Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
2 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 
ทัวร์โรงพยาบาลกับน้องปอ (วันที่ 1)

เฮ้อ...เด็กๆจ๋า ผ่านไป 2 อาทิตย์ ทุกอย่างยังไม่เข้าที่เลยลูก เหนื่อยๆๆ ไม่รู้จะพูดอะไรได้มากกว่านี้ มาอัพบล็อกทบทวนความทรงจำกันดีกว่าเนอะ

อังคารที่ 17 ก.ค. น้องปอมีไข้ 38-39 ขึ้นตลอด เช็ดตัวๆๆ แล้วก็กินยาทุก 4 ช.ม.



พฤหัสที่ 19 ก.ค. ก็ดูเหมือนไข้จะห่างขึ้นเป็น 8-10 ช.ม. แม่ก็เลยไม่ได้พาไปตรวจซ้ำ (ประมาทไปรึเปล่าเนี่ย)



ศุกร์ที่ 20 ก.ค. ไข้เริ่มกลับมาอีกแล้ว แถมรู้สึกว่าไข้สูงกว่าเดิมซะอีก เช็ดตัวกินยาไปด้วยความไม่สบายใจของแม่ ...ลูกเป็นอะไรหนอ ฟันขึ้น ส่าไข้ ไข้เลือดออก หรืออะไรกันแน่ คิดๆๆ



เสาร์ที่ 21 ก.ค. ตอน 4 โมงเย็น ชวนป๊ากะพี่ป่านพาน้องปอไปหาหมอดีกว่า เพื่อความสบายใจ วันนี้เจอป้าหมอคนใหม่ใจดีด้วย แต่ใช้เวลานานมาก เพราะพอถึงคิวปุ๊บ พยาบาลก็มาเชิญป้าหมอไปรับเด็กแรกคลอด (ทำไมต้องมาคลอดตอนนี้ด้วยฟระ คนกำลังร้อนใจ) ก็นั่งรอป้าหมอซักพักใหญ่ พอป้าหมอกลับมาก็ได้ตรวจซะที ป้าหมอก็ซักอาการ ปรากฏว่าน้องปอคอไม่แดง อาการอื่นไม่มีอะไรเลย นอกจากมีไข้สูงอย่างเดียว ก็เลยขอตรวจฉี่

พาน้องปอไปแปะถุงฉี่ รอกันจนเงก (ถ้าได้ตรวจก่อนป้าหมอไปรับเด็กแรกคลอด คงได้แปะถุงฉี่ไปนานแล้ว) ระหว่างรอน้องปอฉี่เนี่ยพี่ป่านเดินเข้าไปฉี่ 2 รอบละ น้องปอยังไม่ฉี่ซักหยด จนพยาบาลแซวว่าน้องยังไม่ฉี่อีกเหรอค๊า พี่สาวฉี่ไปหลายรอบละน๊า (เอาฉี่พี่สาวไปตรวจแทนได้ป่ะค๊า) สรุปว่ารอน้องปอฉี่เป็นชั่วโมงก็ไม่สำเร็จ ดูนาฬิกาก็ทุ่มกว่าเข้าไปละ ป้าหมอเลยเรียกเข้าไปคุยอีกที บอกว่ากลับบ้านไปก่อนละกัน ใจแข็งให้กินยาลดไข้ไปอย่างเดียวเหมือนเดิมก่อน อย่าเพิ่งเอายาแก้อักเสบไปเลย เพราะไม่มีอาการอักเสบให้เห็น ถ้าวันรุ่งขึ้นยังมีไข้อยู่ ให้รีบกลับมา จะได้ตรวจฉี่ ตรวจเลือดอย่างละเอียด เพราะป้าหมอสงสัยว่าจะเกี่ยวกับทางเดินปัสสาวะ แหง่ว!!!

คืนนั้นก็แม่ก็เป็นแพนด้าโรคจิต ตื่นมาจับตัวน้องปอทั้งคืน พอรู้สึกร้อนๆก็จับเช็ดตัว ซัดยาแก้ไข้ด้วยความกังวลลึกๆ เฮ้อ...



