Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2560
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
7 พฤษภาคม 2560
 
All Blogs
 
อุษาโคมคำ ตอนที่ 21



พญาสุวรรณมุขทวารหยัดวรกายตั้งตรงสง่างาม สามารถชี้ชะตาทุกผู้ด้วยพระราชอำนาจอันล้นเหลือดั่งสมมติเทพผู้เป็นใหญ่ ขวัญอรุณครั้นคร้ามขึ้นมาในอก ยังจำแววตายามเขาใช้ปลายดาบจ่อเข้าตรงหน้าเธอได้ เมื่อหมอบกรานอยู่เบื้องหน้ากษัตริย์ ชีวิตบ่าวไพร่ก็เปรียบแค่มดปลวก ไม่แปลกที่สิถิลจะหวาดกลัวจนตัวสั่น ขนาดเธอยืนเยื้องอยู่ด้านหลังพระที่นั่งยังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง 

“สูร้องป่าวหื้อคนช่วย รู้ได้อย่างใดว่ามีคนเรือล่ม”

“ข...ข้าพระบาทมาตวยขวัญอรุณเมือห้องพระสุคนธ์ แต่มาเถิงก่บ่หันจิ่งคิดว่าคงตกน้ำตกท่าไปเจ้าค่ะ” 

“ขวัญอรุณ” 

เจ้าของนามสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกเอ่ยชื่อ สุวรรณมุขทวารตรัสซ้ำให้เธอออกมาจากด้านหลังพระแกล หญิงสาวค่อยก้าวออกไปอย่างไม่เต็มใจ นางพระกำนัลที่มาด้วยกันช่วยประคองมาส่งยังกลางโถงพระโรง ทุกสายตาเหลียวจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว บางคนซุบซิบสนทนาด้วยความสนใจ ร่างบางทรุดลงหมอบกรานถวายบังคม 

“สูมาก่ดี ข้าจักได้ถาม” 

“เจ้าค่ะ” อย่างกับมีตาหลัง รู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่ด้วย 

“ตอนจมน้ำสูหันผู้ใดก่ รำลึกหื้อดี” 

“บ่เจ้าค่ะ ข้าพระบาทเกาะเรืออยู่นาน บ่หันผู้ใดแวดผ่านจนเรือมุดน้ำแลข้าหมดแรงจิ่งจมเจ้าค่ะ” 

“สิถิล เมื่อขวัญอรุณบ่หันสู ก่หมายได้ว่าสูมาเถิงสระหลังนางจมหายไปเสี้ยง แลสูรู้ได้อย่างใดว่านางเกิดอุปัทวเหตุเภทภัย บ่แม่นว่าเมือห้องพระสุคนธ์ไปเสียโพ้นแล้ว”

“ข...ข้าพระบาทเดาเจ้าค่ะ มาเถิงบ่หันนาง เรือก่บ่อยู่ จิ่งคิดว่าคงจมน้ำหั้น” สิถิลละล่ำละลัก 

สุวรรณมุขทวารทรงขานรับในพระศอ

“เมื่อคิดว่าเรือล่ม อันใดบ่โจนลงไปงม จักไวเสียกว่าร้องหื้อคนช่วย” ทรงวางพระหัตถ์บนพระชานุ เอนวรกายไปเบื้องหน้า ทอดพระเนตรจดจ้องนางพระกำนัลสาวราวกับต้องการรุกไล่ให้จนมุม “...ฤาว่าบ่กล้าลงด้วยรู้ว่ามีนาคชุมนุมซุ้มหั้น”

“บ่รู้เจ้าค่ะ! ข...ข้าพระบาทว่ายน้ำบ่เปนจิ่งบ่กล้าลงไปเจ้าค่ะ” สิถิลทำตาลอกแล่กคิดคำโป้ปด ยืนกรานปฏิเสธไม่รู้ว่าในสระมีงูอยู่ชุกชุม 

