Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2560
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
17 พฤษภาคม 2560
 
All Blogs
 
อุษาโคมคำ ตอนที่ 23



ตาเถร! หนีจากเสือ เสือก็มา!

หัวใจขวัญอรุณหายวาบลงไปกองอยู่ตาตุ่ม ทั่วทั้งอาณาจักรคงมีเพียงเธอที่เห็นพระพักตร์ชวนมองของสุวรรณมุขทวารแล้วทำหน้าราวกับเห็นผี 

หญิงสาวย่นคอ ทำตัวลีบถอยหลังติดฝา ขณะร่างสูงดั่งกำแพงเคลื่อนตามติดจนอกแทบชิดอก ขวัญอรุณรีบยกสองมือขึ้นทำท่าปางห้ามสมุทรเพื่อไม่ให้เขาเข้ามาใกล้กว่านั้น สุวรรณมุขทวารยืนค้ำก้มมองลงมา ดวงเนตรดำขลับทอประกายลึกล้ำวาววามเสียจนเธอประหม่า รีบย้ายสายตาหลบมองออกไปด้านข้าง ไม่ยอมถูกสะกดด้วยอะไรก็ตามที่ทำให้การเต้นของหัวใจล้มเหลว 

แค่คำแทนตัวน่าขนลุกนั่นอย่างเดียวก็สามารถปลิดชีพเธอได้แล้ว! 

“ข...ข้าพระบาทเปนลูกโทนเจ้าค่ะ บ่มีพี่บ่มีเชื้อ บัดนี้ก่บ่คิดมีเจ้าค่ะ” 

เอาเลยเจ้าขวัญ ยืนกรานกลับไปหนักแน่น ลองผู้หญิงออกปากปฏิเสธขนาดนี้เขาต้องมีศักดิ์ศรีบ้างแหละน่า คงไม่คิดบังคับขืนใจเธอหรอก จริงไหม?



ขวัญอรุณเม้มปาก ยืดอกสู้ เปลี่ยนจากก้มหน้าเป็นจ้องตากลับไม่ถอย สุวรรณมุขทวารมองเธอราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แบบที่ทำให้หญิงสาวใจคอไม่ดีสักเท่าไร

นับเป็นเพลาหลายราตรีที่พระองค์อดหวนคะนึงถึงคำพยากรณ์ของพระดาบสผู้เป็นอาจารย์ไม่ได้ 

‘ดูกร พญาเจ้า ศักติคู่พระบารมีนั้น นางเกิดแต่เบื้องบน แต่จักมาจากเบื้องล่าง นางจักเกิดหลังพระองค์วายปราณ แลจักวายปราณขณะพระองค์ยังพระชนม์ชีพอยู่ เป็นผู้มีปัญญาดุจมณียามเช้า ทว่าโสภาดั่งมณียามค่ำ นางอยู่ทั้งโลกนี้ แลไม่ได้อยู่ในโลกนี้ มีคุณลักษณะวิเศษต่างจากอิตถีทังหลาย นางจักอุดมด้วยกลิ่นหอมอันเปนทิพย์ หอมล้ำพรรณนา กลิ่นพรรณไม้ใดในพิภพธรณีบ่เทียมเทียบได้ ด้วยเปนกลิ่นอย่างดอกไม้สวรรค์บ่จางหาย จักมีเพียงพระองค์ทรงสัมผัสได้เท่าหั้น เมือได้กลิ่นจักบังเกิดกามฉันทะอันบ่เคยมี’

กามฉันทะไม่เคยบังเกิดกับสุวรรณมุขทวาร แม้นอยู่ใกล้อิสตรีก็เหมือนอยู่ใกล้ซากไม้ชอุ่มฝน มิสามารถใช้จุดกามกิเลสในพระหทัยพระองค์ได้ ผิดจากยามได้พบขวัญอรุณ เลือดเนื้อทั่วสรรพางค์กลับถูกกระตุ้นให้ร้อนรุ่มดั่งมีไฟเผา ใจซึ่งเคยนิ่งเย็นเป็นวารีกลับแปรเปลี่ยนเป็นน้ำอันเดือดพล่าน เพียงได้กลิ่นอันหอมรัญจวนจิตของพระองค์ก็ไม่อาจข่มให้สงบ ด้วยถวิลถึงรสผลไม้สุกงอมอันโอชะ ว่ารสชาติจะหวานล้ำสักปานใด 

