หัวใจในม่านหมอก ตอนที่ 23 ตอนจบค่ะ

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าตาพี่ชายโลกไซเบอร์ของเธอน่ะ มันยังไงๆอยู่ แต่แหม มันช่างบังเอิญแท้ๆที่เป็นคุณหมอเอกปวีร์ ถ้าเป็นคนอื่น ไม่เกิดศึกชิงนางหรือนี่” นภัสสรถามขึ้นพลางหัวเราะคิกคัก ทำเอาคีตภัทรซึ่งยังอยู่ในช่วงพักฟื้นยิ้มออกมา

“ไม่หรอก คีย์เชื่อว่ายังไงซะ พี่ชายก็ไม่แย่งชิงกะใครแน่ๆ”

“มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น แล้วต่อไปจะเป็นยังไงล่ะ เมื่อรู้แล้วว่าบุคคลลึกลับคือใคร แบบนี้ต่อไปเธอไม่เอ่ยถึงคุณหมอแทนพี่ชายหรอ”

“ไม่รู้สิ กลางวันเราอาจจะคบกันในมาดคุณหมอ กลางคืนเวลาคุยกัน ก็เป็นพี่ชายมั้ง” คีตภัทรบอกขึ้น นภัสสรเลยค้อนให้ด้วยความหมั่นไส้

“คีย์ว่ามันคงสนุกดี”

“โอ๊ยยยยยยยยย อิจฉาจริงๆคนมีความรักนี่ สงสัยจะอยากป่วยไม่ยอมหายแน่ๆเลย”

“บ้าสิ คีย์ยังต้องทำงานนะ ใครจะมานอนป่วยได้ตลอดล่ะ”

“ต่อไปก็ไม่มียัยดาริกามาเป็นนางอิจฉาแล้วสิ เธอคงสบายใจขึ้นเยอะ”

“อืม แต่ก็สงสารเค้านะ คุณหมอสั่งห้ามเหยียบมาที่นี่และโรงพยาบาลอีก ไม่งั้นคุณหมอจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ฝึกงานยังไม่ทันผ่านเลย”

“ก็ช่วยไม่ได้ ทำตัวเองทั้งนั้นนี่” นภัสสรบอกขึ้น คีตภัทรเองก็ยอมรับว่าดาริกาทำตัวเองทั้งนั้น โชคดีเท่าไหร่แล้วที่เอกปวีร์ไม่เอาเรื่องมากไปกว่านี้

“พี่คีย์” เสียงนาเดียที่ดังแว่วมา คีตภัทรจึงหันไปมองเจ้าของเสียงตัวน้อยที่วิ่งมาหาตนทั้งๆที่ยังสวมชุดนักเรียนอยู่ด้วยรอยยิ้ม

“ฉันว่าเธอโชคดีที่สุดเลยนะ ที่หลุดพ้นจากนายกิตติมาได้ ดูสิ ได้เจอพี่ชายตัวจริงแถมกลายเป็นคุณหมอเอกปวีร์คนใกล้ตัว ที่สำคัญแต่งเมื่อไหร่ก็มีลูกทันใช้ทันทีเลย” นภัสสรกระซิบบอกขึ้น คีตภัทรเลยต่อว่าเพื่อนไปเบาๆด้วยความเขินอาย

“บ้า”

“ค่ะ พี่คีย์ว่าน้องเดียทำไมค่ะ” นาเดียถามขึ้นสีหน้างงๆมือที่โอบกอดคีตภัทรปล่อยลงทันที

“ไม่มีอะไรจ๊ะ พี่คีย์พูดเล่นกับน้าสรเค้าน่ะจ๊ะ ไม่ได้ว่าคนเก่งของพี่คีย์เลยจ๊ะ” คีตภัทรรีบชี้แจง

“อ้าว ทำไมแบบนี้ล่ะ พี่คีย์ น้าสรได้ไง ต้องเรียกพี่สรสิ” นภัสสรท้วงเพื่อนรักที่ยิ้มขำๆมองมายังตนทันที

“เรียกน้าน่ะดีแล้ว” คีตภัทรบอกขึ้น

“ก็ได้ๆ อีกหน่อยเธอก็เป็นแม่น้องเดียแล้วนี่ เราเป็นเพื่อนกัน น้องเดียเรียกน้าก็ถือว่าถูกใช่ไหมค่ะคุณแม่” นภัสสรไม่ยอมลดราให้ เอาคืนทันที นาเดียมองคนนี้ทีคนโน้นทีแล้วบอกขึ้น

“ให้น้องเดียเรียกแม่คีย์บ้างสิค่ะ นะค่ะพี่คีย์ นะๆๆนะค่ะ”

“เอ่อ พี่” คีตภัทรได้แต่อ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดีด้วยยังเขินอายอยู่ที่จู่ๆจะมีใครมาเรียกแม่แบบนี้

“บอกไปเลยสิว่าได้ อายอะไรอีกเล่า รักพ่อเค้าแล้วนี่ น้องเดียจ๋า น้าอนุญาตเองจ๊ะ น้องเดียเรียกแม่คีย์ได้ตามสบายเลยจ๊ะ” นภัสสรบอกขึ้นเสียเองคีตภัทรเลยยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่

“ค่ะ น้าสร แม่คีย์” นาเดียเอ่ยเรียกขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ คีตภัทรเห็นแล้วต้องยอมใจอ่อนอีกเช่นเคย


..................


