Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
12 พฤศจิกายน 2551
 
All Blogs
 
ไปทดสอบสมรรถนะมาก่ะ

แม่จัดแจงส่งนู๋เป็น Volunteer สำหรับการทำค้นคว้าวิจัยของศูนย์พัฒนาเด็ก มหาวิทยาลัยดังของที่นี่ ปีนี้ ได้ฤกษ์เค้ามาชวนนู๋อีก เพื่อศึกษานำเอาแฟนตาซี pretend play มาใช้ออกคำสั่งกะเด็กวัยทอง ทริปเปิ้ลทรี

วันนี้เลยยาวนานเป็นพิเศษ เริ่มจากแม่เพียรพยาย๊ามโทรถามหมอ เพื่อยืนยันอีกรอบว่า แม่ไปรับวัคซีนกันไข้หวัดใหญ่ได้ป่าว แบบกลัวยามันเข้าไปรบกวนเทอราปีที่ทำอยู่ไง... ก็มีโศกานิดโหน่ย เพราะไม่มีใครโทรกลับ แบบสามครั้งแล้วไง ใจเสีย...อ่ะ.. โทรไปหาซัพพอร์ทกรุ๊ปช่วยปลอบใจ...รู้สึกดีขึ้น

พอเที่ยงก็ขับรถไปบริษัทพ่อ เค้ามีฉีดยากันที่นั่น... วันนี้เจอลุงเควิน ๆ เลยทำใบป้ายชื่อแบบหนึ่งเดือนให้แม่ ท่าทางคงจะสงสารเพื่อนๆ รีเซฟชั่นคนที่ต้องมาเจอคีย์ชื่อนามสกุลของแม่ละมั้ง ลุงเควินนี่เก๋มาก เป็นรีเซฟชั่นคนเดียวของบริษัท(มั้ง) ที่แต่งตัวใส่สูทผูกไทเต็มยศ ขัดกับลักษณะโดยทั่วไปของพนักงานที่นี่ หายากๆ
พยาบาลที่ฉีดยาให้น่ารักมาก แม่เลยใจชื้น กล้าแอบกระซิบว่า วัคซีนตัวนี้ โอเคสำหรับเคสแม่ไหม... พยาบาลปลอบใจว่า ไม่กระทบ ฉีดแล้วดี เพราะคุณภูมิต่ำ (55 ภูมิคุ้มกันนะก่ะ อย่าไปคิดเป็นอื่น)
ฉีดเสร็จพยาบาลก็ให้สติกเกอร์มรรคณิชา แม่เลยประท้วงว่า ไม่แฟร์ พยาบาลหัวเราะ แจกสติกเกอร์แม่ด้วยหนึ่งอัน... เดินออกมาแล้ว มรรคณิชาติงเล็กน้อยว่า ทำไมตัวเองไม่ได้ฉีด หุหุ นึกว่าน่าจะดีใจ ไม่ต้องเจ็บตัว ... แม่เกริ่นไว้นานละว่าจะพานู๋ไปฉีดไง และมรรคณิชาก็ลีลาเล่นตัวบ่นโน่นนี่ มีการจัดกลุ่มหมอเสร็จสรรพนะ มี hurt doctor กะ dentist นู๋ชอบหาหมอฟัน เพราะแค่แปรงฟันจิ๊กๆ แล้วก็ได้ฟันของเล่นตอนจบ