“ว่ายน้ำบ่เปนรึ” สุวรรณมุขทวารทรงทวนถาม

“เจ้าค่ะ” นางยืนยันคำเดิมหนักแน่น

“มีผู้ใดเปนพยานคำพูดสูได้”

“บ่มีเจ้าค่ะ” สิถิลนึกไม่ออกว่าจะเรียกใครมา พวกนางพระกำนัลที่เคยเล่นน้ำด้วยกันก็ล้วนรู้ดีว่านางว่ายน้ำได้คล่องมาแต่เล็กแต่น้อย

“หั้นก่เอาความนี้ก่อน บัดแมงก่จักรู้ว่าทังปวงเปนคำลวงก่ว่าคำสัตย์ โขลนเอามันไปโยนน้ำ ผิบ่ว่ายเข้าฝั่งข้าจักเชื่อว่ามันกล่าวคำสัตย์ ผิว่าว่ายเข้าฝั่งก่ถือมันอสัจสิ้น โป้ปดมดเท็จต่อกมรเตงไผทโกรม มีโทษตัดลิ้นแลประหาร!” 

เดี๋ยวนะ นี่มันเท่ากับว่า ว่ายเข้าฝั่งก็ตาย ไม่ว่ายเข้าฝั่งก็ตายไม่ใช่เหรอ!

ขวัญอรุณตะลึงเห็นสิถิลถูกโขลนหลวงลากตัวออกไปจากห้องพร้อมเสียงร้องโหยหวน เธอไม่รู้จะช่วยอย่างไร ยุคโบราณการพิสูจน์หลักฐานยังไม่มีนิติวิทยาศาสตร์เข้ามาช่วย มีแต่พิสูจน์ด้วยการกระทำและการสบถสาบานสาปแช่ง อาศัยสิ่งเหนือธรรมชาติ ถ้าบอกว่าว่ายน้ำไม่เป็นก็จงพิสูจน์ว่าว่ายน้ำไม่เป็นให้เห็นกันไปต่อหน้า เวลานี้พูดจริงหรือเท็จล้วนให้ผลไม่ต่างกันเลย 

หลังลับร่างน่าเวทนาของสิถิลก็ไม่มีผู้ใดในห้องกล้าแม้แต่หายใจให้ได้ยินเสียง สุวรรณมุขทวารตรัสขึ้นทำลายความเงียบ 

“ข้าหื้อช่างตรวจดูเรือเปนรูใหม่เพิ่งขูดเจาะ แลจงใจอุดรูด้วยดินเหนียว คนทำตระเตรียมหื้อผู้ใช้ พายเรือไปได้สักครู่หนึ่ง พอเถิงกลางสระจิ่งน้ำรั่วเข้าอย่างแยบยล” 

เป็นอย่างที่ทรงสันนิษฐานจริงๆ ขวัญอรุณเห็นรอยดินหลงเหลือบริเวณรูที่รั่วนั้น

คุณท้าวอุ่มหัวใจกระตุก ไม่นึกว่าพระองค์จะทรงรีบกู้เรือขึ้นมารวดเร็วเพียงนี้ คงด้วยรัตนกัมพลอันมีฤทธานุภาพคุ้มครองเหล่าทหารไม่ให้ได้รับอันตรายจากอสรพิษร้ายเวลาลงไปงมซากเรือ

“แลผู้หั้นก่อยู่เบื้องหลังคำสั่งหื้อนางไปสระโบกขรณีบุริมทิศ แม่นก่ท้าวอุ่ม”

“ทูลกมรเตงอัญ ข้าเปนผู้สั่งหื้อขวัญอรุณไปก่แม่น แต่ข้าบ่รู้ว่ามีนาคน้ำแลเรือรั่วเจ้าค่ะ” คุณท้าวอุ่มกราบทูลหน้าซีดตัวสั่น ยังคงยึดมั่นคำเดิมว่านางเองก็ไม่รู้ว่าสระดังกล่าวเต็มไปด้วยงูพิษ ไม่รู้ด้วยว่าเรือรั่วได้อย่างไร หาไม่แล้วนางคงไม่กล้าส่งขวัญอรุณไป

