดิม
ตอนนี้อาการคงดีขึ้นเรื่อยๆแล้วนะครับ
อย่าแอบหนีไปช๊อปปิ้งที่ไหนบ่อยๆหละ
เวลาเอี้ยวตัวก็ต้องระวังนะครับ
อย่างผมพอผ่านมาได้ 2-3 ปี ก็คิดว่าตัวเองโอเคแล้ว
แต่พอยกกระถางต้นไม้กับถุงปุ๋ยเท่านั้น เสียวเอวแปล็บ
นอนเดี่ยงไป 2-3 วัน กลัวว่ามันจะเป็นหนักกว่าเดิม
ดีว่าเบื้องบนเขาแค่สั่งสอนว่า กรรมยังไม่หมดหรอก อย่าเหลิง

หมู่นี้ผมทำบุญที่ไหนก็ยังคงฝากบุญ
ไปให้เจ้ากรรมฯของป้าวีอยู่เรื่อยๆนะครับ
ไม่รู้ว่ามันมีผลจริงหรือไม่จริง
แต่ด้วยว่าผมมีมุมมองว่าใครทำอะไรก็ได้อย่างนั้น
ดังนั้นกรรมของใคร คนนั้นก็ต้องรับหรือแก้ไขเอาเอง
ไม่อย่างนั้นก็ไปฆ่าคน แล้วจ้างเขาใส่บาตรกันสบายใจเฉิบ
ขนาดไม่เชื่อว่าเราจะลดกรรมให้คนอื่นได้
ก็ยังอยากทำครับ
เพราะบางทีก็คิดถึงเรื่องที่ว่า เรายังพาพ่อแม่ปู่ย่าตายายไปทำบุญได้เลย
ก็เท่ากับกรรม(ดี)ของเราช่วยให้เขาได้ทำกรรม(ดี)เพื่อตัวเขาได้
และเพราะเขา เราก็ได้มีโอกาสไปทำกรรมดี(บุญ)กับเขาได้
ซึ่งถ้าไม่มีเขา วันนั้นเราก็อาจจะไปทำกรรม(ไม่ดี)อยู่ที่อื่นก็ได้
ตอนนี้เลยชักจะเชื่อว่ากรรม(หรือการกระทำ)ของเราสามารถแก้กรรม(เคราะห์)ของผู้อื่นได้
แต่มันมีวิธีที่จะดำเนินไปในแบบของมันเองต่างหาก

ขอให้หายขาด หายจากโรคภัยไข้เจ็บ เหมือนเทพเทวดาสั่งนะครับ


โดย: zoomzero เราจะผ่านมันไปด้วยกัน IP: 124.120.6.51 วันที่: 28 สิงหาคม 2551 เวลา:12:59:26 น.  

 


ตอนนี้ก็แข็งแรงขึ้นมากแล้ว
ขับรถไปทำงานเองได้แล้ว
แต่เมื่อวานไปเดินซีคอนชั่วโมงเดียวก็ปวดบ่าปวดไหล่
กลับบ้านนอนหลับปุ๋ยเลย
คงเป็นเพราะไม่ได้เดินออกกำลังกายเลย
เดี๋ยวเย็นนี้ถ้าฝนไม่ตก คิดว่าจะไปเดินในสวนสาธารณะของหมู่บ้าน
แต่สงสัยคงตอบคำถามไปตลอดทาง ว่าหายไปไหนมา ?

ดูแลตัวเองด้วยเช่นกัน


โดย: AuntieV วันที่: 8 กันยายน 2551 เวลา:13:15:53 น.  

