Don't Worry,
Be HAPPY!! ^_____^

"nobody perfects"
..but you are close!
Group Blog
 
 
มีนาคม 2548
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
14 มีนาคม 2548
 
All Blogs
 
วันนี้เจอพวกจอห์นนี่ส์ล่ะ

2004-07-25

จริง ๆ แล้ววันนี้ตามตารางจะต้องไปไหนบ้างนะ? เอาอาหารอากง เอารูปที่ไปเที่ยวญี่ปุ่นไปอัด อ้อ แล้วเต้ยก็บอกว่าอยากดู Spider man 2 ด้วย แน่นอนว่าไอ้ที่ต้องเรียนเปียโนน่ะ เรื่องปกติอยู่แล้ว ตารางเราหมดแค่นี้ใช่มะ??

แล้วคิดว่าจะทำได้หมดตารางนั่นมั้ยล่ะ?? ==> ไม่มีทางหรอก!!

แหม.. ก็เล่นตื่นสายกันขนาดนั้น เราตื่นมา 10 โมงแล้วยังนอนกลิ้งอ่านการ์ตูนอยู่ได้ตั้งนาน กว่าจะตื่นกันเรียบร้อย เปลี่ยนผ้าปูที่นอน กินข้าวเสร็จก็นู่น.. เที่ยง!! ซีดีรูปที่ไรท์ไว้ตั้งแต่เมื่อวานน่ะเรียบร้อยดีอยู่แล้ว แต่ไม่มีคูปองลดที่พี่บาสบอกว่าจะให้ยืม แหม ลดตั้ง 10% ยังไงก็ต้องรอใช่มะ? สุดท้ายก็เลยไรท์ซีดีเพลงรอ ตอนแรกกะว่าจะกดไรท์แล้วไปเอาอาหารอากง กลับมาพี่บาสก็คงมาพอดี ที่ไหนได้... กว่าจะได้เริ่มไรท์ซีดี เค้าก็มากันหมดแล้ว แหะแหะ - -“

พี่ติ๊กบอกว่าให้นั่งรถไฟใต้ดินไปลงที่สถานีพหลโยธิน เดินอีกนิดก็ถึงร้าน เราก็... เอาวะ นั่งรถไฟใต้ดินก็ได้ สิบบาทถูกดีด้วย สุดท้ายเลยไปเอาอาหารอาอกง กลับมาบ้านเอาซีดีที่ไรท์ + เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเข้าเครื่องอบ เสร็จแล้วก็ออกจากบ้านไปส่งอาม่าที่บางรัก แล้วจอดรถที่สีลมคอมเพล็กซ์ เดินไปขึ้นรถไฟใต้ดินสถานีสีลมตรงหน้าโรงแรมดุสิต โห... ไกลเหมือนกันแฮะ...

ไม่ค่อยประทับใจกับรถใต้ดินเท่าไหร่ รอบแรกที่นั่งยังเป็นตอนเย็นวันธรรมดา ถึงจะมีคนแต่ก็ไ่ม่เยอะมาก แต่กลางวันวันอาทิตย์แบบนี้เนี่ย น่ากลัวที่สุด... คนเต็มรถไปหมดเลย ขนาดเราขึ้นที่สีลมซึ่งมันก็ค่อนข้างจะต้นสายแล้วนะ แล้วก็แน่นอน... มันแน่นอย่างนี้ไปจนปลายทางเลย แถมแอร์ก็ไม่ค่อยเย็นเท่าไหร่ สำหรับคนขี้ร้อนอย่างท่านตู่ท่านเต้ยนี่.... นรกชัด ๆ - -“ มองแล้วก็ยังงง ๆ อีกอย่างว่าทำไมจะต้องไปยืนแออัดกันตรงที่ที่คนเยอะ ๆ ด้วยนะ? ทีไอ้ตรงที่เรายืนเนี่ย แ่ทบจะเล่นฟุตบอลได้ไม่ยักกะยืน คนเราก็แปลกเนอะ??