“เฉไฉไปก่เท่าหั้น...เจ้าก่รู้ว่าพี่หมายเถิงอันใด”

ขวัญอรุณกะพริบตาปริบๆ เมื่อทรงยกพระหัตถ์ขึ้นคล้ายจะสัมผัสแก้ม ทว่ากลับเปลี่ยนพระทัยขยับถอยห่าง แสงไฟจากตะคันถูกดึงวูบไปพร้อมร่างสูง ยิ่งขับไล้พระวรกายอันรามไร้ที่ตินั้นให้ดูเด่นอยู่ในเงามืด สุวรรณมุขทวารกลับไปประทับนั่งขัดสมาธิหน้าโต๊ะเล็กเตี้ย เบื้องหน้ามีใบลานจารอักขระซึ่งยังอ่านค้างไว้วางอยู่ และผ้าดิบพับหนึ่ง

คนคิดหนีจึงเพิ่งเห็นว่าตนหลงเข้ามาในห้องทรงพระอักษร มีตู้เก็บและหีดเก็บคัมภีร์จารึกหลายใบ ไม่น่าลืมว่าทรงอยู่ห้องอักษรเวลานี้เป็นกิจวัตร แม้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นทั้งวันแต่ก็ทรงไม่ว่างเว้นจากการอ่านตำรา นับว่าเป็นกษัตริย์ที่รักการศึกษาหาความรู้ พวกนางห้ามทั้งหลายคงต้องพยายามหนักหน่อย กว่าจะแทรกเข้าไปในตารางอันแน่นเอี๊ยดของกษัตริย์หนุ่มได้

“จักยืนค้ำหัวแหมเมินก่” สุวรรณมุขทวารตรัสกับคนที่ยังยืนนิ่งเป็นหุ่นปั้นอยู่ที่เดิม ขวัญอรุณเพิ่งรู้ตัวค่อยเดินมาใกล้ ทรุดตัวลงนั่งด้านขวาของพระองค์อย่างว่าง่าย 

“กินข้าวแล้วฤๅ”

“กินแล้วเจ้าค่ะ” น่าประหลาดที่เธอมานั่งสนทนาวิสาสะเรื่องพื้นๆ อย่างนี้กับเขา

“ดี” รอยแย้มพระสรวลปรากฏขึ้นมุมปาก พึงพอพระทัยในคำตอบ แสดงให้เห็นว่าหญิงสาวเตรียมตัวหนีอย่างมีการวางแผน ไม่ปล่อยให้ตัวเองหิ้วท้องไปตายเอาดาบหน้า แม้ทรงคิดอยู่ว่านางคงไปหาข้าวกินเรือนแถนหลวงได้ แต่นั่นก็คงทิ้งเวลานานเกินไปสำหรับคนไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ดื่มแต่โอสถวิ่งไปทั้งท้องว่างจะสำรอกระหว่างทางเสียเปล่า 

“งวดหน้าจักไปก่หื้อคนหาข้าวพกห่อไปตวยเถิด” ทรงเตือนอย่างรอบคอบ

“...เจ้าค่ะ” ขวัญอรุณรับคำเสียงอ่อย หงอยอยู่แป๊บก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมเธอต้องให้บุรุษตรงหน้ามาเป็นห่วงปากท้องทั้งที่เป็นคนหนี รึเขาสบประมาทคิดว่าอย่างเธอไม่มีวันไปไหนรอด ถึงได้นิ่งนอนใจราวกับไม่กังวลว่าจะหนีพ้น

สุวรรณมุขทวารไม่เงยหน้าจากคัมภีร์ แต่ก็ทรงทราบว่าเมื่อสักครู่นางยังทำหน้าเซื่อง อีกครู่เดียวกลับเปลี่ยนมาทำตาขวาง มองมาราวกับขุ่นเคืองเป็นศัตรู ขวัญอรุณมักวางตัวอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับพระองค์เสมอ เนื่องด้วยการพบกันครั้งแรกทำให้เกิดความทรงจำไม่ดีนัก นางจึงตั้งแง่ไม่ยอมลงให้โดยง่าย 