“บ่รู้ อันใดบ่ส่งอุตราหลานสูไป”

“ข...ข้าพระบาท...” ผู้มากวัยกว่าอึกอัก ผิวแก้มซับสีเลือดด้วยกระดากอาย เรื่องอย่างนี้พูดไปผู้หญิงมีแต่เสีย ให้บอกได้อย่างไรว่าจงใจจัดแจงให้หลานสาวได้พบบุรุษ

“อย่านึกว่าข้าบ่รู้ทันอุบาย สูหมายหื้ออุตตรามาเฝ้าข้าแทนที่ขวัญอรุณ” พระองค์คำทรงชี้หน้า ตรัสไม่อ้อมค้อม 

คนทั้งท้องพระโรงมองมาพร้อมเสียงอื้ออึง ไม่นึกว่าคุณท้าวอุ่มจะกล้าใช้ลูกไม้เพื่อประเคนหลานสาวให้เป็นนางบาทบริจาริกาโดยพระองค์ไม่ประสงค์

“อุตตรามีบุญเข้าเฝ้าก่ด้วยพันเอิญ ข้าบ่กล้าคิดอุกอาจวางเล่ห์กลใส่พระบาทกมรเตงอัญเจ้าค่ะ” คุณท้าวอุ่มรีบก้มหน้าแนบพื้น

“พันเอิญบ่รู้ว่ามีนาคน้ำด้วยรึ” สุวรรณมุขทวารเยาะหยัน พระนางอุรสาเทวีรับสั่งตอบว่าเป็นไปไม่ได้ พระนางในฐานะผู้ดูแลฝ่ายในได้สั่งกำชับกำชาคุณท้าวทุกหมู่งาน ว่าอย่าให้คนของตนเข้าใกล้สระโบกขรณีเบื้องบุริมทิศเป็นอันขาด ดังนั้นคุณท้าวอุ่มมาอ้างว่าไม่รู้นั้นไม่ถูกต้อง 

“สูเปนคุณท้าวย่อมรู้แก่ใจว่าที่หั้นมีภัย ขจัดขวัญอรุณแล้วก่คิดว่านางอุตตราจักใช้ความงามล่อลวงข้าได้ อย่างหั้นแม่นก่”

คุณท้าวอุ่มหน้าเผือดสี นางสู้อุตส่าห์วางแผนมาอย่างดีไม่นึกว่าจะถูกอ่านออกทะลุปรุโปร่ง กระนั้นนางก็ยังพยามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ไม่ยอมให้ถูกบีบคั้นจนมุม อ้างว่าตนเริ่มแก่ชราจึงเลอะเลือนหลงลืมไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรเรื่องที่เกิดขึ้นก็ทำให้ทุกคนได้รู้ว่าขวัญอรุณใช้อาถรรพ์อาคม ถึงเอาตัวรอดจากเหล่านาคน้ำมาได้

“อาคม?”

“เจ้าค่ะ ผิว่าบ่มีวิชาอาคมคุณไสยจักรอดมาได้อย่างใด นางไว้ใจบ่ได้นะเจ้าคะ อาจใช้มันตราร่ายใส่ผู้ใดก่ได้ บ่เว้นพระองค์ก่จักโดนอาถรรพ์เสน่ห์ของนางเสียแล้วบ่แม่นรึเจ้าคะ ผู้ใดก่หัน” ...ว่าพระองค์ทรงลุ่มหลงนางเพียงใด

“บังอาจ!” สุวรรณมุขทวารตวาดสุรเสียงเอ็ดอึงดังฟ้าคำรน เหล่าข้าราชบริพารทั้งหลายขวัญผวาไม่กล้ามองพระพักตร์

ขวัญอรุณไม่อยากเชื่อว่าคุณท้าวผู้อาวุโสจะกล้าแต่งเรื่องป้ายสีเธออย่างเลอะเทอะเลื่อนเปื้อน ไม่มีมูลความจริงแม้แต่น้อย ข้อหาทำคุณไสยมนตร์ดำใส่ผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระมหากษัตริย์ โทษรุนแรงถึงขั้นประหารชีวิต ด้วยกรรมวิธีทรมานนานาจนขาดใจตาย 

เธอไปทำอะไรให้คุณท้าวอุ่มโกรธเกลียดถึงเพียงนั้น!