อาทิตย์ที่ 22 ก.ค. ช่วงเช้าน้องปอก็มีไข้เหมือนเดิม ไม่มีอะไรดีขึ้น แม่เลยขอให้ปู่พาไปร.พ.ตั้งแต่เที่ยง ให้ป๊ากะพี่ป่านรออยู่ที่บ้าน ไม่อยากพาพี่ป่านไปอยู่ที่ร.พ.ด้วยนานๆ เดี๋ยวจะป่วยไปอีกคน (คราวนี้แม่เป็นแพนด้าแบบไม่ต้องเขียนขอบตาถาวรแน่เลยลูก)

พอไปถึงคราวนี้เจออาหมอขาประจำ ก็โดนเจาะเลือด แปะถุงฉี่ตามระเบียบ ตอนเจาะเลือดก็ได้ยินพลังเสียงดอลบี้เซอร์ราวด์หลุดรอดออกมาให้ได้ยินตลอดเวลา ...เด็กอะไรวะ ร้องเสียงดังชิบเป๋ง

ระหว่างนั่งรอน้องปอเจาะเลือด ป้าหมอก็โทรมาถามอาการว่าน้องปอยังมีไข้อยู่มั้ย แม่เลยบอกป้าหมอว่าตอนนี้อยู่ร.พ.รอเจาะเลือดกับตรวจฉี่อยู่ ป้าหมอบอกดีละค่ะ นี่ถ้าเมื่อวานไม่รอฉี่นานมาก คงรู้ผลไปแล้ว (นั่นอ่ะดิ่คะ)

เจาะเลือดเสร็จ ก็ออกมารอน้องปอฉี่ รอกันไป รอกันไป รอกันไป พยาบาลเดินมาถามเป็นระยะ ฉี่รึยังค๊าๆๆๆ ยังค่าๆๆๆ ฉี่รึยังค๊าๆๆๆ ยังค่าๆๆๆ (อยากบอกว่ายังไม่ฉี่โว้ย เดี๋ยวฉี่แล้วเอาไปให้) มีพยาบาลใจดีหาตัวช่วยมาให้ นั่นคือ cold pack ห่อด้วยผ้าขนหนูมาวางไว้ที่พุงน้องปอ ...แต่มันไม่ช่วยอะไรเลยค่ะ แค่เย็นๆพุงนิดหน่อยเท่านั้นเอง ฮือๆ

บางทีเห็นพยาบาลเดินสวนกันก็เม้าท์น้องปอกันไป "ดูสิๆ รอตั้งนานละยังไม่ฉี่เลย ไม่รู้จะฉี่กี่โมง นี่เมื่อวานพี่สาวฉี่ไปตั้งหลายรอบ น้องยังไม่ฉี่เลย" แม่ได้แต่นั่งลุ้น เมื่อไหร่จะฉี่ซะทีฟระ...นังคนสวย ข้าวเที่ยงแม่ยังไม่ได้กินเลยนะเนี่ย

กว่าน้องปอจะฉี่ก็บ่าย 3 โมง 15 นาที รอไม่นานเลย แค่ 3 ช.ม.เต็มเท่านั้นเอง ระหว่างรอเนี่ย แม่ต้องฝากน้องปอไว้กะพยาบาล แล้วไปฉี่เองซะ 2 รอบ!!!

ตอนล้วงไปแล้วรู้สึกว่าในถุงมีฉี่ แทบอยากตะโกนบอกทั้งแผนกเลยว่าลูกช๊านฉี่แล้ว ความรู้สึกเหมือนถูกหวยเลขท้าย 2 ตัวประมาณนั้นเลย

ระหว่างรอผลตรวจปัสสาวะกะผลเลือด (ซึ่งผลเลือดคงได้มาชาติกว่าละ) ลงไปหามื้อเที่ยงมากินตอนเกือบ 4 โมงเย็นดีกว่า พยาบาลบอกว่ารีบขึ้นมานะค๊า เพราะอาหมอจะกลับตอน 4 โมงเย็น นี่ถ้าน้องปอฉี่ช้ากว่านี้จะทำยังไงล่ะเนี่ย