หญิงสาวเห็นเขาหยิบผืนผ้าดิบที่วางอยู่ออกมาคลี่แผ่วางบนโต๊ะ จึงร้องว่าเป็นตำรายาของตน ตั้งแต่เมื่อตอนพิจารณาคดียังไม่ได้คืน ที่แท้มาอยู่เสียที่นี่

“ลายสือบนผ้านี้เปนภาษาใด”

“เปนภาษาบ้านเกิดข้าพระบาทเจ้าค่ะ เพิ่นเรียกว่าภาษาไทย” ความจริงแล้วไทวะไม่ได้หวงสูตรยาตามคำอ้าง เขาเขียนตำรานี้ขึ้นมาด้วยภาษาไทยเพราะถนัดกว่ามันจะได้ไม่ผิดเพี้ยน และเธอก็เข้าใจง่าย

“พวกไทบ่มีลายสือ” พระองค์ทรงรู้จักกลุ่มชนที่เรียกตนเองว่าไท พวกนั้นอยู่อาศัยกันเป็นกลุ่มน้อยใหญ่ มีหลากหลายเผ่า แต่ไม่มีพวกไหนมีตัวอักษร

“พระบาทกมรเตงอัญศรีรามราช ราชวงศ์พระร่วงเปนผู้ประดิษฐ์ลายสือนี้เจ้าค่ะ” 

“ราชวงศ์พระร่วงบ่เคยได้ยิน อยู่แว่นแคว้นชื่ออันใด”

แน่ล่ะ อยู่ห่างกันนานตั้งพันกว่าปี กว่าจะถึงพุทธศตวรรษที่ 18 ระหว่างนี้มีอาณาจักรเกิดใหม่และล่มสลายไปอีกตั้งหลายรอบ 

“ชื่ออาณาจักรสุโขทัยเจ้าค่ะ” 

พอถูกถามว่าบ้านเมืองของเธอชื่อว่าสุโขทัยอย่างนั้นหรือ ขวัญอรุณจึงโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน ชี้แจงว่าเมืองของเธอนั้นสืบทอดเอาลายสือไทมาใช้ ไม่ได้เป็นเมืองเดียวกับที่ประดิษฐ์ขึ้นมา พระองค์คำเหมือนจะเข้าใจ จากนั้นจึงทรงให้เล่าต่อถึงพญารามผู้นี้ว่ายังทรงมีพระราชกรณียกิจใดอีกบ้าง นอกจากการสร้างลายสือ 

เธอเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีเร่งรัดจึงเบาใจ ด่าตัวเองว่าไม่ควรทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมตีตนไปก่อนไข้ ต่อให้คิดรับเป็นนางนาคไว้จริงก็ต้องผ่านพิธีกรรมเป็นขั้นเป็นตอนอยู่บ้าง ไม่ใช่รวบหัวรวบหางอย่างป่าเถื่อน  

ขวัญอรุณมีกำลังใจเล่าเรื่องการเก็บภาษี การสร้างทำนบกักเก็บน้ำที่เรียกว่าสรีดภงส์ การสร้างแนวคันดินที่เรียกว่าเขื่อนพระร่วง การตรากฎหมายมรดก ไปจนถึงการจัดให้มีพระแท่นมนังคศิลาบาตรเพื่อเอาไว้ให้พระเถระแสดงธรรมเทศนาแก่ท่วยปั่วท่วยนาง

สุวรรณมุขทวารอดทึ่งในปัญญาความรู้ของหญิงสาวไม่ได้ หลายประการที่เล่ามานั้นพระองค์เห็นว่าเป็นเรื่องน่าสนใจอย่างยิ่งที่จะนำมาใช้กับสุวรรณโคมคำ โดยเฉพาะการสร้างเขื่อนหรือทำนบเพื่อป้องกันน้ำท่วมพื้นที่เพาะปลูกของราษฎร และไว้ใช้กักเก็บน้ำในหน้าแล้ง 

เห็นพระองค์คำทรงสดับอย่างตั้งใจ ขวัญอรุณจึงพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยเปื่อยผ่านไปหลายชั่วโมงจนความง่วงเริ่มเข้ามาครอบงำ ดวงตาหนักอึ้งปรือลงทีละน้อย จากนั่งตัวตรงเริ่มเท้าคาง สุดท้ายเสียงยืดสัปหงกผล็อยหลับไปในที่สุด 