“คิดอะไรอยู่วะ” วิศาลเดินเข้ามาถามในห้องทำงานของเอกปวีร์เห็นเอกปวีร์นั่งเหม่อ ปากกายังคงคาอยู่ในมือ

“หืม อะไร” เอกปวีร์ได้สติถามเพื่อนขึ้น

“ถามว่านายคิดอะไรอยู่ นั่งเหม่อเชียว”

“ไม่มีอะไรหรอก นายจะกลับไปอังกฤษเมื่อไหร่น่ะ” เอกปวีร์ถามขึ้น

“อีกสองสามวัน กุ้งเค้าจะไปเที่ยวด้วยน่ะ เลยรอไปพร้อมกัน” วิศาลบอกกับเพื่อนขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขเมื่อเอ่ยถึงแฟนสาว ทำให้เอกปวีร์นิ่งขรึมไปทันที

“ทำหน้าตาแบกโลกอีกแล้วนะนาย ทำไม กลัวยัยน้องดาของแกจะโผล่มาอีกหรือไงกัน”

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก”

เอกปวีร์ปฏิเสธเพื่อนรักออกไป จะให้บอกได้อย่างไรว่าหลานสาวของเพื่อนรัก ยังไม่ได้ตอบจดหมายมาเลยว่าจะยกโทษให้หรือไม่ เขารออยู่ทุกวี่วันก็ไม่มีวี่แวว แบบนี้เขาจะกล้าสานสัมพันธ์ต่อกับคีตภัทรได้อย่างไรกัน

“มีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้นะ หรือกลุ้มเรื่องยัยคีย์” วิศาลลองเชิงถามขึ้น แต่เอกปวีร์ก็เก็บอาการไว้ไม่มีพิรุธใดๆ ออกมาให้เห็น สงสัยเขาต้องเล่นบทอาที่แสนดีอีกแล้วสินี่

“ชั้นว่าจะจัดงานเลี้ยงสักหน่อยวันพรุ่งนี้นายพอจะว่างไหม”

“เอาสิ จะจัดที่ไหนล่ะ มีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย”เอกปวีร์บอกขึ้นทันที

“ในสวนของบ้านเราก็แล้วกัน ขาดตกอะไรก็เข้าห้องครัวบ้านนายบ้านหรือบ้านฉันได้สะดวกดี”

“อืม ก็ดีนะ บ้านเราไม่เคยจัดงานอะไรมานานแล้วนี่ตั้งแต่นายหมั้นหมายไปคราวนั้น มันก็ตั้งปีกว่าแล้ว”

“แน่นอน ชั้นตั้งใจว่าจะทำให้เป็นงานเลี้ยงที่ประทับใจที่สุดเลย เออ กลับมาหลังชั้นเรียนจบชั้นจะแต่งแล้วนะ”

“ก็ดีสิ อายุนายก็ไม่น้อยแล้วนะ กุ้งเองจะได้เลิกน้อยใจเสียทีที่คู่หมั้นอย่างนายคอยหนีอยู่เรื่อย”

“ใครหนี ฉันแค่ไปเอาประสบการณ์อนาคตมาให้เค้า ว่าแต่นายเถอะ จะแต่งกับหลานชั้นเมื่อไหร่” วิศาลรีบแก้ตัวแล้วถามขึ้น เอกปวีร์นิ่งไปเป็นนานก่อนบอกขึ้น

“ไม่รู้สิ”


.................


“แม่คีย์ขา รีบไปกันเถอะค่ะ”นาเดียบอกขึ้นเมื่อเข้ามานั่งรอคีตภัทรแต่งตัวเป็นนานสองนาน

“ยังไม่มีใครเลยน้องเดีย จะรีบลงไปทำไมกันค่ะ”

“ก็น้องเดียตื่นเต้นนี่ค่ะ ไปกันเถอะค่ะแม่คีย์ของน้องเดียสวยสุดๆแล้วค่ะ คุณพ่อเห็นจะต้องปลื้มมากๆเลย”

“จ้า ไม่ต้องชมพี่แล้ว พี่จะพาลงไปเดี๋ยวนี้เลย” คีตภัทรบอกขึ้นเมื่อเห็นว่านาเดียชักจะพูดมากไป

