Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2554
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
20 ธันวาคม 2554
 
All Blogs
 
รักษาตัว……….2

คุณพ่อพยายามทำตัวเป็นหัวหน้าทีมพยาบาลอย่างสมจริง คือ รู้ไปหมดว่าต้องทำยังไง มีทฤษฎีเต็มหัว ทำเอาเมียเกือบไม่รอด 55 อยากฝากบอกไว้ตรงนี้ ใครมีโอกาสไปดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บเยี่ยงนี้ กรุณาใจเย็นให้มาก ตั้งใจฟังคนไข้ ซึ่งพะงาบๆ บอกด้วยวอลุ่มเสียงบางเบาให้ดีๆ ถ้าเค้าบอกว่าทำไม่ได้ ก็อย่าไปฝืนนนนน มานเจ็บจริงๆ ว๊อย
คุณพ่อยกเก้าอี้เอนนอนมาไว้ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง แม่จะได้ไม่ต้องตะกายขึ้นชั้นบน นับเป็นสิ่งที่เริ่ดสุด คุณพ่ออาสานอนเฝ้าชั้นล่างบนเก้าอี้ยาวติดๆ กัน พร้อมแผนหรูที่จะเล่นเกมไปด้วย และฉวยโอกาสปลูกฝังแม่ให้รักการเล่นไปด้วย พ่อจึงหมุนเก้าอี้นอนของแม่หันหาหน้าจอ ให้เห็นกันจะๆๆไปโลด คืนที่พี่โทๆ มาค้าง พ่อยังแถมการสาธิตวิธีเล่นให้อีกตะหาก หารู้ไม่ แม่ไม่เคยลืมตาดูเลยสักครั้ง พอลงเอนทุกครั้ง ก็จะเคลิ้มฤทธิ์ยาตลอด
วีคแรกนี้ แม่เริ่มเข้าใจ ทำไมพยาบาลจึงขยันชวนแม่ฝึกเดิน ไม่น่าเชื่อจริงๆ พอร่างกายไม่ได้ ยืนเดินเหมือนปกติ เพียงแค่ 3-4 วัน มันมีผลต่อกำลังขามาก แม่ไม่ได้บาดเจ็บที่ขา แต่ร่างกายส่วนอื่นๆ ระบม ดังนั้น พอเริ่มมาเดิน ซึ่งเป็นแค่การลุกไปเข้าห้องน้ำเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นเร้ย หน้าท้องปวดเหมือนไปซิทอัพมาสักร้อยหน จังหวะกำลังจะลุก หรือ กำลังจะยอง เป็นสิ่งที่ทรมานที่สุด เหมือนโดนแรงดึงดูดของโลกมายื้อไว้ทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนแขนที่หัก
วันแรกที่กลับจากรพ. ป้ามิยูกิมาเยี่ยม จังหวะพ่อกำลังเชือด เอ๊ย ช่วยแม่ลงเอนนอน แม่ร้องโหยหวลแทบขาดใจ ทั้งนู๋และป้ายืนตะลึงตึงๆ กันหมด พอป้าได้สติ ก็กระซิบบอกพ่อว่า จะพานู๋ไปข้างนอก เลยเป็นโชคดีของนู๋ไป ป้าพาไปนั่งเล่นที่แมคโดนัล นู๋ได้แฮปปี้มีล กล่องแรกในชีวิตกลับมาบ้านด้วยความสุขสุดๆ ยังคงเก็บกล่องไว้อย่างดีจนทุกวันนี้!!

วันต่อมา หัวหน้าพยาบาลพยายามเอาใจด้วยการใช้โต๊ะอาหารเช้าแบบพับเก็บได้ ซึ่งปกติใช้เวลาจะทำเก๋เสริฟอาหารเช้าบนเตียง แต่หัวหน้าพยาบาลหย่อนประสพการณ์ไปหน่อย
โครม !!
โต๊ะหล่นลงบนหน้าอกคนไข้
....
ไม่มีเสียงร้องสักแอะจากคนไข้ หุหุ
ไม่ได้เก่งจ๊ะ แต่มันเจ็บจนจุกตะหาก ฮือๆๆ