ร่างสูงเหลือบมองหญิงสาวที่วูบพับลงกับโต๊ะ ฟื้นจากการจมน้ำไม่ทันไรต้องออกไปร่วมตัดสินคดีในท้องพระโรง คงยังอ่อนเพลียอยู่มาก กระนั้นก็ยังฝืนดื้อดึงหลบหนีออกจากหออุทุมพล แม้นพระองค์แสดงกิริยาราวกับไม่ใส่พระทัย หากแท้จริงมีความหวั่นไหว เกรงว่านางจะลับเร้นหายไปในที่ทรงตามไม่ถึง 

ความสงบนิ่งจึงเป็นเสมือนเกราะซึ่งทรงสร้างให้นางรู้สึกสบายใจ หากแท้จริงความอดทนของพระองค์ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดอยู่รอมร่อ ดุจเดียวกับน้ำปริ่มขอบสระอันใกล้ล้นปรี่ออกมาท่วมท้น ขวัญอรุณไม่รู้ดอกว่ากลิ่นหอมหวานจากกายนางสร้างความปั่นป่วนให้บุรุษเพศจวนเจียนคลุ้มคลั่งได้มากมายนัก

สุวรรณมุขทวารค่อยพับเก็บตำราบนโต๊ะให้เรียบร้อย โน้มพระวรกายไปช้อนร่างหลับสนิทเข้าสู่พระพาหา อุ้มนางเดินกลับห้องบรรทมด้วยความเบามือ นางพระกำนัลคอยท่าอยู่อย่างสงบ พวกนางรีบเปิดประตูและหับบานไม้ปิดสนิทตามหลังอย่างรู้งาน 

ขวัญอรุณรู้สึกเหมือนตัวเองลอยแกว่งกระเทือนอยู่นิดๆ คล้ายไม่ได้นอนอยู่บนพื้น ดวงตาดำสนิทปรือขึ้นอย่างง่วงงุนเมื่อแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับที่นอน เบื้องหน้าคือพระพักตร์งามบริบูรณ์ที่กำลังทอดพระเนตรมองมาอ่อนโยน ปลายนาสิกอยู่ใกล้เสียจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนผะผ่าวมาโดนผิวแก้มและริมฝีปาก หญิงสาวกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้กำลังฝัน ยอมรับว่าเธอเคยฝันถึงเขาอยู่หลายครั้ง ทว่าไม่มีครั้งไหนสมจริงสัมผัสได้เท่าครั้งนี้ 

สุวรรณมุขทวารยื่นพระพักตร์เข้ามาใกล้ ทาบทับพระโอษฐ์หนาบนริมฝีปากอ่อนนุ่มดั่งกลีบบัว ขวัญอรุณเบิกตากว้างกับความสนิทสนมชิดเชื้อแบบไม่ทันตั้งตัว อ้าปากจะประท้วงหากพระองค์กลับไม่ปล่อยโอกาสให้ผ่านไป สอดพระชิวหาเข้ามาฉกฉวยลิ้มชิมความหวาน ดูดกลืนเอาลมหายใจไปจากเธอราวกับคนหิวกระหายมาเนิ่นนาน 

“อื้อ...พระ...” มือเล็กกำหมัดทุบพระอุระกว้าง ผิวกายกำยำแข็งดั่งศิลา ตบตีไปผู้เป็นเจ้าของก็ไม่รู้สึกรู้สม แถมยังเจ็บร้าวมือเสียเปล่า 

“บ่เอาเจ้าค่ะ...” ร่างบางอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอด มิสามารถสู้แรงและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ 

ผิดจากภาพลักษณ์ที่ทรงวางองค์สงบนิ่งเสมอ สุวรรณมุขทวารบดขยี้ริมฝีปากเคล้นคลึงคล้ายอยากจะกลืนกินเธอลงไปให้หมดจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า วาบหวิวจนเกือบทนทนไม่ได้ จนเมื่อถอนจุมพิตริมฝีปากอิ่มแดงก็บวมระบมเหมือนโดนพิษผึ้ง พระองค์มองดวงหน้าแดงซ่านด้วยความเสน่หา ซุกใบหน้าลงบนซอกคอขาวเนียน พรมจูบระเรื่อยลงไปบนไหล่ลาดบอบบางจนถึงเนินอกอิ่ม ขณะพระหัตถ์เคลื่อนไหวลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างเรียบลื่นชวนสัมผัส 

