RockYou FXText
Group Blog
 
 
เมษายน 2555
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
1 เมษายน 2555
 
All Blogs
 
ปีกกระโดดร่ม...เครื่องหมายที่น่าภูมิใจบนเครื่องแบบลูกเสือ



เท้าที่เหยียบย่างเข้าสู่ Runway ของกองบินสองจังหวัดลพบุรี ความกว้างใหญ่ของพื้นที่มันทำให้ผมดูตัวเล็กลงรากกับเป็นมดซักตัว เมื่อคิดไปถึงภารกิจที่จะมาทำในวันนี้ก็ขนลุก

“แล้วกรูมาทำอะไรว๊ะเนี่ย” เสียงบ่นเบาๆออกมาจากปาก
 “ก็มาฝึกให้เป็นคนที่เหนือคนไง ถ้าไม่มีคนที่เหนือคน ก็คงไม่มีใครที่คอยปกป้องประเทศชาติของเรา” เสียงครูฝึกซึ่งเดินตามหลังมาตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้ม

คนเหนือคนสำหรับผมคงยังอีกห่างไกล เพราะผมเพียงแค่มาฝึกกระโดดร่ม คงเทียบไม่ได้กับกลุ่มครูฝึกที่กระโดดกันมาเป็นร้อยเป็นพันรอบนั้นหรอก

09:30 เสียงเครื่อง Nomad เครื่องบินขนาดเล็กดังขึ้น เหมือนเป็นสัญญาณถามว่าแน่ใจมั้ยกับภารกิจนี้....เงียบ....ยังคงไม่มีคำตอบในใจ ในขณะที่คิดไปต่างๆนานาคณะของครูฝึกที่จะขึ้นกระโดดก็พากันกรูขึ้นไปอยู่บนเครื่อง ครูฝึกคนหนึ่งดึงแขนผมพร้อมกับเสียง “ไป เร็ว”

 ถึงเวลานี้ สิ่งที่คิดอยู่ในหัวก็หายไป ทำได้เพียงวิ่งตามไปขึ้นเครื่องที่อยู่ตรงหน้า
มองไปรอบๆทุกคนนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บางท่านเตรียมกล้องวีดีโอที่จะถ่ายภาพนักเรียนพลร่มที่มาฝึก บางท่านก็ตรวจความเรียบร้อยครั้งสุดท้ายให้กับนักเรียน
 เสียงเครื่องเร่งความเร็วพาทุกชีวิตบนเครื่องแหวกอากาศออกไป แรงสั่นสะเทือนของล้อเครื่องบินที่สัมผัสกับ Runway เขย่าเอาหัวใจของผมลงไปกองที่ข้อเท้า เพียงไม่ถึง 5 นาที ทุกอย่างก็เงียบสงบคงเหลือเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางพอให้รู้ว่ามันยังทำหน้าที่ของมันอยู่อย่างปรกติ
 เครื่องบินไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ ที่เห็นได้ชัดก็คงเป็นภูเขาที่ค่อยๆเล็กลงและอากาศที่หนาวเย็นขึ้นเหมือนเปิดแอร์ แต่มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกว่าหนาวมากไปกว่าความตื่นเต้นที่มีอยู่ตอนนี้
ความวุ่นวายเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อครูฝึกที่ทำหน้าที่บอกทิศทางพยายามส่งสัญญาณมือบอกทิศทางแก่นักบิน

 “ใกล้จะถึงที่โดดแล้วนะ” เสียงครูฝึกที่นั่งใกล้ๆบอกมา ถึงจะดังน้อยกว่าเสียงหัวใจผมก็ตาม
 12,000 ฟิต ผมตาค้างเพราะมันเป็นความสูงที่เกินกว่าที่ครูบอก

“เราต้องขึ้นสูงกว่าเมฆ”ครูฝึกบอกมาเมื่อเห็นผมกังวลกับระดับความสูง
“โอเค-จั๊มพ์” เสียงจากครูฝึกท่านหนึ่งดังขึ้น

 ทุกคนยืนขึ้น จากนั้นก็พากันวิ่งออกไปที่แล็มป์(ประตูเครื่อง) ผมเดินตามไปทันทีครูฝึกที่มีกล้องวีดีโอก็บอกว่า “ผมก่อน-น้องตาม” การพยักหน้าเป็นอันรู้กันในที่นี้  