“มึงจักดูแคลนกูเกินไปแล้วอีอุ่ม ทั่วทั้งแดนเบื้องบนขลนที จดเบื้องล่างขลนที พระเวทย์อันกูได้มาแต่พระอาจารย์ดาบสนี้บ่มีผู้ใดมล้างเทียมหาญ อิสตรีผู้เดียวฤาจักกำกับกูหื้ออยู่ใต้อาณัติได้ด้วยมนตร์บทหนึ่ง มึงกล่าวความใส่ไคล้ผู้อื่นอันอุกฉกรรจ์ มั่นด้วยมีประจักษ์หลักฐานอันใด!”

“หลักฐานคุณท้าวอุ่มหื้อแม่มา บอกว่าค้นได้จากหีดเก็บของขวัญอรุณ” พระนางอุรสาเทวีหยิบเอาพับผ้าดิบออกมา 

ผู้เป็นเจ้าของจำได้ทันทีว่ามันคือตำราที่ไทวะมอบให้ เนื่องด้วยสมัยนี้กระดาษยังไม่ถือกำเนิด การจารใบลานอย่างคัมภีร์ก็ยากเก็บรักษาพกพา ดังนั้นเขียนบนผ้าจะง่ายที่สุด นอกเหนือจากนั้นก็มีแผ่นหนังซึ่งเป็นที่นิยมบันทึกเอกสารสำคัญเช่นแผนที่ทางการทหาร หรือผังเมือง

สุวรรณมุขทวารทรงรับผืนผ้าดิบที่นางพระกำนัลรับขึ้นมาถวาย คลี่ออกพิจารณาเห็นเป็นตัวอักษรไม่คุ้นเคย ไม่คล้ายภาษาใดที่พระองค์ทรงรู้จัก คุณท้าวอุ่มรีบสำทับว่ามันต้องเป็นตัวอักษรจารึกคาถาอาคมที่ขวัญอรุณได้จากปู่เจ้าแถนหลวงเป็นแม่นมั่น 

“เปนตำรับยาบ่แม่นคาถาอาคมเจ้าค่ะ” ขวัญอรุณทูลแย้ง

“เรียกปู่เจ้ามาสอบความดูก่จักรู้ว่าจารึกเหล่านี้คืออันใด ปู่เจ้าแถนหลวงเพิ่งจักเมือเรือนไป คงยังบ่เถิง หื้อคนไปตามมา” พระองค์อยากรู้เหมือนกันว่าบนผืนผ้าบันทึกเนื้อหาอะไร

ใช้เวลาไม่นานแถนหลวงก็กลับมายืนร่วมการพิจารณาพร้อมคนอื่นๆ ในท้องพระโรง ผู้ทรงภูมิในชุดขาวรับเอาผ้าดิบดังกล่าวมาดู ยืนยันว่านี่ไม่ใช่คาถาอาคมอันใดเป็นเพียงตำรับยาสมุนไพรเท่านั้น เขาไม่ต้องการให้สูตรยารักษารั่วไหลไปถึงผู้อื่นจึงได้ใช้ตัวอักษรที่รู้กันระหว่างศิษย์อาจารย์เพียงสองคน 

“บอกเล่าตรงกันก่ดี เกลือกว่าจักเชื่อโดยบ่แทงหื้อแจ้งหมู่ท่านทังหลายก่จักครหาเอาได้ว่าข้าหูเบา เอาใจเข้าคนใกล้” 