ขวัญอรุณเคลิบเคลิ้มไปกับการเล้าโลม มืออุ่นร้อนนาบลงไปที่ไหนแทบทำให้คนไม่เคยต้องมือชายหลอมละลายที่นั่น ถูกทาบทับไว้ด้วยเรือนกายกำยำร้อนดั่งถ่านไฟ หญิงสาวไม่รู้ตัวว่าผ้าชิ้นบนถูกเกี่ยวหลุดหายไปตั้งแต่เมื่อไร กระทั่งผ้านุ่งก็ยังถูกมือใหญ่สอดมือเข้าไปรุกรานลูบคลำจนมันถลกขึ้นมาถึงต้นขาขาว เธอครางสะอื้น บดเบียดกายเสียดสีกลับจนเขาคำรามออกมาในลำคอ 

“สมพาสเจ้าเสียคืนนี้ คงบ่ผิดประเพณีนัก” พระองค์กระซิบเสียงพร่าข้างหูนาง 

ขวัญอรุณพลันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ สติสตังกลับมาในทันควัน ใบหน้างามหล่อเหลาและรูปร่างอุดมด้วยกล้ามเนื้ออันสมบูรณ์แบบล่อลวงให้เธอหลงผิด คิดปล่อยตัวปล่อยใจจนลืมสถานะว่าเขาเป็นใครและตัวเองเป็นใคร เธอไม่ควรปล่อยให้กามราคะเข้ามาครอบงำจนลืมคิดถึงปัญหาที่จะตามมา ถ้าปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้เขาเชยชมแล้วเกิดท้องขึ้นมา เรื่องมันคงไปกันใหญ่

“พี่ใคร่ได้เจ้า” สายพระเนตรหวานซึ้งจนคนโดนจ้องสะเทิ้นอายไปทั้งตัว ยากต้านทานกระแสธารแห่งความปรารถนาอันดำกฤษณา 

ถ้าบอกให้หยุดตอนนี้พระองค์คงไม่ฟังแน่ ให้สู้แรงก็คงไม่มีกำลังมากมายเพียงนั้น…

ขวัญอรุณกล้ำกลืนยกมือขึ้นปิดพระโอษฐ์ที่กำลังลดระดับลงมาอีกคำรบ เบี่ยงใบหน้าหนี 

สุวรรณมุขทวารชะงักเมื่อจู่ๆ ร่างบางก็นอนนิ่งไป พระองค์ประคองดวงหน้างามให้หันมาหา พบดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา มันบีบรัดหัวใจพระองค์เป็นที่ยิ่ง ตรัสถามอาทร “เจ้าร้องไห้ด้วยอันใด” 

ขวัญอรุณสะอื้นฮักดันกายลุกขึ้นนั่งพลางดึงผ้าแถบขึ้นมาคลุมทรวงอกสล้างงาม เพียงพริบเดียวหยดน้ำอุ่นร้อนก็ร่วงเผาะลงมาอาบสองแก้ม พระองค์ทำอะไรไม่ถูก เอื้อมพระหัตถ์ไปหมายเช็ดซับให้ หากถูกนางปัดป้องอย่างสะบัดสะบิ้งแง่งอน

“ก...ก่พระบาท...” ขวัญอรุณสะดุดคำพูดตัวเอง สูดลมหายใจเข้าปอด รีบเปลี่ยนคำเรียกเสียใหม่ให้เข้าสถานการณ์ “...ก่พระเจ้าพี่รังแกน้อง”

“พี่บ่ได้รังแกเจ้าดอกนะ” 

สุวรรณมุขทวารแม้เชี่ยวชาญยุทธศาสตร์ สามารถอ่านแผนการรบได้ทะลุปรุไม่ต่างจากอ่านลายสือ กระนั้นเมื่อต้องรับมือกับมารยาหญิงคนรัก พระองค์ซึ่งเป็นบุรุษเพศหารู้ว่าควรทำเช่นไร 

“พระเจ้าพี่รังแกน้องๆๆๆ” เจ้าหล่อนร้องประณามแบะปากปาดน้ำตาเหมือนเด็ก “ตรึกว่าน้องเปนกปณไร้ที่พึ่ง หัวเดียวกระเทียมลีบจักกระทำอย่างใดก่ได้แม่นก่เจ้าคะ” 