พ่อพาไปกินข้าว ดูรีบๆ ร้อนๆ เพราะพ่อมีประชุมต่อ แม่เลยไล่ให้พ่อกลับไปก่อง พ่อก็อ้างว่ารอเดินไปส่ง เพราะเด๋วแม่จะหลง ... นู๋เลยต้องรีบร้อนกินอุด้งได้แค่นิดหน่อยก็ต้องใส่บ็อกซ์...
แม่ทวงขอยืมรถพ่อๆ บอกไม่มีเวลาไปเอาให้ แม่เลยต้องไปผจญภัยเอง กะไว้เลยว่า ไงๆ ก็หลงแน่ๆ เอิ้กก
มีเวลาเหลือมากมาย พานู๋ไปเกร่ห้องสมุดก่อนละกั้น จะได้ยืมดีวีดีหนังใหม่ๆ มาดู ปรากฏว่า ห้องสมุดปิดคะ จัดเป็นวินาศภัยที่ร้ายแรง เริ่มจากมรรคณิชาทำท่าผิดหวัง และพยายามบอกแม่ว่า “แม่ดูๆ ไฟข้างในเปิด”
“เค้าปิดจริงๆ ลูก ไม่เชื่อนู๋ลองผลักประตูดูสิ”
ไม่ยอมผลักก่ะ กลัวรับความจริงไม่ได้ ...พอโดนแม่ขยั้นคะยอก็พาลมะโหอีกแน่ะ แม่ก็เอานะ ว่าตามทฤษฏ๊
“แม่รู้ว่านู๋ผิดหวังที่ห้องสมุดไม่เปิด ...”
ยังไม่ทันว่าต่อ ลูกบอกแม่ทันที “I don’t want to hear it. I don’t want to open it, OK? OK?” ประมาณว่า แม่ชัตอัพไปเลยใช่ไม๊ลูก ... พอขึ้นรถได้ ก็เข้าอีหรอบเดิม... แม่หน่ะ ปวดฉี่มากมาย แต่ความตั้งใจปราบกบฏมีสูง ปวารนาตัว ถ้าทำให้นู๋สงบไม่ได้ แม่จะไม่เคลื่อนทัพไปไหนทั้งสิ้น
เล่นง่ายๆ ก่ะ... ปลอบนู๋ไปตามเรื่อง ซึ่งนู๋ก็กรี๊ดด กรี๊ดดด กลับมา แม่ก้อปิดประตูรถ ออกมายืนแถวๆ ประตูพอให้นู๋เห็น และปล่อยให้นู๋กรี๊ดโดยถูกล็อคตัวอยู่กะคาร์ซีทแหละ... ครบสองนาที สามนาที แม่ก็เปิดประตูเข้าไปซักไซ้... ใช้เวลาทั้งหมดเกือบครึ่งชั่วโมง กว่านู๋จะสงบได้ หุหุ เมื่อยขามากก ฝรั่งมองกันใหญ่ ...แฮะ แฮะ ... ฝรั่งไม่กี่คนลูก ไม่ต้องอายนะ

ได้ฤกษ์ขับรถไปยูดับ University of Washinton ที่จริงถนนเส้นนี้เคยมาสองสามครั้ง และตรงจุดที่หลง เป็นจังหวะที่จู่ๆ มรรคณิชาก็มีคำถามๆ แม่ๆ ก็ ฮึ้ย์ แยกประสาทไม่ถูก (นั่งตั้งนานดันไม่สนใจจะคุยกะแม่ ให้มันได้งี้ดิ พอมาถึงบนสะพานทางแยกที่วกวน ดันเกิดจะมาเรียกร้องความสนใจกันตอนนี้) และก็ไม่รู้อะไรมาดลใจให้แม่หักขวา 55 เลยไปหลงแถวๆ University Village ซึ่งเป็นแหล่งช้อปปิ้งที่เก๋สุดๆ แห่งหนึ่งในซีแอ็ตเติ้ล เหมือนแกล้งหลงมาแถวนี้เลยนะ...ขอบอก ไม่ได้ตั้งใจนะก่ะ... หลงจริงๆ แบบกะจะหาคนในร้าน...เอ้าพอจอดรถได้จะลงไปถามใครสักหน่อย หันไป ลูกแม่หลับไปแหล่ว... เฮ้อๆ นน.ประมาณนี้ ไม่อุ้มหรอกก่ะ.. แม่ก็นั่งในรถรอเหยื่อมาใกล้ๆ ก็วิ่งออกไปตะปปจิกถามทาง
ถามแล้วก็ไม่ได้เรื่อง เพราะประสาทสัมผัสเรื่องทิศทางของแม่แย่มั่กๆ ปกติขับรถเมืองอื่นก็จะง่ายๆ เพราะถนนเป็นบล็อกๆ ตรงๆ แต่ซีแอ็ตเติ้ลนี่ มันซอกซอย โค้งเว้า แถมมีวันเวย์ให้เวียนหัวเล่นอีก แฮะ แฮะ อ้างไปเรื่อย สรุปว่า หลงต่อ ก็ขับไปเรื่อยๆ คิดในใจว่า ถ้าบุญมีก็คงไปถึงที่หมาย ...เอ้า... ไม่เชื่ออย่าลบลู่ จู่ๆ ก็มาโผล่หน้ายูเฉยเลย 55