“ดีค่ะ ป่านนี้คุณพ่อก็คงมาแล้ว” นาเดียบอกขึ้นด้วยรอยยิ้ม แล้วหัวเราะคิกคักชอบใจ คีตภัทรอยากจะถามนักว่าหัวเราะอะไรแต่ด้วยเห็นว่าคงเพราะความไร้เดียงสาของนาเดีย ทำให้เลิกสนใจไปเสีย

“น้องเดีย ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะค่ะแม่คีย์” นาเดียบอกขึ้นเมื่อลงมายังบริเวณศาลาที่ใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง ซึ่งวิศาลบอกว่าเป็นงานเลี้ยงส่งเขาไปเมืองนอกอีกครั้ง และเลี้ยงให้กับหล่อนที่หายจากป่วย

“พี่พาไปจ๊ะ”

“ไม่ ไม่ต้องค่ะ น้องเดียไปเองได้ค่ะ แค่นี้เอง แม่คีย์รอน้องเดียที่นี่นะค่ะ” นาเดียบอกขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้าบ้านไปทันที

“ทำไมมายืนตรงนี้ล่ะคุณ” เอกปวีร์เดินเข้ามาถามขึ้นเมื่อเห็นคีตภัทรยืนรีรออยู่ข้างรั้วบ้าน

“ฉันมายืนรอน้องเดียค่ะ” คีตภัทรบอกขึ้นแล้วหลบสายตาของเขาที่มองมายังหล่อน นับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลเขาและหล่อนไม่ได้เจอกันส่วนตัวอีกเลย คีตภัทรมีความรู้สึกว่าเอกปวีร์หลบหน้าหลบตาหล่อน ทำให้หล่อนเองไม่กล้าที่จะพูดคุยกับเขามากนัก

“น้องเดียไปนั่งเล่นเกมส์กับนายวินอยู่นี่คุณ”

“อ้าว ไหนบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำล่ะ” คีตภัทรถามขึ้นทันทีด้วยความแปลกใจ

“อ้าว ก็ไหนน้องเดียบอกว่าคุณยังไม่ลงมาให้ผมมาตามนี่” เอกปวีร์เองก็เริ่มจะสงสัยขึ้นมาว่ามันอะไรกัน เมื่อลูกสาวเข้าไปคะยั้ยคะยอให้ตนมาคอยคีตภัทร

“นาเดีย” เอกปวีร์และคีตภัทรเอ่ยเรียกชื่อนาเดียขึ้นมาพร้อมกันๆ แล้วมองหน้ากันทันที

“แสบจริงๆเลย ลูกสาวใครนะ” คีตภัทรถามขึ้นแก้เก้อ

“ก็ลูกสาวผม แต่อนาคตลูกคนแถวนี้ด้วยมั้ง” เอกปวีร์บอกขึ้น

“พูดให้ดีนะ”

“อ้าว ทำไมล่ะ ถ้าเราแต่งงานกันนาเดียก็เป็นลูกคุณด้วยมันก็ถูกแล้วนี่ หรือคุณจะไม่ยอมรับนาเดียเป็นลูก”

“ใครจะแต่งกับคุณ” คีตภัทรถามขึ้นทันที

“นั่นสินะ คงไม่มีหรอก คนบางคนคงไม่ยอมให้อภัยผมอีกแล้ว”เอกปวีร์บอกขึ้นน้ำเสียงหม่นไปเล็กน้อยเมื่อคิดว่าคีตภัทรคงไม่ยอมยกโทษให้กับทุกเรื่องที่ผ่านมา

“คุณหมอ อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ช่างมันเถอะค่ะ ฉันไม่อยากรื้อฟื้นมันอีกแล้ว” คีตภัทรบอกขึ้น

“คีตภัทร เพราะอะไร ผมทำคุณเจ็บมากใช่ไหมคุณถึงไม่ยอมให้อภัยผม แต่ก็นะ ผมรู้ตัวว่าทำผิดต่อคุณเยอะทั้งหลอกลวง ทั้งไม่ยอมเชื่อใจคุณ แล้วยังจะคิดว่าคุณจะทำร้ายนาเดียอีก ผมร้ายกับคุณมากไปใช่ไหม”

“คุณหมอ”

“ช่างเถอะ ผมรับผิดทุกอย่าง”

“อะไรของคุณน่ะ ฉันงงไปหมดแล้วนะค่ะ” คีตภัทรถามขึ้นเมื่อเอกปวีร์เอาแต่พูดแล้วเออออไปเองทุกอย่างไม่ให้โอกาสหล่อนได้พูดเลย

“ก็คุณไม่ยอมจดหมายตอบผม ว่ายกโทษให้ผม รู้ไหมผมน่ะรอจดหมายจากคุณทุกวัน จนต้องเปิดเครื่องคอมพ์เพื่อเช็คเมลล์ทุกวันว่าจะมีจดหมายตอบจากคุณไหม”