“พี่บ่เคยตรึกอย่างหั้น...” เห็นนางฟูมฟายทั้งน้ำตา แลหัวเดียวกระเทียมลีบแปลว่าอันใด พระองค์ยังไม่กล้าถาม   

“บ่ตรึกแต่ทำอยู่บ่แม่นรึเจ้าคะ ผิว่าน้องมีชาติก่คงทำตวยจารีตประเพณี มีบวงสรวงบูชาเสียก่อน บ่แม่นทำคานธรรพวิวาหะประนี้” ขวัญอรุณก้มหน้าลงซับน้ำตากับฝ่ามือ สะอื้นไห้ปิ่มขาดใจ ไม่ว่าทรงปลอบโยนอย่างใดก็ไม่เป็นผล

“ได้ พี่จักทำหื้อถูกครรลอง เจ้าจักได้ใจบาน” 

ขวัญอรุณได้ทีจึงบอกออกไปว่าเธอก็ไม่ได้ต้องการจัดงานอะไรใหญ่โต ขอแค่จัดขบวนสมโภชด้วยช้าง 300 เชือก ม้า 500 ตัว ราชยาณแต่งเศวตฉัตร 7 ชั้นพร้อมคนหามสิบหกคน ข้าราชบริพารชายหญิงจำนวน 1000 คน มีผู้อัญเชิญเทียนทอง โพธิ์ทอง สังข์ เต่าทอง ปลาทอง พุ่มหมากเงินหมากทอง หีบเงิน หีบทอง แลมีผู้โปรยข้าวตอกดอกไม้ ช่างฟ้อนนางรำ มีการแห่แหนประโคมดนตรีตลอดทาง ทั้งหมดนี้เพื่อมารับเธอให้เข้าสู่พระบรมมหาราชวังเพื่อจะได้สมพระเกียรติยศของพระองค์

สุวรรณมุขทวารทรงนิ่งไปอึดใจก่อนตรัสตอบว่าได้ แต่คงต้องใช้เวลาเตรียมการ เดิมทีก็ทรงตั้งใจจัดงานให้ถูกต้องหลังพิธีบูชาโคมคำเสร็จสิ้นอยู่แล้ว นางจะทนรอได้หรือไม่ 

“น้องบ่เร่งร้อน แค่พระเจ้าพี่มีพระกรรุณาก่เปนบุญวิมลากเจ้าค่ะ” 

เรื่องมากขนาดนี้แล้วยังไม่ตัดใจอีกเหรอเจ้าคะ!

สุวรรณมุขทวารวางพระหัตถ์แตะหัวไหล่กลมกลึงเพียงน้อย กลับทำนางผวาสะดุ้งน่าสงสารนัก ทรงขยับถอยห่าง ทอดพระเนตรเรือนขาขาวนวลอย่างอาลัย จัดพระภูษายับหลุดลุ่ยให้เข้าที่ ตรัสเพียงว่าวันพรุ่งค่อยคุยกัน คืนนี้ให้เธอนอนอยู่ในห้องนี้เถิด พระองค์จะเสด็จกลับไปยังห้องบรรทมใหญ่ ว่าแล้วจึงเสด็จออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ 

เมื่อทุกอย่างกลับมาอยู่ในความสงบ ขวัญอรุณเงยหน้าขึ้น น้ำตายังเปียกชุ่มเต็มแพขนตา คลี่ยิ้มอย่างมีชัย 

เฉียดฉิวๆ รีบติดต่อกับไทวะแล้วหาทางเผ่นหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดดีกว่า!


จบตอน



Create Date : 17 พฤษภาคม 2560
Last Update : 20 พฤษภาคม 2560 11:39:53 น. 20 comments
Counter : 936 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
อิอิ โดนหลอกให้คุยจนหลับแล้วอุ้มเข้าห้อง อร้ายย คิดนำไปไกลแระ


โดย: sakeena IP: 14.207.12.160 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:10:45:54 น.  

 
ไม่น่าเลย ไม่น่าเลยยยยย
ติดนิยายคุณเกตต์อีกจนได้ รักพระเอกทุกคนของคุณเกตต์เลยค่ะ


โดย: patch IP: 180.180.75.254 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:11:00:44 น.  

