Group Blog
มกราคม 2560

1
2
3
5
7
9
14
15
18
21
23
24
25
26
27
28
29
31
 
 
All Blog
ความเป็นแม่ ใช่ว่าใคร ๆ ก็เป็นได้..(9)


ฉันโทรศัพท์ไปปรึกษาน้า เขาอยู่ เกาะสมุยก็เลยวางแผนกันว่า
ฉันจะทำทีบอกเค้าว่า จะกลับไปเยี่ยมแม่สักสองสามวัน ก็จะฝากลูกไว้ที่น้าก่อน
ที่สมุย และขากลับก็จะแวะมารับลูก และกลับบ้าน
(เพราะตอนนั้น ฉันยังไม่ได้แต่งงาน พ่อแม่ก็ค่อนข้างจะแคร์สังคม 
เพราะถ้ายังไม่แต่งงาน จะพาลูกกลับบ้านด้วยไม่ได้..)
แฟนก็ตกลง แต่ก็ถามโน่น ถามนี่เยอะเหมือนกัน คงเอะใจอะไรบางอย่าง..
แต่ก็ไม่ห้ามอะไร..
เมื่อน้า พาลูกชายขึ้นรถโดยสารไปแล้ว ฉันก็ขึ้นรถตู้กลับบ้าน
ฉันอยู่บ้านได้สัก อาทิตย์เห็นจะได้ก็คิดถึงลูก บอกแม่ว่าคิดถึงลูกอยากเจอลูก
ก็ลาแม่กลับบ้าน ระหว่างทางก็ใจจดใจจ่อว่าเมื่อไหร่จะถึงสมุยสักที
โดยเฉพาะ ตอนข้ามเรือเฟอร์รี่ ใช้เวลา 1 ชั่วโมงเหมือนนานแสนนาน
เมื่อฉันได้พบลูก ก็ทั้งกอด ทั้งหอมกันด้วยความคิดถึง.. และคิดได้ว่า
ป่านนี้ พ่อมันคงจะคิดถึงลูกไม่แพ้กัน.. 
แต่เหตุการณ์ที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อน้องของพ่อแท้ ๆ ซึ่ง
อยู่ที่เกาะสมุยเหมือนกัน มาจับเข่าคุยกันกับฉันอย่างเปิดอก
ว่า ไม่อยากให้ฉันกลับไปหาพ่อของลูก เพราะ มันจัดการอะไรไม่ได้เลย
แฟนเก่า มันก็คอยตามมาระราน จะอยู่ยังไง
และที่สำคัญ สงสารพ่อมึงบ้างเหอะ วันก่อนคุยกัน เดี๋ยวหัวเราะ
เดี๋ยวร้องไห้ มึงลองคิดดู ทำให้เค้าต้องหัวใจสลายมามากแล้วนะ
มึงอย่ากลับไปหามันเลย ถือว่าทำเพื่อพ่อมึงสักครั้งเถอะ..
ฉันก็ไม่ใช่คนโง่ หรือคนหัวอ่อนมากมายขนาดที่จะทำตามคนอื่นพูดไปเสียหมด
แต่คิดพิจารณาแล้ว ก็เห็นเป็นจริงอย่างที่น้องพ่อพูด
ฉันอยู่กับเขา ก็เหมือนตกนรก ไม่มีความสุข 
แถมความทุกข์ก็เพิ่มขึ้นทุกวัน.. ความผิดหวังเกิดขึ้นตลอดเวลา..
มีครั้งหนึ่ง เมื่อเงินเดือนฉันออก เขาเอาบัตรเอทีเอ็ม ไปกดเอาเงินฉันออกมา
หมดบัญชีเลย ไม่บอกฉันสักคำ พอฉันถามถึงได้บอกว่าเอามาทำงาน
ขอยืมก่อนนะ  แต่พอฉันไปถามร่างทรงเจ้าแม่กวนอิมที่ฉันนับถือ
ท่านเล่าให้ฟังว่า  แฟนเอาไปให้ฝั่งโน้นหมด..
ฉันก็ไม่รู้จะว่าไง ใบ้รับประทาน..
หลาย ๆ สิ่งหลาย ๆอย่างทำให้ฉัน หมดกำลังใจ และมองไม่เห็นหนทาง
ที่จะกลับไปอยู่กับเขา ฉันจึงตัดสินใจ อยู่ที่เกาะสมุย โดยคิดว่า
อยู่กับลูก ไปตายเอาดาบหน้า ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น เพราะความรู้ก็มี
เขาก็โทรมา อ้อนวอนให้ฉันกับลูกกลับบ้าน ฉันถามเค้าเรื่องแฟนเก่า
ว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร เขาก็ตอบไม่ได้ เขาเฝ้าโทรมาหาฉัน
ทุกวัน ๆ ๆ จนในที่สุด ก็หมดกำลังใจและ เลิกโทรไปเอง..
ฉันเหมือนกับได้ติดปีกโบยบิน ได้มีชีวิตเป็นของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง แม้ว่าจะ
เริ่มต้นจาก ศูนย์ก็ตามที....
คนข้างบ้าน ที่พักอยู่หน้าโรงเรียนด้วยกัน ก็โทรมาให้ฉันกลับบ้านเถอะ..




Create Date : 22 มกราคม 2560
Last Update : 22 มกราคม 2560 14:36:46 น.
Counter : 130 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมาชิกหมายเลข 3619592
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]