 
ป้าวีครับ
วันนี้ผมคงมายืน(ยิ้ม)เฉยๆนะครับ
เพราะไม่มีแรงที่จะยกแขนเอื้อมมาจับมือป้าวีเลยครับ
มันเหนื่อยมันล้าไปหมด เสียใจเพราะเสียรู้ มันเจ็บจริงๆครับ
เมื่อวันที่เหตุผลที่ผมสงสัยมานานได้เปิดเผยออกมาเสียที
ได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ทำไมใครถึงทำอะไรได้แบบนั้น
ทำไมคนที่เป็นผู้ใหญ่และใจดีถึงได้ส่ายหน้าเมื่อพูดถึงผม
ทำไมคนแปลกหน้าถึงได้กล้ามาด่ากลางบล็อก (ก็เขาเป็น###ที่ซุกซ่อนกันนี่เอง)
ทำไมเพื่อนเขาถึงเอาคำพูดส่วนตัวของเราไปบอก###ใหม่ จนมีเรื่อง (เขาโกรธแทน###นี้เอง)
ทำไมพวกเขาได้แต่คิดว่าปัญหานั้นเป็นเรื่องของความหน้ามืด ทั้งๆเรื่องจริงมันคนละประเด็น
ทำไมคนที่เราไว้ใจถึงต้องเป็นนก***หัว บอกอะไรไปก็ไหลไปทางโน้นหมดสิ้น
กว่าเรื่องทางโน้นจะไหลมาทางเรา เราก็โดน discredit ไปเรียบร้อย แถมเขามีหลักฐานสนับสนุนเพียบ
ถ้าผมแก้ตัวหรือเอาหลักฐานที่ผมมีอยู่ออกมาแฉล้างตาพวกเขา
อีกคนก็จะตายทันที ต้องโดดเดี่ยว ธุรกิจที่วางแผนไว้คงล่ม ต้องกลับไปหาหมาป่าตัวเก่าๆ
แล้วความดีที่เราทำมาตลอด มันจะมีค่าอะไรให้ใครจดจำ
ผมคงไม่ฆ่าคนที่เราบอกว่า "xxx" (อย่างพล่อยๆไป) หรอกครับ
ไม่นึกเลยว่าคำที่เราใช้เพื่อดึงเขาให้มีชีวิตต่อไป
เพื่อบอกว่าเขารู้ว่าเขาไม่ได้โดดเดี่ยวคนเดียว มันจะกลับมาฆ่าเราได้

อยากได้เซรุ่ม ชาวนาอย่างผมจะได้กลับไปทำนาอย่างเดิมเสียที


โดย: ซูมสูญ IP: 124.120.0.199 วันที่: 15 กันยายน 2551 เวลา:6:15:13 น.  

 
วันนี้ วันที่ 18 กันยายน
คงเป็นวันสำคัญอีกวันของป้าวี
ผมขอให้ทุกเรื่องราวผ่านพ้นไปด้วยความปลอดโปร่ง
อะไรที่ร้ายแรงขอให้ผ่อนบรรเทากันเสียบ้าง
ชีวิตคนดีๆหนึ่งคน ทำไมต้องผจญเรื่องหนักหนาสาหัสได้ขนาดนี้
ขอพระ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอพลังแห่งความดีงาม
ขอความเมตตาในสากลโลก
ช่วยมาเป็นพลังอันยิ่งใหญ่
ให้พี่คนนี้ที่ผมเพิ่งรู้จักตัวตนจริงๆ
ให้แข็งแรงแข็งแกร่งทั้งกายและใจด้วยครับ


โดย: :^, ซูม IP: 124.120.5.165 วันที่: 18 กันยายน 2551 เวลา:5:39:55 น.  

 
ป้าวีผ่านไปได้อย่างปอดโป่งค่ะ...

แต่คนที่ขี้มูกโป่งนี่..ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ



โดย: AuntieV วันที่: 20 กันยายน 2551 เวลา:19:05:33 น.  

 
บ่ายแก่ๆอย่างนี้

...แอบเข้ามาอ่านหน้านี้แล้วต้องหาทิชชู่เช็ดน้ำตา


...ฝุ่นมันเข้าตาค่ะ (แบบนางเอกเค้าพูดกัน!)


โดย: ป้าวี IP: 124.120.247.208 วันที่: 18 มกราคม 2553 เวลา:15:57:51 น.  

 
จะครบ 3 ปีแล้ว...

..เหมือนกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้ว...


โดย: ป้าวี IP: 124.122.136.250 วันที่: 30 พฤษภาคม 2554 เวลา:15:49:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

AuntieV
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Free Hit Counter
online counter
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add AuntieV's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.