The answer of the heart. -------> คำตอบของหัวใจ








15 กรกฎาคม 2544


นับเป็นครั้งที่สิบแล้วกระมังที่เมริสาหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาเพื่อจะกดออกโทรหาใครคนนั้น กล้าๆกลัวๆทั้งๆที่บอกตัวเองว่าไม่เป็นไรหรอก เธอแค่อยากจะอวยพรวันเกิดให้กับเขา เธอแค่อยากจะบอกความรู้สึกดีๆที่เธอมีให้เขาได้รับรู้

“เป็นไงเป็นกัน”

เมริสาบอกกับตัวเองก่อนที่จะกดโทรออกไปยังเบอร์ของเขา ในขณะที่รอเขารับสายหัวใจของเธอเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ตื่นเต้นทั้งๆที่เธอเองก็โทรหาเขาบ่อยครั้งแถมแต่ละครั้งก็ใช่ว่าจะคุยกันเพียงแค่นาทีสองนาที

“สวัสดีเมย์”

“สวัสดีณัช”

“ขอบใจเมย์มากนะที่โทรมาอวยพรวันเกิดให้ณัชทุกปีเลย”

เมริสายิ้มกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาบอกออกมา เขาเองก็รอสายจากเธออยู่สินะ นั่นสิเพราะมันเหมือนเป็นกิจวัตรที่เธอจะต้องทำในทุกๆวันที่สิบห้าของเดือนนี้ อวยพรให้เขาได้เจอสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตขอให้เขามีความสุขมากๆเพราะยามที่เธอเห็นเขามีความสุขเธอเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย

“เมย์ไม่ได้ลำบากอะไรนี่นาแค่กดโทรศัพท์หาณัช มีความสุขมากๆนะจ๊ะปีนี้ ขอให้เป็นการเริ่มต้นที่ดีอีกปีนะณัช”

“ขอบคุณมากเมย์ ก็เพราะเมย์น่ารักอย่างนี้ณัชถึงได้รักเมย์”

รักแต่ไม่ใช่รักใช่ไหม แต่เอาเถอะยังไงวันนี้เธอก็ตัดสินใจแล้วที่จะบอกความในใจให้เขาได้รับรู้ ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรต่อเธอเมริสาคนนี้ก็จะยอมรับฟังและเข้าใจเขาให้มากที่สุด

“ณัชเมย์มีเรื่องอยากจะบอกณัช”

“มีอะไรเหรออยากจะให้ณัชช่วยอะไรก็บอกมาได้เลยนะอะไรที่ณัชทำให้เมย์ได้ณัชยินดีที่จะทำให้โดยไม่เกี่ยงงอนเลยเชียว”

นั่นสินะยังไงณัชก็เป็นเพื่อนที่ดีเสมอมาสำหรับเธอไม่ว่าเธอจะขอร้องให้เขาช่วยอะไรหากเขาทำได้ก็พร้อมที่จะทำให้เธอเสมอ แต่สำหรับครั้งนี้เมริสากลัวเหลือเกินว่าณัชคงจะทำให้เธอไม่ได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะบอกความต้องการของหัวใจตัวเองออกไปให้เขาได้รับรู้ เธอไม่อยากจะปิดบังเขาต่อไปอีกแล้วไม่อยากจะทำตัวเหมือนคนโกหกหลอกลวงเพื่อนคนนี้อีกต่อไป เพราะเธอรู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาทุกสิ่งที่เธอทำลงไปทุกการกระทำมันมีเจตนาแอบแฝงของเธอซ่อนอยู่เสมอ ในบางครั้งเขาเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เมริสาเลยคิดว่าคงจะถึงเวลาเสียทีกับความจริงที่เธอปกปิดมาตลอดเก้าปีที่ผ่านมา

“เมย์ว่าไงครับมีอะไรจะบอกณัชเหรอ”

“เมย์รักณัช”

“ณัชรู้”

“แต่มันไม่ใช่อย่างที่ณัชรู้ ณัชเข้าใจหรือเปล่าว่าเมย์ไม่ได้รักณัชอย่างเพื่อนคนหนึ่งแต่เมย์รักอย่างคนรักเค้ารักกัน”

“เมย์พูดอะไรออกมา”

ณัชดูตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินคำบอกรักจากเธอ แต่เมริสาก็ยังยิ้มให้กับตัวเองดีใจที่เธอกล้าที่จะทำตามใจของตัวเองเสียทีในวันนี้