วันศุกร์ แม่ต้องหาหมอกระดูก แต่หัวหน้าพยาบาลลืมนัดให้
วันเสาร์ หัวหน้าพยาบาลแจ้งข่าวร้าย ยาแก้ปวดหมด ทีนี้ คนไข้เลือดขึ้นหน้า อะไรๆ แม่ทนได้ทั้งนั้น แต่ยาหมดนี่ ยอมไม่ได้!! แม่อาละวาดด่าลั่นเลย 55 คนติดยาเป็นหยังงี้เองเน๊อะ ทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้ได้ยา
โชคดี วันนั้นน้าเดือน อยู่ดูแล (ดูสิ แม่อาละวาดไม่มียางอายเลย) น้าเดือนพยายามช่วยเคลียร์ให้โดยการโทรไปที่ รพ. ทั้งจะได้ขอยา และนัดหมอให้ เชื่อหรือไม่ รพ.แนะนำให้ไปหาหมอที่อื่น เพราะถ้ากลับมานี่ ราคาแพงมาก ???!!!
คืนนั้น แม่จึงนอนครวญครางทั้งคืน ส่วนพ่อก็ย้ายไปนอนที่ห้อง จะได้ไม่ต้องรับรู้ 55 พ่อแอบสำนึกผิดนิดๆ ด้วยการแขวนรูปแต่งงานในห้อง หลังจากทิ้งรูปนี้ไว้เกือบสิบปี 55 ทำแล้วรู้สึกดีขึ้นไหมจ๊ะ แม่หนะ พอเห็นรูปแล้ว ก็เกือบก๊าก เออ ยกฟ้องทุกข้อหา 55 จริงๆ การที่เผชิญกับทรีตของหัวหน้าพยาบาลคุณพ่อแบบนี้เข้าไป มันช่วยให้แม่ฟื้นเร็วเหมือนกันนะ เพราะมันทำให้แม่ฮึด พยายามช่วยตัวเองมากๆ เรียกว่า ถ้าจะเจ็บขอเจ็บเพราะตัวเองทำเอง นะ ว่างั้น

คนที่แม่ต้องขอกราบขอบคุณงามๆ คือ น้าเดือน ด้วยน้ำใจอันประเสริฐแวะเวียนมาเยี่ยมทุกวันในวีคแรก ทั้งๆ ที่น้าเดือนมีงานมากและเป็นงานเคียดๆ น้าเดือนมาช่วยทุกอย่างจริงๆ จัดอาหาร ทำความสะอาดบ้าน จัดสถานที่ให้เหมาะกับคนไข้ที่จะสามารถช่วยตัวเองหยิบฉวยของใกล้ตัว ที่สำคัญ คือ ช่วยเช็ดตัวทำความสะอาดแม่โดยไม่มีรังเกียจ แม่ยังรังเกียจตัวเองเลย เหม็นมาก ตั้งแต่อุบัติเหตุ ยังไม่ได้อาบน้ำ สระผมเลย (รพ.ที่นี่ไม่ทำให้ด้วยอ่ะ)
แม่เล่าให้อาม่าฟัง อาม่าจัดแจงตื้อขอเบอร์โทรน้าเดือนทันที
“เอาไปทำมายยย”
“อั๊วจะต้องโทรไปขอบคุณอาเดือน ด้วยตัวเอง นี่ อั๊วมีบัตรโทรศัพท์แล้วนะ อาโส้ยหมวยอีหามาให้”
หุ หุ ว่าแต่ใช้เป็นเหรออาม่า มันต้องกดหลายเลขอยู่น๊า

เพื่อนคนไทยที่วัดและสมาคมก็น่ารัก ผลัดกันมาส่งส่วย ช่วยขับรถ และทำความสะอาดให้ วีคที่สอง แม่จึงรู้สึกสบายขึ้นมั่กๆ เนื่องจาก ขาเริ่มมีกำลัง ลุกเดินรอบบ้านได้ วันที่นู๋รู้ว่าแม่เดินเองแล้ว นู๋กระโดดตัวลอย ดีใจเสียไม่มี แม่พยายามใกล้ชิดนู๋ ด้วยการมอบหมาย หน้าที่ เช็ดหน้า เช็ดแขน (เฉพาะข้างที่ไม่เจ็บ) ให้นู๋ทำ ๆ ด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง ทั้งยังกุลีกุจอ ไถ่ถามตลอด “แม่เอาอะไรไหม” นู๋จะช่วยหยิบด้วยความเต็มใจ ทั้งยังคอยเป็นล่ามให้คุณพ่อรู้ว่า แม่ต้องการอะไร ทุกเย็น นู๋กลับบ้าน นู๋จะถามแม่อาการประจำวันกะแม่ รู้ไหม ลูก นี่คือยาขนานเอก ดีกว่ายาแก้ปวดเป็นไหนๆ

เมื่อคืน (ครบ 20 วัน) แม่เขียนอีเมล์ขอบคุณเพื่อนๆ เลยจะขอแปะเก็บไว้เผื่อนู๋อยากอ่านนะจ๊ะ