ห้องแล็บนี้แบ่งเป็นสองห้องเหมือนห้องสืบสวนนักโทษที่มีกระจกด้านเดียวไว้คอยสังเกตุพฤติกรรม... น้าทามาร่าบอกว่า ขออัดเทปนู๋ไว้ด้วย พอคุณน้าหันมาถามมรรคณิชา “Would you like to be on TV?”
โหย... นู๋หน่ะ ยิ้มแก้มปริ ทำหน้าดีใจสุดๆ
การทดสอบเริ่มจาก ให้เลือกภาพที่ตรงกะที่คุณน้าบอก เช่น Eating, square, Penguin... แม่นั่งดูอยู่ก็นึกในใจ หวานเฟ้ย ลูกแม่ทำได้สบายๆ อยู่ละ ครั้น พอถามไปสักพัก ศัพท์เริ่มยากวุ้ย Uniform, Ankle, Wrench, Violin (อันนี้คุณน้าขี้โกง เล่นเอาเชลโล่ แบนโจ ซึ่งหน้าตาคล้ายไวโอลินมาให้เลือก เลยยากเลยเน๊อะ) ลูกแม่ทำหน้านึกสักพักก็จิ้ม คือ รู้ไม่รู้ นู๋มั่วไปก่อนคะ
น้าทามาร่ามีจิตวิทยาดีมั่กๆ คือ ชมมรรคณิชาตลอด ตรงนี้ แม่ว่าสำคัญมั่กๆ เพราะถ้าบอกนู๋ว่าผิดปุ๊บ รับรองนู๋จะสะดุดและหยุดกึกทันที... แถมทำให้มรรคณิชาภูมิใจอีกตะหาก กลับมาถึงบ้าน ยังเที่ยวคุยฟุ้งกะพี่ๆ ว่า Today I do the game with a teacher who is not a teacher (เข้าใจความคิดของนู๋ไหมก่ะ) It’s hard but I did a good job!!

เกมต่อมาเป็นการฝึกการฟังคำสั่ง... เกมนี้อับอายมั่กๆ
คุณน้าเอากล่องมาสองใบ ใบหนึ่งปิดรูปดาวสีฟ้า อีกใบปิดรูปรถสีแดง เสร็จแล้วคุณน้าก็หยิบการ์ดออกมา และสั่งให้เอาการ์ดรูปดาวใส่ในกล่องดาว การ์ดรูปรถใส่ในกล่องรถ... แน่นอน หมูๆ งี้ นู๋ทำได้อยู่ละ ทุกครั้งก่อนส่งการ์ดให้มรรคณิชาหย่อนลงกล่อง คุณน้าก็จะทวนคำสั่งเสมอๆ ... พอถึงสักใบที่ห้า ที่หก แม่รู้ทันทีว่า นู๋น่าจะเริ่มรำคาญแล้วละ แต่ไม่แสดงออกกะคนแปลกหน้า ถ้ากะแม่ละก้อ ต้องเจอประโยค I don’t want to hear it. 555
ต่อมา คุณน้าเปลี่ยนคำสั่งให้เอาสิ่งที่เป็นสีฟ้าใส่ในกล่องดาวสีฟ้า และสิ่งที่เป็นสีแดงใส่ในกล่องรถสีแดง ทีนี้ การ์ดที่ให้เป็น เปลี่ยนไป เป็นการด์ดาวสีแดง กะรถสีฟ้า ... แม่เห็นแรกๆ นู๋ลังเลแว๊บเดียว...ก่อนจะหย่อนดาวสีแดงลงกล่องดาวสีฟ้า...และทำแบบนี้ตลอดไม่ได้จัดกลุ่มตามสี... 55 ข้อสอบชุดนี้ สอบตกเจงๆ เลยนะลูก..แต่เห็นคุณน้าบอกว่า เด็กส่วนใหญ่มาถึงตรงนี้จะทำกันไม่ได้