“ค่ะ? จดหมายอะไรหรือค่ะ” คีตภัทรถามขึ้นทันที

“ก็จดหมายที่ผมส่งตอบคุณไป ผมบอกไปแล้วนี่ว่าถ้าคุณยกโทษให้ผมให้คุณจดหมายตอบผมมาด้วย แต่คุณก็เฉยไม่มีตอบกลับมา”

“เดี๋ยวค่ะ คุณตอบจดหมายฉันตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”

“ก็คืนที่นาเดียจมน้ำ ถามทำไมอีกล่ะ”

“คนบ้า” คีตภัทรต่อว่าขึ้นแล้วจะเดินหนีไป แต่เอกปวีร์ก็คว้าข้อมือหล่อนไว้

“อ้าวคุณ อยู่ดีๆมาว่าผมทำไม คืนนั้นเสียงโทรศัพท์คุณดังขึ้น ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์อยู่ในรถของผมนี่นา แสดงว่าดาริกาพูดไม่จริงเรื่องคุณ ผมเลยจะเมลล์ไปขอโทษคุณแต่ผมก็เจอข้อความจากคุณเสียก่อน เลยตอบกลับไปว่าถ้าคุณยกโทษให้ผม อภัยให้ผมให้ ขอให้คุณตอบกลับมาด้วย แต่คุณกลับเฉยชาไปเสียนี่”

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าคุณตอบกลับมา คืนนั้นฉันกลับมาก็เป็นไข้ จนวันนี้ยังไม่ได้แตะเครื่องคอมพ์เลยสักครั้งนี่นา” คีตภัทรบอกขึ้นแล้วลดเสียงลงในตอนท้าย

“ยังไม่ได้แตะ” เอกปวีร์ทวนขึ้นทันทีด้วยหัวใจพองโต

“อื้ม”

“แปลว่ายังไม่ได้อ่านจดหมายฉบับนั้นเลยสินะ”

“ก็ใช่สิ จะให้อ่านยังไงล่ะเมื่อไม่ได้เปิดคอมพิวเตอร์เลยน่ะ”

“คีตภัทร ยกโทษให้ผมนะ” เอกปวีร์ถามขึ้นขืนตัวหล่อนให้หันมาสบสายตาของตน

“เรื่องไหนล่ะ” คีตภัทรถามออกไปเบาๆแต่ยังคงหลบสายตาของเขา

“ทุกเรื่องได้ไหม คีตภัทร ตอบผมหน่อยสิว่าได้หรือเปล่า”

“ถ้าบอกว่าไม่ได้ ฉันคง เอ่อ ช่างมันเถอะคุณ”

“คีตภัทรตอบผมสิ” เอกปวีร์ถามขึ้นอีกครั้ง

“อื้ม”คีตภัทรรับคำสั้นๆ ใบหน้ามีสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“อื้มอะไร ผมไม่เข้าใจ”

“เฮ่อ ทีเรื่องไม่ดีเข้าใจผิดเข้าใจง่ายจะตายไป เรื่องแค่นี้ทำเป็นโง่นะคุณ”

“คีตภัทร” เอกปวีร์ส่งเสียงดุทันที เขาเชื่อละว่าเปลี่ยนอะไรเปลี่ยนได้ แต่เปลี่ยนให้คีตภัทรสงบเสงี่ยมนี่สงสัยเขาต้องยอมแพ้

“จ๋าพี่ชาย ว่าไงเจ้าค่ะ จะดุจะว่าอะไรน้องอีกล่ะ” คีตภัทรแกล้งทำสีหน้าไม่เข้าใจขานรับด้วยน้ำเสียงหวานจับใจจนเอกปวีร์เปลี่ยนใจจากจะขยับปากจะดุเป็นจุมพิตไปที่หน้าผากหล่อนแทน

“พี่ชาย คุณหมอบ้า” คีตภัทรร้องโวยวายทันที

“บ้าก็ยอมล่ะ ก็รักเด็กคนนี้ไปแล้วนี่ทำไงได้”เอกปวีร์ยิ้มรับหน้าตาเฉย ทำให้คีตภัทรยิ่งหน้างอ

“น้องรัก รักพี่หรือเปล่า”

“ยังจะถามอีก”

“รักไหม”

“จะถามอีกทำไม ยังไม่รู้อีกหรือไงเล่า” คีตภัทรต่อว่าขึ้นน้ำเสียงแง่งอน

“พี่ชายจะรักน้องรักของพี่ตลอดไป จะไม่ทำให้ร้องไห้อีกแล้วพี่สัญญา”

“จริงๆนะ”

“ครับ”

“แล้วใครจะรักน้องเดียบ้างไหมค่ะนี่”จู่ๆก็มีเสียงนาเดียแทรกมาถามขึ้น ทำเอาคีตภัทรผละออกจากอ้อมกอดของเอกปวีร์แทบไม่ทัน

“น้องเดีย” เอกปวีร์ส่งเสียงดุขึ้นทันที

“ขาคุณพ่อ” นาเดียขานรับขึ้นทำไม่รู้ไม่ชี้

“เสียมารยาทรู้ไหม ผู้ใหญ่จะคุยกัน”

“ก็น้องเดียอยากกอดแม่คีย์บ้างนี่นา คุณพ่อจะกอดคนเดียวได้ไงค่ะ น้องเดียไม่ยอมนะ”

“เอ่อ น้องเดียค่ะพี่ว่า...”