เพื่อไม่ให้มีใครติดใจเนื้อหาบนผ้า พญาสุวรรณมุขทวารจึงเลือกหยิบเอาตำรับยามาสามผืน ส่งให้แถนหลวงและขวัญอรุณจัดเทียบยาตามสูตรดังกล่าว เมื่อเสร็จแล้วจึงให้นำมาเทียบกันว่าเป็นสูตรตรงกับในลายสือหรือไม่ โดยมีหมอหลวงคนอื่นช่วยกันตรวจ ทุกคนลงความเห็นว่าเป็นยาจากสูตรเดียวกันไม่ผิดเพี้ยน 

“ท้าวอุ่ม มีอันใดจักแก้ต่างอีกก่”

คุณท้าวอุ่มไม่นึกว่าเรื่องจะพลิกกลับมาเช่นนี้ นางตัวสั่นสะเทิ้มเหงื่อซึมจากทั่วทุกรูขุมขน หันไปทางพระนางอุรสาเทวีขอความช่วยเหลือ พระนางส่ายพระพักตร์ไม่สามารถช่วยสิ่งใดได้ 

“ข้าพระบาทบ่รู้ว่ามีนาคน้ำ บ่ได้เจาะเรือนะเจ้าคะ” นางอ้อนวอนดวงตาเอ่อคลอหยาดน้ำตา ใบหน้ายับย่นชวนสังเวช ขณะกำลังคร่ำครวญโขลนสองนายก็หิ้วปีกลากเอานางสิถิลซึ่งตัวเปียกชุ่มโชกกลับเข้ามายังกลางท้องพระโรง ทิ้งร่างอ่อนระโหยลงเบื้องหน้าที่ประทับ 

คุณท้าวอุ่มหันใบหน้าไปมองลูกน้องของตน ระลอกความสะพรึงกลัวถาโถมจนฉายชัดในแววตา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามโขลนทูลรายงานว่านางสิถิลว่ายน้ำเป็นคล่องนัก เมื่อโยนลงน้ำก่ทนขืนบ่ว่ายได้ชั่วเวลาหนึ่ง ลอยคออยู่สักพักใหญ่จึงสิ้นแรงทนบ่ไหวตะเกียกตะกายเข้าฝั่ง 

สิถิลร้องไห้สารภาพสิ้นว่าตนเป็นคนเจาะเรือให้รั่วตามคำสั่งของคุณท้าวอุ่ม จากนั้นทำทีเรียกคนไปช่วยเหลือเพราะไม่อยากถูกจับผิดได้ “คุณท้าวอุ่มหวังหื้อขวัญอรุณจมน้ำ บ่หั้นก่หื้อตายด้วยอสรพิษทังหลายเจ้าข้า”

“บ่แม่นเจ้าค่ะ บ่แม่น มันมุสา มันใส่ไคล้ข้าพระบาท อีสิถิล มึงใส่ความกู!” ท้าวอุ่มเดือดดาลคนของตนที่สารภาพออกมานัก อ้อนวอนผู้เป็นเจ้าชีวิตแล้วก็หันมาถลึงตามองอีบ่าวทราม 

“พระบาทกมรเตงอัญ พระกรรโลงครรถ์ บ่แม่นอย่างอีสิถิลพูดนะเจ้าคะ” 

“อยู่กันมานานข้าบ่คิดว่าสูจักใจคอเหี้ยมเกรียมประนี้ แม่อุ่ม” พระนางอุรสาเทวีเคียดขึ้งตัดพ้อ

“พระนาง...” คุณท้าวอุ่มใจหายยวบไร้ที่พึ่ง 

“ประนี้มึงยังว่าบ่รู้บ่หันได้อีกรึท้าวอุ่ม เปนคุณท้าวผู้ใหญ่กลับหมายเอาชีวิตคนใต้ปกครอง ใส่ไคล้ว่าใช้มันตราอาคมคุณไสย หมิ่นข้าผู้เปนกมรเตงไผทโกรม อุบาทว์ชาติชั่วผิดหลายกระทงนัก” สุวรรณมุขทวารตรัส พระพักตร์เรียบนิ่งเยือกเย็น ผิดกับดวงเนตรวาววามราวมีไฟเผาผลาญ 

“ผู้ใดกระทำกรรมใด ต้องรับผลการกระทำนั้นเสมอเหมือน โขลนส่งตัวหื้อราชมัลนำมันลงเรือรั่ว หื้อล่องไปในสระโบกขรณีบุริมทิศหั้นเถิด รอดก่หื้อขับออกพระนคร ผิว่าตายก่เปนกรรมของมัน!”