กว่าจะไปถึงสถานีพหลโยธินก็ 30 กว่านาทีแล้ว ไปถึงฝนเริ่มตกนิด ๆ เราเองก็ต้องรีบ ๆ เดินไปหาร้าน เพราะไม่เคยมานี่หน่า ร้าน MASTER เป็นร้านที่ดูใช้ได้เลยนะเนี่ย ทั้งใหญ่ พนักงานเยอะ ที่สำคัญ..เปิดถึงเที่ยงคืนแน่ะ!!! ตอนแรกว่าจะรอเอาเลย แต่คิดไปคิดมา ไม่รอดีกว่ามั้ง รีบ ๆ กลับแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยแวะมาเอาตอนเย็นก็ได้ เราก็เลยจ่ายค่าอัดรูปทั้งหมดไปเกือบพันแล้วก็ขึ้นรถไฟใต้ดินกลับไปอย่างเดิม

แหม.. ตอนแรกก็คิดอยู่นะว่า ถ้ารู้ว่าจะเสียเวลานานขนาดนี้ (ไปกลับเป็นชม.) + ฝนตกอีก รู้งี้ขับรถไปตั้งแต่แรก ไม่เอาไปจอดที่สีลมคอมเพล็กซ์ซะก็ดีหรอก แต่ว่า...........

ไปถึงสีลม ฝนยังตกเหมือนเดิม รีบเดินจ้ำ ๆ ไปที่สีลมคอมเพล็กซ์เพราะว่าฝนตกด้วย กับกลัวจะเกิน 2 ชม.แล้วต้องเสียค่าที่จอดรถน่ะนะ พอเดินเข้าไปถึงในห้าง เอ๊ะ... อะไรน่ะ? คนมุงกันใหญ่เลย แจกของฟรีรึไง?? (เห็นตั้งซุ้ม orange อยู่พอดี) ตาไปไว้เท่าความคิด มองไปที่เป้าหมายของการมุง... เฮ้ย!!! หน้าคาเมะโผล่หลาออกมาเลยแฮะ คาเมะกับอุเอดะดูจะชัดสุดในนั้น เสร็จแ้ล้วค่อยมองเห็นหัวโย่ง ๆ ของจิมมี่แม็กกี้ ต่อด้วยหัวยุ่ง ๆ ของจิน

โอ้โห... นี่ขนาดคราวนี้ไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ต (เพราะวิธีการได้บัตรมัน..... นั่นแหละ) เห็นมีคนบอกว่าสนุก ๆ ก็ยังอิจฉานิด ๆ (นิดเดียวจริง ๆ นะ) แต่เจ้าพวกนี้ก็โผล่หน้ามาให้เห็นกันเองเลยแฮะ!!! เท่าที่เห็นแวบ ๆ (แวบจริง ๆ เพราะไม่ได้ดูอะไรมาก) เหมือนจะเห็นทักกี้ใส่เสื้อกล้าม(ดูดี)สีเทา เลยได้โอกาสหยิบมือถือมาจะถ่ายมั่ง อ้าว... คุณน้องที่ไหนก็ไม่รู้เดินมาบังกล้องเต็ม ๆ เลยแฮะ ก็... ช่างมันเหอะ ไม่ได้ก็ไม่ถ่าย ดูพวกนี้น่ะ ใช้ตาดูอย่างเดียวก็พอเนอะ?? (เหมือนคราวที่สนามบินเมื่อวันพืชมงคลไง)

ทักกี้กับเด็ก ๆ จูเนียร์นี่ดูไปก็มีความอดทนกันพอสมควรเลยนะ อุตส่าห์เดินไปเรื่อย ๆ ไม่ได้บ่นอะไรมากมาย (เอ๊ะ หรือมันจะบ่นเราก็ไม่รู้หรอก) แหม.. พูดอย่างกับเห็นนาน จริง ๆ เห็นแป๊บเดียว ดูนิดเดียวก็หมดอารมณ์ดูแล้ว เต้ยมันก็ชวนเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง (จะไปล้างขา ฝนตกแฉะเป็นบ้านี่หว่า) แต่เจ้าพวกจอห์นนี่ส์เดินตัดหน้าไปก่อนแฮะ... จะทำไงได้ล่ะ??

แหม.. จริง ๆ พวกนี้ไม่มีสิทธิ์จะมากันไม่ให้เราเดินหรอกนะ แต่ก็เข้าใจล่ะ รอให้เค้าเดินกันไปให้หมด รวมทั้งพวกสต๊าฟชุดดำทั้งฝูงนั่นด้วย เดี๋ยวเราค่อยขึ้นไปห้องน้ำมั่ง แต่... ทำไมสต๊าฟมันเดินช้านักฟะ... ฮึ่ม... เอ้า หมดซะที!! จะได้รีบ ๆ ไปทำอย่างอื่นมั่ง