 
เขิลแทนน้องขวัญค่า แหมๆๆพระองค์คำทำตัวนิ่งสงบ สยบความเคลื่อนไหว ชิลๆสบายๆ เรื่อยๆนะคะ ปล่อยให้น้องหายตกใจ หายขวัญหนีดีฝ่อ ขณะที่องค์พี่ใจร้อนรุ่มราวกับสุมไฟ เก่งจังเลยนะคะที่ข่มอารมณ์ได้นานขนาดนี้ หุหุ อุ้มน้องกลับห้อง ห้องไหนคะองค์คำ ตามส่องไปเฝ้าข้างเตียงเลยค่า


โดย: ลิน IP: 202.44.45.29 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:11:34:03 น.  

 
พระองค์คำใจเย็นมาก หลอกให้หนูขวัญพูดจนหลับไปเอง


โดย: mooda IP: 171.5.238.214 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:12:20:06 น.  

 
เฮ้ยยยยย ค้างมากคะ มาด่วนนะคะ รอทุกวันทุกคืนทุกเวลา เช้าสายบ่ายค่ำ


โดย: นงนง IP: 182.232.214.91 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:12:20:56 น.  

 
อื้อหือ กำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับหนูขวัญคะ พราเกตต์เล่นทิ้งท้ายไว้ซะชวนคิดไปเลยเถิด


โดย: kawee IP: 116.68.149.234 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:16:02:53 น.  

 
ขวัญอรุณเอ๋ยขวัญอรุณ เค้ามีแต่พูดจนลิงหลับ แต่นี่พูดเองหลับเอง เป็นลิงใช่ไหมเราน่ะ หลับแล้วจะโดนลักหลับป่าวเนี่ย 5555


โดย: นวล IP: 119.76.99.159 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:18:20:35 น.  

 
พระองค์คำแผนสูงมากค่ะ ให้หนูขวัญตายใจ
โอ้ยยยยยชอบไม่ไหวแล้วพี่เกตต์ขาา
ลงแดงอีกล้าวมาต่อเร็วๆนะคร่า😍😆✌🏻💕


โดย: เฟริน IP: 182.232.194.34 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:19:39:51 น.  

 
ไม่แน่ใจว่าเข้าใจถูกไหม ว่าคำทำนายเนื้อคู่ของพระองค์คำ สุดท้ายหนูขวัญจะตายก่อนพระองค์คำ T_T



โดย: unna_jung IP: 58.9.70.2 วันที่: 17 พฤษภาคม 2560 เวลา:23:53:31 น.  

 
sakeena - ชวนคุยจนง่วง ตัดกำลังค่ะ

patch - ติดเถอะ จะได้อยู่เป็นกำลังใจกันตลอดไป อิอิ

ลิน - ขายบัตรข้างเตียงค่ะ ใครมาก่อนได้สิทธิ์เปิดผ้าห่ม ลดแลกแจกแถมกันไปเลย 5555

mooda - ทรงพระนิ่ง จะรุกบ้างไรบ้างก็โดนคนเขียนเบรก โถ...

นงนง - เพจวิวขึ้นเพราะคนนี้แน่ๆ ^ ^

kawee - ตามต่อครึ่งหลังนะคะว่าหนูขวัญจะทำฉันใดต่อไป

นวล - สงสัยจะเป็นลิงจริงค่ะ ทั้งปีนต้นไม้ ปีนหน้าต่าง ยังพูดจนหลับเองอีก พระองค์คำว่ายังเรียกว่าลูกลิง 555

เฟริน - คิดการณ์ใหญ่ ใจต้องนิ่ง

unna_jung - ตายก่อนแน่นอนค่ะ ไม่งั้นใครจะฝังศพทำมัมมี่ให้ล้า เดี๋ยวไม่มีพิมนาง พี่ราหุ์ก็จะแห้ว


โดย: นราเกตต์ วันที่: 18 พฤษภาคม 2560 เวลา:0:15:47 น.  

 
มีจิกหมอนนิ๊สนึ่ง....ลุ้นแทบแย่แหมพระองค์ดำน่าจะต่ออีกนิดนึงนะฮ่าๆๆๆ


โดย: แม่มด แม่มด IP: 1.46.139.175 วันที่: 18 พฤษภาคม 2560 เวลา:8:34:39 น.  