ท้าวอุ่มแทบฉี่เล็ด ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า เนื้อตัวอ่อนไร้กระดูกยามโขลนเข้ามาช่วยกันพาตัวออกไปตามรับสั่ง ขวัญอรุณเวทนาหญิงสูงวัย งูยักษ์ในสระทางทิศตะวันออกนั้นน่ากลัวเพียงไรเธอรู้ดีที่สุด มันอาจไม่มีโชคดีครั้งที่สองสำหรับคนที่ตกลงไป เธอไม่อยากให้ใครต้องพบกับฝันร้ายเช่นนั้นอีก ไม่ใช่ว่าเป็นคนดีจึงให้อภัย แต่ในเมื่อมันผ่านมาแล้วและเธอก็ไม่ได้เจ็บตรงไหน โทษที่คุณท้าวอุ่มได้รับก็ไม่สมควรถึงตายมิใช่หรือ

“มีอันใดขวัญอรุณ สูเจ้าจักอ้อนวอนหื้อข้าอภัยโทษนางรึ” 

“บ่เจ้าค่ะ คุณท้าวอุ่ม แลสิธิลกระทำผิดมหันต์ ข้าพระบาทหันว่าหื้อตายในบ่กี่อึดใจบ่สาสมเจ้าค่ะ ควรหื้อนางไปทำงานใช้แรงงานสักสามเดือนจักได้หลาบจำ ผู้อื่นหันจักคร้ามบ่เอาเปนเยี่ยงอย่าง” เธอเป็นเพียงนางพระกำนัลตัวเล็กๆ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพระราชอาญาที่ประกาศออกไปแล้วได้ ทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมให้ทรงเห็นคล้อยยืดเวลาลงทัณฑ์ออกไป 

ภาวนาให้พระองค์จับสังเกตไม่ได้ด้วยเถิด! 

สุวรรณมุขทวารหรี่พระเนตรลงตรึกตรอง ชั่วขณะหนึ่งขวัญอรุณลอบเหลือบเห็นมุมพระโอษฐ์ยกแย้มพระสรวลบางๆ ก่อนตรัสเด็ดขาดว่า 

“หั้นก่เอามันทังสองไปโบยสามสิบไม้ ปลดอีสิธิลเปนทาสส่งไปโรงไม้ แลถอดยศท้าวนางอีอุ่ม ริบเบี้ยหวัด ลดขั้นเปนทาสโรงช้างหลวงสามปลี พ้นโทษจิ่งเวนเปนข้าไทใช้แรงโรงย้อมบ่ต้องเมือ!” 


(จบตอน)



Create Date : 07 พฤษภาคม 2560
Last Update : 16 พฤษภาคม 2560 4:48:11 น. 18 comments
Counter : 1302 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
สาแก่ใจอิช้อยยิ่งนัก 555555
สนุกจริงๆ ค่ะ 😘


โดย: เจ้าแต้ม IP: 27.55.114.253 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:17:00:19 น.  

 
รักมาก รักคนเขียน รักองค์คำ


โดย: Beerbeer IP: 49.228.237.12 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:17:08:32 น.  

 
มีตอนใหม่ช่างดีต่อใจ ^^


โดย: Yuu IP: 157.7.52.183 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:17:56:06 น.  

 
หูยๆ พระองค์คำไม่ได้โดนเจ้าขวัญทำของหรอกค่ะคุณท้าว แค่โดนใจ ^^


โดย: patch IP: 182.232.205.44 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:18:39:31 น.  

 
สนุกค้า ขอบคุณมากคะ


โดย: นงนง IP: 115.87.153.70 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:19:09:19 น.  