“เมย์พูดในสิ่งที่เมย์อยากจะบอกณัชมาตลอด เมย์คิดว่าทุกอย่างที่เมย์ทำลงไปคงจะทำให้ณัชรู้สึกดีกับเมย์เหมือนกัน ณัชคิดยังไงกับเมย์รักเมย์บ้างหรือเปล่าบอกเมย์ได้ไหม”

เมริสาถามณัชออกไปมือกำโทรศัพท์ไว้แน่นแนบหูในขณะที่ใจก็ยิ่งเต้นรัวบอกตัวเองว่าไม่ว่าคำตอบของเขาจะออกมายังไงเธอก็จะยอมรับมัน

“ไว้อีกสิบปีค่อยถามอีกทีนะเมย์แล้วณัชจะให้คำตอบเมย์ ตอนนี้เราเองก็อายุเพิ่งจะแค่นี้เองไม่เห็นจะต้องรีบเลยนี่ นะอีกสิบปีแล้วณัชจะให้คำตอบ”

“ได้สิ อีกสิบปีเมย์จะรอ แต่ณัชอย่าโกรธเมย์นะที่เมย์ถามอะไรออกไปแบบนี้”

“ไม่โกรธหรอก”

“เรายังเป็นเพื่อนกันใช่ไหมณัช”

“แน่นอนเรายังเป็นเพื่อนกัน”

เมริสายิ้มทั้งน้ำตาความอึดอัดภายในใจที่บ่มเพาะมาถึงเก้าปีหายไปแล้วแต่เธอก็กำลังบ่มเพาะความรู้สึกใหม่เข้ามาแทนที่สินะ อีกสิบปีเขาจะให้คำตอบกับเธอ อีกสิบปีเธอจะรอเขาบอกคำตอบกับเธอให้เธอรับรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไรกับเธอ

********************************

15 กรกฎาคม 2554

“ที่รักเร็วๆสิเดี๋ยวไปรับลูกไม่ทันนะครับ”

“โธ่คุณกันต์ไม่เห็นจะต้องรีบเลยค่ะป่านนี้ลูกคงกำลังเล่นสนุกกับเพื่อนๆ”


“คุณก็อย่าห่วงแต่กินนักเลย เดี๋ยวเถอะอ้วนฉุขึ้นมาผมไม่รักไม่รู้ด้วยนะ”

“ก็ลองดูสิคะแล้วคุณจะรู้สึก แล้วนี่คุณสั่งเค้กวันเกิดให้ลูกแล้วใช่ไหมเค้กไอศรีมนะคะของโปรดของลูก”

“ครับผมจำได้ว่าลูกสาวกับภรรยาสุดที่รักของผมชอบทานอะไรคุณไม่ต้องห่วงหรอกนะ เอางี้ระหว่างที่คุณทานผมไปรับเค้กจากร้านก่อนดีไหมจะได้ไม่เสียเวลา”

“แหมไม่น่าจะเพิ่งคิดได้เลยนะคะที่รัก”

น้ำเสียงต่อล้อต่อเถียงกันของคนที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหลังของเขาทำให้ณัชมองจานอาหารของตัวเองตรงหน้าด้วยใจเหงาๆ นี่เป็นอีกปีแล้วสินะที่เขาต้องมานั่งฉลองวันเกิดคนเดียว หากเขาตัดสินใจรับรักเธอในวันนั้นวันนี้เขาอาจจะไม่ต้องมานั่งฉลองวันเกิดคนเดียวก็เป็นได้ ณัชหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อมามองอย่างชั่งใจว่าจะโทรไปหาเธอดีหรือไม่ สิบปีที่ผ่านมาเมริสากลับขาดการติดต่อไปไม่รู้ว่าตอนนี้เธอยังอยากที่จะฟังคำตอบจากเขาอีกหรือเปล่า คำตอบที่เขามีให้เธอแล้วในวันนี้

“เป็นไงเป็นกันยังไงวันนี้ผมจะต้องบอกคำตอบให้คุณรับรู้อย่างที่สัญญากับคุณไว้”

ณัชตัดสินใจกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ของเธอทั้งลุ้นทั้งภาวนาขอให้เธอยังใช้เบอร์เดิมเบอร์นี้อยู่ในขณะที่เฝ้ารอเธอรับสาย