 
ว๊ายๆ น้องขวัญแย่แล้วๆ โดนลวนลามซะเกือบเสียที โอ๊ยๆ หัวใจจะวายตายคาอกองค์คำแล้ว เล่นรุกน้องซะเคลิ้มเลย
ว่าแต่น้องขวัญไปหลอกพี่เจ้าเยี่ยงนั้น พี่เจ้าไม่โกรธรึ ถ้ามารู้ทีหลัง หลอกให้รักแล้ววางแผนคิดหนีอีก กำลังนึกว่าถ้าพี่เจ้ารู้จะโกรธ จะโมโห จะอาละวาดสักปานใด หลับตาแป้ป ตายแน่ๆน้องขวัญต้องโดนขังบนที่นอนไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน อย่างน้อยจนกว่าจะแน่ใจว่าจะไม่คิดหนีอีกหรือมีท้อง ฮือๆๆ


โดย: ลิน IP: 202.44.45.29 วันที่: 18 พฤษภาคม 2560 เวลา:10:22:43 น.  

 
อัยยะ
บทจะลุก นี่
คนอ่าน ตั้งตัว บ่ ทัน กันเลยทีเดียว 555 พระพีเจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา


โดย: mooaun1974 IP: 110.169.43.11 วันที่: 18 พฤษภาคม 2560 เวลา:11:27:28 น.  

 
ช้าง 300 เชือก ม้า 500 ตัว จะไปทำศึกกันเหรอ


โดย: kira IP: 203.157.72.217 วันที่: 18 พฤษภาคม 2560 เวลา:13:29:36 น.  

 
ที่หนูขวัญร่ายมาแน่ใจนะว่างานแต่งเล็กๆ 555


โดย: mooda IP: 171.5.239.127 วันที่: 18 พฤษภาคม 2560 เวลา:13:49:12 น.  

 
นี่เธอมีความเล่นตัวเบอร์แรงนะขวัญอรุณ เล่นเอาเจ้าพี่องค์คำไปไม่เป็นเลย แล้วคิดว่าจะหนีได้เหรอเราอ่ะ รอลุ้นกันต่อไปแล้วกันเนอะ


โดย: นวล IP: 119.76.99.159 วันที่: 18 พฤษภาคม 2560 เวลา:14:19:19 น.  

 
นางแอบร้ายยยย 555+


โดย: Yuu IP: 157.7.52.183 วันที่: 19 พฤษภาคม 2560 เวลา:2:09:41 น.  

 
เจ้าเล่ห์ปานนี้ องค์คำจะรู้ตัวมะว่าโดนหลอกล่อ สงสัยต้องหาคนมาติวเรื่องจีบสาวหน่อยแล้ว


โดย: nasa IP: 110.78.186.254 วันที่: 19 พฤษภาคม 2560 เวลา:12:16:44 น.  

 
แม่มด แม่มด - ต่อตอนเช้าค่ะ 555

ลิน - ใจเย็นค่ะ ยังไม่ทันได้เสีย คิดไปถึงท้องแล้ววุ้ย

mooaun1974 - พระเจ้าพี่ คือคำเรียกเต็มๆ แต่เห็นจักรๆ วงศ์ๆ เรียกเหลือสั้นๆ แค่เจ้าพี่ ฟังแล้วลิเกเนาะ

kira - ชอบคอมเมนต์ค่ะ ตลก 55555

mooda - สาวเจ้าบอกว่าเล็ก บ้านนางอาจจะประมาณนี้ จะไม่จัดก็เสียหน้าแย่

นวล - ต้องระวังโดนเล่นกลับ พระองค์คำก็แรงเหมือนกันค่ะ 555

Yuu - รักน้องต้องลงทุนกันนิดนึงนะมังคะ

nasa - พระองค์คำยังไม่รู้ค่ะ 555 ยัยขวัญว่าไงว่าตามกัน


โดย: นราเกตต์ วันที่: 21 พฤษภาคม 2560 เวลา:9:23:02 น.  

 
ตอนนี้กัดหมอนขาดไป10ใบ
ผ้านวมก็ขาดเพราะโดนกัดขาดกระจุยยยย
ฟินนนนนนนนนนน เอาอีกกกก เอาอีกกกกกก


โดย: หนูแรคคูน IP: 49.228.98.210 วันที่: 17 มิถุนายน 2560 เวลา:21:54:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นราเกตต์
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 66 คน [?]




ดาวน์โหลด E-book

กระต่ายในเงาจันทร์

Friends' blogs
[Add นราเกตต์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.