เกมต่อมา เป็นเกมตัวเลข ค่อนข้างยาก เริ่มจากให้นู๋พูดตัวเลขตามคุณน้า... ตอนมีแค่ หนึ่งสอง ก็พูดตามได้หรอก แต่พอนู๋เจอเลขห้าหลัก หกหลังก็ตุปัดตุเป๋ ใบ้หวยมั่วเลย (นั่งดูแล้วฮาดี)
หลังจากพูดตามแล้ว คุณน้าก็เปลี่ยนคำสั่ง ให้พูดถอยหลัง เช่น ถ้าคุณหน้าบอก หนึ่งสอง นู๋ต้องบอก สอง หนึ่ง ซึ่งแม่ว่า ว่า คุณน้าไม่ได้ใช้ศัพท์เด็กๆ กะนู๋ ทำให้นู๋ไม่เข้าใจ วิธีการมั่วของมรรคณิชา คือ จะพูดค่าที่มากกว่าเสมอ ข้ามไปถึงเลขสิบเอ็ดก็มี ถ้าคุณน้าเล่นนานกว่านี้ เด๋วนู๋จะพูด เลข หนึ่งร้อยโชว์นะเออ... สรุป สอบตกอีกแย้วอ่า

จบจากเกมยากๆ ทีนี้คุณน้าก็จะเริ่มสังเกตพฤติกรรมแม่ลูก (ว๊ายตายแล้ว ต้องเสแสร้งหน่อยอะเซ่) โดยเอาของเล่นมาวางเรียงเป็นวงกลม มีชุดเดรสอัพเจ้าหญิง เปียโน ช็อปปิ้งคาร์ต ตัวต่อ ตุ๊กตาสี่ตัว บล็อกไม้... ปล่อยให้นู๋เล่นเล่นตามสะดวก... ปรากฏว่า มรรคณิชาตื่นเต้นสุดๆ โผเข้าชุดเจ้าหญิงก่อนเลยถามแม่ทันทีว่า
“Can I take off my dress?” หือ ไม่ต้องแต่งสมจริงสมจังขนาดนั้นนะลูก สวมๆ ทับก็พอ
เสร็จแล้วนู๋ก็ไล่แตะๆ ของเล่นทุกชิ้น มีแตะตัวต่อ ซึ่งนู๋ต่อไม่ได้ ก็จิกแม่มาช่วยหน่อยสิ แล้วตัวเองก็ไปเล่นอย่างอื่น (เหมือนชีวิตจริงมั่กๆ) นู๋ไปจบลงที่บล็อกไม้ เล่นสร้างบ้านอยู่นาน
เล่นสักพัก น้าทามาร่าก็เข้ามาเบรค ขอให้เก็บของเล่นลงในกล่องที่เอามาให้ ของชิ้นไหนใหญ่ใส่ไม่ได้ ให้เอาไปวางบนโต๊ะ
นู๋มีขอร้องอยากเล่นต่อ แต่พอแม่เตือนสิ่งที่คุณน้าบอก นู๋ก็ตั้งหน้าตั้งตาคลีนอัพ ... 555 ตรงนี้สอบได้คะแนนเต็มร้อยก่ะ... ลูกแม่น่ารักเสมอเวลาเรียกให้คลีนอัพ แถมทำถูกต้องตามคำสั่งคุณน้า โดยแม่ไม่ต้องเตือนด้วยละ

มาถึงเกมสุดท้าย คุณน้าเอาพัพเพ็ทมาสองตัว คือ หมี กะมังกร สมมติให้หมีเป็นกู๊ดกาย และมังกรเป็นแบดกาย... ดังนั้น ถ้าหมีสั่งอะไร มรรคณิชาจะทำตาม และไม่ทำตามที่มังกรสั่ง... ตรงนี้ ลูกก็สอบได้เต็มร้อยคะ ...ประมาณนู๋อยู่ข้างซุปเปอร์ฮีโร่หน่ะ

จบการทดสอบวันนี้ ทำให้แม่ตระหนักถึงความเป็นมรรคณิชามากขึ้นกว่าเดิม... ทำให้แม่รู้สึก “เคารพ” ความคิดของนู๋เพิ่มขึ้น รวมถึงที่นู๋บอกว่า I don’t want to hear it. ด้วยนะ ฮือๆๆๆ



Create Date : 12 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2551 13:08:59 น. 3 comments
Counter : 269 Pageviews.