เหตุการณ์ไม่คาดฝันแต่ยั่วโทสะเหลือหลายมันเกิดขึ้นตอนนั้นพอดีเลยแฮะ สต๊าฟคนนึงที่ใส่เสื้อสีชมพูลายขวาง (ผู้ชาย) หันมาด่า!! ใ้ช้คำว่า “ด่า” ได้เลยนะ หนอยแน่ะ... คุณผู้ชายคนนั้นแกหันมาว่าประมาณ “พอได้แล้วนะ ไม่ต้องขึ้น ห้ามตาม จะตามไปทำไม!!” ว่าซะเสียงดัง คงนึกว่าเราจะกลัว... หนอย นายคิดผิดย่ะ!!! พวกชั้นไม่ได้อยากตามไอ้เด็ก ๆ พวกนี้ซะหน่อยนะ มาสะกิดต่อมคนกำลังอารมณ์ไม่คงที่อย่างเรากะเต้ยสองคน คิดว่าจะตอบกลับไปว่าไงเหรอ??

ความจริงปากเราออกไปได้อย่างไม่ทันต้องคิดเลยนะ “ไม่ได้ตามค่ะ จะขึ้นไปข้างบน แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ชั้นเดินในห้าง??” (ความจริงอยากต่อด้วยว่าคุณป็นเจ้าของห้างรึไงฮะ??)

นายเสื้อชมพูลายทางสวนมาเลย (ชี้หน้าด้วย) “อย่าให้เห็นนะว่าเดินตาม!!” แหม...
“ชั้นจะไปเดินตามทำไมฮะ? ไม่เดินตามแน่ ๆ ค่ะ”

ความจริงเราก็มารยาทดีนะ (เหรอ?) ไม่่ว่าอะไรเสีย ๆ หาย ๆ กลับไป ไม่งั้นคงได้มีด่าสวนกลับไปอีกยกใหญ่ ๆ ละ (+กับไอ้เต้ยยังไม่เปิดปาก ปล่อยเราไปสู้เป็นกองหน้าก่อน) หนอยแน่ะ ทำไมชั้นจะต้องเดินตามจอห์นนี่ส์จูเนียร์ด้วย?? ถ้าคิดจะเสียพลังงานเดินตามไอ้เด็ก ๆ พวกนี้ล่ะก็ สู้ไปตามทาคุยะเวลาเค้ามาไม่ดีกว่าเรอะ?? เชอะ....

หลังจากเดินขึ้นไปได้แล้ว (แน่นอน สุดท้ายมันก็ต้องให้เราขึ้นไปแหละ จริง ๆ ไม่มีิสิทธิ์มาห้ามอยู่แล้ว) ไปห้องน้ำล้างขา+หน้าให้มันสะอาด แล้วก็แวะ Auntie Ann ซื้อ Pretzel กิน อยากรู้เหมือนกันแฮะว่าพวกจูเนียร์ไปถึงไหนแล้ว?? แต่ก็นะ.. แค่ขึ้นบันไดเลื่อนมาอีกชั้นก็รู้แล้วว่าอยู่ไหน (จริง ๆ ไม่ขึ้นก็ยังรู้เลยว่าอยู่ไหน เด็ก ๆ กรี๊ดกันขนาดนั้น) โห... คราวนี้ปิดทางเดินเลยเรอะ?? กันทั้งทางเดินแล้วคนที่จะเดินตรงไปขึ้นลิฟท์อย่างเราล่ะ?? คิดจะให้เดินอ้อมเหรอ?? ไม่มีทาง!! เราก็เดินฝ่าไอ้ฝูงเด็ก ๆ เนี่ยแหละไปซะ กว่าจะฝ่าได้ตั้งเป็นชาติ คราวนี้เห็นทักกี้ คาเมะ จุนโนะ แล้วก็จิมมี่ ชัดมาก ๆ เพราะทั้งสี่คนนี้ยืนอยู่หน้าร้านขายของที่ระลึก (คิดว่าคนอื่น ๆ คงไปซื้อของข้างในกันอยู่)

อืม... จะว่าไงดี?? พวกนี้ไม่มี “รัศมีดารา” เอาซะเลยแฮะ... จริง ๆ ตั้งแต่แรกแล้ว สังเกตเห็นคาเมะได้เพราะว่าเด็ก ๆ รุมล้อมเยอะ + ผมทอง ถ้าผมไม่สีทองล่ะก็ ไม่มีทางเห็นเลยนะ ดูกลืนไปหมดกับคนทั่ว ๆ ไป ทักกี้ยิ่งแล้วใหญ่ เห็นมันเดินผ่านไปแล้วถึงจะได้รู้ว่าใคร ไม่เหมือนทาคุยะเนอะ... ห่างไปเป็นยี่สิบเมตรเห็นแต่ลักษณะท่าทางก็รู้แล้วว่าเป็นดารา!! (จริง ๆ แล้วรู้ตั้งแต่ยังไม่เห็นตัวเลยนะ สัมผัสมันบอก)