“สวัสดีค่ะ”

“เมย์ใช่ไหม”

ณัชรีบถามออกไปรู้สึกว่าน้ำเสียงของเธอดังชัดเหมือนว่าเธออยู่ใกล้ๆกับเขาแค่นี้เอง เป็นลางดีใช่ไหมเธอยังอยู่ใกล้หัวใจของเขาใช่หรือเปล่า

“ใช่ค่ะ ณัชหรือเปล่าคะ”

“ใช่เมย์ณัชเอง จำได้ไหมวันนี้วันอะไร”

ณัชถามออกไปน้ำเสียงกระตือรือร้น นึกดีใจที่สุดที่เธอยังใช้เบอร์เดิมที่เคยติดต่อกัน ไม่อย่างนั้นวันนี้เขาคงจะแทบบ้าหากไม่ได้เอ่ยบอกคำตอบของหัวใจให้เธอได้รับรู้

“จำได้สิ วันเกิดของณัชไงเมย์ไม่เคยลืมเลยนะเพียงแต่เมย์ไม่อยากจะทำให้ณัชรำคาญก็เลยไม่ได้โทรไปอวยพร”

“ไม่เป็นไรณัชเข้าใจเมย์ ว่าแต่เมย์จำได้ไหมว่าวันนี้สำคัญยังไงอีก”

ณัชถามเธอออกไปด้วยรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเขากำลังจะบอกคำตอบสำคัญให้เธอได้รับรู้ เขาจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง คำตอบที่เขาให้เธอรอมาถึงสิบปีเขาจะไม่ทำให้เธอเสียเวลาเปล่าแต่จะทำให้เธอยิ้มออกมาได้เขามั่นใจ

“จำได้สิ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าณัชยังจำมันได้อีก”

“ผมมีคำตอบให้เมย์แล้วนะครับ ผมนับถือเมย์มากเลยนะที่เมย์กล้าบอกรักผมในวันนั้นแล้วผมก็แย่มากๆเลยนะที่ปล่อยให้เมย์รอมาตั้งสิบปี”

ณัชบอกกับเมริสาออกไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าวันนี้เขาจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว เขากล้าที่จะยอมรับความจริงในหัวใจ กล้าที่จะเอ่ยบอกเธอออกไปว่า

“ผมรักคุณเมริสา /เมย์ไปกันเถอะเค้กได้แล้วล่ะ”

ณัชค่อยๆหันกลับไปมองยังโต๊ะด้านหลังของเขาเมื่อได้ยินเสียงแทรกเข้ามาในโทรศัพท์พอดิบพอดีกับที่เขาบอกคำตอบให้เธอได้รับรู้ เมริสายืนอยู่ตรงหน้าเขาในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์อยู่แนบหูในขณะที่กำลังส่งเสียงให้ผู้ชายคนนั้นเบาเสียงหน่อย

“ณัชคะ ตะกี้ว่าอะไรนะเมย์ได้ยินไม่ถนัด”

“ไม่มีอะไร ณัชแค่จะบอกเมย์ว่าขอโทษนะที่ณัชไม่ได้รักเมย์อย่างที่เมย์รักณัช เมย์ไม่โกรธณัชใช่ไหม”

“ขอบใจนะณัชที่ยังไม่ลืมว่าวันนี้เป็นวันอะไร ไม่ว่าณัชจะให้คำตอบเมย์ว่าอะไรแต่เมย์ก็รักณัชเหมือนเดิมนะในเมื่อณัชคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเมย์”

“ใช่เราเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่อกัน ผมขอให้เมย์โชคดีในทุกๆเรื่องในชีวิตมีความสุขกับครอบครัวที่เมย์เลือกแล้วนะ”

“เอ...ณัชพูดเหมือนกับรู้ว่าเมย์มีครอบครัวแล้ว”

“รู้สิผมรู้ แถมยังรู้อีกว่าลูกสาวของเมย์เกิดวันเดียวกับลุงคนนี้ ฝากอวยพรหลานด้วยนะขอให้หลานสาวของลุงมีความสุขมากๆ”