 
มาบ่อย ๆ นะ


โดย: กรรดึก IP: 171.101.73.81 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:20:05:07 น.  

 
เด็ดขาดมากเลยค่ะพระองค์คำ นึกภาพออกได้เลยว่าเสียงทรงพลังมาก สะใจจริงๆ รับโทษไปนะคะคนชั่ว พระองค์คำนี่ฉลาดเฉลียวจริงๆ รักเต็มๆหัวใจแล้วล่ะ อิอิ


โดย: Kawee IP: 124.122.203.197 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:21:33:22 น.  

 
ปล่อยเสือเข้าป่าทำไมเจ้าขวัญ เอ่อ นี่เราแค้นฝังหุ่นคุณท้าวอุ่มไปมะเนี่ย


โดย: นวล IP: 119.76.99.112 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:21:57:57 น.  

 
แบบว่าอ่านไปก็ลุ้นไป อิอิ

อ่านแล้วรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ของภาษาจริงๆ บอกตามตรงไม่ค่อยเข้าใจภาษาท้องถิ่นที่เขียนซํกเท่าไหร่ อ่านครั้งแรกไม่ค่อยเข้าใจว่าเขียนว่าอะไรแต่ก็พอเดาได้จากเนื้อหา พอมาอ่านซ้ำครั้งที่ 2 ก็เข้าใจว่าหมายถึงอะไร ^^

อ่านเรื่องนี้เหมือนได้เรียนภาษาไปด้วยเลย


โดย: unna_jung IP: 58.9.70.98 วันที่: 7 พฤษภาคม 2560 เวลา:22:47:34 น.  

 
เย้ๆๆๆๆ มีความชำระความ และความยิ้มกริ่มขององค์คำที่รู้ทันขวัญอรุณ ที่ยอมตามนี่ไม่ใช่ไม่รู้นะ รู้ แต่รักอ่ะ เลยยอม ฮิ้ววววววว

ปล สู้ๆค่ะคุณเกตต์ นั่งรอมาหลายวัน มาวันนี้มายาวสะใจเลย ขอบคุณค่าาาาาา


โดย: First IP: 188.165.201.164 วันที่: 8 พฤษภาคม 2560 เวลา:0:26:54 น.  

 
กรรมใดใครก่ กรรมนั้นย่อมสนองผู้ได้กระทำ น่างสงสารจังเลยเจ้าค่ะ
ช่างคิดได้ว่าน้องขวัญใช้มนตร์ดำ อพิโธ่ ขอขำแป้ปนะคะ 5555
เขาสร้างมาคู่กัน ดึงน้องขวัญจากอนาคตมาหาพระองค์คำ จะอิจฉา ริษยาไปใย ยอมรับซะเถอะ และอย่าคิดจองเวร แก้แค้นน้องขวัญหล่ะ ถ้าไม่อยากโดนนาคเขมือบ
พระองค์คำสุดยอด เป็นพระเอกที่ไม่โง่นะคะ ปลื้มกับพระเอกฉลาดๆค่ะ ว่าแต่จะให้น้องขวัญเป็นนางในเมื่อไหร่คะ รออยู่ค่ะ


โดย: ลิน IP: 202.44.45.29 วันที่: 8 พฤษภาคม 2560 เวลา:9:19:04 น.  

 
จะสำนึกบุญคุณไหมเนีย


โดย: sakeena IP: 49.228.242.123 วันที่: 8 พฤษภาคม 2560 เวลา:14:25:28 น.  

 
ลงโทษอย่างนี้เจ็บยิ่งกว่าตาย จากคุณท้าวชั้นสูงต้องตกอับใช้แรงงาน สมควรแล้วค่ะ แล้วหลานสาวต้องโดนสอบสวนด้วยมั้ยนี่ แต่ยังไงก็ไม่เข้าตาองค์คำแน่ แถมยังอาจโดนดูถูกอีกต่างหากแม้จะไม่ได้ร่วมมือด้วย


โดย: nasa IP: 119.42.123.124 วันที่: 8 พฤษภาคม 2560 เวลา:16:15:51 น.  