ผลเลือด...ปกติดี ไม่เป็นไข้เลือดออก
ผลปัสสาวะ...ค่าเม็ดเลือดขาว 31-50
สรุปว่าติดเชื้อในทางเดินปัสสาวะ ต้องแอ๊ดมิท กรี๊ด!!! ได้เปลี่ยนที่นอนโดยไม่ทันตั้งตัว

รีบโทบอกป๊าก่อนเลย (คนจ่ายตังค์นี่หว่า) เสร็จแล้วลงไปส่งข่าวให้ปู่รู้ ปู่นั่งรออยู่ด้านล่างตั้ง 4 ช.ม.ไม่บ่นซักคำ พอปู่รู้ว่าหลานรักต้องนอนร.พ. ปู่ก็เลยกลับบ้าน

พอเข้าห้องเรียบร้อย ก็จัดแจงโทบอกให้ป๊าจัดของ ป๊าตกใจยิ่งกว่าตอนรู้ว่าต้องแอ๊ดมิทอีก บ่นงึมงำว่าทำไมของเยอะจัง แล้วมันอยู่ตรงไหนส่วนบ้างล่ะเนี่ย (สมน้ำหน้า คนไม่เคยจัดกระเป๋าเองก็แบบนี้แหละย่ะ)


มองไปเห็นป้ายโลตัสลิบๆ บ้านก็อยู่ไม่ไกล แต่กลับไปนอนที่บ้านไม่ได้


แล้วน้องปอก็โดนวัดไข้ เช็ดตัว (ดอลบี้เซอร์ราวด์พร้อมแอมพลิฟลายเออร์ทำงานเต็มที่) โดนเข็นไปเจาะน้ำเกลือ แม่รู้สึกว่าใช้เวลานานจังวุ้ย ได้ยินเสียงดอลบี้เซอร์ราวด์รอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ รออยู่นอกห้องมันร้อนใจจริงๆ เวลาพยาบาลเดินออกมา แม่ถามว่าเสร็จแล้วเหรอคะ พยาบาลบอกว่า...ยังไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ ก๊ากๆๆๆ ยังไม่ได้ทำอะไร ยังร้องขนาดนี้เลยวุ้ย สุดสวยของแม่


แม่ขา...หนูเจ็บ



สงสารหนูมั้ยคะ



มีไม้ปิงปองเป็นของตัวเองละค่ะ


พอเจาะน้ำเกลือเสร็จเรียบร้อย ก็ลองเอาน้องปอนอนพักเอาแรงซักรอบ พอน็อคไปแล้วแม่ก็รีบโทไปบอกให้ป๊าจัดของอีกที เพราะตอนแรกคุยกันคร่าวๆ

จัดไปจัดมา วิ่งขึ้นวิ่งลง หาเจอมั่งไม่เจอมั่ง (ส่วนใหญ่หาไม่เจอ) ป๊าชักจะหงุดหงิดเลยบอกให้แม่ช่วยแยกของที่อยู่ชั้นบนกะชั้นล่างก่อน เอาทีละชั้น แล้วก็บอกมาทีละชิ้น แล้วก็บอกมาด้วยว่าอยู่ตรงไหน (ดีกว่าแม่กลับบ้านไปจัดเองหน่อยเดียวเองนะเนี่ย)


มีบราเวียร์ให้ดูด้วยนะเฟ้ย (สงสัยค่าห้องคงรวมค่าบราเวียร์ไปแล้ว)
ถ้าไม่เปิดดู ลดค่าห้องให้รึป่าวหนอ


ป๊า พี่ป่าน ย่า ป้า มาถึงร.พ.ตอนหัวค่ำ สัมภาระเพียบ!!! ของแม่มีไม่เท่าไหร่ ส่วนใหญ่เป็นของพี่ป่าน เพราะมีทั้งแผ่นซีดี ของเล่น สมุดระบายสี (ป๊าสงสัยว่าเอามาทำไมเยอะแยะ)

พอแม่รื้อเสื้อผ้าพี่ป่านออกมา อดหัวเราะแล้วกุมขมับไม่ได้ ป๊าหยิบมาแต่ละตัว ทำเอาแม่ต้องนึกก่อนว่าจะเอาเสื้อตัวไหนใส่กับกางเกงตัวไหนดีหว่า


อะไรฟระเนี่ย??