สวัสดีคะ พ่อแม่พี่น้อง
มีหลายคนเริ่มถามถึง ตารางส่งส่วยอาทิตย์หน้า เลยถือโอกาสบอกกล่าวมา ณ ที่นี้ว่า ไม่ต้องแล้วจ้า และขอ ขอบคุณ ทุกๆ ท่าน ที่เมตตา มีน้ำใจต่อ สัตว์ผู้ยาก ตั้งใจใช้คำว่า สัตว์ผู้ยาก เพราะเมื่อมองย้อนไป ณ เวลานั้น รู้สึกว่าตัวเองเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ดังนั้น แต่ละคำที่ป้อนเข้าปาก จึงเป็นไปด้วยสติ ระลึกรู้ถึงผู้ปรุง และออกหวั่นไหวหลาย ๆ ครั้ง เนื่องจากอาหารแต่ละอย่าง ปรุงมาสุดฝีมือ อาหย่อยอ่ะ เกิดกิเลส อยากกินแล้ว กินอีก 55 ก่อนจะฟุ้งไปไกล จึงต้องรีบอีเมล์มาสต็อปไว้ก่อน

ขอบคุณทุกท่านที่เป็นธุระดูแลมรรคณิชา มาช่วยทำความสะอาด บ้านช่องสะอาดกว่าก่อนป่วยอีก ตลอดจนท่านที่ช่วยขับรถรับส่ง ให้ถึงมือหมอหลายต่อหลายหน บางท่านก็น่ารักเชียว มาเป็นเพื่อนชวนคุยเฮฮา พอให้ลืมความเจ็บได้บ้างในชั่วขณะนั้นๆ

ส่วนท่านที่ติดภาระกิจต่างๆ มาไม่ได้ ก็โปรดอย่ากังวล เพราะ กุศลจากการที่ท่านเมตตาสวดมนต์ (ไม่ว่าจะในศาสนาใด) กุศลนั้น ได้มาถึงสัตว์ผู้ยากแล้วจริงๆ จะเห็นได้จากการที่ อาการเจ็บป่วยทั้งหลาย ฟื้นหายอย่างรวดเร็ว
เมื่อวานนี้ ได้ไปหาหมอฝังเข็มและเอายาจีนกลับมาชุดนึง ก็ไม่ได้หวังอะไรมาก แต่ เออ แหะ วันนี้ อาการชา และปวดแบบเข็มทิ่มแทงทุเลาลงเกือบครึ่ง อือม์ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ อยากบอกว่า “หายแล้ว” (ตั้งใจพิมพ์ภาษาไทยยาวๆ เหมือนจะอวด เห็นม่ะๆๆ พิมพ์ได้ สุโค่ยๆๆ) ก็ยังไม่ค่อยเต็มปาก เพราะยังใช้งานมือซ้ายไม่ได้เลย แต่นั่นก็เป็นเรื่องของเวลา และจำเป็นต้องรีบแจ้นไปหาหมอกายภาพบำบัดต่อไป ดังนั้น ท่านที่ยังสวดให้ข้าพเจ้าอยู่ ก็อย่าเพิ่งหยุดนะจ๊ะ ยังนีดอยู่จ้า

สุดท้ายนี้ ขออนุโมทนาบุญกุศลที่ท่านทั้งหลาย มีน้ำใจ ตั้งใจให้แก่ข้าพเจ้าในครั้งนี้ ส่งผลให้ท่านและครอบครัวมีสุข สงบเย็น โดยทั่วหน้ากันเทอญ

แปะรูปหมอกระดูกให้น้านุ้ยดูเล่นๆ น่ารักเน๊อะ นามสกุล คลินตัน ด้วยสิ


Create Date : 20 ธันวาคม 2554
Last Update : 20 ธันวาคม 2554 7:32:29 น. 6 comments
Counter : 386 Pageviews.

 
เย้ ฟังแล้วดีใจ รายงานอาม่าบ่อยๆละ


โดย: แม่พี่ออน IP: 58.9.101.130 วันที่: 20 ธันวาคม 2554 เวลา:9:55:51 น.  

 
อุ้ย คุณแม่น้องมรรคได้รับอุบัติเหตุเหรอค่ะ

ไม่ได้อ่านตั้งแต่ตอนแรก เดี๋ยวต้องขอไปอ่านก่อนนะค่ะ

แต่ยังไงก็พยายามรักษาตัวให้หายเร็วๆนะค่ะ
ชลก็ว่า ทำไมพักนี้แม่น้องมรรคไม่ค่อยไปที่ห้องแม่บ้านเลย


ปล. สามีชลก็ขาหักค่ะ ประมาณ 2 เดือนแล้ว
วันนี้ไปผ่าตัดเอาเหล็กออก ภาวะนาขอให้เดินได้เร็วๆด้วย


โดย: bear hunt วันที่: 20 ธันวาคม 2554 เวลา:14:39:34 น.  