 
หนูขวัญจิตใจดีจริงๆ


โดย: mooda IP: 171.5.239.183 วันที่: 8 พฤษภาคม 2560 เวลา:17:46:16 น.  

 
อยากให้โยนลงบ่อมากกว่านะนี่ เผื่อจะรอด และสำนึกได้ว่าความกลัวนั้นเป็นเช่นไร


โดย: kira IP: 182.232.213.111 วันที่: 8 พฤษภาคม 2560 เวลา:21:56:10 น.  

 
พี่เกตต์ขาาา มาลงตอนต่อไปเร็วๆนะค๊า🙏🏻🙏🏻
กลับไปอ่านใหม่อีกรอบรอวนไปยิ่งลงแดงไปอี๊ก
ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักพระองค์คำ อร้ายยย😆😍
ช่วงนี้เข้าเว็บเกือบจะทุกวันเล้ยย พี่เกตต์สู้ๆๆ รออ่านเสมอคร่า✌🏻✌🏻
นิยายพี่เป็นยาเสพติดชนิดนึงแน่ๆ...ยิ่งอ่านยิ่งติดแถมลงแดงเอามว๊ากๆ😂


โดย: เฟริน IP: 119.42.72.253 วันที่: 11 พฤษภาคม 2560 เวลา:23:40:29 น.  

 
เจ้าแต้ม - ไม่มีใครสงสารซังกุงอุ่มเลยสักคน แง้ๆ

Beerbeer - บอกรักมาเต็มเลย ขอบคุณค่า

Yuu - มีคอมเมนต์ก็ดีต่อใจเช่นกันค่า

patch - 5555 พูดถูกค่ะ โดนใจสุด

นงนง - ขอบคุณนะคะ

กรรดึก - เร่งมือสุดๆ จะแวะมาให้บ่อยนะคะ

Kawee - สมกะร่ำเรียนมาแตกฉานทุกแขนง หัวกะทิเจ้มจ้น

นวล - 55555 ท้าวอุ่ม ก็น่าแค้นแกจริงๆ นะคะ

unna_jung - ตอนหลังก็ไม่ค่อยใส่เชิงอรรถแล้วค่ะ ให้คนอ่านพึ่งตัวเอง อ่านไปอ่านมาน่าจะซึมซาบมั่งแน่ๆ 5555

First - อยากมาทีละทั้งตอนเหมือนกันค่ะ แต่เกรงว่าจะนานเกินไป คนเขียนอืด คนอ่านรอจนลืม

ลิน - ท่าทางอยากขวัญเป็นนางนอกมากกว่านางในนะคะ

sakeena - ม่ายเลย

nasa - อุตตราโดนหางเลขนินทากาเลค่ะ แต่ไม่ได้โดนลงโทษไปด้วยเพราะพระองค์คำรู้ว่านางไม่ได้ร่วมมือกับป้า

mooda - อาจจะกลัวผีคุณท้าวอุ่มตามทวงแค้นก็ได้นะคะ ตอนเป็นคนยังร้ายขนาดนี้ เป็นผีขวัญสู้ไม่ไหว ฮ่า

kira - พญานาคอาจจิกินป้าแกเข้าไปแล้วก็ถ่มถุยออกมาแทบไม่ทัน...

เฟริน - แปะตอนที่ 22 ก่อนครึ่งตอนเพราะคำทวงเลยนะเนี่ย อยากให้มาบ่อยๆ ต้องเมนต์เยอะๆ น้า ใจอ่อนนนน


โดย: นราเกตต์ วันที่: 12 พฤษภาคม 2560 เวลา:20:58:01 น.  

 
ต้องเจอแบบนี้ กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนองนาจา


โดย: หนูแรคคูน IP: 49.228.98.210 วันที่: 17 มิถุนายน 2560 เวลา:21:14:50 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นราเกตต์
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 66 คน [?]




ดาวน์โหลด E-book

กระต่ายในเงาจันทร์

Friends' blogs
[Add นราเกตต์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.