 
ถนนเป็นบล็อคๆ ก็ดีอย่างเนี้ยแหละคะคุณแม่ วนไปวนมาเดี๋ยวก็ถึงที่หมายเนาะ

นู๋มรรคสี่ขวบหรือยังคะ แดเนียลสามขวบครึ่งหน่อยๆ รู้สึกได้เหมือนกันเรื่องความคิดของเค้า บางทีรู้สึกว่าเค้าจะโอเคกับพ่อเค้ามากกว่า เพราะพ่อเค้าจะฟัง แบบว่าเราใจเย็นไม่พออะ ต้องหาเหตุผลมาคุยกัน แล้วเด็กเนี่ยเค้ามีความคิดของเค้าเอง อันนี้เราก็ต้องฝึกฟังความคิดเห็นเค้าเหมือนกัน ไม่งั้นมีงอน


โดย: ลิตเติ้ลเกิร์ล IP: 60.52.203.179 วันที่: 12 พฤศจิกายน 2551 เวลา:15:59:24 น.  

 
สามารถมาก ๆเลยค่ะ พี่ ชาลีนะบางทีขับรถหลงในซีแอตเติ้ลด้วยล่ะ ทั้งที่ตัวเองก็เคยอยู่ในดาวน์ทาวมาก่อน

แหม...ใช้ภาษาวัยสะรุ่นด้วยนะคะ...ไปทดสอบสมรรถนะมา ก่ะ...


โดย: นางฟ้าของชาลี วันที่: 12 พฤศจิกายน 2551 เวลา:23:46:49 น.  

 
สวัสดีค่ะ พอดีเข้าไปอ่านใน pantip น่ะค่ะ เห็นpost ไว้เกี่ยวกับเครื่องสำอางน่ะค่ะ http://www.pantip.com/cafe/woman/topic/Q7179694/Q7179694.html
ไม่ทราบว่ารับสั่งซื้อหรือเปล่าคะ เพราะว่าเอสเต้ที่โพสต์ไว้น่าสนใจมากค่ะ น่ารักน่าซื้อจริงๆค่ะ
pna4444@yahoo.com


โดย: ปวีณา IP: 117.47.173.171 วันที่: 14 พฤศจิกายน 2551 เวลา:14:14:56 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

มรรคณิชา
Location :
Sleepless in Seattle United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




สวัสดีคะ
นู๋ชื่อ มรรคณิชา.... เรียกนู๋เต็ม ๆ นะคะ เพราะนู๋ไม่มีชื่อเล่นคะ ... อยากรู้จักนู๋ ก็ต้องตามไปช่วยอ่าน ช่วยคอมเม้นต์นะคะ แม่นู๋จะได้มีกำลังใจ
แก้ไขเพิ่มเติมคะ....
มีคุณน้า คุณพี่ หลายคนมักถามคุณแม่เสมอๆ ว่า "ชื่อของนู๋ แปลว่าอะไร"
บอกเลย ไม่เล่นตัว...อิอิ
มรรค มาจากคำว่า "มรรค 8" ในศาสนาพุทธไงคะ...คุณแม่คงอยากเห็นนู๋เป็นเด็กดี...แถมเวลาสะกดเป็นภาษาปะกิต คุณแม่ใช้ชื่อคุณพ่อสะกดซะเลย...งานนี้ คุณพ่อหน้าบานคะ
ส่วน ณิชา แปลว่า บริสุทธ์
พอมารวมกะ "มรรค" ชื่อนู๋เลยเก๋กู๊ดซ้า

แก้ไขเพิ่มเติม (อีก 5/29/2011)
แขกเค้ามีดาราหญิงชื่อ มานิชา คล้ายชื่อนู๋มากเลย แรกๆ แม่ก็ปลื้มหรอกนะ แต่หลังๆ ชักหวั่นไหว เพราะเพื่อนร่วมงานของพ่อชื่อนี้เปี๊ยบ เป็นตัวป่วนที่ทำคุณพ่อปรี๊ดส์บ่อยๆ

แม่พบว่า เด๋วนี้ เวลาเรียกมรรคณิชาเต็มๆ คือการทำเสียงเข้ม ในเหตุการณ์ปกติ แม่เรียกนู๋ ว่า "ลูก" "นู๋" หรือ ไม่ก็ "ชิชา" "ชา"
Friends' blogs
[Add มรรคณิชา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.