ณัชก้าวเดินออกไปหาเมริสาที่กำลังเดินก้าวออกมาพอดีในขณะที่สามีของเธอยืนกุมมือของเธอเอาไว้ซึ่งไม่ว่าใครที่ผ่านไปมาก็คงจะรู้ว่าสองคนเค้ารักกันมากแค่ไหน แต่ณัชก็ยิ้มให้กับเธอเมื่อสบตากัน เขาไม่โกรธที่เธอไม่อยู่รอคำตอบจากเขา ไม่โกรธเธอที่วันนี้เธอมีคนอื่นเข้ามายืนแทนที่เขาแล้วในหัวใจของเธอ

“ณัช”

เมริสาเรียกชื่อของเขาออกมาแผ่วเบา เมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

“อาจจะช้าไปแต่ผมก็มาให้คำตอบกับคุณแล้วนะเมย์ มีความสุขมากๆนะผมยินดีด้วยที่คุณเจอคนที่รักและไม่รีรอที่จะบอกรักกับคุณ ผมขอโทษนะที่ปล่อยให้คุณรอคำตอบนานเกินไป”

“ณัชเข้าใจใช่ไหม”

“เข้าใจสิ ก็เราเพื่อนรักกันนี่นา”

ณัชบอกกับเธอออกไปยิ้มให้กับเธอก่อนที่จะเดินจากเธอมาเสียเอง คำตอบของหัวใจเมื่อช้าเกินไปเมื่อไร้ความกล้า สิ่งที่เขาได้รับมาคือความเจ็บปวดสินะ

“ใครหรือคุณ”

“คนที่ทำให้ฉันได้คุณมาคอยปลอบใจและทำให้ฉันมีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างทุกวันนี้ไงคะ ไปกันเถอะค่ะลูกกำลังรอเราอยู่”


สิ้นสุดกันที สิบปีที่เฝ้ารอคอย คำตอบจากหัวใจดวงน้อย รอคอยเพื่ออำลา....

สิ้นสุดกันที สิบปีที่ให้เธอเฝ้ารอคอย คำตอบจากหัวใจดวงน้อย ทำได้เพียงแค่อำลา...















 

Create Date : 24 กรกฎาคม 2554
20 comments
Last Update : 24 กรกฎาคม 2554 16:04:38 น.
Counter : 683 Pageviews.

 

สัปดาห์ที่ผ่านมาอ่านเรื่องสั้นของเปิ้นเละน้องเปิ้ลไป
ทำให้ความอยากจะเขียนกลับคืนมาอีกครั้ง
หลังจากที่ร้างบล็อกงานเขียนนิยายเรื่องสั้นไปนานมาก
นานจนตัวเองก็ลืมไปแล้วว่าบล็อกสุดท้ายอัพไปเมื่อไหร่

ชอบไม่ชอบก็บอกกันได้นะคะ
แต่จะทำได้ดีกว่านี้ไหม
อืม...ไม่รับปากนะแต่จะทำให้ดีที่สุด

ขอบคุณ...คนอ่าน
มัยดีนาห์

 

โดย: มัยดีนาห์ 24 กรกฎาคม 2554 16:14:13 น.  

 

แบบนี้ต้องเคาะสนิมเยอะๆนะครับน้องนาห์
เขียนสักเดือนละ 4 เรื่องก็ท่าจะดีครับ

 

โดย: กะว่าก๋า 24 กรกฎาคม 2554 16:21:47 น.  

 

สวัสดีค่ะน้องนาห์

 

โดย: tanjira 24 กรกฎาคม 2554 17:32:31 น.  

 

ขอบคุณค่ะ

 

โดย: nanny01 24 กรกฎาคม 2554 17:53:13 น.  

 

เลาะกำแพง ลอดรั้วมาอ่าน ^^

 

โดย: soomho2610 IP: 115.87.117.232 24 กรกฎาคม 2554 19:22:39 น.  

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
ตะเองอัพนิยายแล้ว เย้ๆ

เดี๋ยวอ่านก่อนนะ
แต่ก่อนอ่านขอเม้นท์ก่อน อิอิ

 

โดย: fonrin 24 กรกฎาคม 2554 19:25:10 น.  

 

ว้า....จบแบบเศร้าจัง
เค้าสงสารณัช

มามะณัชเดี๋ยวเปิ้นกอดปลอบเอง
โอ๋ๆๆๆ ไม่เศร้านะณัชนะ

เปิ้นเหวิ่นเริ่มเพี้ยน อิอิ

 

โดย: fonrin 24 กรกฎาคม 2554 19:51:32 น.  