หลังจากที่ครูฝึกกระโดดเอาหลังลงเพื่อจะถ่ายภาพ ผมก็กระโดดตามไปแทบจะทันที ลมตีปะทะหน้าเข้ามาจนหน้าจัดทรงไม่ได้ เสียงอื้ออึงกลบทุกเสียงรอบข้าง แต่ทุกคำสอนที่ครูฝึกได้สอนมายังก้องอยู่ในหูเด่นชัด เพราะมันหมายถึงว่า “ถ้าพลาด ก็ตาย”
 ความเร็วกว่า 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมงที่ตกลงสู่พื้นดินเบื้องล่าง การจัดท่าทางเป็นไปตามที่ได้ฝึกมาเป็นร้อยรอบ การกระดิกตัวเพียงนิดเดียวจะมีผลต่อการทรงตัวในอากาศทันที ครูฝึกเข้ามาใกล้เพื่อดูท่าของผมว่าถูกต้องหรือไม่ ร่มนำถูกกางออกไปแล้ว รอเวลาที่ระดับความสูงพอเหมาะจึงดึงร่มหลัก สัญญาณเคลียพื้นที่เริ่มขึ้น ครูฝึกลอยตัวออกจากบริเวณนั้น ร่มหลักถูกดึงกางออกทันที ความเร็วถูกลดลงจนกระชากผมหน้าหงาย ชุดที่สวมอยู่รัดรั้งตัวจนแน่น แต่มันกลับทำให้ผมอุ่นใจมากกว่า

 ส่วนสำคัญอีกอย่างของการกระโดดร่มก็คือการลง เพราหากลงไม่ถูก ทิ้งตัวไม่ถูก อาจจะบาดเจ็บได้ แต่งานนี้ โชคเข้าข้าง บังคับร่มลงที่ลานหญ้านุ่มๆ ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร





เวลาไม่ถึงครึ่งวัน ตั้งแต่เริ่มก้าวเข้าสู่ลานกระโดดร่ม จนกระโดดลงมาถึงพื้น แต่ต้องใช้ความกล้าทั้งชีวิตที่จะทำภารกิจเหนือคนได้สำเร็จ ณ เวลาที่ประดับเข็มลงบนหน้าอก มันเป็นความภาคภูมิใจอย่างที่สุด มันไม่ใช่เครื่องประดับหรือของที่ระลึก แต่มันคือเข็มแสดงความสามารถ ที่ต้องแลกมาด้วยวินาทีแห่งความเป็นและความตาย ถ้าท่านเป็นผม ท่านจะไม่ประดับเครื่องหมายนี้ ลงบนเครื่องแบบอันทรงเกียรติของท่านหรือ!!!




credit : ฉลาม เสือ (http://www.facebook.com/TigerShark2007)



Create Date : 01 เมษายน 2555
Last Update : 1 เมษายน 2555 1:26:27 น. 0 comments
Counter : 1026 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

deawdai
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นแม่พิมพ์คนหนึ่งซึ่งเป็นสุข

คอยขจัดความทุกข์ ความโง่เขลา

คอยช่วยเหลือ อบรมและขัดเกลา

ด้วยจรรยาบรรณเราผู้เป็นครู


แต่อีกมุมก็เป็นหญิงผู้หนึ่ง

เป็นหญิงซึ่งยังมีกิเลสอยู่

สิ่งใดไม่เหมาะควรอย่าเชิดชู

มองเราคือ ผู้ไม่รู้ โปรดอภัย



จำนวนคนน่ารัก คน




!!Open Your World!!
Google







แด่..ทหาร ตำรวจ ครู ผู้เสียสละ

ท่านมานะ กล้าแกร่ง แรงใจมั่น

ต้องเสียเลือดเสียเนื้อทุกเมื่อวัน

เพราะฝ่าฟันอวิชชา ผู้ราวี


ขอให้ท่าน จงภูมิใจในศรีศักดิ์

เราตระหนักถึงบุญคุณอุ่นเกศี

ขอพรเทพย์ทั่วไทยในธานี

ต้านไพรี ที่คิดร้าย ในบ้านเมือง

--jk-rolling...dreampoem.com--

Code
Friends' blogs
[Add deawdai's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.