 
คุณแม่น้องมรรคขา เห็นรถแล้วตกใจมากๆเลยค่ะ

ที่คุณแม่น้องมรรคเขียนบรรยายเรื่องน้องมรรคเห็นคุณแม่ที่โรงพยาบาลแล้ว

อดนึงถึงตอนที่ลูกสาวชลสองคนเห็นคุณพ่อเค้าล้ม แล้วมีคนมารุมล้อมช่วยเหลือไม่ได้เลยค่ะ จากนั้นก็มีรถพยาบาลมาอีก

ลูกสาวคนเล็กเรียกได้ว่าติดตามาจนทุกวันนี้ ช่วงสัปดาห์แรกนี่เค้าไม่เอาใครเลยนะค่ะนอกจากแม่

ตอนที่ชลตามไปที่โรงพยาบาลกับแฟนนี่ เห็นสภาพแฟนแล้ว ชลนั่งร้องให้คนเดียวเลยค่ะ ตอนนั้นอยู่คนเดียวจริงๆ แล้วสามีก็ดีมากกกกกก เรียกว่าใจสู้สุดๆ


เดี๋ยวต้องไปรับสามีที่โรงพยาบาลก่อนนะค่ะ

แล้วจะแวะมาทักทายคุณแม่น้องมรรคบ่อยๆ


โดย: bear hunt วันที่: 20 ธันวาคม 2554 เวลา:14:57:02 น.  

 
ขอเป็นแรงใจอีกแรงนะคะ ขอให้หายในเร็ววันค่ะ


โดย: momnic IP: 182.53.112.209 วันที่: 20 ธันวาคม 2554 เวลา:15:10:43 น.  

 
หายเร็ว ๆ นะคะ...บุญรักษาค่ะ


โดย: simplyusana วันที่: 21 ธันวาคม 2554 เวลา:1:42:37 น.  

 
มาร่วมแรงสวดมนต์อวยพรให้แม่นู๋มรรคหายเร็วๆ ความดีที่แม่นู๋มรรคทำมาส่งผลให้มีแต่ญาติมิตรมาช่วยดูแล

ขอให้หายเร็วๆและพ้นเคราะห์นะคะ

บุญรักษาจริงๆค่ะ


โดย: มารน้อยไร้สังกัด วันที่: 21 ธันวาคม 2554 เวลา:4:23:43 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

มรรคณิชา
Location :
Sleepless in Seattle United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




สวัสดีคะ
นู๋ชื่อ มรรคณิชา.... เรียกนู๋เต็ม ๆ นะคะ เพราะนู๋ไม่มีชื่อเล่นคะ ... อยากรู้จักนู๋ ก็ต้องตามไปช่วยอ่าน ช่วยคอมเม้นต์นะคะ แม่นู๋จะได้มีกำลังใจ
แก้ไขเพิ่มเติมคะ....
มีคุณน้า คุณพี่ หลายคนมักถามคุณแม่เสมอๆ ว่า "ชื่อของนู๋ แปลว่าอะไร"
บอกเลย ไม่เล่นตัว...อิอิ
มรรค มาจากคำว่า "มรรค 8" ในศาสนาพุทธไงคะ...คุณแม่คงอยากเห็นนู๋เป็นเด็กดี...แถมเวลาสะกดเป็นภาษาปะกิต คุณแม่ใช้ชื่อคุณพ่อสะกดซะเลย...งานนี้ คุณพ่อหน้าบานคะ
ส่วน ณิชา แปลว่า บริสุทธ์
พอมารวมกะ "มรรค" ชื่อนู๋เลยเก๋กู๊ดซ้า

แก้ไขเพิ่มเติม (อีก 5/29/2011)
แขกเค้ามีดาราหญิงชื่อ มานิชา คล้ายชื่อนู๋มากเลย แรกๆ แม่ก็ปลื้มหรอกนะ แต่หลังๆ ชักหวั่นไหว เพราะเพื่อนร่วมงานของพ่อชื่อนี้เปี๊ยบ เป็นตัวป่วนที่ทำคุณพ่อปรี๊ดส์บ่อยๆ

แม่พบว่า เด๋วนี้ เวลาเรียกมรรคณิชาเต็มๆ คือการทำเสียงเข้ม ในเหตุการณ์ปกติ แม่เรียกนู๋ ว่า "ลูก" "นู๋" หรือ ไม่ก็ "ชิชา" "ชา"
Friends' blogs
[Add มรรคณิชา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.