 

เฮ้อออ............

บางทีกาลเวลาก็ผ่านมานานและเร็วเกินไป
เปรียบกับหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง
ถ้าสามารถย้อนเวลากลับมาได้
ก็คงไม่เกิดโศกนาฏกรรมในความรักได้มากมายขนาดนี้

อ่านแล้ว มันนานเกินไปจริงๆ นะ

สวัสดีครับ น้องนาห์

 

โดย: bayesian 24 กรกฎาคม 2554 20:53:50 น.  

 

สวัสดีค่ะ พี่นาห์
อ่านจบแล้ว
สนุกดีค่ะ เขียนได้ดีเลยค่ะ แอบๆลุ้นกับเมย์และณัช
อยากจะบอกว่า ตาณัชซื่อบื้อเอ๊ย 5555

 

โดย: fondakelly 24 กรกฎาคม 2554 22:07:37 น.  

 

ฮ่าๆๆๆๆ


หมิงหมิงได้เป็นพระเอกตั้งแต่สามขวบเลยนะเนี่ย


 

โดย: กะว่าก๋า 24 กรกฎาคม 2554 23:00:24 น.  

 

ว้าว...เขียนนิยายเป็นด้วยนะค่ะ .... เก่งจังเลยค่ะ

 

โดย: Gunpung 25 กรกฎาคม 2554 4:22:27 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ครับน้องนาห์









 

โดย: กะว่าก๋า 25 กรกฎาคม 2554 5:28:10 น.  

 

ณัชจ๋า...
มามะ...กอดให้หายเศร้า




จ๊วฟฟฟฟฟฟ ยามเช้าจ้าที่รัก

 

โดย: fonrin 25 กรกฎาคม 2554 7:55:46 น.  

 

สวัสดีเช้าวันจันทร์จ้า..น้องนาห์

มีความสุขมากๆนะครับ..



Morning Monday!

 

โดย: Little Knight 25 กรกฎาคม 2554 8:17:03 น.  

 

อิอิอิ

ลองดูสิครับน้องนาห์
พี่ก๋าว่าใช้งานง่าย
เมื่อก่อนใช้มัลติพลายยังยุ่งยาก
พี่ก๋าเลยเปลี่ยนมาใช้่สองเว็บนี้ฝากรูปแทนครับ

 

โดย: กะว่าก๋า 25 กรกฎาคม 2554 13:46:16 น.  

 

จ๊วฟฟฟฟฟ ยามค่ำจ้าที่รัก
ว่าจะไปวิ่งออกกำลังกายซะหน่อย
ไปบ้านดีๆ ไปจ๊วฟ บอกว่าจะออกไปวิ่ง

ตอนนี้ฝนดันรินมาซะงั้น

จะได้ไปละลายไขมันไหมละเนี่ย เปิ้นเหวิ่น!!

 

โดย: fonrin 25 กรกฎาคม 2554 17:45:11 น.  

 

อรุณสวัสดิ์ครับน้องนาห์









 

โดย: กะว่าก๋า 26 กรกฎาคม 2554 6:02:39 น.  

 

อรุณสวัสดิ์จ้าที่รัก
เช้านี้อากาศดีจนน่านอนต่อจริงๆ
เสียแต่ว่า...วันนี้อต้องออกจากบ้านไปทำภารกิจแต่เช้า

เลยตื่นสายไม่ได้

เข้ามาส่งยิ้มทักทายที่รักกะที่รักก่อนดีกว่า อิอิ

จ๊วฟฟฟฟฟฟฟฟ ตื่นได้แร้วววววว

 

โดย: fonrin 26 กรกฎาคม 2554 6:17:47 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องนาห์

แวะมาเยี่ยมวันอังคารครับ
มีความสุขและรักษาสุขภาพนะครับ



 

โดย: Little Knight 26 กรกฎาคม 2554 7:29:30 น.  

 

สวัสดีค่ะน้องนาห์
ไม่ได้ทักทายกันนานเลยนะคะ
น้องนาห์สบายดีนะคะ

 

โดย: Sweety-around-the-world 26 กรกฎาคม 2554 14:48:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


มัยดีนาห์
Location :
สงขลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]





เช็คหลังไมค์มัยดีนาห์
Color Codes ป้ามด
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2554
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
24 กรกฏาคม 2554
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add มัยดีนาห์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.