“ไม่รู้ล่ะ น้องเดียกับอาวินอุตสาห์วางแผนกันแทบแย่ คุณพ่อจะมากอดพี่คีย์คนเดียวได้ไงน้องเดียไม่ยอมนะค่ะ” นาเดียเผลอบอกขึ้นแล้วรีบเอามือปิดปากทันทีเมื่อนึกได้ว่าเอ่ยอะไรออกไป

“น้องเดีย” ทั้งเอกปวีร์และคีตภัทรจึงเรียกนาเดียพร้อมกันทันทีเมื่อรู้ว่าเสียทีให้แก่นาเดียและวิศาลไป

“จ๋าคุณพ่อ แม่คีย์” นาเดียขานรับสีหน้าจ๋อยๆแล้วรีบมองซ้ายมองขวาหาผู้ช่วย

“มองหาใครน่ะเรา” เอกปวีร์ถามขึ้นด้วยความขำเมื่อเห็นกิริยาของลูกสาว

“เปล่าค่ะ น้องเดียว่า น้องเดียไม่อยากกอดแม่คีย์แล้วดีกว่า น้องเดียไปเล่นเกมส์ต่อนะค่ะ” นาเดียบอกขึ้นแล้วจะวิ่งเข้าบ้านไป แต่ก็ช้ากว่าเอกปวีร์ที่จับลูกสาวได้ก็ยกขึ้นอุ้ม

“แงๆๆ พ่อจ๋า น้องเดียไม่ซนแล้วปล่อยน้องเดียไปนะค่ะ น้องเดียหิ๊วหิว น้องเดียไปอยู่กับคุณย่าในศาลาดีกว่านะนะค่ะ”

“ไม่ได้ค่ะ”คีตภัทรเอ่ยขึ้นพลางหลิ่วตาให้เอกปวีร์

“ตายแน่ๆ น้องเดียตายแน่ๆเลย อาวินขาช่วยน้องเดียด้วย คุณพ่อกับแม่คีย์จะฆ่าน้องเดีย” นาเดียร้องโวยวายขึ้นทันที

“อื้ม พี่คีย์จะช่วยคุณพ่อเราฆ่าด้วย”

“แอ๊ๆๆๆๆๆๆๆๆไม่เอานะค่ะ”

“ไม่ได้ครับ เด็กซนต้องโดนลงโทษ ไหนยืนดีๆซิ” เอกปวีร์บอกขึ้นแล้ววางลูกสาวลงให้ยืนกับพื้นหญ้า นาเดียยืนแล้วมองเอกปวีร์และคีตภัทรสายตาอ้อนวอน จนทั้งคู่แทบจะหลุดยิ้มออกมา

“มามะมาโดนทำโทษเสียดีๆ” เอกปวีร์บอกขึ้นแล้วพยักหน้าให้คีตภัทรเดินมาใกล้ๆ แล้วทั้งคู่ก็เข้าจูบแก้มของเด็กน้อยคนละข้าง นาเดียส่งเสียงหัวเราะชอบใจทันที

“บ้านนี้สงสัยจะต๊องตามยัยคีย์แหงๆ” วิศาลแกล้งเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทำให้เอกปวีร์หันไปหาเจ้าของเสียงทันที

“ฉันแค่เดินผ่านมานะเพื่อน ไม่เกี่ยว”

“เหรอ ว่าจะขอบใจหน่อยที่อุตสาห์วางแผนกับลูกสาวตัวแสบชั้น งั้นอดละกัน” เอกปวีร์บอกขึ้น

“อ้าว ไหงงั้นละเพื่อน”

“ก็นายไม่เกี่ยวไม่ใช่หรือไง”

“ทำบุญไม่ขึ้นจริงๆเลย แต่ดีกันซะทีก็ดี ฉันจะได้กลับอังกฤษไปเที่ยวกับยาหยีสบายใจหน่อย คราวหน้าทำยัยคีย์เสียใจอีก ไม่ช่วยแล้วนะไอ้เพื่อนรัก”

วิศาลบอกขึ้นแล้วเดินไปยังศาลาทันที เอกปวีร์หันมายิ้มให้คีตภัทรแล้วยื่นมือส่งให้ คีตภัทรส่งมือตนไปจับ แล้วทั้งคู่ก็พากันเดินไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆที่ศาลา แต่ก็ไม่ลืมที่จะจับมือนาเดียลูกสาวตัวน้อยไปด้วย


........................