อ้อ สงสัยต้องยกเว้นจิมมี่แม็กกี้ เพราะว่าหัวมันโด่งออกมาจากคนปกติเค้าเลยเห็นชัด อย่างนี้เรียกมีรัศมีดารามั้ยนะ?? :D

ทักกี้กับพวกเด็ก ๆ จูเนียร์ก็น่าสงสารน่าดูนะ เพราะคงไ่ม่มีเวลาเป็นส่วนตัวเลย จะเดินไปซื้อของก็โดนรุมซะขนาดนั้น เดินซื้อของกันแบบไร้รสชาติน่าดู เฮ้อ... แล้วใครใช้ให้พวกหนูออกมากันเป็นกลุ่มล่ะฮะ?? ถ้าแยก ๆ กันมาซะคงดีกว่านี้ พวกจูเนียร์ที่ไม่มีแฟน ๆ ในไทยมากอย่างพวก ity น่ะ เห็นเดินกันสบ๊ายสบาย คนรุมกันแต่พวกทักกี้ คาเมะ จิน ฯลฯ สารพัด พวกไม่โดนรุมก็คงจะเซ็งเหมือนกัน??

คราวนี้คิดว่า สงสัยเราคงมีวาสนากับพวกจูเนียร์เลยได้เจอมัน แต่เราก็คงเป็นแฟนที่เฉยชากับพวกนี้ที่สุดด้วยล่ะมั้ง ก่อนหน้านี้ (วันศุกร์ก่อนคอนเสิร์ต) ยังแง้ว ๆ อยากได้ตั๋วอยู่เลย แต่พอไม่ได้แล้วก็.. เฉย ๆ แฮะ จะให้ทำไงล่ะ? ในเมื่อไม่ได้ลงมือทำอะไรเพื่อจะให้ได้ตั๋วเลยนี่หน่า วันเสาร์สอนเปียโนก็ลืมพวกเด็ก ๆ นี่ไปซะสนิท มานึกได้ก็นู่น... 2 ทุ่ม

วันอาทิตย์ได้มาเจอตัว... จะมีแฟนประเภทไหนมั้ยนะ ที่คิดว่าดาราพวกนี้ “เกะกะ” น่ะ?? อย่างน้อย ๆ ก็คงมีเรากะเต้ยสองคนล่ะนะ ก็แหม..ลำำพังถ้าพวกนี้เดินกันเองคงไม่เป็นไร แต่เล่นมีทั้งการ์ด ทั้งคนตามเยอะขนาดนั้น มันเกะกะขวางทางชาวบ้านเค้านะ - -“ ขนาดเรารู้จักพวกนี้ดี (ดีจริง ๆ นะ) ยังรู้สึกว่าเกะกะ กับคนที่บังเอิญเดินผ่านไปมาแถวนั้นคงรำคาญน่าดู

แต่ก็คงว่าใครไม่ได้นะ?? ยังไงก็ขอให้พวกนี้มีความสุขในการมาเมืองไทยบ้างซักนิดละกัน (แหม คงมีความสุขหรอก ช้อปปิ้งทีคนรุมตาม+คอยจ้องว่าจะซื้ออะไรอีกเป็นฝูง) วันหลังมาเดี่ยว ๆ สิจ๊ะหนู เดี๋ยวพี่พาไปซื้อเองเล้ย.. ดีมะ?? ; )




Create Date : 14 มีนาคม 2548
Last Update : 14 มีนาคม 2548 17:28:33 น. 1 comments
Counter : 291 Pageviews.

 
ดีจังเรยอ่ะค่ะ
อยากดูรูปจังเรยอ่ะ


โดย: yuki san วันที่: 20 มีนาคม 2548 เวลา:2:26:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

=too=
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]






『ไม่ต้องเป็นที่หนึ่ง.. แต่ขอเป็นหนึ่งเดียว』

- 世界に一つだけの花 (槇原敬之)

wherever you go, whatever you do, believe in future...

let's get together.... : )

Friends' blogs
[Add =too='s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.