แม่จ๋า...หนูไม่อยากเป็นนักปิงปองทีมชาติอ่ะ



ฮูๆ หนูจะกลับบ้าน
ไอ้ปากแหลมเอ๊ย...อดทนหน่อยนะลูก



ช่วยหนูด้วย



เจ็บ อึดอัด รำคาญ ฯลฯ



รายนี้ยังสุขีดีอยู่ เตรียมนอนละ


แต่ก่อนจะนอน ร่ำร้องอยากระบายสี ขอมา...จัดให้อีกแล้ว อันนี้พี่ป่านระบายต่อจากของเดิมที่เคยระบายไว้ เพราะไม่เคยระบายได้เสร็จเรียบร้อยซักรูป มีแต่ระบายบางช่อง แล้วก็ย้ายไประบายหน้าอื่นนิดๆหน่อยๆ เรียกว่าจองไว้เกือบทุกหน้า แต่ไม่เสร็จซักหน้า ฮิฮิ










รูปนี้แม่ชอบมาก รองเท้าสีเขียวข้างนึง สีแดงข้างนึง เปรี้ยวสุดๆ



รูปนี้แม่ถาม "พี่ป่านระบายรูปอะไรคะ"
พี่ป่านตอบ "ระบายมือควายค่ะ"


พอป๊า ย่า ป้ากลับบ้านไปแล้ว เหลือแม่ต้องดวลกะสองสาวแต่เพียงผู้เดียว คืนนั้นอ่วมพอประมาณ พอปิดไฟนอน พี่ป่านเริ่มกระซิก
พี่ป่าน : จะหาป๊า (น้ำตาคลอ)
แม่ : (ป๊าด...จะหาป๊าตอนดึกๆได้ไงอ่ะเนี่ย ขืนแม่ให้ป๊ามารับกลับบ้าน พอถึงบ้านพี่ป่านคงจะร้องหาแม่อีก) พรุ่งนี้ป๊าต้องไปทำงาน เลยนอนกะพี่ป่านไม่ได้ พี่ป่านนอนกะแม่แทนละกันนะ นะคะเด็กดี
พี่ป่าน : จะหาป๊า (น้ำตาจะหยดแย้ว)
แม่ : ป๊าไม่ค่อยสบายด้วยนะลูก ป๊าต้องไปหาหมอกินยา นอนกะแม่นะคะ
พี่ป่าน : ป๊าไม่สบาย ต้องหาหมอกินยา (พยักหน้าหงึกๆ)
แม่ : ไม่ต้องร้องไห้นะ นอนกะแม่แหละ
พี่ป่าน : นอนกะแม่ค่ะ (กระซิกๆ)
คืนแรกกว่าจะได้นอนก็เกือบ 5 ทุ่ม หมีแพนด้าเริ่มออกอาละวาดแล้ว อีกไม่นานคงต้องตื่นแน่เลย

ผ่านวันแรกไปแบบเริ่มเหนื่อย คืนต่อไปจะเป็นยังไงหว่า??




Create Date : 02 สิงหาคม 2550
Last Update : 3 สิงหาคม 2550 7:42:07 น. 2 comments
Counter : 305 Pageviews.

 
น้องปอร้องไห้น่าสงสารจังเลย มาคอยอ่านตอนต่อไปจ้า


โดย: Yinglek IP: 58.136.117.20 วันที่: 3 สิงหาคม 2550 เวลา:13:26:24 น.  

 
น้องปอจ๋า หายป่วยเร็ว ๆ นะจ๊ะ น้ามลเอาใจช่วย
น่าสงสารจังเลย เป็นโน้นเป็นนี่บ่อยจัง พักนี้อากาศก็ไม่ค่อยจะดีด้วย
ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะจ๊ะ

ปล.รักษาสุขภาพ ทั้งแม่ และพี่ป่าน และน้องปอเลย


ไว้น้ามลจะไปเยี่ยมน๊า



โดย: น้ามล IP: 58.136.75.6 วันที่: 3 สิงหาคม 2550 เวลา:13:41:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พู่ระหง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add พู่ระหง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.