“พี่ชายจ๋า”

“อะไรอีกล่ะ”

“พรุ่งนี้ไปทานข้าวกันนะค่ะ”

“พี่ไม่ว่างครับ พรุ่งนี้นัดคนไข้ไว้”

“อีกแล้วหรือค่ะ พี่ชายใจร้ายๆๆๆๆ”

“อย่างอแง”

“ก็จริงๆนี่นา ทำแต่งาน ทิ้งเราหน้าตาเฉย”

“ทิ้งอะไรกันเล่า ก็คนมันไม่ว่างนี่ ไหนบอกว่าจะไม่งอนพี่ จะเข้าใจพี่ไง” ข้อความที่ตอบกลับมาคีตภัทรเลยแอบยิ้มด้วยความขำ แต่ก็พิมพ์กลับตอบไปอีกทาง

“ก็มันห้ามกันได้หรือค่ะพี่ชาย”

“น้องรักของพี่ อย่าทำให้พี่เป็นห่วงสิ พี่ทำงานไม่ได้ไปเกเรที่ไหนสักหน่อย”

“ก็ได้ๆๆ”

“คีตภัทร”

“อาไรอีกล่ะ”

“อย่างอน”

“ใครงอนกันเล่า”

“ถ้าดื้อกับพี่ พี่ไม่คุยด้วยแล้วนะ”

“อื้ม งั้นน้องไปคุยกับคนอื่นก็ได้ พี่ชายใจร้ายๆๆๆ”

“คีตภัทร”

“พอแล้ว ไหนว่าจะทำงานไง”

“รักนะ”

เอกปวีร์พิมพ์บอกออกไป วันนี้หัวใจของเขามีคีตภัทรอยู่ทุกอณูของหัวใจ แต่ในความทรงจำของเขาก็ยังไม่เคยจางหายไปกับอดีตคนรักอย่างคีตภา เขาโชคดีที่คีตภัทรรักและเข้าใจเขา แต่ตอนนี้ เขารู้สึกปวดหัวจริงๆเลยที่เด็กคนนี้งอแงกับเขาอีกแล้ว

“รักมากไหมพี่ชาย”

“ก็มาก”

“งั้นน้องไม่กวนพี่ชายแล้วนะ ชื่นใจจัง ง่วงมากแล้วอ่ะ”

“อ้าว ไหนเมื่อกี้ร้องจะคุยๆไง” เอกปวีร์ถามกลับไปทันที

“แหะๆ น้องก็แค่ยั่วพี่ชายเล่นวันนี้เห็นเครียดกับงานเหลือเกินนี่ ทานข้าวก็นิดเดียว น้องเป็นห่วงนะค่ะ อืม ก่อนนอนอย่าลืมทานอาหารอะไรสักนิดนะค่ะ”

“ซะงั้นนะเรา ไปนอนได้แล้วจะตีหนึ่งแล้วนะคนดี”

“จ้า ไม่กวนแล้ว อย่านอนดึกนะค่ะ อย่าลืมทานอะไรรองท้องด้วย เป็นห่วงนะค่ะ”

“ครับผม น้องรัก หายงอนพี่ยังครับ”

“ใครงอนที่ไหนกัน”

“ก็เมื่อกี้”

“น้องแค่แกล้งพี่ชายอ่ะแหละ เป็นห่วงรู้ไหม อยากให้พักบ้างก็เท่านั้นเอง”

“ขอบใจมากๆคีตภัทร โอเค พี่จะนอนแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ดีไหม”

“ดีมากๆเลยค่ะ น่ารักสุดๆ”

“ครับ งั้นก็ฝันดีนะคืนนี้”

“เช่นกันค่ะพี่ชาย”

“คีตภัทร”

“ขา อะไรอีกหรือค่ะ”

“พี่รักคีตภัทรครับ”

“เช่นกันค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะค่ะพี่ชาย”

หากวันนั้นเอกปวีร์ไม่เปิดใจยอมรับการเข้ามาของคีตภัทร
หากวันนั้นคีตภัทรไม่เปิดใจยอมรับผู้ชายอย่างเอกปวีร์
ในวันนี้ทั้งคู่คงไม่มีโอกาสที่จะเอ่ยคำว่ารัก
ไม่โอกาสที่จะฟันฝ่าหมอกบางๆที่กั้นกลางระหว่างใจสองใจ
ให้มาบรรจบเป็นหนึ่งเดียว


***********************************

หนึ่งความในใจที่อยากเอ่ย


***ขอขอบคุณพี่ชายที่แสนดีอย่างพี่ปริ้นซ์ ที่อนุญาตให้น้องถ่ายทอดนิสัยในมุมที่น้องเจอจากการพูดคุยกับพี่มาเป็นตัวละครอย่างพี่ชายและหมอเอกปวีร์ แน่นอนทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริงแต่ประการใด เพียงแค่เอาบุคคลิคเด่นๆของพี่เค้าที่พอจะจับได้มาใส่สีเติมแต่ง ขอบคุณค่ะพี่ชาย


***ขอขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่าน หนึ่งกำลังใจจากคนอ่าน ช่วยต่อยอดความฝันให้คนเขียน ที่เพิ่งริเริ่มกล้าเดินตามฝันคนๆนี้


***ขอขอบคุณทุกคอมเมนต์ที่ชื่นชม ในตัวละครในเรื่อง และทุกคอมเมนต์ที่ไม่เกี่ยวกับนิยาย อิอิ


***ขอขอบคุณทุกๆข้อความในการให้กำลังใจที่ทำให้คนเขียนคนนี้ สามารถสร้างแรงผลักดันฝ่าฝันเขียนมาจนจบได้ในวันนี้


***ทุกข้อความ ทุกคอมเมนต์ นาจะเก็บไว้อย่างดีที่สุด ขอบคุณที่ทำให้คนอยากเขียนคนนี้มีกำลังใจกล้าที่จะทำในสิ่งที่ฝันมานานให้สำเร็จ

***ขอขอบคุณบีจีสวยๆจากบล็อคคุณนกด้วยนะค่ะ


วันนี้เพียงแค่หนึ่งก้าวที่ก้าวเดิน
พรุ่งนี้ไม่รู้ว่าก้าวนั้นจะล้มหรือเดินต่อไปได้
แต่อย่างไรก็ตาม
ไม่ว่าจะล้มหรือเดินต่อไป
จะไม่ลืมว่า ยังมีคนคอยติดตามให้กำลังใจ ขอบคุณค่ะ









 

Create Date : 27 ธันวาคม 2550
16 comments
Last Update : 27 กุมภาพันธ์ 2551 20:24:02 น.
Counter : 844 Pageviews.

 


ขอทักนิดนึงนะคะ
คำว่า "นะค่ะ" ทุกคำในหน้านี้ (และอาจจะหน้าอื่นด้วย) ต้องเขียนว่า "นะคะ" จึงจะถูกต้องตามการออกเสียงค่ะ

อย่าเคืองกันนะคะ หวังดีค่ะ พอดีเปิดเข้ามาเพราะเห็นเป็นตอนจบ เดี๋ยวจะย้อนไปอ่านตั้งแต่ต้นอีกทีนะคะ

 

โดย: kung IP: 217.128.72.36 27 ธันวาคม 2550 9:41:31 น.  

 

จบซะแล้ว....


เรื่องต่อไปเรื่องอะไรครับคุณน้อง....

 

โดย: big-lor 27 ธันวาคม 2550 9:52:16 น.  

 

จบแล้ว......
ไม่รู้ว่าหนูพลาดตอนที่แล้วไปได้ยังไง เหอๆ
มันไม่ตรงกับแจ่มใสใช่มะพี่นา??

เหอๆๆ แต่ไม่เป็นไรค่า ตามมาอ่านแล้ว
เรื่องใหม่ก็เคลียร์ตัวเองหน่อยนะพี่ คิๆๆ
น้องสาวรออ่านจ้า....

 

โดย: แฝดผู้น้อง (Tourlek_Taklom ) 27 ธันวาคม 2550 12:25:04 น.  

 

พี่ก๋าเดินผ่านน้ำทะเล
น้ำทะเลยังหวานเลย อิอิอิ




หวัดดียามบ่ายครับน้องนา

 

โดย: กะก๋า ศักดาพิกุล (กะว่าก๋า ) 27 ธันวาคม 2550 16:02:59 น.  

 



คุณนา...

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะคะ

หมอเอกจบแล้ว...รออ่านเรื่องต่อไปนะคะ คุณนา

 

โดย: Nok_Noah 27 ธันวาคม 2550 22:54:10 น.  

 

ตามมาอ่านตอนจบแล้วจ้า

อิอิสนุกมากเลยค่ะ ชอบๆ

 

โดย: เชอรี่ (JAN_CHERRY ) 27 ธันวาคม 2550 22:55:17 น.  

 

คุณ kung........
ขอบคุณสำหรับคำติชมนะคะ แล้วจะไปแก้ไขนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ คาดว่าต้องมีอีกเยอะแน่ๆค่ะ



ท่านพี่มิกซ์........
เรื่องต่อไป อิอิ หนุ่มราชรีโดดเดี่ยวพันลี้ดีไหม คริคริ น้องจะเป็นแม่สื่อให้เอง เอาป่าววววววววว


น้องเตย แฝดผู้น้อง........
สงสัยจะเคลียร์อีกนานเลยจ๊ะ ช่วงนี้ยิ่งมึนๆอยู่ด้วยสิ พี่อ่านของน้องไปพลางๆก่อนละกัน



พี่ก๋า................
แหม พี่ งั้นขอยืมตัวสักวันสองวันสิ ช่วยมาเดินเหยียบทะเลสงขลาให้หน่อย จะได้ไม่เปลืองเงินซื้อน้ำตาล


คุณนก...........
นามัวไปเอ๋อมาน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าวันนี้วันดีของคุณนก ยกโทษให้นะค่ะ ไปอวยพรช้ากว่าชาวบ้านเขาตั้งเยอะ ดีนะที่เห็นทันไม่งั้นน่าตื๊บตัวเองจริงๆเลย (แต่คุณนกอ่ะ ไม่กระซิบบอกกันเลย) รักนะค่ะ

เรื่องต่อไป ยังวางโครงเรื่องอยู่เลยค่ะ มีแค่ชื่อพระ-นางตอนนี้ แหะๆ สงสัยรออีกนานเลย



คุณแจน..........
ขอบคุณมากๆนะค่ะที่ชื่นชอบ เรื่องต่อไปจะพยายามให้มากยิ่งขึ้นค่ะ แล้วอย่าลืมมาติดตามนะคะ โฆษณาไว้ก่อน แต่ลงบล็อคเมื่อไหร่ ยังไม่มีกำหนด เพราะยังไม่ได้เริ่มเลยค่ะ

 

โดย: มัยดีนาห์ IP: 203.155.183.155 27 ธันวาคม 2550 23:17:54 น.  

 

มาอ่านตอนจบค่ะคุณนา... น่ารักชะมัดเลย
รออ่านเรื่องต่อไปนะคะ ..ยิ้มแก้มแดง..

และ

สวัสดีปีใหม่ค่ะ


comments
GiveMeLip.com

 

โดย: ปลิวตามลม 27 ธันวาคม 2550 23:35:21 น.  

 

..น้องนาคะ..มาถึงตอนสุดท้ายแล้ว ยอมรับว่าได้เข้ามาอ่านไม่ครบทุกตอนเลยค่ะ..
แต่ถ้าพี่ได้มีเวลาเหลือพอได้อ่าน ทำให้พี่รู้สึกชอบในเนื้อเรื่องและตัวละครด้วยค่ะ
อีกอย่างคือทำให้พี่คลายความคิดถึงบ้านไปด้วยค่ะ
..สุขสันต์วันปีใหม่นี้แด่น้องนาและครอบครัวนะคะ..มีความสุขมากๆตลอดปีใหม่นี้และตลอดไปนะคะ..


Happy New Year Comment Graphics

 

โดย: tiktoth 28 ธันวาคม 2550 3:40:57 น.  

 

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


อวยพรปีใหม่ล่วงหน้าครับ

 

โดย: big-lor 28 ธันวาคม 2550 9:20:09 น.  

 

หวัดดีครับน้องนา

จะรอ สคส.จากแดนไกลนะครับ

..........

อาเฮียเขียนทุกวันครับ 5555
เขียนจนกว่าคนอ่านจะเบื่อไปอ่านกันไปข้าง
อิอิอิ

มีความสุขมากๆนะครับน้องนา


 

โดย: กะก๋า ศักดาพิกุล (กะว่าก๋า ) 28 ธันวาคม 2550 12:42:19 น.  

 




.....สุขสันต์วันปีใหม่จ้ะนู๋นา.....

 

โดย: doctorbird 28 ธันวาคม 2550 14:19:59 น.  

 


มาอ่านตอนจบจ้ะ..น้องสาว
สวัสดีปีใหม่จ้ะ..

ปล.พี่เอาโคลงมาวางไม่ได้อะ..ทำไงดี.
ติดไว้ก่อนหละกัน..
มีคาถาอะไรนะ..อิอิ..

 

โดย: พิจักษณา 28 ธันวาคม 2550 14:29:49 น.  

 

สวัสดีค่ะพี่สาวที่น่ารัก
น้องอ่านจบแล้วเน้อ
อ่านรวดเดียวจบเลย
มาขอเม้นเอาตอนสุดท้ายเนี่ยล่ะ
สนุกมากมายเลยค่ะพี่สาว
ไว้ว่างๆสอนน้องเขียนมั่งน๊า

ป.ล.เขียนออกมาอีกเยอะๆนะพี่ น้องคนนี้จะตามอ่านเอง

ป.ล.2อยากรู้ว่าใครก็ดูชื่อเอาว่าเหมือนเมลใคร

 

โดย: conanzajung IP: 58.9.132.80 13 มกราคม 2551 2:13:42 น.  

 

เรื่องนี้หรือเปล่าน้า...ลุ้นๆๆๆ

 

โดย: fonrin 27 สิงหาคม 2552 20:28:41 น.  

 

ง่า.. เข้ามาเจอตอนจบพอดีเลย

แต่ไม่เป็นไร เด๋วจะไปย้อนอ่านบทแรกๆค่า

เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆๆ

แล้วจะพยายามเขียนเพื่อคนอ่านเหมือนกันค่า

 

โดย: ดุจเดือน 23 กันยายน 2552 16:58:40 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


มัยดีนาห์
Location :
สงขลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]





เช็คหลังไมค์มัยดีนาห์
Color Codes ป้ามด
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2550
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
27 ธันวาคม 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add มัยดีนาห์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.